{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2939863"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2939863","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αναπηρία και Αυτονομία: διερεύνηση των απόψεων και των εμπειριών ανάπηρων ενηλίκων αναφορικά με τον γονεϊκό ρόλο στη διαδικασία της αυτονόμησής τους","abstract":"Η οικογένεια αποτελεί, τον κύριο κορμό της κοινωνίας και έναν από τους βασικούς παράγοντες στη μετάδοση κουλτούρας, απόψεων, ηθικής, παραδόσεων και συναισθημάτων. Οι γονείς αποτελούν τα πιο σημαντικά άτομα στην ζωή των παιδιών τους, καθώς διαδραματίζουν προεξέχοντα ρόλο στην ανατροφή και ανάπτυξη τους. Ο γονεϊκός ρόλος είναι πολύ σημαντικός για την παροντική και μελλοντική διαμόρφωση της ζωής των παιδιών (Riyahi et al., 2017). Οι πολιτισμικές τους πεποιθήσεις για την αναπηρία διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στον καθορισμό του τρόπου με τον οποίο η οικογένεια αντιλαμβάνεται την αναπηρία και τα είδη των μέτρων που θα λάβει για πρόληψη θεραπεία και αποκατάσταση (Ashum & Singal, 2004). Οι γονείς των αναπήρων έχουν αντίκτυπο επάνω στις καθημερινές ζωές των αναπήρων σε σχέση με την αυτονομία (Barron, 2001). Ενώ η ιστορία πρακτικών αποκλεισμού της κοινωνίας απέναντι στα άτομα με αναπηρία συνεισέφερε σε μια ελλειμματική κατεύθυνση σχετικά με την διαχείριση θεμάτων που σχετίζονται με την αυτονομία (Carter et al., 2013). Είναι γεγονός επομένως ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και ορίζουμε την αναπηρία είναι καθοριστικός καθώς επηρεάζει τόσο τις προσδοκίες μας όσο και τους τρόπους με τους οποίους αλληλεπιδρούμε με τα ανάπηρα άτομα (Barton, 2012). Αναδεικνύεται λοιπόν, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αφομοιώνουν τις νόρμες του πολιτισμικού τους περιβάλλοντος και, συνεπώς, οι αξίες των ανθρώπων αντικατοπτρίζουν με τη σειρά τους τις νόρμες που αφομοιώθηκαν από το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσαν (Friendman, 2003). Η έρευνα αυτή αποτελεί μια ποιοτική ερμηνευτική προσέγγιση. Το δείγμα της απαρτίστηκε από πέντε ενηλίκους/ες με οπτική αναπηρία και δέκα γονείς, πιο συγκεκριμένα τους γονείς των αναπήρων συμμετεχόντων. Η μέθοδος δειγματοληψίας που χρησιμοποιήθηκε ήταν δειγματοληψία ευκολίας, αλλά και δειγματοληψία ομοιογενών δειγμάτων, αφενός ευκολίας επειδή οι περιπτώσεις είναι άμεσα διαθέσιμες καθώς αποτελούσαν ευρύτερο φιλικό οικογενειακό περιβάλλον και αφετέρου επιλέχθηκαν περιπτώσεις που διαθέτουν κοινά χαρακτηριστικά για τη μελέτη και την κατανόηση μιας συγκεκριμένης ομάδας σε βάθος. Παράλληλα ως κατάλληλο ερευνητικό εργαλείο επιλέχθηκε η ημι-δομημένη συνέντευξη. Οι συνεντεύξεις απομαγνητοφωνήθηκαν και αποδελτιώθηκαν για να τεθούν σε περεταίρω βαθύτερη ανάλυση. Η ανάλυση περιεχομένου χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να ομαδοποιηθούν και να αναλυθούν τα ευρήματα της έρευνας. Τα αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν, τις επικρατούσες εννοιολογικές θεωρήσεις για την αυτονομία που είναι αυτές της ανεξαρτησίας και της αυτοεξυπηρέτησης. Απόψεις που υπονομεύουν ότι οι ανάπηροι μπορούν να είναι και αυτόνομοι από τη στιγμή που δεν συμβαδίζουν με την κοινωνική νόρμα του αυτόνομου ατόμου, καθώς και ότι η κυριότερη συνεισφορά του ρόλου των γονιών ήταν η υποβοήθηση κατάκτησης δεξιοτήτων λειτουργικότητας στους αναπήρους. Κυρίαρχη είναι η νοηματοδότηση της αναπηρίας ως βλάβης, ελλείμματος και μειονεξίας. Προοπτικές που συντελούν στην απαξίωση του αναπήρου που δεν επιτυγχάνει να επιτελεί κανονικούς ρόλους με βάση τα κανονιστικά πρότυπα της κοινωνίας.","abstract_html":"Η οικογένεια αποτελεί, τον κύριο κορμό της κοινωνίας και έναν από τους βασικούς παράγοντες στη μετάδοση κουλτούρας, απόψεων, ηθικής, παραδόσεων και συναισθημάτων. Οι γονείς αποτελούν τα πιο σημαντικά άτομα στην ζωή των παιδιών τους, καθώς διαδραματίζουν προεξέχοντα ρόλο στην ανατροφή και ανάπτυξη τους. Ο γονεϊκός ρόλος είναι πολύ σημαντικός για την παροντική και μελλοντική διαμόρφωση της ζωής των παιδιών (Riyahi et al., 2017). Οι πολιτισμικές τους πεποιθήσεις για την αναπηρία διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στον καθορισμό του τρόπου με τον οποίο η οικογένεια αντιλαμβάνεται την αναπηρία και τα είδη των μέτρων που θα λάβει για πρόληψη θεραπεία και αποκατάσταση (Ashum &amp; Singal, 2004). Οι γονείς των αναπήρων έχουν αντίκτυπο επάνω στις καθημερινές ζωές των αναπήρων σε σχέση με την αυτονομία (Barron, 2001). Ενώ η ιστορία πρακτικών αποκλεισμού της κοινωνίας απέναντι στα άτομα με αναπηρία συνεισέφερε σε μια ελλειμματική κατεύθυνση σχετικά με την διαχείριση θεμάτων που σχετίζονται με την αυτονομία (Carter et al., 2013). Είναι γεγονός επομένως ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και ορίζουμε την αναπηρία είναι καθοριστικός καθώς επηρεάζει τόσο τις προσδοκίες μας όσο και τους τρόπους με τους οποίους αλληλεπιδρούμε με τα ανάπηρα άτομα (Barton, 2012). Αναδεικνύεται λοιπόν, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αφομοιώνουν τις νόρμες του πολιτισμικού τους περιβάλλοντος και, συνεπώς, οι αξίες των ανθρώπων αντικατοπτρίζουν με τη σειρά τους τις νόρμες που αφομοιώθηκαν από το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσαν (Friendman, 2003). Η έρευνα αυτή αποτελεί μια ποιοτική ερμηνευτική προσέγγιση. Το δείγμα της απαρτίστηκε από πέντε ενηλίκους/ες με οπτική αναπηρία και δέκα γονείς, πιο συγκεκριμένα τους γονείς των αναπήρων συμμετεχόντων. Η μέθοδος δειγματοληψίας που χρησιμοποιήθηκε ήταν δειγματοληψία ευκολίας, αλλά και δειγματοληψία ομοιογενών δειγμάτων, αφενός ευκολίας επειδή οι περιπτώσεις είναι άμεσα διαθέσιμες καθώς αποτελούσαν ευρύτερο φιλικό οικογενειακό περιβάλλον και αφετέρου επιλέχθηκαν περιπτώσεις που διαθέτουν κοινά χαρακτηριστικά για τη μελέτη και την κατανόηση μιας συγκεκριμένης ομάδας σε βάθος. Παράλληλα ως κατάλληλο ερευνητικό εργαλείο επιλέχθηκε η ημι-δομημένη συνέντευξη. Οι συνεντεύξεις απομαγνητοφωνήθηκαν και αποδελτιώθηκαν για να τεθούν σε περεταίρω βαθύτερη ανάλυση. Η ανάλυση περιεχομένου χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να ομαδοποιηθούν και να αναλυθούν τα ευρήματα της έρευνας. Τα αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν, τις επικρατούσες εννοιολογικές θεωρήσεις για την αυτονομία που είναι αυτές της ανεξαρτησίας και της αυτοεξυπηρέτησης. Απόψεις που υπονομεύουν ότι οι ανάπηροι μπορούν να είναι και αυτόνομοι από τη στιγμή που δεν συμβαδίζουν με την κοινωνική νόρμα του αυτόνομου ατόμου, καθώς και ότι η κυριότερη συνεισφορά του ρόλου των γονιών ήταν η υποβοήθηση κατάκτησης δεξιοτήτων λειτουργικότητας στους αναπήρους. Κυρίαρχη είναι η νοηματοδότηση της αναπηρίας ως βλάβης, ελλείμματος και μειονεξίας. Προοπτικές που συντελούν στην απαξίωση του αναπήρου που δεν επιτυγχάνει να επιτελεί κανονικούς ρόλους με βάση τα κανονιστικά πρότυπα της κοινωνίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Μουτσατσού Δήμητρα","Moutsatsou Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:27Z","subjects":["Γενικά έργα","General works"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2939863"],"render_values":[{"text":"uoadl:2939863","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939863","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939863","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2939863","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μουτσατσού Δήμητρα","Moutsatsou Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γενικά έργα","General works"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2939863","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939863"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η οικογένεια αποτελεί, τον κύριο κορμό της κοινωνίας και έναν από τους βασικούς παράγοντες στη μετάδοση κουλτούρας, απόψεων, ηθικής, παραδόσεων και συναισθημάτων. Οι γονείς αποτελούν τα πιο σημαντικά άτομα στην ζωή των παιδιών τους, καθώς διαδραματίζουν προεξέχοντα ρόλο στην ανατροφή και ανάπτυξη τους. Ο γονεϊκός ρόλος είναι πολύ σημαντικός για την παροντική και μελλοντική διαμόρφωση της ζωής των παιδιών (Riyahi et al., 2017). Οι πολιτισμικές τους πεποιθήσεις για την αναπηρία διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στον καθορισμό του τρόπου με τον οποίο η οικογένεια αντιλαμβάνεται την αναπηρία και τα είδη των μέτρων που θα λάβει για πρόληψη θεραπεία και αποκατάσταση (Ashum & Singal, 2004). Οι γονείς των αναπήρων έχουν αντίκτυπο επάνω στις καθημερινές ζωές των αναπήρων σε σχέση με την αυτονομία (Barron, 2001). Ενώ η ιστορία πρακτικών αποκλεισμού της κοινωνίας απέναντι στα άτομα με αναπηρία συνεισέφερε σε μια ελλειμματική κατεύθυνση σχετικά με την διαχείριση θεμάτων που σχετίζονται με την αυτονομία (Carter et al., 2013). Είναι γεγονός επομένως ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και ορίζουμε την αναπηρία είναι καθοριστικός καθώς επηρεάζει τόσο τις προσδοκίες μας όσο και τους τρόπους με τους οποίους αλληλεπιδρούμε με τα ανάπηρα άτομα (Barton, 2012). Αναδεικνύεται λοιπόν, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αφομοιώνουν τις νόρμες του πολιτισμικού τους περιβάλλοντος και, συνεπώς, οι αξίες των ανθρώπων αντικατοπτρίζουν με τη σειρά τους τις νόρμες που αφομοιώθηκαν από το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσαν (Friendman, 2003). Η έρευνα αυτή αποτελεί μια ποιοτική ερμηνευτική προσέγγιση. Το δείγμα της απαρτίστηκε από πέντε ενηλίκους/ες με οπτική αναπηρία και δέκα γονείς, πιο συγκεκριμένα τους γονείς των αναπήρων συμμετεχόντων. Η μέθοδος δειγματοληψίας που χρησιμοποιήθηκε ήταν δειγματοληψία ευκολίας, αλλά και δειγματοληψία ομοιογενών δειγμάτων, αφενός ευκολίας επειδή οι περιπτώσεις είναι άμεσα διαθέσιμες καθώς αποτελούσαν ευρύτερο φιλικό οικογενειακό περιβάλλον και αφετέρου επιλέχθηκαν περιπτώσεις που διαθέτουν κοινά χαρακτηριστικά για τη μελέτη και την κατανόηση μιας συγκεκριμένης ομάδας σε βάθος. Παράλληλα ως κατάλληλο ερευνητικό εργαλείο επιλέχθηκε η ημι-δομημένη συνέντευξη. Οι συνεντεύξεις απομαγνητοφωνήθηκαν και αποδελτιώθηκαν για να τεθούν σε περεταίρω βαθύτερη ανάλυση. Η ανάλυση περιεχομένου χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να ομαδοποιηθούν και να αναλυθούν τα ευρήματα της έρευνας. Τα αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν, τις επικρατούσες εννοιολογικές θεωρήσεις για την αυτονομία που είναι αυτές της ανεξαρτησίας και της αυτοεξυπηρέτησης. Απόψεις που υπονομεύουν ότι οι ανάπηροι μπορούν να είναι και αυτόνομοι από τη στιγμή που δεν συμβαδίζουν με την κοινωνική νόρμα του αυτόνομου ατόμου, καθώς και ότι η κυριότερη συνεισφορά του ρόλου των γονιών ήταν η υποβοήθηση κατάκτησης δεξιοτήτων λειτουργικότητας στους αναπήρους. Κυρίαρχη είναι η νοηματοδότηση της αναπηρίας ως βλάβης, ελλείμματος και μειονεξίας. Προοπτικές που συντελούν στην απαξίωση του αναπήρου που δεν επιτυγχάνει να επιτελεί κανονικούς ρόλους με βάση τα κανονιστικά πρότυπα της κοινωνίας.","The family is the main body of society and one of the key factors in transmitting culture, views, ethics, traditions and emotions. Parents are the most important people in the lives of their children, as they play a prominent role in their upbringing and development. The parental role is very important for the present and future shaping of children's lives (Riyahi et all. 2017).Their cultural beliefs about disability play an important role in determining how the family perceives disability and the types of measures they will take to prevent treatment and rehabilitation (Ashum & Singal, 2004).Parents of people with disabilities have an impact on the daily lives of people with disabilities in relation to autonomy (Barron, 2001). While the history of social exclusion practices towards people with disabilities has contributed to a deficit in the management of autonomy issues (Carter et all. 2013). It is therefore a fact that the way we perceive and define disability is crucial as it affects both our expectations and the ways in which we interact with people with disabilities (Barton, 2012). It turns out that most people assimilate the norms of their cultural environment and therefore the values of people in turn reflect the norms assimilated by the environment in which they grew up (Friendman, 2003). This research is a qualitative interpretive approach. The sample consisted of five adults with visual disabilities and ten parents, more specifically the parents of the disabled participants. The sampling method used was convenience sampling, but also sampling of homogeneous samples, on the one hand convenience because the cases are immediately available as they were a wider friendly family environment and on the other hand cases were selected that have common features for studying and understanding a specific group. At the same time, the semi-structured interview was selected as a suitable research tool. The interviews were transcribed and indexed for further in-depth analysis. Content analysis was used to group and analyze the research findings. The results of the research highlighted the prevailing conceptual views on autonomy that are those of independence and self-service. Views that undermine that people with disabilities can be autonomous as long as they do not conform to the social norm of the autonomous individual. As well as that the main contribution of the role of the parents was to help the acquisition of functional skills in the disabled. The meaning of disability as damage, deficit and disability is predominant. Prospects that contribute to the devaluation of the disabled person who fails to perform normal roles based on the regulatory standards of society."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αναπηρία και Αυτονομία: διερεύνηση των απόψεων και των εμπειριών ανάπηρων ενηλίκων αναφορικά με τον γονεϊκό ρόλο στη διαδικασία της αυτονόμησής τους"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μουτσατσού Δήμητρα","Moutsatsou Dimitra"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η οικογένεια αποτελεί, τον κύριο κορμό της κοινωνίας και έναν από τους βασικούς παράγοντες στη μετάδοση κουλτούρας, απόψεων, ηθικής, παραδόσεων και συναισθημάτων. Οι γονείς αποτελούν τα πιο σημαντικά άτομα στην ζωή των παιδιών τους, καθώς διαδραματίζουν προεξέχοντα ρόλο στην ανατροφή και ανάπτυξη τους. Ο γονεϊκός ρόλος είναι πολύ σημαντικός για την παροντική και μελλοντική διαμόρφωση της ζωής των παιδιών (Riyahi et al., 2017). Οι πολιτισμικές τους πεποιθήσεις για την αναπηρία διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στον καθορισμό του τρόπου με τον οποίο η οικογένεια αντιλαμβάνεται την αναπηρία και τα είδη των μέτρων που θα λάβει για πρόληψη θεραπεία και αποκατάσταση (Ashum & Singal, 2004). Οι γονείς των αναπήρων έχουν αντίκτυπο επάνω στις καθημερινές ζωές των αναπήρων σε σχέση με την αυτονομία (Barron, 2001). Ενώ η ιστορία πρακτικών αποκλεισμού της κοινωνίας απέναντι στα άτομα με αναπηρία συνεισέφερε σε μια ελλειμματική κατεύθυνση σχετικά με την διαχείριση θεμάτων που σχετίζονται με την αυτονομία (Carter et al., 2013). Είναι γεγονός επομένως ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και ορίζουμε την αναπηρία είναι καθοριστικός καθώς επηρεάζει τόσο τις προσδοκίες μας όσο και τους τρόπους με τους οποίους αλληλεπιδρούμε με τα ανάπηρα άτομα (Barton, 2012). Αναδεικνύεται λοιπόν, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αφομοιώνουν τις νόρμες του πολιτισμικού τους περιβάλλοντος και, συνεπώς, οι αξίες των ανθρώπων αντικατοπτρίζουν με τη σειρά τους τις νόρμες που αφομοιώθηκαν από το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσαν (Friendman, 2003). Η έρευνα αυτή αποτελεί μια ποιοτική ερμηνευτική προσέγγιση. Το δείγμα της απαρτίστηκε από πέντε ενηλίκους/ες με οπτική αναπηρία και δέκα γονείς, πιο συγκεκριμένα τους γονείς των αναπήρων συμμετεχόντων. Η μέθοδος δειγματοληψίας που χρησιμοποιήθηκε ήταν δειγματοληψία ευκολίας, αλλά και δειγματοληψία ομοιογενών δειγμάτων, αφενός ευκολίας επειδή οι περιπτώσεις είναι άμεσα διαθέσιμες καθώς αποτελούσαν ευρύτερο φιλικό οικογενειακό περιβάλλον και αφετέρου επιλέχθηκαν περιπτώσεις που διαθέτουν κοινά χαρακτηριστικά για τη μελέτη και την κατανόηση μιας συγκεκριμένης ομάδας σε βάθος. Παράλληλα ως κατάλληλο ερευνητικό εργαλείο επιλέχθηκε η ημι-δομημένη συνέντευξη. Οι συνεντεύξεις απομαγνητοφωνήθηκαν και αποδελτιώθηκαν για να τεθούν σε περεταίρω βαθύτερη ανάλυση. Η ανάλυση περιεχομένου χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να ομαδοποιηθούν και να αναλυθούν τα ευρήματα της έρευνας. Τα αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν, τις επικρατούσες εννοιολογικές θεωρήσεις για την αυτονομία που είναι αυτές της ανεξαρτησίας και της αυτοεξυπηρέτησης. Απόψεις που υπονομεύουν ότι οι ανάπηροι μπορούν να είναι και αυτόνομοι από τη στιγμή που δεν συμβαδίζουν με την κοινωνική νόρμα του αυτόνομου ατόμου, καθώς και ότι η κυριότερη συνεισφορά του ρόλου των γονιών ήταν η υποβοήθηση κατάκτησης δεξιοτήτων λειτουργικότητας στους αναπήρους. Κυρίαρχη είναι η νοηματοδότηση της αναπηρίας ως βλάβης, ελλείμματος και μειονεξίας. Προοπτικές που συντελούν στην απαξίωση του αναπήρου που δεν επιτυγχάνει να επιτελεί κανονικούς ρόλους με βάση τα κανονιστικά πρότυπα της κοινωνίας.","The family is the main body of society and one of the key factors in transmitting culture, views, ethics, traditions and emotions. Parents are the most important people in the lives of their children, as they play a prominent role in their upbringing and development. The parental role is very important for the present and future shaping of children's lives (Riyahi et all. 2017).Their cultural beliefs about disability play an important role in determining how the family perceives disability and the types of measures they will take to prevent treatment and rehabilitation (Ashum & Singal, 2004).Parents of people with disabilities have an impact on the daily lives of people with disabilities in relation to autonomy (Barron, 2001). While the history of social exclusion practices towards people with disabilities has contributed to a deficit in the management of autonomy issues (Carter et all. 2013). It is therefore a fact that the way we perceive and define disability is crucial as it affects both our expectations and the ways in which we interact with people with disabilities (Barton, 2012). It turns out that most people assimilate the norms of their cultural environment and therefore the values of people in turn reflect the norms assimilated by the environment in which they grew up (Friendman, 2003). This research is a qualitative interpretive approach. The sample consisted of five adults with visual disabilities and ten parents, more specifically the parents of the disabled participants. The sampling method used was convenience sampling, but also sampling of homogeneous samples, on the one hand convenience because the cases are immediately available as they were a wider friendly family environment and on the other hand cases were selected that have common features for studying and understanding a specific group. At the same time, the semi-structured interview was selected as a suitable research tool. The interviews were transcribed and indexed for further in-depth analysis. Content analysis was used to group and analyze the research findings. The results of the research highlighted the prevailing conceptual views on autonomy that are those of independence and self-service. Views that undermine that people with disabilities can be autonomous as long as they do not conform to the social norm of the autonomous individual. As well as that the main contribution of the role of the parents was to help the acquisition of functional skills in the disabled. The meaning of disability as damage, deficit and disability is predominant. Prospects that contribute to the devaluation of the disabled person who fails to perform normal roles based on the regulatory standards of society."],"dc:identifier":["uoadl:2939863","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939863"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Γενικά έργα","General works"],"dc:title":["Αναπηρία και Αυτονομία: διερεύνηση των απόψεων και των εμπειριών ανάπηρων ενηλίκων αναφορικά με τον γονεϊκό ρόλο στη διαδικασία της αυτονόμησής τους"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:27Z"}