{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2942826"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2942826","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επιπολασμός και προδιαθεσικοί παράγοντες της υπερκαλιαιμίας σε ασθενείς με μεταμόσχευση νεφρού","abstract":"Σκοπός: Η υπερκαλιαιμία είναι μια συχνή και δυνητικά θανατηφόρα ηλεκτρολυτική διαταραχή σε ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο (ΧΝΝ). Ακόμα και στην περίπτωση της επιτυχημένης μεταμόσχευσης νεφρού, οι λήπτες νεφρικών μοσχευμάτων έχουν μετρίου έως σοβαρού βαθμού ΧΝΝ. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει τη συχνότητα και τους παράγοντες κινδύνου εμφάνισης υπερκαλιαιμίας σε μεταμοσχευμένους ασθενείς. Υλικό & Μέθοδος: Πρόκειται για μια συγχρονική εγκάρσια μελέτη(Cross sectional) σε κλινικά σταθερούς λήπτες νεφρικών μοσχευμάτων , οι οποίοι παρακολουθούνται στο εξωτερικό ιατρείο μεταμόσχευσης του τμήματος μας. Εντός μια προκαθορισμένης χρονικής περιόδου 6 μηνών (1η Σεπτεμβρίου 2019 έως 31η Μαρτίου 2020), καταγράψαμε δημογραφικές, εργαστηριακές, παραμέτρους νοσηρότητας, παραμέτρους που αφορούν τη μεταμόσχευση καθώς και τη φαρμακευτική αγωγή. Η υπερκαλιαιμία κατηγοριοποιήθηκε ακολούθως: κάλιο ορού >5 mEq/L ή >5 με ταυτόχρονη χρήση σουλφονικού πολυστυρένιου ή ≥5,2 ή ≥5,5 mEq/L. Η μονοπαραγοντική ανάλυση και η πολλαπλή λογιστική παλινδρόμηση χρησιμοποιήθηκαν προκειμένου ν αναγνωριστούν οι παράγοντες που προάγουν την αύξηση του καλίου του ορού σε τιμή >5,0 mEq/L. Αποτελέσματα: Μελετήσαμε 582 σταθερούς μεταμοσχευμένους ασθενείς, 369 (63.4%) άντρες, μέσης ηλικίας 52,4±13,5 ετών με eGFR 55,8±20,1 ml/min/1.73m2 με ημερομηνία μεταμόσχευσης μεγαλύτερη του ενός έτους. Ο επιπολασμός της υπερκαλιαιμίας, που ορίστηκε ως κάλιο >5 ή >5 και χρήσης σουλφονικού πολυστυρένιου ή ≥ 5,2 ή ≥5,5, ήταν αντίστοιχα 22,7%, 22,7%, 14,4% και 4,1% (132, 132, 84 και 24 ασθενείς), αντίστοιχα. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, το άρρεν φύλο (OR 2.020, 95% CI 1.264-3.227) και η χρήση των αΜΕΑ (OR 1.628, 95% CI 1.045-2.536) ήταν ανεξάρτητα σχετιζόμενοι με την υπερκαλιαιμία, ενώ ο υψηλός eGFR (OR 0.967, 95% CI 0.955-0.979) και η χρήση των διουρητικών (OR 0.140, 95% CI 0.046-0.430) σχετίστηκαν με χαμηλότερο κίνδυνο για την εμφάνιση της προαναφερθείσας διαταραχής. Συμπεράσματα: Ο επιπολασμός της ήπιας υπερκαλιαιμίας σε σταθερούς ασθενείς με μεταμόσχευση νεφρού είναι ήπια αυξημένος, ενώ ο αντίστοιχος της μετρίου ή σοβαρού βαθμού είναι σχετικά χαμηλός. Ανάμεσα σε μια πληθώρα παραγόντων μόνο το άρρεν φύλο, οι αΜΕΑ και ο χαμηλός eGFR αυξάνουν τον κίνδυνο για την εμφάνιση υπερκαλιαιμίας.","abstract_html":"Σκοπός: Η υπερκαλιαιμία είναι μια συχνή και δυνητικά θανατηφόρα ηλεκτρολυτική διαταραχή σε ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο (ΧΝΝ). Ακόμα και στην περίπτωση της επιτυχημένης μεταμόσχευσης νεφρού, οι λήπτες νεφρικών μοσχευμάτων έχουν μετρίου έως σοβαρού βαθμού ΧΝΝ. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει τη συχνότητα και τους παράγοντες κινδύνου εμφάνισης υπερκαλιαιμίας σε μεταμοσχευμένους ασθενείς. Υλικό &amp; Μέθοδος: Πρόκειται για μια συγχρονική εγκάρσια μελέτη(Cross sectional) σε κλινικά σταθερούς λήπτες νεφρικών μοσχευμάτων , οι οποίοι παρακολουθούνται στο εξωτερικό ιατρείο μεταμόσχευσης του τμήματος μας. Εντός μια προκαθορισμένης χρονικής περιόδου 6 μηνών (1η Σεπτεμβρίου 2019 έως 31η Μαρτίου 2020), καταγράψαμε δημογραφικές, εργαστηριακές, παραμέτρους νοσηρότητας, παραμέτρους που αφορούν τη μεταμόσχευση καθώς και τη φαρμακευτική αγωγή. Η υπερκαλιαιμία κατηγοριοποιήθηκε ακολούθως: κάλιο ορού &gt;5 mEq/L ή &gt;5 με ταυτόχρονη χρήση σουλφονικού πολυστυρένιου ή ≥5,2 ή ≥5,5 mEq/L. Η μονοπαραγοντική ανάλυση και η πολλαπλή λογιστική παλινδρόμηση χρησιμοποιήθηκαν προκειμένου ν αναγνωριστούν οι παράγοντες που προάγουν την αύξηση του καλίου του ορού σε τιμή &gt;5,0 mEq/L. Αποτελέσματα: Μελετήσαμε 582 σταθερούς μεταμοσχευμένους ασθενείς, 369 (63.4%) άντρες, μέσης ηλικίας 52,4±13,5 ετών με eGFR 55,8±20,1 ml/min/1.73m2 με ημερομηνία μεταμόσχευσης μεγαλύτερη του ενός έτους. Ο επιπολασμός της υπερκαλιαιμίας, που ορίστηκε ως κάλιο &gt;5 ή &gt;5 και χρήσης σουλφονικού πολυστυρένιου ή ≥ 5,2 ή ≥5,5, ήταν αντίστοιχα 22,7%, 22,7%, 14,4% και 4,1% (132, 132, 84 και 24 ασθενείς), αντίστοιχα. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, το άρρεν φύλο (OR 2.020, 95% CI 1.264-3.227) και η χρήση των αΜΕΑ (OR 1.628, 95% CI 1.045-2.536) ήταν ανεξάρτητα σχετιζόμενοι με την υπερκαλιαιμία, ενώ ο υψηλός eGFR (OR 0.967, 95% CI 0.955-0.979) και η χρήση των διουρητικών (OR 0.140, 95% CI 0.046-0.430) σχετίστηκαν με χαμηλότερο κίνδυνο για την εμφάνιση της προαναφερθείσας διαταραχής. Συμπεράσματα: Ο επιπολασμός της ήπιας υπερκαλιαιμίας σε σταθερούς ασθενείς με μεταμόσχευση νεφρού είναι ήπια αυξημένος, ενώ ο αντίστοιχος της μετρίου ή σοβαρού βαθμού είναι σχετικά χαμηλός. Ανάμεσα σε μια πληθώρα παραγόντων μόνο το άρρεν φύλο, οι αΜΕΑ και ο χαμηλός eGFR αυξάνουν τον κίνδυνο για την εμφάνιση υπερκαλιαιμίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Σμυρλή Μαρία","Smyrli Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:33Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2942826"],"render_values":[{"text":"uoadl:2942826","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2942826","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2942826","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2942826","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σμυρλή Μαρία","Smyrli Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2942826","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2942826"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η υπερκαλιαιμία είναι μια συχνή και δυνητικά θανατηφόρα ηλεκτρολυτική διαταραχή σε ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο (ΧΝΝ). Ακόμα και στην περίπτωση της επιτυχημένης μεταμόσχευσης νεφρού, οι λήπτες νεφρικών μοσχευμάτων έχουν μετρίου έως σοβαρού βαθμού ΧΝΝ. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει τη συχνότητα και τους παράγοντες κινδύνου εμφάνισης υπερκαλιαιμίας σε μεταμοσχευμένους ασθενείς. Υλικό & Μέθοδος: Πρόκειται για μια συγχρονική εγκάρσια μελέτη(Cross sectional) σε κλινικά σταθερούς λήπτες νεφρικών μοσχευμάτων , οι οποίοι παρακολουθούνται στο εξωτερικό ιατρείο μεταμόσχευσης του τμήματος μας. Εντός μια προκαθορισμένης χρονικής περιόδου 6 μηνών (1η Σεπτεμβρίου 2019 έως 31η Μαρτίου 2020), καταγράψαμε δημογραφικές, εργαστηριακές, παραμέτρους νοσηρότητας, παραμέτρους που αφορούν τη μεταμόσχευση καθώς και τη φαρμακευτική αγωγή. Η υπερκαλιαιμία κατηγοριοποιήθηκε ακολούθως: κάλιο ορού >5 mEq/L ή >5 με ταυτόχρονη χρήση σουλφονικού πολυστυρένιου ή ≥5,2 ή ≥5,5 mEq/L. Η μονοπαραγοντική ανάλυση και η πολλαπλή λογιστική παλινδρόμηση χρησιμοποιήθηκαν προκειμένου ν αναγνωριστούν οι παράγοντες που προάγουν την αύξηση του καλίου του ορού σε τιμή >5,0 mEq/L. Αποτελέσματα: Μελετήσαμε 582 σταθερούς μεταμοσχευμένους ασθενείς, 369 (63.4%) άντρες, μέσης ηλικίας 52,4±13,5 ετών με eGFR 55,8±20,1 ml/min/1.73m2 με ημερομηνία μεταμόσχευσης μεγαλύτερη του ενός έτους. Ο επιπολασμός της υπερκαλιαιμίας, που ορίστηκε ως κάλιο >5 ή >5 και χρήσης σουλφονικού πολυστυρένιου ή ≥ 5,2 ή ≥5,5, ήταν αντίστοιχα 22,7%, 22,7%, 14,4% και 4,1% (132, 132, 84 και 24 ασθενείς), αντίστοιχα. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, το άρρεν φύλο (OR 2.020, 95% CI 1.264-3.227) και η χρήση των αΜΕΑ (OR 1.628, 95% CI 1.045-2.536) ήταν ανεξάρτητα σχετιζόμενοι με την υπερκαλιαιμία, ενώ ο υψηλός eGFR (OR 0.967, 95% CI 0.955-0.979) και η χρήση των διουρητικών (OR 0.140, 95% CI 0.046-0.430) σχετίστηκαν με χαμηλότερο κίνδυνο για την εμφάνιση της προαναφερθείσας διαταραχής. Συμπεράσματα: Ο επιπολασμός της ήπιας υπερκαλιαιμίας σε σταθερούς ασθενείς με μεταμόσχευση νεφρού είναι ήπια αυξημένος, ενώ ο αντίστοιχος της μετρίου ή σοβαρού βαθμού είναι σχετικά χαμηλός. Ανάμεσα σε μια πληθώρα παραγόντων μόνο το άρρεν φύλο, οι αΜΕΑ και ο χαμηλός eGFR αυξάνουν τον κίνδυνο για την εμφάνιση υπερκαλιαιμίας.","Background & Objectives: Hyperkalaemia is a frequent and potentially life-threatening condition in patients with CKD. Even after successful kidney transplantation, kidney transplant recipients have mild to severe CKD. Moreover, they share co-morbid conditions and frequently use medications that predispose to hyperkalaemia. This study aimed to examine the prevalence and factors associated with hyperkalaemia in this population. Design & Setting: Over a pre-specified period of 6 months (September 1st 2019 to March 31st 2020), we recorded in a cross-sectional fashion information on serum potassium and relevant demographics, co-morbidities, medications, laboratory and transplant associated variables in clinically stable kidney transplant recipients attending the Transplant Outpatient Clinic of our Department. Hyperkalaemia was classified as follows: serum potassium level >5 mEq/L or >5 with concomitant use of sodium polystyrene sulfonate; ≥5.2; and ≥5.5 mEq/L. Univariate and multiple logistic regression analyses were used to identify factors associated with increased serum potassium >5.0 mEq/L. Results: The study population consisted of 582 stable kidney transplant recipients, 369 (63.4%) males, aged 52.4±13.5 years, with eGFR of 55.8±20.1 ml/min/1.73m2 transplanted for more than one year. The prevalence of hyperkalaemia defined as potassium >5, >5 and use of sodium polystyrene sulfonate, ≥ 5.2 or ≥5.5, was 22.7%, 22.7%, 14.4% and 4.1% (132, 132, 84 and 24 patients), respectively. In multivariate analysis, male gender (OR 2.020, 95% CI 1.264-3.227) and use of renin-angiotensin-aldosterone-system blockers (OR 1.628, 95% CI 1.045-2.536), were independently associated with hyperkalaemia, while higher eGFR (OR 0.967, 95% CI 0.955-0.979) and diuretic use (OR 0.140, 95% CI 0.046-0.430) were associated with lower odds of the disorder. Conclusions: The prevalence of mild hyperkalaemia in stable kidney transplant recipients is increased but that of moderate or severe hyperkalemia is relatively low. Male gender and low eGFR are the most potent factors associated with hyperkalaemia. Among a wide range of factors only male gender, RAAS blockade and low eGFR increased the odds of hyperkalemia."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επιπολασμός και προδιαθεσικοί παράγοντες της υπερκαλιαιμίας σε ασθενείς με μεταμόσχευση νεφρού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σμυρλή Μαρία","Smyrli Maria"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Σκοπός: Η υπερκαλιαιμία είναι μια συχνή και δυνητικά θανατηφόρα ηλεκτρολυτική διαταραχή σε ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο (ΧΝΝ). Ακόμα και στην περίπτωση της επιτυχημένης μεταμόσχευσης νεφρού, οι λήπτες νεφρικών μοσχευμάτων έχουν μετρίου έως σοβαρού βαθμού ΧΝΝ. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει τη συχνότητα και τους παράγοντες κινδύνου εμφάνισης υπερκαλιαιμίας σε μεταμοσχευμένους ασθενείς. Υλικό & Μέθοδος: Πρόκειται για μια συγχρονική εγκάρσια μελέτη(Cross sectional) σε κλινικά σταθερούς λήπτες νεφρικών μοσχευμάτων , οι οποίοι παρακολουθούνται στο εξωτερικό ιατρείο μεταμόσχευσης του τμήματος μας. Εντός μια προκαθορισμένης χρονικής περιόδου 6 μηνών (1η Σεπτεμβρίου 2019 έως 31η Μαρτίου 2020), καταγράψαμε δημογραφικές, εργαστηριακές, παραμέτρους νοσηρότητας, παραμέτρους που αφορούν τη μεταμόσχευση καθώς και τη φαρμακευτική αγωγή. Η υπερκαλιαιμία κατηγοριοποιήθηκε ακολούθως: κάλιο ορού >5 mEq/L ή >5 με ταυτόχρονη χρήση σουλφονικού πολυστυρένιου ή ≥5,2 ή ≥5,5 mEq/L. Η μονοπαραγοντική ανάλυση και η πολλαπλή λογιστική παλινδρόμηση χρησιμοποιήθηκαν προκειμένου ν αναγνωριστούν οι παράγοντες που προάγουν την αύξηση του καλίου του ορού σε τιμή >5,0 mEq/L. Αποτελέσματα: Μελετήσαμε 582 σταθερούς μεταμοσχευμένους ασθενείς, 369 (63.4%) άντρες, μέσης ηλικίας 52,4±13,5 ετών με eGFR 55,8±20,1 ml/min/1.73m2 με ημερομηνία μεταμόσχευσης μεγαλύτερη του ενός έτους. Ο επιπολασμός της υπερκαλιαιμίας, που ορίστηκε ως κάλιο >5 ή >5 και χρήσης σουλφονικού πολυστυρένιου ή ≥ 5,2 ή ≥5,5, ήταν αντίστοιχα 22,7%, 22,7%, 14,4% και 4,1% (132, 132, 84 και 24 ασθενείς), αντίστοιχα. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, το άρρεν φύλο (OR 2.020, 95% CI 1.264-3.227) και η χρήση των αΜΕΑ (OR 1.628, 95% CI 1.045-2.536) ήταν ανεξάρτητα σχετιζόμενοι με την υπερκαλιαιμία, ενώ ο υψηλός eGFR (OR 0.967, 95% CI 0.955-0.979) και η χρήση των διουρητικών (OR 0.140, 95% CI 0.046-0.430) σχετίστηκαν με χαμηλότερο κίνδυνο για την εμφάνιση της προαναφερθείσας διαταραχής. Συμπεράσματα: Ο επιπολασμός της ήπιας υπερκαλιαιμίας σε σταθερούς ασθενείς με μεταμόσχευση νεφρού είναι ήπια αυξημένος, ενώ ο αντίστοιχος της μετρίου ή σοβαρού βαθμού είναι σχετικά χαμηλός. Ανάμεσα σε μια πληθώρα παραγόντων μόνο το άρρεν φύλο, οι αΜΕΑ και ο χαμηλός eGFR αυξάνουν τον κίνδυνο για την εμφάνιση υπερκαλιαιμίας.","Background & Objectives: Hyperkalaemia is a frequent and potentially life-threatening condition in patients with CKD. Even after successful kidney transplantation, kidney transplant recipients have mild to severe CKD. Moreover, they share co-morbid conditions and frequently use medications that predispose to hyperkalaemia. This study aimed to examine the prevalence and factors associated with hyperkalaemia in this population. Design & Setting: Over a pre-specified period of 6 months (September 1st 2019 to March 31st 2020), we recorded in a cross-sectional fashion information on serum potassium and relevant demographics, co-morbidities, medications, laboratory and transplant associated variables in clinically stable kidney transplant recipients attending the Transplant Outpatient Clinic of our Department. Hyperkalaemia was classified as follows: serum potassium level >5 mEq/L or >5 with concomitant use of sodium polystyrene sulfonate; ≥5.2; and ≥5.5 mEq/L. Univariate and multiple logistic regression analyses were used to identify factors associated with increased serum potassium >5.0 mEq/L. Results: The study population consisted of 582 stable kidney transplant recipients, 369 (63.4%) males, aged 52.4±13.5 years, with eGFR of 55.8±20.1 ml/min/1.73m2 transplanted for more than one year. The prevalence of hyperkalaemia defined as potassium >5, >5 and use of sodium polystyrene sulfonate, ≥ 5.2 or ≥5.5, was 22.7%, 22.7%, 14.4% and 4.1% (132, 132, 84 and 24 patients), respectively. In multivariate analysis, male gender (OR 2.020, 95% CI 1.264-3.227) and use of renin-angiotensin-aldosterone-system blockers (OR 1.628, 95% CI 1.045-2.536), were independently associated with hyperkalaemia, while higher eGFR (OR 0.967, 95% CI 0.955-0.979) and diuretic use (OR 0.140, 95% CI 0.046-0.430) were associated with lower odds of the disorder. Conclusions: The prevalence of mild hyperkalaemia in stable kidney transplant recipients is increased but that of moderate or severe hyperkalemia is relatively low. Male gender and low eGFR are the most potent factors associated with hyperkalaemia. Among a wide range of factors only male gender, RAAS blockade and low eGFR increased the odds of hyperkalemia."],"dc:identifier":["uoadl:2942826","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2942826"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επιπολασμός και προδιαθεσικοί παράγοντες της υπερκαλιαιμίας σε ασθενείς με μεταμόσχευση νεφρού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:33Z"}