{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2940593"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2940593","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το θεσμικό πλαίσιο της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το παρόν και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Παγκόσμιας Στρατηγικής.","abstract":"Η Γηραιά ήπειρος υπήρξε διαχρονικά πεδίο αιματηρών συγκρούσεων όπου η ειρήνη ήταν ένα σύντομο διάλλειμα μεταξύ μακροετών πολέμων, με αποκορύφωμα τους δύο καταστροφικούς Παγκόσμιους Πολέμους. Η ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης οραματίστηκε μια αδιαίρετη Ευρώπη που θα εξασφάλιζε την ειρηνική συνύπαρξη κρατών. Εντός ενός περιβάλλοντος ασφάλειας, προστατευμένοι από εξωτερικές απειλές, οι Ευρωπαίοι πολίτες, θα μπορούσαν να κινηθούν προς την ευημερία. Η σύσταση του ΝΑΤΟ ως εγγυητή της συλλογικής ασφάλειας και την εδαφικής ακεραιότητας της ηπείρου, κατέστησε τις όποιες σκέψεις για αυτόνομη ευρωπαϊκή δράση περιττές. Η άποψη αυτή ενισχύθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την επικράτηση του φιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου. Το πρότυπο της Ήπιας Δύναμης (Soft Power) που πρέσβευε η ΕΕ έμοιαζε αδιαμφησβήτητο. Τα γεγονότα της διάσπασης της Γιουγκοσλαβίας και η ανικανότητα της Ένωσης να διαχειριστεί μία τέτοια κρίση στο μαλακό της υπογάστριο, έφεραν στο φως το στρατηγικό ατόπημά του συλλογισμού και την ολοκληρωτική έλλειψη δομών, μέσων και διαδικασιών στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας. Η Κοινή Πολιτική Ασφάλειας Και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της ΕΕ ξεκίνησε το 1998 επιδιώκοντας να καλύψει το κενό και να οδηγήσει στην αυτονομία. Η ΕΕ επιδίωξε να σταθεροποιήσει την ευμετάβλητη γειτονιά της χωρίς τη συνεχή συνδρομή των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρόλα αυτά, η διακυβερνητική της φύση σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η ασφάλεια αποτελεί το σκληρό πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας των κρατών-μελών, συντελεί ώστε το θεσμικό πλαίσιο της ΚΠΑΑ να οικοδομείται από κάτω προς τα πάνω και πάντα ως σπασμωδική αντίδραση σε αναδυόμενες κρίσεις. Το αποτέλεσμα είναι η θεμελίωση ενός σύνθετου πλαισίου όπου-απουσίας στρατηγικής κατεύθυνσης- η γραφειοκρατία βρίσκεται σε περίσσεια ενώ η δράση σε έλλειψη. Ωστόσο, το αναδυόμενο γεωπολιτικό περιβάλλον δημιουργεί την ανάγκη εφαρμογής στρατηγικής που θα μετατρέψει την ΕΕ σε πραγματικό παράγοντα ασφάλειας και άμυνας. Αυτός είναι ο βαθύτερος στόχος της παγκόσμιας στρατηγικής της ΕΕ του 2016 (EU Global Strategy, EUGS). Προβληματισμοί που προκύπτουν είναι εάν το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο έχει κατορθώσει και σε ποιο βαθμό να εκπληρώσει τις αρχικές φιλοδοξίες της ΚΠΑΑ. Επιπλέον, αυτές οι φιλοδοξίες είναι επίκαιρες ή έχουν ξεπεραστεί από τις γεωπολιτικές εξελίξεις; Τέλος, πως αντιλαμβάνεται η Παγκόσμια Στρατηγική την έννοια της στρατηγικής αυτονομίας και ποια η μέχρι τώρα συμβολή της στην πραγμάτωσή της; Αυτή η εργασία επιχειρεί να απαντήσει σε αυτούς τους προβληματισμούς μέσω της μελέτης του θεσμικού πλαισίου της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας, όπως και των πεπραγμένων της Παγκόσμιας Στρατηγικής της ΕΕ. Υποστηρίζει ότι υπήρξαν μεγάλα βήματα προς τα εμπρός, αλλά τα πιο κρίσιμα και τα πιο στρατηγικά είναι απαραίτητο να έρθουν. Προς τούτο, η εργασία εξετάζει πως εξελίσσεται το περιβάλλον ασφάλειας, η παγκόσμια τάξη του 21ου αιώνα και η σχέση ΕΕ-ΝΑΤΟ, ώστε να παραθέσει την δική της οπτική καθώς και προτάσεις για μία μελλοντική, Ευρωπαϊκή Στρατηγική Ασφάλειας και Άμυνας.","abstract_html":"Η Γηραιά ήπειρος υπήρξε διαχρονικά πεδίο αιματηρών συγκρούσεων όπου η ειρήνη ήταν ένα σύντομο διάλλειμα μεταξύ μακροετών πολέμων, με αποκορύφωμα τους δύο καταστροφικούς Παγκόσμιους Πολέμους. Η ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης οραματίστηκε μια αδιαίρετη Ευρώπη που θα εξασφάλιζε την ειρηνική συνύπαρξη κρατών. Εντός ενός περιβάλλοντος ασφάλειας, προστατευμένοι από εξωτερικές απειλές, οι Ευρωπαίοι πολίτες, θα μπορούσαν να κινηθούν προς την ευημερία. Η σύσταση του ΝΑΤΟ ως εγγυητή της συλλογικής ασφάλειας και την εδαφικής ακεραιότητας της ηπείρου, κατέστησε τις όποιες σκέψεις για αυτόνομη ευρωπαϊκή δράση περιττές. Η άποψη αυτή ενισχύθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την επικράτηση του φιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου. Το πρότυπο της Ήπιας Δύναμης (Soft Power) που πρέσβευε η ΕΕ έμοιαζε αδιαμφησβήτητο. Τα γεγονότα της διάσπασης της Γιουγκοσλαβίας και η ανικανότητα της Ένωσης να διαχειριστεί μία τέτοια κρίση στο μαλακό της υπογάστριο, έφεραν στο φως το στρατηγικό ατόπημά του συλλογισμού και την ολοκληρωτική έλλειψη δομών, μέσων και διαδικασιών στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας. Η Κοινή Πολιτική Ασφάλειας Και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της ΕΕ ξεκίνησε το 1998 επιδιώκοντας να καλύψει το κενό και να οδηγήσει στην αυτονομία. Η ΕΕ επιδίωξε να σταθεροποιήσει την ευμετάβλητη γειτονιά της χωρίς τη συνεχή συνδρομή των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρόλα αυτά, η διακυβερνητική της φύση σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η ασφάλεια αποτελεί το σκληρό πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας των κρατών-μελών, συντελεί ώστε το θεσμικό πλαίσιο της ΚΠΑΑ να οικοδομείται από κάτω προς τα πάνω και πάντα ως σπασμωδική αντίδραση σε αναδυόμενες κρίσεις. Το αποτέλεσμα είναι η θεμελίωση ενός σύνθετου πλαισίου όπου-απουσίας στρατηγικής κατεύθυνσης- η γραφειοκρατία βρίσκεται σε περίσσεια ενώ η δράση σε έλλειψη. Ωστόσο, το αναδυόμενο γεωπολιτικό περιβάλλον δημιουργεί την ανάγκη εφαρμογής στρατηγικής που θα μετατρέψει την ΕΕ σε πραγματικό παράγοντα ασφάλειας και άμυνας. Αυτός είναι ο βαθύτερος στόχος της παγκόσμιας στρατηγικής της ΕΕ του 2016 (EU Global Strategy, EUGS). Προβληματισμοί που προκύπτουν είναι εάν το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο έχει κατορθώσει και σε ποιο βαθμό να εκπληρώσει τις αρχικές φιλοδοξίες της ΚΠΑΑ. Επιπλέον, αυτές οι φιλοδοξίες είναι επίκαιρες ή έχουν ξεπεραστεί από τις γεωπολιτικές εξελίξεις; Τέλος, πως αντιλαμβάνεται η Παγκόσμια Στρατηγική την έννοια της στρατηγικής αυτονομίας και ποια η μέχρι τώρα συμβολή της στην πραγμάτωσή της; Αυτή η εργασία επιχειρεί να απαντήσει σε αυτούς τους προβληματισμούς μέσω της μελέτης του θεσμικού πλαισίου της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας, όπως και των πεπραγμένων της Παγκόσμιας Στρατηγικής της ΕΕ. Υποστηρίζει ότι υπήρξαν μεγάλα βήματα προς τα εμπρός, αλλά τα πιο κρίσιμα και τα πιο στρατηγικά είναι απαραίτητο να έρθουν. Προς τούτο, η εργασία εξετάζει πως εξελίσσεται το περιβάλλον ασφάλειας, η παγκόσμια τάξη του 21ου αιώνα και η σχέση ΕΕ-ΝΑΤΟ, ώστε να παραθέσει την δική της οπτική καθώς και προτάσεις για μία μελλοντική, Ευρωπαϊκή Στρατηγική Ασφάλειας και Άμυνας.","abstract_has_math":false,"creators":["Τζικόπουλος Ιωάννης","Tzikopoulos Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:31Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2940593"],"render_values":[{"text":"uoadl:2940593","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2940593","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2940593","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2940593","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τζικόπουλος Ιωάννης","Tzikopoulos Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2940593","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2940593"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Γηραιά ήπειρος υπήρξε διαχρονικά πεδίο αιματηρών συγκρούσεων όπου η ειρήνη ήταν ένα σύντομο διάλλειμα μεταξύ μακροετών πολέμων, με αποκορύφωμα τους δύο καταστροφικούς Παγκόσμιους Πολέμους. Η ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης οραματίστηκε μια αδιαίρετη Ευρώπη που θα εξασφάλιζε την ειρηνική συνύπαρξη κρατών. Εντός ενός περιβάλλοντος ασφάλειας, προστατευμένοι από εξωτερικές απειλές, οι Ευρωπαίοι πολίτες, θα μπορούσαν να κινηθούν προς την ευημερία. Η σύσταση του ΝΑΤΟ ως εγγυητή της συλλογικής ασφάλειας και την εδαφικής ακεραιότητας της ηπείρου, κατέστησε τις όποιες σκέψεις για αυτόνομη ευρωπαϊκή δράση περιττές. Η άποψη αυτή ενισχύθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την επικράτηση του φιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου. Το πρότυπο της Ήπιας Δύναμης (Soft Power) που πρέσβευε η ΕΕ έμοιαζε αδιαμφησβήτητο. Τα γεγονότα της διάσπασης της Γιουγκοσλαβίας και η ανικανότητα της Ένωσης να διαχειριστεί μία τέτοια κρίση στο μαλακό της υπογάστριο, έφεραν στο φως το στρατηγικό ατόπημά του συλλογισμού και την ολοκληρωτική έλλειψη δομών, μέσων και διαδικασιών στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας. Η Κοινή Πολιτική Ασφάλειας Και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της ΕΕ ξεκίνησε το 1998 επιδιώκοντας να καλύψει το κενό και να οδηγήσει στην αυτονομία. Η ΕΕ επιδίωξε να σταθεροποιήσει την ευμετάβλητη γειτονιά της χωρίς τη συνεχή συνδρομή των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρόλα αυτά, η διακυβερνητική της φύση σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η ασφάλεια αποτελεί το σκληρό πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας των κρατών-μελών, συντελεί ώστε το θεσμικό πλαίσιο της ΚΠΑΑ να οικοδομείται από κάτω προς τα πάνω και πάντα ως σπασμωδική αντίδραση σε αναδυόμενες κρίσεις. Το αποτέλεσμα είναι η θεμελίωση ενός σύνθετου πλαισίου όπου-απουσίας στρατηγικής κατεύθυνσης- η γραφειοκρατία βρίσκεται σε περίσσεια ενώ η δράση σε έλλειψη. Ωστόσο, το αναδυόμενο γεωπολιτικό περιβάλλον δημιουργεί την ανάγκη εφαρμογής στρατηγικής που θα μετατρέψει την ΕΕ σε πραγματικό παράγοντα ασφάλειας και άμυνας. Αυτός είναι ο βαθύτερος στόχος της παγκόσμιας στρατηγικής της ΕΕ του 2016 (EU Global Strategy, EUGS). Προβληματισμοί που προκύπτουν είναι εάν το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο έχει κατορθώσει και σε ποιο βαθμό να εκπληρώσει τις αρχικές φιλοδοξίες της ΚΠΑΑ. Επιπλέον, αυτές οι φιλοδοξίες είναι επίκαιρες ή έχουν ξεπεραστεί από τις γεωπολιτικές εξελίξεις; Τέλος, πως αντιλαμβάνεται η Παγκόσμια Στρατηγική την έννοια της στρατηγικής αυτονομίας και ποια η μέχρι τώρα συμβολή της στην πραγμάτωσή της; Αυτή η εργασία επιχειρεί να απαντήσει σε αυτούς τους προβληματισμούς μέσω της μελέτης του θεσμικού πλαισίου της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας, όπως και των πεπραγμένων της Παγκόσμιας Στρατηγικής της ΕΕ. Υποστηρίζει ότι υπήρξαν μεγάλα βήματα προς τα εμπρός, αλλά τα πιο κρίσιμα και τα πιο στρατηγικά είναι απαραίτητο να έρθουν. Προς τούτο, η εργασία εξετάζει πως εξελίσσεται το περιβάλλον ασφάλειας, η παγκόσμια τάξη του 21ου αιώνα και η σχέση ΕΕ-ΝΑΤΟ, ώστε να παραθέσει την δική της οπτική καθώς και προτάσεις για μία μελλοντική, Ευρωπαϊκή Στρατηγική Ασφάλειας και Άμυνας.","The Old Continent has always been a field of bloody conflicts where peace was a short break between long wars, culminating in the two catastrophic World Wars. The foundation of the European Union envisioned an indivisible Europe that would ensure the peaceful coexistence of states. In a security environment, protected from external threats, European citizens could move towards prosperity. The establishment of NATO as the guarantor of the collective security and territorial integrity of the continent has made any thought of autonomous European action unnecessary. This view was reinforced by the prevalence of the liberal economic model and the end of the Cold War. The paradigm of Soft Power, advocated by the EU, seemed omnipotent. The events of the breakup of Yugoslavia and the inability of the Union to manage such a crisis in its soft underbelly brought to light the strategic impropriety of the reasoning and the complete lack of structures, means, and procedures in the field of security and defense. The EU's Common Security and Defense Policy (CSDP) was launched in 1998 with a view to fill the gap and lead to autonomy. The EU sought to stabilize its volatile neighborhood without the continued assistance of the United States. Nevertheless, its intergovernmental nature combined with the fact that security is the hardcore of the national sovereignty of the Member States, contributes to build CSDP’s institutional framework with a bottom-up perception and always as a spasmodic response to emerging crises. The result is the foundation of a complex framework wherein the absence of a strategic direction, the bureaucracy is in excess while the action is in short supply. However, the emerging geopolitical environment creates the need to implement a strategy that will turn the EU into a real security and defense actor. This is the deepest goal of the EU's global strategy for 2016. Concerns that arise are whether the existing institutional framework has succeeded and to what extent it has fulfilled the initial aspirations of the CSDP. Also, these ambitions are relevant or have been overtaken by geopolitical developments. Finally, how does the Global Strategy understand the concept of strategic autonomy, and what is its contribution to its implementation so far? This paper seeks to address these concerns by studying the institutional framework of the Common Security and Defense Policy, as well as the implementation of the EU Global Strategy. It argues that there have been great steps forward but the most critical and the most strategic need to come. To this end, the paper examines the evolving security environment, the 21st-century world order, and the EU-NATO relationship, to present its own vision and proposals for a future, European Security and Defense Strategy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το θεσμικό πλαίσιο της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το παρόν και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Παγκόσμιας Στρατηγικής."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τζικόπουλος Ιωάννης","Tzikopoulos Ioannis"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η Γηραιά ήπειρος υπήρξε διαχρονικά πεδίο αιματηρών συγκρούσεων όπου η ειρήνη ήταν ένα σύντομο διάλλειμα μεταξύ μακροετών πολέμων, με αποκορύφωμα τους δύο καταστροφικούς Παγκόσμιους Πολέμους. Η ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης οραματίστηκε μια αδιαίρετη Ευρώπη που θα εξασφάλιζε την ειρηνική συνύπαρξη κρατών. Εντός ενός περιβάλλοντος ασφάλειας, προστατευμένοι από εξωτερικές απειλές, οι Ευρωπαίοι πολίτες, θα μπορούσαν να κινηθούν προς την ευημερία. Η σύσταση του ΝΑΤΟ ως εγγυητή της συλλογικής ασφάλειας και την εδαφικής ακεραιότητας της ηπείρου, κατέστησε τις όποιες σκέψεις για αυτόνομη ευρωπαϊκή δράση περιττές. Η άποψη αυτή ενισχύθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την επικράτηση του φιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου. Το πρότυπο της Ήπιας Δύναμης (Soft Power) που πρέσβευε η ΕΕ έμοιαζε αδιαμφησβήτητο. Τα γεγονότα της διάσπασης της Γιουγκοσλαβίας και η ανικανότητα της Ένωσης να διαχειριστεί μία τέτοια κρίση στο μαλακό της υπογάστριο, έφεραν στο φως το στρατηγικό ατόπημά του συλλογισμού και την ολοκληρωτική έλλειψη δομών, μέσων και διαδικασιών στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας. Η Κοινή Πολιτική Ασφάλειας Και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της ΕΕ ξεκίνησε το 1998 επιδιώκοντας να καλύψει το κενό και να οδηγήσει στην αυτονομία. Η ΕΕ επιδίωξε να σταθεροποιήσει την ευμετάβλητη γειτονιά της χωρίς τη συνεχή συνδρομή των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρόλα αυτά, η διακυβερνητική της φύση σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η ασφάλεια αποτελεί το σκληρό πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας των κρατών-μελών, συντελεί ώστε το θεσμικό πλαίσιο της ΚΠΑΑ να οικοδομείται από κάτω προς τα πάνω και πάντα ως σπασμωδική αντίδραση σε αναδυόμενες κρίσεις. Το αποτέλεσμα είναι η θεμελίωση ενός σύνθετου πλαισίου όπου-απουσίας στρατηγικής κατεύθυνσης- η γραφειοκρατία βρίσκεται σε περίσσεια ενώ η δράση σε έλλειψη. Ωστόσο, το αναδυόμενο γεωπολιτικό περιβάλλον δημιουργεί την ανάγκη εφαρμογής στρατηγικής που θα μετατρέψει την ΕΕ σε πραγματικό παράγοντα ασφάλειας και άμυνας. Αυτός είναι ο βαθύτερος στόχος της παγκόσμιας στρατηγικής της ΕΕ του 2016 (EU Global Strategy, EUGS). Προβληματισμοί που προκύπτουν είναι εάν το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο έχει κατορθώσει και σε ποιο βαθμό να εκπληρώσει τις αρχικές φιλοδοξίες της ΚΠΑΑ. Επιπλέον, αυτές οι φιλοδοξίες είναι επίκαιρες ή έχουν ξεπεραστεί από τις γεωπολιτικές εξελίξεις; Τέλος, πως αντιλαμβάνεται η Παγκόσμια Στρατηγική την έννοια της στρατηγικής αυτονομίας και ποια η μέχρι τώρα συμβολή της στην πραγμάτωσή της; Αυτή η εργασία επιχειρεί να απαντήσει σε αυτούς τους προβληματισμούς μέσω της μελέτης του θεσμικού πλαισίου της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας, όπως και των πεπραγμένων της Παγκόσμιας Στρατηγικής της ΕΕ. Υποστηρίζει ότι υπήρξαν μεγάλα βήματα προς τα εμπρός, αλλά τα πιο κρίσιμα και τα πιο στρατηγικά είναι απαραίτητο να έρθουν. Προς τούτο, η εργασία εξετάζει πως εξελίσσεται το περιβάλλον ασφάλειας, η παγκόσμια τάξη του 21ου αιώνα και η σχέση ΕΕ-ΝΑΤΟ, ώστε να παραθέσει την δική της οπτική καθώς και προτάσεις για μία μελλοντική, Ευρωπαϊκή Στρατηγική Ασφάλειας και Άμυνας.","The Old Continent has always been a field of bloody conflicts where peace was a short break between long wars, culminating in the two catastrophic World Wars. The foundation of the European Union envisioned an indivisible Europe that would ensure the peaceful coexistence of states. In a security environment, protected from external threats, European citizens could move towards prosperity. The establishment of NATO as the guarantor of the collective security and territorial integrity of the continent has made any thought of autonomous European action unnecessary. This view was reinforced by the prevalence of the liberal economic model and the end of the Cold War. The paradigm of Soft Power, advocated by the EU, seemed omnipotent. The events of the breakup of Yugoslavia and the inability of the Union to manage such a crisis in its soft underbelly brought to light the strategic impropriety of the reasoning and the complete lack of structures, means, and procedures in the field of security and defense. The EU's Common Security and Defense Policy (CSDP) was launched in 1998 with a view to fill the gap and lead to autonomy. The EU sought to stabilize its volatile neighborhood without the continued assistance of the United States. Nevertheless, its intergovernmental nature combined with the fact that security is the hardcore of the national sovereignty of the Member States, contributes to build CSDP’s institutional framework with a bottom-up perception and always as a spasmodic response to emerging crises. The result is the foundation of a complex framework wherein the absence of a strategic direction, the bureaucracy is in excess while the action is in short supply. However, the emerging geopolitical environment creates the need to implement a strategy that will turn the EU into a real security and defense actor. This is the deepest goal of the EU's global strategy for 2016. Concerns that arise are whether the existing institutional framework has succeeded and to what extent it has fulfilled the initial aspirations of the CSDP. Also, these ambitions are relevant or have been overtaken by geopolitical developments. Finally, how does the Global Strategy understand the concept of strategic autonomy, and what is its contribution to its implementation so far? This paper seeks to address these concerns by studying the institutional framework of the Common Security and Defense Policy, as well as the implementation of the EU Global Strategy. It argues that there have been great steps forward but the most critical and the most strategic need to come. To this end, the paper examines the evolving security environment, the 21st-century world order, and the EU-NATO relationship, to present its own vision and proposals for a future, European Security and Defense Strategy."],"dc:identifier":["uoadl:2940593","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2940593"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Το θεσμικό πλαίσιο της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το παρόν και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Παγκόσμιας Στρατηγικής."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:31Z"}