{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2939798"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2939798","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εκτίμηση της ορθότητας χορήγησης προστατευμένων αντιβιοτικών στο νοσοκομείο: Σύγκριση μεταξύ παθολογικών και χειρουργικών κλινικών πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Αθήνας","abstract":"Εισαγωγή Ο νέος στόχος των προγραμμάτων επιτήρησης και διαχείρισης των αντιβιοτικών είναι ο περιορισμός της χρήσης των «υπό προστασία» αντιβιοτικών. Ο σκοπός της συγκεκριμένης μελέτης είναι να αναλύσει τις συνθήκες της συνταγογράφησης των προωθημένων αντιβιοτικών, ώστε να σχεδιαστούν οι περαιτέρω δράσεις της «Ομάδας Επιτήρησης της Κατανάλωσης και της Ορθής Χρήσης των Αντιβιοτικών» (ΟΕΚΟΧΑ). Υλικό και μέθοδος Σε μία προοπτική μελέτη, μελετήθηκαν όλες οι συνταγογραφήσεις των «υπό προστασία» αντιβιοτικών (καρβαπενέμες, κολιστίνη, τιγεκυκλίνη, κεφταζιδίμη- αβιβακτάμη) στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Λαϊκό» σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Συλλέχθηκαν δεδομένα που αφορούν δημογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών, τον τύπο της θεραπείας, τη διάρκεια θεραπείας, τη λήψη καλλιεργειών, τις αιτίες τροποποίησης της χορηγούμενης αγωγής και την αιτιολόγηση χορήγησης εμπειρικής αντιμικροβιακής αγωγής (σοβαρή σήψη και σηπτική καταπληξία, αποικισμός ή προηγούμενη λοίμωξη από πολυανθεκτικά μικρόβια, κλιμάκωση λόγω μη ανταπόκρισης ή εμφάνισης επιδείνωσης και νοσηλεία σε νοσοκομείο το τελευταίο τρίμηνο). Αποτελέσματα Αναλύθηκαν 256 συνταγογραφήσεις αντιβιοτικών, που ευθύνονται για 2112 ημέρες θεραπείας (DOTs). Τα συχνότερα συνταγογραφούμενα αντιβιοτικά ήταν η μεροπενέμη (60,9% των συνταγογραφήσεων) και η κολιστίνη (16,4%). Η εμπειρική θεραπεία αποτελεί το 67,2% των συνταγογραφήσεων. Ως εμπειρική θεραπεία χορηγούνται συχνότερα η μεροπενέμη (82,1%) και η κολιστίνη (50%). Η εμπειρική θεραπεία ήταν συχνότερη στις παθολογικής κατεύθυνσης κλινικές (73.1%), με τις τρεις Παθολογικές κλινικές να ευθύνονται για το 56,9% των συνταγογραφήσεων. Ο χειρουργικός τομέας συνταγογράφησε το 17,5% των χορηγήσεων και η Μονάδα Μεταμόσχευσης Νεφρού το 9,4%. Η αγωγή κρίθηκε ως κατάλληλη συχνότερα στις χειρουργικές κλινικές (95,6%). Οι ενδείξεις χορήγησης εμπειρικής αγωγής με «υπό προστασία» αντιβιοτικό που καταγράφηκαν ήταν η πρόσφατη νοσηλεία σε νοσοκομείο (125/172, 72,7%), η κλιμάκωση λόγω μη ανταπόκρισης στην προηγούμενη αγωγή με αντιβιοτικά (82/172, 47,7%), η θεραπεία για σοβαρή σήψη/σηπτική καταπληξία (79/172, 45,9%), η κλιμάκωση λόγω επιδείνωσης ή υποτροπής (38/172, 7,6%), η προηγούμενη λοίμωξη με πολυανθεκτικό μικρόβιο (35/172, 12,8%) και ο προηγούμενος αποικισμός με πολυανθεκτικό μικρόβιο (13/172, 7,6%). Η εμπειρική θεραπεία για σηπτική καταπληξία είναι ο μόνος ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντας για απομόνωση πολυανθεκτικού μικροβίου (OR=5.26, 95% Cl 1.5-18.4, p=0.009), ενώ η απουσία πρόσφατης νοσηλείας έχει υψηλή αρνητική προγνωστική αξία για απομόνωση πολυανθεκτικού μικροβίου (97,4%). Συμπεράσματα Σε ένα περιβάλλον με υψηλό ποσοστό αντιμικροβιακής αντοχής, θα μπορούσε να είναι δύσκολη η μείωση της εμπειρικής χρήσης των «υπό προστασία» αντιβιοτικών, χωρίς τον κίνδυνο ανεπαρκούς θεραπείας των ασθενών. Ο στόχος θα μπορούσε να γίνει εφικτός, με υποστήριξη της λήψης αποφάσεων των κλινικών γιατρών και μέσω της χρήσης κλινικών αλγορίθμων από την επιτροπή ελέγχου λοιμώξεων.","abstract_html":"Εισαγωγή Ο νέος στόχος των προγραμμάτων επιτήρησης και διαχείρισης των αντιβιοτικών είναι ο περιορισμός της χρήσης των «υπό προστασία» αντιβιοτικών. Ο σκοπός της συγκεκριμένης μελέτης είναι να αναλύσει τις συνθήκες της συνταγογράφησης των προωθημένων αντιβιοτικών, ώστε να σχεδιαστούν οι περαιτέρω δράσεις της «Ομάδας Επιτήρησης της Κατανάλωσης και της Ορθής Χρήσης των Αντιβιοτικών» (ΟΕΚΟΧΑ). Υλικό και μέθοδος Σε μία προοπτική μελέτη, μελετήθηκαν όλες οι συνταγογραφήσεις των «υπό προστασία» αντιβιοτικών (καρβαπενέμες, κολιστίνη, τιγεκυκλίνη, κεφταζιδίμη- αβιβακτάμη) στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Λαϊκό» σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Συλλέχθηκαν δεδομένα που αφορούν δημογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών, τον τύπο της θεραπείας, τη διάρκεια θεραπείας, τη λήψη καλλιεργειών, τις αιτίες τροποποίησης της χορηγούμενης αγωγής και την αιτιολόγηση χορήγησης εμπειρικής αντιμικροβιακής αγωγής (σοβαρή σήψη και σηπτική καταπληξία, αποικισμός ή προηγούμενη λοίμωξη από πολυανθεκτικά μικρόβια, κλιμάκωση λόγω μη ανταπόκρισης ή εμφάνισης επιδείνωσης και νοσηλεία σε νοσοκομείο το τελευταίο τρίμηνο). Αποτελέσματα Αναλύθηκαν 256 συνταγογραφήσεις αντιβιοτικών, που ευθύνονται για 2112 ημέρες θεραπείας (DOTs). Τα συχνότερα συνταγογραφούμενα αντιβιοτικά ήταν η μεροπενέμη (60,9% των συνταγογραφήσεων) και η κολιστίνη (16,4%). Η εμπειρική θεραπεία αποτελεί το 67,2% των συνταγογραφήσεων. Ως εμπειρική θεραπεία χορηγούνται συχνότερα η μεροπενέμη (82,1%) και η κολιστίνη (50%). Η εμπειρική θεραπεία ήταν συχνότερη στις παθολογικής κατεύθυνσης κλινικές (73.1%), με τις τρεις Παθολογικές κλινικές να ευθύνονται για το 56,9% των συνταγογραφήσεων. Ο χειρουργικός τομέας συνταγογράφησε το 17,5% των χορηγήσεων και η Μονάδα Μεταμόσχευσης Νεφρού το 9,4%. Η αγωγή κρίθηκε ως κατάλληλη συχνότερα στις χειρουργικές κλινικές (95,6%). Οι ενδείξεις χορήγησης εμπειρικής αγωγής με «υπό προστασία» αντιβιοτικό που καταγράφηκαν ήταν η πρόσφατη νοσηλεία σε νοσοκομείο (125/172, 72,7%), η κλιμάκωση λόγω μη ανταπόκρισης στην προηγούμενη αγωγή με αντιβιοτικά (82/172, 47,7%), η θεραπεία για σοβαρή σήψη/σηπτική καταπληξία (79/172, 45,9%), η κλιμάκωση λόγω επιδείνωσης ή υποτροπής (38/172, 7,6%), η προηγούμενη λοίμωξη με πολυανθεκτικό μικρόβιο (35/172, 12,8%) και ο προηγούμενος αποικισμός με πολυανθεκτικό μικρόβιο (13/172, 7,6%). Η εμπειρική θεραπεία για σηπτική καταπληξία είναι ο μόνος ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντας για απομόνωση πολυανθεκτικού μικροβίου (OR=5.26, 95% Cl 1.5-18.4, p=0.009), ενώ η απουσία πρόσφατης νοσηλείας έχει υψηλή αρνητική προγνωστική αξία για απομόνωση πολυανθεκτικού μικροβίου (97,4%). Συμπεράσματα Σε ένα περιβάλλον με υψηλό ποσοστό αντιμικροβιακής αντοχής, θα μπορούσε να είναι δύσκολη η μείωση της εμπειρικής χρήσης των «υπό προστασία» αντιβιοτικών, χωρίς τον κίνδυνο ανεπαρκούς θεραπείας των ασθενών. Ο στόχος θα μπορούσε να γίνει εφικτός, με υποστήριξη της λήψης αποφάσεων των κλινικών γιατρών και μέσω της χρήσης κλινικών αλγορίθμων από την επιτροπή ελέγχου λοιμώξεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Σκουλούδη Μαρίνα","Skouloudi Marina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:25Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2939798"],"render_values":[{"text":"uoadl:2939798","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939798","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939798","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2939798","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σκουλούδη Μαρίνα","Skouloudi Marina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2939798","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939798"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Ο νέος στόχος των προγραμμάτων επιτήρησης και διαχείρισης των αντιβιοτικών είναι ο περιορισμός της χρήσης των «υπό προστασία» αντιβιοτικών. Ο σκοπός της συγκεκριμένης μελέτης είναι να αναλύσει τις συνθήκες της συνταγογράφησης των προωθημένων αντιβιοτικών, ώστε να σχεδιαστούν οι περαιτέρω δράσεις της «Ομάδας Επιτήρησης της Κατανάλωσης και της Ορθής Χρήσης των Αντιβιοτικών» (ΟΕΚΟΧΑ). Υλικό και μέθοδος Σε μία προοπτική μελέτη, μελετήθηκαν όλες οι συνταγογραφήσεις των «υπό προστασία» αντιβιοτικών (καρβαπενέμες, κολιστίνη, τιγεκυκλίνη, κεφταζιδίμη- αβιβακτάμη) στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Λαϊκό» σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Συλλέχθηκαν δεδομένα που αφορούν δημογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών, τον τύπο της θεραπείας, τη διάρκεια θεραπείας, τη λήψη καλλιεργειών, τις αιτίες τροποποίησης της χορηγούμενης αγωγής και την αιτιολόγηση χορήγησης εμπειρικής αντιμικροβιακής αγωγής (σοβαρή σήψη και σηπτική καταπληξία, αποικισμός ή προηγούμενη λοίμωξη από πολυανθεκτικά μικρόβια, κλιμάκωση λόγω μη ανταπόκρισης ή εμφάνισης επιδείνωσης και νοσηλεία σε νοσοκομείο το τελευταίο τρίμηνο). Αποτελέσματα Αναλύθηκαν 256 συνταγογραφήσεις αντιβιοτικών, που ευθύνονται για 2112 ημέρες θεραπείας (DOTs). Τα συχνότερα συνταγογραφούμενα αντιβιοτικά ήταν η μεροπενέμη (60,9% των συνταγογραφήσεων) και η κολιστίνη (16,4%). Η εμπειρική θεραπεία αποτελεί το 67,2% των συνταγογραφήσεων. Ως εμπειρική θεραπεία χορηγούνται συχνότερα η μεροπενέμη (82,1%) και η κολιστίνη (50%). Η εμπειρική θεραπεία ήταν συχνότερη στις παθολογικής κατεύθυνσης κλινικές (73.1%), με τις τρεις Παθολογικές κλινικές να ευθύνονται για το 56,9% των συνταγογραφήσεων. Ο χειρουργικός τομέας συνταγογράφησε το 17,5% των χορηγήσεων και η Μονάδα Μεταμόσχευσης Νεφρού το 9,4%. Η αγωγή κρίθηκε ως κατάλληλη συχνότερα στις χειρουργικές κλινικές (95,6%). Οι ενδείξεις χορήγησης εμπειρικής αγωγής με «υπό προστασία» αντιβιοτικό που καταγράφηκαν ήταν η πρόσφατη νοσηλεία σε νοσοκομείο (125/172, 72,7%), η κλιμάκωση λόγω μη ανταπόκρισης στην προηγούμενη αγωγή με αντιβιοτικά (82/172, 47,7%), η θεραπεία για σοβαρή σήψη/σηπτική καταπληξία (79/172, 45,9%), η κλιμάκωση λόγω επιδείνωσης ή υποτροπής (38/172, 7,6%), η προηγούμενη λοίμωξη με πολυανθεκτικό μικρόβιο (35/172, 12,8%) και ο προηγούμενος αποικισμός με πολυανθεκτικό μικρόβιο (13/172, 7,6%). Η εμπειρική θεραπεία για σηπτική καταπληξία είναι ο μόνος ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντας για απομόνωση πολυανθεκτικού μικροβίου (OR=5.26, 95% Cl 1.5-18.4, p=0.009), ενώ η απουσία πρόσφατης νοσηλείας έχει υψηλή αρνητική προγνωστική αξία για απομόνωση πολυανθεκτικού μικροβίου (97,4%). Συμπεράσματα Σε ένα περιβάλλον με υψηλό ποσοστό αντιμικροβιακής αντοχής, θα μπορούσε να είναι δύσκολη η μείωση της εμπειρικής χρήσης των «υπό προστασία» αντιβιοτικών, χωρίς τον κίνδυνο ανεπαρκούς θεραπείας των ασθενών. Ο στόχος θα μπορούσε να γίνει εφικτός, με υποστήριξη της λήψης αποφάσεων των κλινικών γιατρών και μέσω της χρήσης κλινικών αλγορίθμων από την επιτροπή ελέγχου λοιμώξεων.","Background The current challenge for Antimicrobial Stewardship Programs (ASP) is to limit the use of “under restriction” antibiotics. The aim of the present study was to analyze prescribing of restricted antibiotics, in order to plan further actions of the ASP. Methods Prospectively, all prescriptions for restricted antimicrobials i.e. carbapenems, colistin, tigecycline and ceftazidime-avibactam at «Laikon» General Hospital of Athens were collected through a specific time period. The data recorded regarded information on patient demographics, form of treatment, duration of treatment, cultures obtained, and reasons for modification of treatment. Results We reviewed 256 prescriptions of restricted antibiotics, which accounted for 2112 Days of Therapy (DOTs). The most commonly prescribed “restricted” antibiotics were meropenem (60.9% of prescriptions) and colistin (16.4%). Empirical treatment accounted for 67.2% of prescriptions. The highest percentage of empirical prescriptions was for meropenem followed colistin at 82.1% and 50%, respectively. Most prescriptions were issued in medical wards (73.1%), with the three Internal Medicine Departments accounting for 56.9% of all prescriptions. The surgical wards issued 17.5% of prescriptions and Kidney Transplantation Unit issued 9.4%. The treatment was deemed appropriate more frequently in Surgical wards (95,6% vs 78,1%, p=0.007). The stated reasons for empirical prescription of restricted antimicrobial were recent hospitalization (125/172, 72.7%), escalation due to non-response to previous antimicrobials (82/172, 47.7%), treatment for severe sepsis/ septic shock (79/172, 45.9%), escalation due to recurrence or deterioration (38/172, 22.1%), prior multi-drug resistance (MDR) bacterial infection (35/172, 12.8%), and prior MDR bacterial colonization (13/172, 7.6%). Empirical treatment for septic shock or severe sepsis was the only significant predictor of MDR bacterial isolation (OR=5.26, 95% CI 1.5 – 18.4, p=0.009), while recent hospitalization had a high negative predictive value for MDR bacteria (97.4%). Conclusion in a setting with widespread antimicrobial resistance, it could be difficult to reduce the empirical use of “restricted” antibiotics without risking inadequate treatment. However, this might be possible by using decision support and diagnostic stewardship tools."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εκτίμηση της ορθότητας χορήγησης προστατευμένων αντιβιοτικών στο νοσοκομείο: Σύγκριση μεταξύ παθολογικών και χειρουργικών κλινικών πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Αθήνας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σκουλούδη Μαρίνα","Skouloudi Marina"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή Ο νέος στόχος των προγραμμάτων επιτήρησης και διαχείρισης των αντιβιοτικών είναι ο περιορισμός της χρήσης των «υπό προστασία» αντιβιοτικών. Ο σκοπός της συγκεκριμένης μελέτης είναι να αναλύσει τις συνθήκες της συνταγογράφησης των προωθημένων αντιβιοτικών, ώστε να σχεδιαστούν οι περαιτέρω δράσεις της «Ομάδας Επιτήρησης της Κατανάλωσης και της Ορθής Χρήσης των Αντιβιοτικών» (ΟΕΚΟΧΑ). Υλικό και μέθοδος Σε μία προοπτική μελέτη, μελετήθηκαν όλες οι συνταγογραφήσεις των «υπό προστασία» αντιβιοτικών (καρβαπενέμες, κολιστίνη, τιγεκυκλίνη, κεφταζιδίμη- αβιβακτάμη) στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Λαϊκό» σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Συλλέχθηκαν δεδομένα που αφορούν δημογραφικά χαρακτηριστικά των ασθενών, τον τύπο της θεραπείας, τη διάρκεια θεραπείας, τη λήψη καλλιεργειών, τις αιτίες τροποποίησης της χορηγούμενης αγωγής και την αιτιολόγηση χορήγησης εμπειρικής αντιμικροβιακής αγωγής (σοβαρή σήψη και σηπτική καταπληξία, αποικισμός ή προηγούμενη λοίμωξη από πολυανθεκτικά μικρόβια, κλιμάκωση λόγω μη ανταπόκρισης ή εμφάνισης επιδείνωσης και νοσηλεία σε νοσοκομείο το τελευταίο τρίμηνο). Αποτελέσματα Αναλύθηκαν 256 συνταγογραφήσεις αντιβιοτικών, που ευθύνονται για 2112 ημέρες θεραπείας (DOTs). Τα συχνότερα συνταγογραφούμενα αντιβιοτικά ήταν η μεροπενέμη (60,9% των συνταγογραφήσεων) και η κολιστίνη (16,4%). Η εμπειρική θεραπεία αποτελεί το 67,2% των συνταγογραφήσεων. Ως εμπειρική θεραπεία χορηγούνται συχνότερα η μεροπενέμη (82,1%) και η κολιστίνη (50%). Η εμπειρική θεραπεία ήταν συχνότερη στις παθολογικής κατεύθυνσης κλινικές (73.1%), με τις τρεις Παθολογικές κλινικές να ευθύνονται για το 56,9% των συνταγογραφήσεων. Ο χειρουργικός τομέας συνταγογράφησε το 17,5% των χορηγήσεων και η Μονάδα Μεταμόσχευσης Νεφρού το 9,4%. Η αγωγή κρίθηκε ως κατάλληλη συχνότερα στις χειρουργικές κλινικές (95,6%). Οι ενδείξεις χορήγησης εμπειρικής αγωγής με «υπό προστασία» αντιβιοτικό που καταγράφηκαν ήταν η πρόσφατη νοσηλεία σε νοσοκομείο (125/172, 72,7%), η κλιμάκωση λόγω μη ανταπόκρισης στην προηγούμενη αγωγή με αντιβιοτικά (82/172, 47,7%), η θεραπεία για σοβαρή σήψη/σηπτική καταπληξία (79/172, 45,9%), η κλιμάκωση λόγω επιδείνωσης ή υποτροπής (38/172, 7,6%), η προηγούμενη λοίμωξη με πολυανθεκτικό μικρόβιο (35/172, 12,8%) και ο προηγούμενος αποικισμός με πολυανθεκτικό μικρόβιο (13/172, 7,6%). Η εμπειρική θεραπεία για σηπτική καταπληξία είναι ο μόνος ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντας για απομόνωση πολυανθεκτικού μικροβίου (OR=5.26, 95% Cl 1.5-18.4, p=0.009), ενώ η απουσία πρόσφατης νοσηλείας έχει υψηλή αρνητική προγνωστική αξία για απομόνωση πολυανθεκτικού μικροβίου (97,4%). Συμπεράσματα Σε ένα περιβάλλον με υψηλό ποσοστό αντιμικροβιακής αντοχής, θα μπορούσε να είναι δύσκολη η μείωση της εμπειρικής χρήσης των «υπό προστασία» αντιβιοτικών, χωρίς τον κίνδυνο ανεπαρκούς θεραπείας των ασθενών. Ο στόχος θα μπορούσε να γίνει εφικτός, με υποστήριξη της λήψης αποφάσεων των κλινικών γιατρών και μέσω της χρήσης κλινικών αλγορίθμων από την επιτροπή ελέγχου λοιμώξεων.","Background The current challenge for Antimicrobial Stewardship Programs (ASP) is to limit the use of “under restriction” antibiotics. The aim of the present study was to analyze prescribing of restricted antibiotics, in order to plan further actions of the ASP. Methods Prospectively, all prescriptions for restricted antimicrobials i.e. carbapenems, colistin, tigecycline and ceftazidime-avibactam at «Laikon» General Hospital of Athens were collected through a specific time period. The data recorded regarded information on patient demographics, form of treatment, duration of treatment, cultures obtained, and reasons for modification of treatment. Results We reviewed 256 prescriptions of restricted antibiotics, which accounted for 2112 Days of Therapy (DOTs). The most commonly prescribed “restricted” antibiotics were meropenem (60.9% of prescriptions) and colistin (16.4%). Empirical treatment accounted for 67.2% of prescriptions. The highest percentage of empirical prescriptions was for meropenem followed colistin at 82.1% and 50%, respectively. Most prescriptions were issued in medical wards (73.1%), with the three Internal Medicine Departments accounting for 56.9% of all prescriptions. The surgical wards issued 17.5% of prescriptions and Kidney Transplantation Unit issued 9.4%. The treatment was deemed appropriate more frequently in Surgical wards (95,6% vs 78,1%, p=0.007). The stated reasons for empirical prescription of restricted antimicrobial were recent hospitalization (125/172, 72.7%), escalation due to non-response to previous antimicrobials (82/172, 47.7%), treatment for severe sepsis/ septic shock (79/172, 45.9%), escalation due to recurrence or deterioration (38/172, 22.1%), prior multi-drug resistance (MDR) bacterial infection (35/172, 12.8%), and prior MDR bacterial colonization (13/172, 7.6%). Empirical treatment for septic shock or severe sepsis was the only significant predictor of MDR bacterial isolation (OR=5.26, 95% CI 1.5 – 18.4, p=0.009), while recent hospitalization had a high negative predictive value for MDR bacteria (97.4%). Conclusion in a setting with widespread antimicrobial resistance, it could be difficult to reduce the empirical use of “restricted” antibiotics without risking inadequate treatment. However, this might be possible by using decision support and diagnostic stewardship tools."],"dc:identifier":["uoadl:2939798","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939798"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εκτίμηση της ορθότητας χορήγησης προστατευμένων αντιβιοτικών στο νοσοκομείο: Σύγκριση μεταξύ παθολογικών και χειρουργικών κλινικών πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Αθήνας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:25Z"}