{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2939327"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2939327","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συνεργασία ειδικών εκπαιδευτικών με γονείς ανάπηρων παιδιών στο πλαίσιο της ειδικής εκπαίδευσης: Διερεύνηση των συνεργατικών σχέσεων με βιολογικούς, θετούς, ανάδοχους γονείς και κηδεμόνες, φυσικά πρόσωπα και φορείς","abstract":"Η ολοένα και πιο έντονη συζήτηση για τη σπουδαιότητα της ανάπτυξης συνεργατικής σχέσης ανάμεσα στους γονείς/ κηδεμόνες παιδιών με αναπηρίες και τους εκπαιδευτικούς, καθώς και τα κύρια χαρακτηριστικά, με βάση τα οποία διαμορφώνεται η αλληλεπίδραση αυτή, πρωταγωνιστεί σε παγκόσμιο επίπεδο τις τελευταίες δεκαετίες. Πρόκειται για ένα ζήτημα, που εγείρει προβληματισμούς και καθιστά επιτακτική την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της έννοιας «συνεργασία» υπό όρους αμοιβαίου σεβασμού και ισοτιμίας των ρόλων μεταξύ των δύο εμπλεκόμενων πλευρών. Η ζωτικότητα της θέσης της οικογένειας είναι αδιαμφισβήτητης σημασίας στον τρόπο, με τον οποίο συμβάλλει στην ολόπλευρη εξέλιξη του εκάστοτε παιδιού με αναπηρία. Παρόλα αυτά, μέσα από τα σύγχρονα παραδείγματα αλληλεπίδρασης του σχολικού πλαισίου και των γονέων/ κηδεμόνων, η σχέση αυτή απέχει κατά πολύ από το ζητούμενο, καθώς ο ρόλος της οικογένειας εμφανίζεται υποβαθμισμένος και αποδυναμωμένος, έναντι αυτού των εκπαιδευτικών. Η εν λόγω εργασία αποτελεί ποιοτική έρευνα, κατά τη διεξαγωγή της οποίας πραγματοποιήθηκαν συνεντεύξεις και επιχειρήθηκε η ανάδειξη τόσο των απόψεων όσο και των εμπειριών πέντε (5) βιολογικών γονέων, δύο (2) θετών γονέων, δύο (2) ανάδοχων γονέων και ενός (1) εκπροσώπου φορέα αναφορικά με τη συνεργατική σχέση, που αναπτύσσουν με τους εκπαιδευτικούς των παιδιών τους. Απώτερη στόχευση είναι η εμβάθυνση στην επιρροή, που τυχόν ασκεί η διαφορετική βιολογική και κοινωνική ταυτότητα του «γονέα», στο περιεχόμενο της συνεργασίας και στις σχέσεις μεταξύ των γονέων και των εκπαιδευτικών των παιδιών τους. Τα βασικά ερευνητικά ερωτήματα περιστρέφονται γύρω από τον τρόπο, με τον οποίο νοηματοδοτούν οι συμμετέχοντες τη συνεργασία, τη σημαντικότητα της, τις προσδοκίες τους από τη διαμόρφωση της σχέσης αυτής, καθώς και την τυχόν επιρροή της ταυτότητας τους ως ανάδοχοι, θετοί γονείς/ κηδεμόνες ή εκπρόσωποι ενός φορέα στη συνεργασία τους με τους εκπαιδευτικούς των παιδιών τους. Όπως προκύπτει από την ανάλυση των δεδομένων της παρούσας ερευνητικής εργασίας, στα πορίσματα της παρουσιάζονται αρκετές αντιφάσεις, οι οποίες σχετίζονται με το περιεχόμενο των απαντήσεων των συνεντευξιαζόμενων. Οι αντιφάσεις αυτές διακρίνονται τόσο μέσα από τις διαφορετικές απόψεις των γονέων/ κηδεμόνων σε ορισμένες περιπτώσεις, όσο και στον λόγο τους, ο οποίος πολλές φορές λειτουργούσε σε αντιδιαστολή με τα όσα είχαν υποστηρίξει πρωτύτερα. Μέσα από τις τοποθετήσεις της πλειοψηφίας των συνεντευξιαζόμενων η συνεργασία δεν φαίνεται να γίνεται κατανοητή ως μία αμοιβαία διαδικασία συμμετοχής με χαρακτηριστικά όπως: η ισότητα μεταξύ των ρόλων, η ειλικρίνεια, ο σεβασμός, ο από κοινού σχεδιασμός των στόχων για το παιδί και η κατανομή της εξουσίας. Παράλληλα, ο ρόλος της οικογένειας στη συνεργατική σχέση της με τους εκπαιδευτικούς φαίνεται να είναι υποδεέστερος εκείνων. Η συνεργασία γίνεται αντιληπτή ως απλή επικοινωνία μεταξύ των δύο πλευρών και καθορίζεται κυρίως από τους επαγγελματίες. Επίσης, η κυριαρχία τόσο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, που αφορούν το παιδί, όσο και στον τρόπο διαμόρφωσης των παρεμβάσεων βρίσκεται στα χέρια των εκπαιδευτικών, οι οποίοι γίνονται αντιληπτοί ως αυθεντίες από τους περισσότερους γονείς/ κηδεμόνες. Τέλος, για την πλειοψηφία των συμμετεχόντων η αναπηρία νοηματοδοτείται ως “πρόβλημα” ή “έλλειμμα”. Είναι διακριτή λοιπόν η κυριαρχία του ιατροκατευθυνόμενου λόγου και της κλινικής προσέγγισης της αναπηρίας όχι μόνο στις αναφορές των γονέων/ κηδεμόνων, αλλά και των εκπαιδευτικών, η στάση των οποίων περιγράφεται μέσα από τα μάτια των μελών της έρευνας.","abstract_html":"Η ολοένα και πιο έντονη συζήτηση για τη σπουδαιότητα της ανάπτυξης συνεργατικής σχέσης ανάμεσα στους γονείς/ κηδεμόνες παιδιών με αναπηρίες και τους εκπαιδευτικούς, καθώς και τα κύρια χαρακτηριστικά, με βάση τα οποία διαμορφώνεται η αλληλεπίδραση αυτή, πρωταγωνιστεί σε παγκόσμιο επίπεδο τις τελευταίες δεκαετίες. Πρόκειται για ένα ζήτημα, που εγείρει προβληματισμούς και καθιστά επιτακτική την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της έννοιας «συνεργασία» υπό όρους αμοιβαίου σεβασμού και ισοτιμίας των ρόλων μεταξύ των δύο εμπλεκόμενων πλευρών. Η ζωτικότητα της θέσης της οικογένειας είναι αδιαμφισβήτητης σημασίας στον τρόπο, με τον οποίο συμβάλλει στην ολόπλευρη εξέλιξη του εκάστοτε παιδιού με αναπηρία. Παρόλα αυτά, μέσα από τα σύγχρονα παραδείγματα αλληλεπίδρασης του σχολικού πλαισίου και των γονέων/ κηδεμόνων, η σχέση αυτή απέχει κατά πολύ από το ζητούμενο, καθώς ο ρόλος της οικογένειας εμφανίζεται υποβαθμισμένος και αποδυναμωμένος, έναντι αυτού των εκπαιδευτικών. Η εν λόγω εργασία αποτελεί ποιοτική έρευνα, κατά τη διεξαγωγή της οποίας πραγματοποιήθηκαν συνεντεύξεις και επιχειρήθηκε η ανάδειξη τόσο των απόψεων όσο και των εμπειριών πέντε (5) βιολογικών γονέων, δύο (2) θετών γονέων, δύο (2) ανάδοχων γονέων και ενός (1) εκπροσώπου φορέα αναφορικά με τη συνεργατική σχέση, που αναπτύσσουν με τους εκπαιδευτικούς των παιδιών τους. Απώτερη στόχευση είναι η εμβάθυνση στην επιρροή, που τυχόν ασκεί η διαφορετική βιολογική και κοινωνική ταυτότητα του «γονέα», στο περιεχόμενο της συνεργασίας και στις σχέσεις μεταξύ των γονέων και των εκπαιδευτικών των παιδιών τους. Τα βασικά ερευνητικά ερωτήματα περιστρέφονται γύρω από τον τρόπο, με τον οποίο νοηματοδοτούν οι συμμετέχοντες τη συνεργασία, τη σημαντικότητα της, τις προσδοκίες τους από τη διαμόρφωση της σχέσης αυτής, καθώς και την τυχόν επιρροή της ταυτότητας τους ως ανάδοχοι, θετοί γονείς/ κηδεμόνες ή εκπρόσωποι ενός φορέα στη συνεργασία τους με τους εκπαιδευτικούς των παιδιών τους. Όπως προκύπτει από την ανάλυση των δεδομένων της παρούσας ερευνητικής εργασίας, στα πορίσματα της παρουσιάζονται αρκετές αντιφάσεις, οι οποίες σχετίζονται με το περιεχόμενο των απαντήσεων των συνεντευξιαζόμενων. Οι αντιφάσεις αυτές διακρίνονται τόσο μέσα από τις διαφορετικές απόψεις των γονέων/ κηδεμόνων σε ορισμένες περιπτώσεις, όσο και στον λόγο τους, ο οποίος πολλές φορές λειτουργούσε σε αντιδιαστολή με τα όσα είχαν υποστηρίξει πρωτύτερα. Μέσα από τις τοποθετήσεις της πλειοψηφίας των συνεντευξιαζόμενων η συνεργασία δεν φαίνεται να γίνεται κατανοητή ως μία αμοιβαία διαδικασία συμμετοχής με χαρακτηριστικά όπως: η ισότητα μεταξύ των ρόλων, η ειλικρίνεια, ο σεβασμός, ο από κοινού σχεδιασμός των στόχων για το παιδί και η κατανομή της εξουσίας. Παράλληλα, ο ρόλος της οικογένειας στη συνεργατική σχέση της με τους εκπαιδευτικούς φαίνεται να είναι υποδεέστερος εκείνων. Η συνεργασία γίνεται αντιληπτή ως απλή επικοινωνία μεταξύ των δύο πλευρών και καθορίζεται κυρίως από τους επαγγελματίες. Επίσης, η κυριαρχία τόσο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, που αφορούν το παιδί, όσο και στον τρόπο διαμόρφωσης των παρεμβάσεων βρίσκεται στα χέρια των εκπαιδευτικών, οι οποίοι γίνονται αντιληπτοί ως αυθεντίες από τους περισσότερους γονείς/ κηδεμόνες. Τέλος, για την πλειοψηφία των συμμετεχόντων η αναπηρία νοηματοδοτείται ως “πρόβλημα” ή “έλλειμμα”. Είναι διακριτή λοιπόν η κυριαρχία του ιατροκατευθυνόμενου λόγου και της κλινικής προσέγγισης της αναπηρίας όχι μόνο στις αναφορές των γονέων/ κηδεμόνων, αλλά και των εκπαιδευτικών, η στάση των οποίων περιγράφεται μέσα από τα μάτια των μελών της έρευνας.","abstract_has_math":false,"creators":["Μελισσαράτου Ειρήνη","Melissaratou Eirini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:25Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2939327"],"render_values":[{"text":"uoadl:2939327","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939327","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939327","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2939327","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μελισσαράτου Ειρήνη","Melissaratou Eirini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2939327","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939327"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ολοένα και πιο έντονη συζήτηση για τη σπουδαιότητα της ανάπτυξης συνεργατικής σχέσης ανάμεσα στους γονείς/ κηδεμόνες παιδιών με αναπηρίες και τους εκπαιδευτικούς, καθώς και τα κύρια χαρακτηριστικά, με βάση τα οποία διαμορφώνεται η αλληλεπίδραση αυτή, πρωταγωνιστεί σε παγκόσμιο επίπεδο τις τελευταίες δεκαετίες. Πρόκειται για ένα ζήτημα, που εγείρει προβληματισμούς και καθιστά επιτακτική την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της έννοιας «συνεργασία» υπό όρους αμοιβαίου σεβασμού και ισοτιμίας των ρόλων μεταξύ των δύο εμπλεκόμενων πλευρών. Η ζωτικότητα της θέσης της οικογένειας είναι αδιαμφισβήτητης σημασίας στον τρόπο, με τον οποίο συμβάλλει στην ολόπλευρη εξέλιξη του εκάστοτε παιδιού με αναπηρία. Παρόλα αυτά, μέσα από τα σύγχρονα παραδείγματα αλληλεπίδρασης του σχολικού πλαισίου και των γονέων/ κηδεμόνων, η σχέση αυτή απέχει κατά πολύ από το ζητούμενο, καθώς ο ρόλος της οικογένειας εμφανίζεται υποβαθμισμένος και αποδυναμωμένος, έναντι αυτού των εκπαιδευτικών. Η εν λόγω εργασία αποτελεί ποιοτική έρευνα, κατά τη διεξαγωγή της οποίας πραγματοποιήθηκαν συνεντεύξεις και επιχειρήθηκε η ανάδειξη τόσο των απόψεων όσο και των εμπειριών πέντε (5) βιολογικών γονέων, δύο (2) θετών γονέων, δύο (2) ανάδοχων γονέων και ενός (1) εκπροσώπου φορέα αναφορικά με τη συνεργατική σχέση, που αναπτύσσουν με τους εκπαιδευτικούς των παιδιών τους. Απώτερη στόχευση είναι η εμβάθυνση στην επιρροή, που τυχόν ασκεί η διαφορετική βιολογική και κοινωνική ταυτότητα του «γονέα», στο περιεχόμενο της συνεργασίας και στις σχέσεις μεταξύ των γονέων και των εκπαιδευτικών των παιδιών τους. Τα βασικά ερευνητικά ερωτήματα περιστρέφονται γύρω από τον τρόπο, με τον οποίο νοηματοδοτούν οι συμμετέχοντες τη συνεργασία, τη σημαντικότητα της, τις προσδοκίες τους από τη διαμόρφωση της σχέσης αυτής, καθώς και την τυχόν επιρροή της ταυτότητας τους ως ανάδοχοι, θετοί γονείς/ κηδεμόνες ή εκπρόσωποι ενός φορέα στη συνεργασία τους με τους εκπαιδευτικούς των παιδιών τους. Όπως προκύπτει από την ανάλυση των δεδομένων της παρούσας ερευνητικής εργασίας, στα πορίσματα της παρουσιάζονται αρκετές αντιφάσεις, οι οποίες σχετίζονται με το περιεχόμενο των απαντήσεων των συνεντευξιαζόμενων. Οι αντιφάσεις αυτές διακρίνονται τόσο μέσα από τις διαφορετικές απόψεις των γονέων/ κηδεμόνων σε ορισμένες περιπτώσεις, όσο και στον λόγο τους, ο οποίος πολλές φορές λειτουργούσε σε αντιδιαστολή με τα όσα είχαν υποστηρίξει πρωτύτερα. Μέσα από τις τοποθετήσεις της πλειοψηφίας των συνεντευξιαζόμενων η συνεργασία δεν φαίνεται να γίνεται κατανοητή ως μία αμοιβαία διαδικασία συμμετοχής με χαρακτηριστικά όπως: η ισότητα μεταξύ των ρόλων, η ειλικρίνεια, ο σεβασμός, ο από κοινού σχεδιασμός των στόχων για το παιδί και η κατανομή της εξουσίας. Παράλληλα, ο ρόλος της οικογένειας στη συνεργατική σχέση της με τους εκπαιδευτικούς φαίνεται να είναι υποδεέστερος εκείνων. Η συνεργασία γίνεται αντιληπτή ως απλή επικοινωνία μεταξύ των δύο πλευρών και καθορίζεται κυρίως από τους επαγγελματίες. Επίσης, η κυριαρχία τόσο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, που αφορούν το παιδί, όσο και στον τρόπο διαμόρφωσης των παρεμβάσεων βρίσκεται στα χέρια των εκπαιδευτικών, οι οποίοι γίνονται αντιληπτοί ως αυθεντίες από τους περισσότερους γονείς/ κηδεμόνες. Τέλος, για την πλειοψηφία των συμμετεχόντων η αναπηρία νοηματοδοτείται ως “πρόβλημα” ή “έλλειμμα”. Είναι διακριτή λοιπόν η κυριαρχία του ιατροκατευθυνόμενου λόγου και της κλινικής προσέγγισης της αναπηρίας όχι μόνο στις αναφορές των γονέων/ κηδεμόνων, αλλά και των εκπαιδευτικών, η στάση των οποίων περιγράφεται μέσα από τα μάτια των μελών της έρευνας.","The increasingly intense debate on the importance of the development of a cooperative relationship among parents/guardians of the children with disabilities and educators, as well as the main characteristics, on the basis of which this interaction is formed, has become a world leading issue globally over the last decades. This is an issue that raises concerns and makes it imperative to redefine the meaning of “cooperation” on conditions of mutual respect and equivalence in the roles between the two parties involved. The vitality of the family’s role is of undeniable importance on how it contributes to the all-round development of every child with disabilities. However, through the current examples of interaction between the school and parents/guardians, this relationship is far from what is needed, as the role of the family appears degraded and weakened, compared to what of the educators. This specific thesis is a qualitative research in the conduct of which interview were taken to highlight both the views and experiences of five (5) biological parents, two (2) adopting parents, two (2) foster parents and one (1) representative of a children’s institution regarding the cooperative relationship they develop with the teachers of the children. The ultimate focus is on deepening in the influence that the different biological and social identity of the “parent” may exert on the content of the cooperation and relations between the parents and the educators of their children. The main research questions are oriented at the way, at which the participants specify the cooperation, its importance, their expectations from the advancement of this relationship, as well as the possible influence of their identity as foster, adopting parents /guardians or representatives of a children’s institution in their cooperation with the teachers of their children. As shown by the analysis of the findings of this searching thesis, its conclusions present several contradictions, which are related to the content of the interviewees' answers. These contradictions can be seen not only in the different views of the parents /guardians in some cases, but also in their speech, which often functioned in contrast to what they had previously claimed. Through the estimations of the majority of the interviewees, the cooperation does not seem to be understood as a mutual participation process with characteristics such as: the equality between the roles, the honesty, the respect, the joint design of the goals for the child and the distribution of the power. At the same time, the role of the family in the cooperative relationship with the educators seems to be inferior to them. The cooperation is perceived as a simple communication between the two sides and it is mainly determined by professionals. Also, the dominance in both the decision-making process, concerning the child, and the way, in which the interventions are shaped, is in the hands of the teachers, who are perceived as experts. Finally, for the majority of participants, the disability is understood as a \"problem\" or \"deficit\". Thus, the dominance of medical-directed speech and the clinical approach to disability is distinct, not only in the reports of parents / guardians, but also of the teachers, whose attitude is described through the point of view of the members of this research."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συνεργασία ειδικών εκπαιδευτικών με γονείς ανάπηρων παιδιών στο πλαίσιο της ειδικής εκπαίδευσης: Διερεύνηση των συνεργατικών σχέσεων με βιολογικούς, θετούς, ανάδοχους γονείς και κηδεμόνες, φυσικά πρόσωπα και φορείς"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μελισσαράτου Ειρήνη","Melissaratou Eirini"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η ολοένα και πιο έντονη συζήτηση για τη σπουδαιότητα της ανάπτυξης συνεργατικής σχέσης ανάμεσα στους γονείς/ κηδεμόνες παιδιών με αναπηρίες και τους εκπαιδευτικούς, καθώς και τα κύρια χαρακτηριστικά, με βάση τα οποία διαμορφώνεται η αλληλεπίδραση αυτή, πρωταγωνιστεί σε παγκόσμιο επίπεδο τις τελευταίες δεκαετίες. Πρόκειται για ένα ζήτημα, που εγείρει προβληματισμούς και καθιστά επιτακτική την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της έννοιας «συνεργασία» υπό όρους αμοιβαίου σεβασμού και ισοτιμίας των ρόλων μεταξύ των δύο εμπλεκόμενων πλευρών. Η ζωτικότητα της θέσης της οικογένειας είναι αδιαμφισβήτητης σημασίας στον τρόπο, με τον οποίο συμβάλλει στην ολόπλευρη εξέλιξη του εκάστοτε παιδιού με αναπηρία. Παρόλα αυτά, μέσα από τα σύγχρονα παραδείγματα αλληλεπίδρασης του σχολικού πλαισίου και των γονέων/ κηδεμόνων, η σχέση αυτή απέχει κατά πολύ από το ζητούμενο, καθώς ο ρόλος της οικογένειας εμφανίζεται υποβαθμισμένος και αποδυναμωμένος, έναντι αυτού των εκπαιδευτικών. Η εν λόγω εργασία αποτελεί ποιοτική έρευνα, κατά τη διεξαγωγή της οποίας πραγματοποιήθηκαν συνεντεύξεις και επιχειρήθηκε η ανάδειξη τόσο των απόψεων όσο και των εμπειριών πέντε (5) βιολογικών γονέων, δύο (2) θετών γονέων, δύο (2) ανάδοχων γονέων και ενός (1) εκπροσώπου φορέα αναφορικά με τη συνεργατική σχέση, που αναπτύσσουν με τους εκπαιδευτικούς των παιδιών τους. Απώτερη στόχευση είναι η εμβάθυνση στην επιρροή, που τυχόν ασκεί η διαφορετική βιολογική και κοινωνική ταυτότητα του «γονέα», στο περιεχόμενο της συνεργασίας και στις σχέσεις μεταξύ των γονέων και των εκπαιδευτικών των παιδιών τους. Τα βασικά ερευνητικά ερωτήματα περιστρέφονται γύρω από τον τρόπο, με τον οποίο νοηματοδοτούν οι συμμετέχοντες τη συνεργασία, τη σημαντικότητα της, τις προσδοκίες τους από τη διαμόρφωση της σχέσης αυτής, καθώς και την τυχόν επιρροή της ταυτότητας τους ως ανάδοχοι, θετοί γονείς/ κηδεμόνες ή εκπρόσωποι ενός φορέα στη συνεργασία τους με τους εκπαιδευτικούς των παιδιών τους. Όπως προκύπτει από την ανάλυση των δεδομένων της παρούσας ερευνητικής εργασίας, στα πορίσματα της παρουσιάζονται αρκετές αντιφάσεις, οι οποίες σχετίζονται με το περιεχόμενο των απαντήσεων των συνεντευξιαζόμενων. Οι αντιφάσεις αυτές διακρίνονται τόσο μέσα από τις διαφορετικές απόψεις των γονέων/ κηδεμόνων σε ορισμένες περιπτώσεις, όσο και στον λόγο τους, ο οποίος πολλές φορές λειτουργούσε σε αντιδιαστολή με τα όσα είχαν υποστηρίξει πρωτύτερα. Μέσα από τις τοποθετήσεις της πλειοψηφίας των συνεντευξιαζόμενων η συνεργασία δεν φαίνεται να γίνεται κατανοητή ως μία αμοιβαία διαδικασία συμμετοχής με χαρακτηριστικά όπως: η ισότητα μεταξύ των ρόλων, η ειλικρίνεια, ο σεβασμός, ο από κοινού σχεδιασμός των στόχων για το παιδί και η κατανομή της εξουσίας. Παράλληλα, ο ρόλος της οικογένειας στη συνεργατική σχέση της με τους εκπαιδευτικούς φαίνεται να είναι υποδεέστερος εκείνων. Η συνεργασία γίνεται αντιληπτή ως απλή επικοινωνία μεταξύ των δύο πλευρών και καθορίζεται κυρίως από τους επαγγελματίες. Επίσης, η κυριαρχία τόσο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, που αφορούν το παιδί, όσο και στον τρόπο διαμόρφωσης των παρεμβάσεων βρίσκεται στα χέρια των εκπαιδευτικών, οι οποίοι γίνονται αντιληπτοί ως αυθεντίες από τους περισσότερους γονείς/ κηδεμόνες. Τέλος, για την πλειοψηφία των συμμετεχόντων η αναπηρία νοηματοδοτείται ως “πρόβλημα” ή “έλλειμμα”. Είναι διακριτή λοιπόν η κυριαρχία του ιατροκατευθυνόμενου λόγου και της κλινικής προσέγγισης της αναπηρίας όχι μόνο στις αναφορές των γονέων/ κηδεμόνων, αλλά και των εκπαιδευτικών, η στάση των οποίων περιγράφεται μέσα από τα μάτια των μελών της έρευνας.","The increasingly intense debate on the importance of the development of a cooperative relationship among parents/guardians of the children with disabilities and educators, as well as the main characteristics, on the basis of which this interaction is formed, has become a world leading issue globally over the last decades. This is an issue that raises concerns and makes it imperative to redefine the meaning of “cooperation” on conditions of mutual respect and equivalence in the roles between the two parties involved. The vitality of the family’s role is of undeniable importance on how it contributes to the all-round development of every child with disabilities. However, through the current examples of interaction between the school and parents/guardians, this relationship is far from what is needed, as the role of the family appears degraded and weakened, compared to what of the educators. This specific thesis is a qualitative research in the conduct of which interview were taken to highlight both the views and experiences of five (5) biological parents, two (2) adopting parents, two (2) foster parents and one (1) representative of a children’s institution regarding the cooperative relationship they develop with the teachers of the children. The ultimate focus is on deepening in the influence that the different biological and social identity of the “parent” may exert on the content of the cooperation and relations between the parents and the educators of their children. The main research questions are oriented at the way, at which the participants specify the cooperation, its importance, their expectations from the advancement of this relationship, as well as the possible influence of their identity as foster, adopting parents /guardians or representatives of a children’s institution in their cooperation with the teachers of their children. As shown by the analysis of the findings of this searching thesis, its conclusions present several contradictions, which are related to the content of the interviewees' answers. These contradictions can be seen not only in the different views of the parents /guardians in some cases, but also in their speech, which often functioned in contrast to what they had previously claimed. Through the estimations of the majority of the interviewees, the cooperation does not seem to be understood as a mutual participation process with characteristics such as: the equality between the roles, the honesty, the respect, the joint design of the goals for the child and the distribution of the power. At the same time, the role of the family in the cooperative relationship with the educators seems to be inferior to them. The cooperation is perceived as a simple communication between the two sides and it is mainly determined by professionals. Also, the dominance in both the decision-making process, concerning the child, and the way, in which the interventions are shaped, is in the hands of the teachers, who are perceived as experts. Finally, for the majority of participants, the disability is understood as a \"problem\" or \"deficit\". Thus, the dominance of medical-directed speech and the clinical approach to disability is distinct, not only in the reports of parents / guardians, but also of the teachers, whose attitude is described through the point of view of the members of this research."],"dc:identifier":["uoadl:2939327","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939327"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Συνεργασία ειδικών εκπαιδευτικών με γονείς ανάπηρων παιδιών στο πλαίσιο της ειδικής εκπαίδευσης: Διερεύνηση των συνεργατικών σχέσεων με βιολογικούς, θετούς, ανάδοχους γονείς και κηδεμόνες, φυσικά πρόσωπα και φορείς"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:25Z"}