{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2943570"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2943570","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συστηματική ανασκόπηση του ρόλου του Brentuximab Vedotin στο λέμφωμα Hodgkin's","abstract":"Το λέμφωμα Hodgkin’s ( HL) αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από τον Thomas Hodgkin και τον Samuel Wilks στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα και διαιρείται περαιτέρω στο κλασικό HL (cHL), το οποίο αποτελεί το 95% όλων των περιπτώσεων HL και το 15% όλων των λεμφωμάτων, και στο Οζώδες λεμφοεπικρατητικό HL (LPHL), το οποίο αποτελεί το υπόλοιπο 5% του συνόλου των περιπτώσεων HL. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του cHL είναι η παρουσία σπάνιων σε αριθμό, CD30 θετικών, κυττάρων Hodgkin και Reed-Stenberg (HRS). Αυτά τα κύτταρα χειρίζονται το μικροπεριβάλλον τους, για να αναπτύξουν πλήρως τον κακοήθη φαινότυπο τους και για να αποφύγουν την επίθεση του ανοσοποιητικού του ξενιστή. Με βάση το Globocan 2018 σχετικά με το HL, υπάρχουν 79,990 νέες περιπτώσεις κάθε χρόνο παγκοσμίως. Η εκτιμώμενη θνησιμότητα είναι 26.167 ασθενείς ετησίως, ενώ ο 5ετής επιπολασμός είναι 275.947 ασθενείς. Το HL θεωρείται γενικά λέμφωμα με εξαιρετική πρόγνωση για τους περισσότερους ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία με χημειοθεραπεία πολλαπλών παραγόντων, με ή χωρίς ακτινοβολία, καθώς περισσότερο από το 90% των ασθενών με πρώιμο στάδιο και έως και το 80% με νόσο προχωρημένου σταδίου, θεραπεύονται με την τρέχουσα συνδυαστική θεραπεία. Η αναλογία της 5ετούς επιβίωσης (OS) είναι 87,4%. Το ABVD είναι το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο σχήμα για ασθενείς που διαγνώστηκαν πρόσφατα, ενώ το Brentuximab Vedotin (BV, συζευγμένο μονοκλωνικό αντίσωμα έναντι των CD30 +) σε συνδυασμό με AVD έχει εγκριθεί πρόσφατα για τη θεραπεία ασθενών με HL προχωρημένου σταδίου στις ΗΠΑ (ένδειξη FDA) και για τη θεραπεία ασθενών με HL σταδίου IV στην Ευρώπη (ένδειξη EMA). Ωστόσο, το 15% έως 30% όλων των ασθενών έχουν ανεπαρκή ανταπόκριση, αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν ή υποτροπιάζουν μετά από την 1ης γραμμής θεραπεία. Αυτοί οι ασθενείς έχουν ελάχιστες πιθανότητες να επιτύχουν μια παρατεταμένη ύφεση. Για ασθενείς που είναι επιλέξιμοι για αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ASCT), η τυπική προσέγγιση είναι μια συστηματική θεραπεία δεύτερης γραμμής, ακολουθούμενη από θεραπεία υψηλής δόσης και ASCT, σε περίπτωση χημειοευαισθησίας. Τα τελευταία χρόνια, το BV ενσωματώθηκε επιτυχώς σε διάφορες χημειοθεραπείες διάσωσης, παρέχοντας υψηλά ποσοστά πλήρων υφέσεων (CR), χωρίς σημαντική τοξικότητα. Περίπου το 50% των ασθενών μπορεί να θεραπευτεί με την ASCT. Για τους υπόλοιπους, οι περισσότερες υποτροπές συμβαίνουν εντός των πρώτων 12 μηνών (70-75%) ή εντός των πρώτων 18 μηνών (85%) μετά την ASCT. Η 5-ετής αναλογία της ολικής επιβίωσης για ασθενείς που υποτροπιάζουν μετά από ASCT είναι μόνο 32%, με διάμεση ολική επιβίωση 2.4 έτη μετά τη μεταμόσχευση και αυτή μειώνεται ακόμη περισσότερο (1.2 έτη) στις περιπτώσεις της πρόωρης υποτροπής (εντός 1 έτους από την ASCT). Αρκετοί παράγοντες κινδύνου έχουν αναγνωριστεί ως παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο υποτροπής μετά την ASCT. Για την εδραίωση του οφέλους της ASCT, έχουν διερευνηθεί αρκετές θεραπευτικές προσεγγίσεις, ωστόσο η χρήση του BV είναι η μόνη που έχει εγκριθεί ως θεραπεία εδραίωσης για τους ασθενείς με υψηλό κίνδυνο υποτροπής μετά από την ASCT. Άτομα που υποτροπιάζουν μετά από την ASCT έχουν λίγες αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές και λίγες πιθανότητες μακροχρόνιας ύφεσης, εκτός πιθανώς από τη λήψη μιας πρόσθετης θεραπείας που στοχεύει στην πρόκληση ύφεσης, ακολουθούμενη από τη διενέργεια αλλογενούς μεταμόσχευσης αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων σε μια επιλεγμένη ομάδα ασθενών. Η μονοθεραπεία με BV προσέφερε μακροχρόνιες υφέσεις και μια πιθανή ίαση για σχεδόν το 10% του πληθυσμού της πιλοτικής μελέτης, κάνοντάς την ελκυστική έναντί της αλλογενούς μεταμόσχευσης. Από την άλλη πλευρά, το BV μπορεί να είναι μια εξαιρετική γέφυρα για τους ασθενείς που προχωρούν τελικά σε αλλογενή μεταμόσχευση, καθώς σχετίζεται πιθανώς με καλύτερα αποτελέσματα λόγω του βελτιωμένου ελέγχου της νόσου πριν από τη μεταμόσχευση. Για ασθενείς που υποτροπιάζουν μετά την allo-SCT, η πρόγνωση είναι κακή, καθώς η αναλογία της 3-ετούς ολικής επιβίωσης είναι <50%. Θα πρέπει να δοθεί παρηγορητική θεραπεία για να επιτευχθεί έλεγχος της νόσου, ενώ είναι επιθυμητή επίσης η συμμετοχή σε κλινικές δοκιμές. Έχουν δοκιμαστεί αρκετοί στοχευμένοι παράγοντες, αλλά έχουν δείξει περιορισμένη δράση κατά της κακοήθειας. Η χρήση του BV μπορεί επίσης να είναι χρήσιμη στην υποτροπή μετά την αλλογενή, καθώς παρέχει βαθιά ύφεση στους ασθενείς, με διαχειρίσιμο προφίλ τοξικότητας. Συνολικά, η ενσωμάτωση του BV στον αλγόριθμο θεραπείας για ασθενείς με RR HL φαίνεται να έχει βελτιώσει την ολική επιβίωση σε σύγκριση με την προ-BV εποχή, με βάση τα δεδομένα πραγματικού κόσμου και μίας μετα-ανάλυσης. Είναι επίσης πολύ σημαντικό ότι είναι εφικτή μία επαναληπτική θεραπεία με BV σε επακόλουθες υποτροπές των ασθενών. Τέλος, οι τοξικότητες που προκαλούνται από τις θεραπευτικές παρεμβάσεις, επηρεάζουν την ποιότητα ζωής των ασθενών με HL και έχουν αναδειχθεί ως κύριες αιτίες νοσηρότητας και θνησιμότητας, με καταστροφικές επιπτώσεις στο προσδόκιμο ζωής τους, επομένως, μια σημαντική πρόκληση για τους ασθενείς με HL σήμερα, είναι να διατηρήσουμε ή ακόμα και να βελτιώσουμε το αποτέλεσμα αυτών των παρεμβάσεων, αλλά επιπλέον, να μειώσουμε τη σχετική με τη θεραπεία, βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη τοξικότητα. Το BV είναι λιγότερο τοξικός παράγοντας σε σύγκριση με τη χημειοθεραπεία, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε μόνος του είτε σε συνδυασμό με πολλούς άλλους παράγοντες, για τη βελτίωση της έκβασης των ασθενών με HL, σε διάφορα στάδια του νοσήματός τους","abstract_html":"Το λέμφωμα Hodgkin’s ( HL) αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από τον Thomas Hodgkin και τον Samuel Wilks στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα και διαιρείται περαιτέρω στο κλασικό HL (cHL), το οποίο αποτελεί το 95% όλων των περιπτώσεων HL και το 15% όλων των λεμφωμάτων, και στο Οζώδες λεμφοεπικρατητικό HL (LPHL), το οποίο αποτελεί το υπόλοιπο 5% του συνόλου των περιπτώσεων HL. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του cHL είναι η παρουσία σπάνιων σε αριθμό, CD30 θετικών, κυττάρων Hodgkin και Reed-Stenberg (HRS). Αυτά τα κύτταρα χειρίζονται το μικροπεριβάλλον τους, για να αναπτύξουν πλήρως τον κακοήθη φαινότυπο τους και για να αποφύγουν την επίθεση του ανοσοποιητικού του ξενιστή. Με βάση το Globocan 2018 σχετικά με το HL, υπάρχουν 79,990 νέες περιπτώσεις κάθε χρόνο παγκοσμίως. Η εκτιμώμενη θνησιμότητα είναι 26.167 ασθενείς ετησίως, ενώ ο 5ετής επιπολασμός είναι 275.947 ασθενείς. Το HL θεωρείται γενικά λέμφωμα με εξαιρετική πρόγνωση για τους περισσότερους ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία με χημειοθεραπεία πολλαπλών παραγόντων, με ή χωρίς ακτινοβολία, καθώς περισσότερο από το 90% των ασθενών με πρώιμο στάδιο και έως και το 80% με νόσο προχωρημένου σταδίου, θεραπεύονται με την τρέχουσα συνδυαστική θεραπεία. Η αναλογία της 5ετούς επιβίωσης (OS) είναι 87,4%. Το ABVD είναι το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο σχήμα για ασθενείς που διαγνώστηκαν πρόσφατα, ενώ το Brentuximab Vedotin (BV, συζευγμένο μονοκλωνικό αντίσωμα έναντι των CD30 +) σε συνδυασμό με AVD έχει εγκριθεί πρόσφατα για τη θεραπεία ασθενών με HL προχωρημένου σταδίου στις ΗΠΑ (ένδειξη FDA) και για τη θεραπεία ασθενών με HL σταδίου IV στην Ευρώπη (ένδειξη EMA). Ωστόσο, το 15% έως 30% όλων των ασθενών έχουν ανεπαρκή ανταπόκριση, αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν ή υποτροπιάζουν μετά από την 1ης γραμμής θεραπεία. Αυτοί οι ασθενείς έχουν ελάχιστες πιθανότητες να επιτύχουν μια παρατεταμένη ύφεση. Για ασθενείς που είναι επιλέξιμοι για αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ASCT), η τυπική προσέγγιση είναι μια συστηματική θεραπεία δεύτερης γραμμής, ακολουθούμενη από θεραπεία υψηλής δόσης και ASCT, σε περίπτωση χημειοευαισθησίας. Τα τελευταία χρόνια, το BV ενσωματώθηκε επιτυχώς σε διάφορες χημειοθεραπείες διάσωσης, παρέχοντας υψηλά ποσοστά πλήρων υφέσεων (CR), χωρίς σημαντική τοξικότητα. Περίπου το 50% των ασθενών μπορεί να θεραπευτεί με την ASCT. Για τους υπόλοιπους, οι περισσότερες υποτροπές συμβαίνουν εντός των πρώτων 12 μηνών (70-75%) ή εντός των πρώτων 18 μηνών (85%) μετά την ASCT. Η 5-ετής αναλογία της ολικής επιβίωσης για ασθενείς που υποτροπιάζουν μετά από ASCT είναι μόνο 32%, με διάμεση ολική επιβίωση 2.4 έτη μετά τη μεταμόσχευση και αυτή μειώνεται ακόμη περισσότερο (1.2 έτη) στις περιπτώσεις της πρόωρης υποτροπής (εντός 1 έτους από την ASCT). Αρκετοί παράγοντες κινδύνου έχουν αναγνωριστεί ως παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο υποτροπής μετά την ASCT. Για την εδραίωση του οφέλους της ASCT, έχουν διερευνηθεί αρκετές θεραπευτικές προσεγγίσεις, ωστόσο η χρήση του BV είναι η μόνη που έχει εγκριθεί ως θεραπεία εδραίωσης για τους ασθενείς με υψηλό κίνδυνο υποτροπής μετά από την ASCT. Άτομα που υποτροπιάζουν μετά από την ASCT έχουν λίγες αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές και λίγες πιθανότητες μακροχρόνιας ύφεσης, εκτός πιθανώς από τη λήψη μιας πρόσθετης θεραπείας που στοχεύει στην πρόκληση ύφεσης, ακολουθούμενη από τη διενέργεια αλλογενούς μεταμόσχευσης αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων σε μια επιλεγμένη ομάδα ασθενών. Η μονοθεραπεία με BV προσέφερε μακροχρόνιες υφέσεις και μια πιθανή ίαση για σχεδόν το 10% του πληθυσμού της πιλοτικής μελέτης, κάνοντάς την ελκυστική έναντί της αλλογενούς μεταμόσχευσης. Από την άλλη πλευρά, το BV μπορεί να είναι μια εξαιρετική γέφυρα για τους ασθενείς που προχωρούν τελικά σε αλλογενή μεταμόσχευση, καθώς σχετίζεται πιθανώς με καλύτερα αποτελέσματα λόγω του βελτιωμένου ελέγχου της νόσου πριν από τη μεταμόσχευση. Για ασθενείς που υποτροπιάζουν μετά την allo-SCT, η πρόγνωση είναι κακή, καθώς η αναλογία της 3-ετούς ολικής επιβίωσης είναι &lt;50%. Θα πρέπει να δοθεί παρηγορητική θεραπεία για να επιτευχθεί έλεγχος της νόσου, ενώ είναι επιθυμητή επίσης η συμμετοχή σε κλινικές δοκιμές. Έχουν δοκιμαστεί αρκετοί στοχευμένοι παράγοντες, αλλά έχουν δείξει περιορισμένη δράση κατά της κακοήθειας. Η χρήση του BV μπορεί επίσης να είναι χρήσιμη στην υποτροπή μετά την αλλογενή, καθώς παρέχει βαθιά ύφεση στους ασθενείς, με διαχειρίσιμο προφίλ τοξικότητας. Συνολικά, η ενσωμάτωση του BV στον αλγόριθμο θεραπείας για ασθενείς με RR HL φαίνεται να έχει βελτιώσει την ολική επιβίωση σε σύγκριση με την προ-BV εποχή, με βάση τα δεδομένα πραγματικού κόσμου και μίας μετα-ανάλυσης. Είναι επίσης πολύ σημαντικό ότι είναι εφικτή μία επαναληπτική θεραπεία με BV σε επακόλουθες υποτροπές των ασθενών. Τέλος, οι τοξικότητες που προκαλούνται από τις θεραπευτικές παρεμβάσεις, επηρεάζουν την ποιότητα ζωής των ασθενών με HL και έχουν αναδειχθεί ως κύριες αιτίες νοσηρότητας και θνησιμότητας, με καταστροφικές επιπτώσεις στο προσδόκιμο ζωής τους, επομένως, μια σημαντική πρόκληση για τους ασθενείς με HL σήμερα, είναι να διατηρήσουμε ή ακόμα και να βελτιώσουμε το αποτέλεσμα αυτών των παρεμβάσεων, αλλά επιπλέον, να μειώσουμε τη σχετική με τη θεραπεία, βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη τοξικότητα. Το BV είναι λιγότερο τοξικός παράγοντας σε σύγκριση με τη χημειοθεραπεία, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε μόνος του είτε σε συνδυασμό με πολλούς άλλους παράγοντες, για τη βελτίωση της έκβασης των ασθενών με HL, σε διάφορα στάδια του νοσήματός τους","abstract_has_math":false,"creators":["Τεντζερά Ελισσάβετ","Tentzera Elissavet"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:36Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2943570"],"render_values":[{"text":"uoadl:2943570","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943570","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943570","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2943570","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τεντζερά Ελισσάβετ","Tentzera Elissavet"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2943570","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943570"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το λέμφωμα Hodgkin’s ( HL) αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από τον Thomas Hodgkin και τον Samuel Wilks στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα και διαιρείται περαιτέρω στο κλασικό HL (cHL), το οποίο αποτελεί το 95% όλων των περιπτώσεων HL και το 15% όλων των λεμφωμάτων, και στο Οζώδες λεμφοεπικρατητικό HL (LPHL), το οποίο αποτελεί το υπόλοιπο 5% του συνόλου των περιπτώσεων HL. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του cHL είναι η παρουσία σπάνιων σε αριθμό, CD30 θετικών, κυττάρων Hodgkin και Reed-Stenberg (HRS). Αυτά τα κύτταρα χειρίζονται το μικροπεριβάλλον τους, για να αναπτύξουν πλήρως τον κακοήθη φαινότυπο τους και για να αποφύγουν την επίθεση του ανοσοποιητικού του ξενιστή. Με βάση το Globocan 2018 σχετικά με το HL, υπάρχουν 79,990 νέες περιπτώσεις κάθε χρόνο παγκοσμίως. Η εκτιμώμενη θνησιμότητα είναι 26.167 ασθενείς ετησίως, ενώ ο 5ετής επιπολασμός είναι 275.947 ασθενείς. Το HL θεωρείται γενικά λέμφωμα με εξαιρετική πρόγνωση για τους περισσότερους ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία με χημειοθεραπεία πολλαπλών παραγόντων, με ή χωρίς ακτινοβολία, καθώς περισσότερο από το 90% των ασθενών με πρώιμο στάδιο και έως και το 80% με νόσο προχωρημένου σταδίου, θεραπεύονται με την τρέχουσα συνδυαστική θεραπεία. Η αναλογία της 5ετούς επιβίωσης (OS) είναι 87,4%. Το ABVD είναι το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο σχήμα για ασθενείς που διαγνώστηκαν πρόσφατα, ενώ το Brentuximab Vedotin (BV, συζευγμένο μονοκλωνικό αντίσωμα έναντι των CD30 +) σε συνδυασμό με AVD έχει εγκριθεί πρόσφατα για τη θεραπεία ασθενών με HL προχωρημένου σταδίου στις ΗΠΑ (ένδειξη FDA) και για τη θεραπεία ασθενών με HL σταδίου IV στην Ευρώπη (ένδειξη EMA). Ωστόσο, το 15% έως 30% όλων των ασθενών έχουν ανεπαρκή ανταπόκριση, αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν ή υποτροπιάζουν μετά από την 1ης γραμμής θεραπεία. Αυτοί οι ασθενείς έχουν ελάχιστες πιθανότητες να επιτύχουν μια παρατεταμένη ύφεση. Για ασθενείς που είναι επιλέξιμοι για αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ASCT), η τυπική προσέγγιση είναι μια συστηματική θεραπεία δεύτερης γραμμής, ακολουθούμενη από θεραπεία υψηλής δόσης και ASCT, σε περίπτωση χημειοευαισθησίας. Τα τελευταία χρόνια, το BV ενσωματώθηκε επιτυχώς σε διάφορες χημειοθεραπείες διάσωσης, παρέχοντας υψηλά ποσοστά πλήρων υφέσεων (CR), χωρίς σημαντική τοξικότητα. Περίπου το 50% των ασθενών μπορεί να θεραπευτεί με την ASCT. Για τους υπόλοιπους, οι περισσότερες υποτροπές συμβαίνουν εντός των πρώτων 12 μηνών (70-75%) ή εντός των πρώτων 18 μηνών (85%) μετά την ASCT. Η 5-ετής αναλογία της ολικής επιβίωσης για ασθενείς που υποτροπιάζουν μετά από ASCT είναι μόνο 32%, με διάμεση ολική επιβίωση 2.4 έτη μετά τη μεταμόσχευση και αυτή μειώνεται ακόμη περισσότερο (1.2 έτη) στις περιπτώσεις της πρόωρης υποτροπής (εντός 1 έτους από την ASCT). Αρκετοί παράγοντες κινδύνου έχουν αναγνωριστεί ως παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο υποτροπής μετά την ASCT. Για την εδραίωση του οφέλους της ASCT, έχουν διερευνηθεί αρκετές θεραπευτικές προσεγγίσεις, ωστόσο η χρήση του BV είναι η μόνη που έχει εγκριθεί ως θεραπεία εδραίωσης για τους ασθενείς με υψηλό κίνδυνο υποτροπής μετά από την ASCT. Άτομα που υποτροπιάζουν μετά από την ASCT έχουν λίγες αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές και λίγες πιθανότητες μακροχρόνιας ύφεσης, εκτός πιθανώς από τη λήψη μιας πρόσθετης θεραπείας που στοχεύει στην πρόκληση ύφεσης, ακολουθούμενη από τη διενέργεια αλλογενούς μεταμόσχευσης αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων σε μια επιλεγμένη ομάδα ασθενών. Η μονοθεραπεία με BV προσέφερε μακροχρόνιες υφέσεις και μια πιθανή ίαση για σχεδόν το 10% του πληθυσμού της πιλοτικής μελέτης, κάνοντάς την ελκυστική έναντί της αλλογενούς μεταμόσχευσης. Από την άλλη πλευρά, το BV μπορεί να είναι μια εξαιρετική γέφυρα για τους ασθενείς που προχωρούν τελικά σε αλλογενή μεταμόσχευση, καθώς σχετίζεται πιθανώς με καλύτερα αποτελέσματα λόγω του βελτιωμένου ελέγχου της νόσου πριν από τη μεταμόσχευση. Για ασθενείς που υποτροπιάζουν μετά την allo-SCT, η πρόγνωση είναι κακή, καθώς η αναλογία της 3-ετούς ολικής επιβίωσης είναι <50%. Θα πρέπει να δοθεί παρηγορητική θεραπεία για να επιτευχθεί έλεγχος της νόσου, ενώ είναι επιθυμητή επίσης η συμμετοχή σε κλινικές δοκιμές. Έχουν δοκιμαστεί αρκετοί στοχευμένοι παράγοντες, αλλά έχουν δείξει περιορισμένη δράση κατά της κακοήθειας. Η χρήση του BV μπορεί επίσης να είναι χρήσιμη στην υποτροπή μετά την αλλογενή, καθώς παρέχει βαθιά ύφεση στους ασθενείς, με διαχειρίσιμο προφίλ τοξικότητας. Συνολικά, η ενσωμάτωση του BV στον αλγόριθμο θεραπείας για ασθενείς με RR HL φαίνεται να έχει βελτιώσει την ολική επιβίωση σε σύγκριση με την προ-BV εποχή, με βάση τα δεδομένα πραγματικού κόσμου και μίας μετα-ανάλυσης. Είναι επίσης πολύ σημαντικό ότι είναι εφικτή μία επαναληπτική θεραπεία με BV σε επακόλουθες υποτροπές των ασθενών. Τέλος, οι τοξικότητες που προκαλούνται από τις θεραπευτικές παρεμβάσεις, επηρεάζουν την ποιότητα ζωής των ασθενών με HL και έχουν αναδειχθεί ως κύριες αιτίες νοσηρότητας και θνησιμότητας, με καταστροφικές επιπτώσεις στο προσδόκιμο ζωής τους, επομένως, μια σημαντική πρόκληση για τους ασθενείς με HL σήμερα, είναι να διατηρήσουμε ή ακόμα και να βελτιώσουμε το αποτέλεσμα αυτών των παρεμβάσεων, αλλά επιπλέον, να μειώσουμε τη σχετική με τη θεραπεία, βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη τοξικότητα. Το BV είναι λιγότερο τοξικός παράγοντας σε σύγκριση με τη χημειοθεραπεία, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε μόνος του είτε σε συνδυασμό με πολλούς άλλους παράγοντες, για τη βελτίωση της έκβασης των ασθενών με HL, σε διάφορα στάδια του νοσήματός τους","HL was first recognized by Thomas Hodgkin and Samuel Wilks in the first half of the 19th Century and is further divided to classical HL (cHL), which counts the 95% of all the HL cases and the 15% of all the lymphomas, and to Nodular Lymphocyte Predominant HL(LPHL), which counts the rest 5% of the entire HL cases. The hallmark for cHL is the presence of the rare in number, CD30 positive, Hodgkin and Reed-Stenberg cells (HRS). These cells are manipulating their microenvironment, to fully develop their malignant phenotype and to evade host immune attack. Based on the Globocan 2018 regarding HL, there are 79.990 new cases every year worldwide. The estimated mortality is 26.167 patients per year, while the 5-year prevalence is 275.947 patients. HL is generally considered a lymphoma with an excellent prognosis for most patients who are treated with multi-agent chemotherapy, with or without radiation, as more than 90% of patients with early-stage, and up to 80% with advanced-stage disease, are cured with current combined-modality treatment. The 5-year overall survival (OS) rate is 87.4%. ABVD is the most commonly used regimen for newly-diagnosed patients, while Brentuximab Vedotin (BV, an ADC against CD30+) in combination with AVD have been recently approved for the treatment of advanced HL patients in US (FDA indication), and for the treatment of advanced HL patients with stage IV in Europe (EMA indication). However, 15% to 30% of all patients have an inadequate response, fail to respond, or relapse after up-front conventional therapy. These patients have little chance of achieving a durable remission. For patients eligible for autologous stem-cell transplantation (ASCT), the standard approach is a second-line systemic therapy followed by high-dose therapy and ASCT, in case of chemosensitivity. In recent years, BV has been successfully incorporated in several salvage chemotherapies, providing deep CR rates, without adding toxicity. Approximately 50% of patients can be cured with ASCT. For the rest of them, most relapses occur within the first 12 months (70-75%) or within the first 18 months (85%) post ASCT. The 5-year OS rate for patients relapsing after ASCT is 32% only, with a median OS of 2.4 years post-transplant, and this is even lower in case of an early (within 1 year from ASCT) relapse, with a median OS of 1.2 years. Several risk factors have been identified as factors that increase the risk of relapse post-ASCT. To consolidate the ASCT-benefit provided to patients, several approaches have been investigated, the BV-use though is the only one that has been approved as a consolidation therapy for the high-risk of relapse post ASCT patients. Individuals relapsing after ASCT have few effective treatment options and little chance of long-term remission, except potentially with an additional therapy aimed to induce remission followed by an allogeneic stem cell transplant in a select group of patients. Monotherapy with BV can provide long term remissions and a potential cure for almost 10% of the population of the pivotal study, challenging allo-SCT. On the other hand, BV can be an excellent bridge for patients finally proceeding to allo-transplant, as it is potentially associated with better outcomes due to improved disease control before transplant. For patients relapsing after allo-SCT, the prognosis is dismal, as the 3-year OS rate is < 50%. Palliative treatment should be given to achieve disease control, while participation in clinical trials is also desired. Several molecularly targeted agents have been tested, but they have shown limited antitumor activity. The use of BV can also be helpful to the post-allo setting, as it provides deep remissions with manageable toxicity profile. Overall, the incorporation of BV in the treatment algorithm for R/R HL patients seems to have improved median OS compared to the pre-BV era, based on RWE data and on a metanalysis. It is also very important that retreatment with BV is feasible in patients with subsequent relapses. Finally, the toxicities induced by the therapeutic interventions, affect the quality of life of the HL patients, and have emerged as leading causes of morbidity and mortality, with a devastating impact on their life expectancy, thus, an important challenge for the HL patients today, is to maintain or even improve the outcome of these interventions, but furthermore, to reduce the treatment-related, short- and long-term toxicities. BV is a less toxic agent, compared with chemotherapy, that it can be used alone or in combination with numerous other agents, to improve the outcome of HL patients during their entire treatment journey."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συστηματική ανασκόπηση του ρόλου του Brentuximab Vedotin στο λέμφωμα Hodgkin's"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τεντζερά Ελισσάβετ","Tentzera Elissavet"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Το λέμφωμα Hodgkin’s ( HL) αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από τον Thomas Hodgkin και τον Samuel Wilks στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα και διαιρείται περαιτέρω στο κλασικό HL (cHL), το οποίο αποτελεί το 95% όλων των περιπτώσεων HL και το 15% όλων των λεμφωμάτων, και στο Οζώδες λεμφοεπικρατητικό HL (LPHL), το οποίο αποτελεί το υπόλοιπο 5% του συνόλου των περιπτώσεων HL. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του cHL είναι η παρουσία σπάνιων σε αριθμό, CD30 θετικών, κυττάρων Hodgkin και Reed-Stenberg (HRS). Αυτά τα κύτταρα χειρίζονται το μικροπεριβάλλον τους, για να αναπτύξουν πλήρως τον κακοήθη φαινότυπο τους και για να αποφύγουν την επίθεση του ανοσοποιητικού του ξενιστή. Με βάση το Globocan 2018 σχετικά με το HL, υπάρχουν 79,990 νέες περιπτώσεις κάθε χρόνο παγκοσμίως. Η εκτιμώμενη θνησιμότητα είναι 26.167 ασθενείς ετησίως, ενώ ο 5ετής επιπολασμός είναι 275.947 ασθενείς. Το HL θεωρείται γενικά λέμφωμα με εξαιρετική πρόγνωση για τους περισσότερους ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία με χημειοθεραπεία πολλαπλών παραγόντων, με ή χωρίς ακτινοβολία, καθώς περισσότερο από το 90% των ασθενών με πρώιμο στάδιο και έως και το 80% με νόσο προχωρημένου σταδίου, θεραπεύονται με την τρέχουσα συνδυαστική θεραπεία. Η αναλογία της 5ετούς επιβίωσης (OS) είναι 87,4%. Το ABVD είναι το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο σχήμα για ασθενείς που διαγνώστηκαν πρόσφατα, ενώ το Brentuximab Vedotin (BV, συζευγμένο μονοκλωνικό αντίσωμα έναντι των CD30 +) σε συνδυασμό με AVD έχει εγκριθεί πρόσφατα για τη θεραπεία ασθενών με HL προχωρημένου σταδίου στις ΗΠΑ (ένδειξη FDA) και για τη θεραπεία ασθενών με HL σταδίου IV στην Ευρώπη (ένδειξη EMA). Ωστόσο, το 15% έως 30% όλων των ασθενών έχουν ανεπαρκή ανταπόκριση, αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν ή υποτροπιάζουν μετά από την 1ης γραμμής θεραπεία. Αυτοί οι ασθενείς έχουν ελάχιστες πιθανότητες να επιτύχουν μια παρατεταμένη ύφεση. Για ασθενείς που είναι επιλέξιμοι για αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ASCT), η τυπική προσέγγιση είναι μια συστηματική θεραπεία δεύτερης γραμμής, ακολουθούμενη από θεραπεία υψηλής δόσης και ASCT, σε περίπτωση χημειοευαισθησίας. Τα τελευταία χρόνια, το BV ενσωματώθηκε επιτυχώς σε διάφορες χημειοθεραπείες διάσωσης, παρέχοντας υψηλά ποσοστά πλήρων υφέσεων (CR), χωρίς σημαντική τοξικότητα. Περίπου το 50% των ασθενών μπορεί να θεραπευτεί με την ASCT. Για τους υπόλοιπους, οι περισσότερες υποτροπές συμβαίνουν εντός των πρώτων 12 μηνών (70-75%) ή εντός των πρώτων 18 μηνών (85%) μετά την ASCT. Η 5-ετής αναλογία της ολικής επιβίωσης για ασθενείς που υποτροπιάζουν μετά από ASCT είναι μόνο 32%, με διάμεση ολική επιβίωση 2.4 έτη μετά τη μεταμόσχευση και αυτή μειώνεται ακόμη περισσότερο (1.2 έτη) στις περιπτώσεις της πρόωρης υποτροπής (εντός 1 έτους από την ASCT). Αρκετοί παράγοντες κινδύνου έχουν αναγνωριστεί ως παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο υποτροπής μετά την ASCT. Για την εδραίωση του οφέλους της ASCT, έχουν διερευνηθεί αρκετές θεραπευτικές προσεγγίσεις, ωστόσο η χρήση του BV είναι η μόνη που έχει εγκριθεί ως θεραπεία εδραίωσης για τους ασθενείς με υψηλό κίνδυνο υποτροπής μετά από την ASCT. Άτομα που υποτροπιάζουν μετά από την ASCT έχουν λίγες αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές και λίγες πιθανότητες μακροχρόνιας ύφεσης, εκτός πιθανώς από τη λήψη μιας πρόσθετης θεραπείας που στοχεύει στην πρόκληση ύφεσης, ακολουθούμενη από τη διενέργεια αλλογενούς μεταμόσχευσης αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων σε μια επιλεγμένη ομάδα ασθενών. Η μονοθεραπεία με BV προσέφερε μακροχρόνιες υφέσεις και μια πιθανή ίαση για σχεδόν το 10% του πληθυσμού της πιλοτικής μελέτης, κάνοντάς την ελκυστική έναντί της αλλογενούς μεταμόσχευσης. Από την άλλη πλευρά, το BV μπορεί να είναι μια εξαιρετική γέφυρα για τους ασθενείς που προχωρούν τελικά σε αλλογενή μεταμόσχευση, καθώς σχετίζεται πιθανώς με καλύτερα αποτελέσματα λόγω του βελτιωμένου ελέγχου της νόσου πριν από τη μεταμόσχευση. Για ασθενείς που υποτροπιάζουν μετά την allo-SCT, η πρόγνωση είναι κακή, καθώς η αναλογία της 3-ετούς ολικής επιβίωσης είναι <50%. Θα πρέπει να δοθεί παρηγορητική θεραπεία για να επιτευχθεί έλεγχος της νόσου, ενώ είναι επιθυμητή επίσης η συμμετοχή σε κλινικές δοκιμές. Έχουν δοκιμαστεί αρκετοί στοχευμένοι παράγοντες, αλλά έχουν δείξει περιορισμένη δράση κατά της κακοήθειας. Η χρήση του BV μπορεί επίσης να είναι χρήσιμη στην υποτροπή μετά την αλλογενή, καθώς παρέχει βαθιά ύφεση στους ασθενείς, με διαχειρίσιμο προφίλ τοξικότητας. Συνολικά, η ενσωμάτωση του BV στον αλγόριθμο θεραπείας για ασθενείς με RR HL φαίνεται να έχει βελτιώσει την ολική επιβίωση σε σύγκριση με την προ-BV εποχή, με βάση τα δεδομένα πραγματικού κόσμου και μίας μετα-ανάλυσης. Είναι επίσης πολύ σημαντικό ότι είναι εφικτή μία επαναληπτική θεραπεία με BV σε επακόλουθες υποτροπές των ασθενών. Τέλος, οι τοξικότητες που προκαλούνται από τις θεραπευτικές παρεμβάσεις, επηρεάζουν την ποιότητα ζωής των ασθενών με HL και έχουν αναδειχθεί ως κύριες αιτίες νοσηρότητας και θνησιμότητας, με καταστροφικές επιπτώσεις στο προσδόκιμο ζωής τους, επομένως, μια σημαντική πρόκληση για τους ασθενείς με HL σήμερα, είναι να διατηρήσουμε ή ακόμα και να βελτιώσουμε το αποτέλεσμα αυτών των παρεμβάσεων, αλλά επιπλέον, να μειώσουμε τη σχετική με τη θεραπεία, βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη τοξικότητα. Το BV είναι λιγότερο τοξικός παράγοντας σε σύγκριση με τη χημειοθεραπεία, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε μόνος του είτε σε συνδυασμό με πολλούς άλλους παράγοντες, για τη βελτίωση της έκβασης των ασθενών με HL, σε διάφορα στάδια του νοσήματός τους","HL was first recognized by Thomas Hodgkin and Samuel Wilks in the first half of the 19th Century and is further divided to classical HL (cHL), which counts the 95% of all the HL cases and the 15% of all the lymphomas, and to Nodular Lymphocyte Predominant HL(LPHL), which counts the rest 5% of the entire HL cases. The hallmark for cHL is the presence of the rare in number, CD30 positive, Hodgkin and Reed-Stenberg cells (HRS). These cells are manipulating their microenvironment, to fully develop their malignant phenotype and to evade host immune attack. Based on the Globocan 2018 regarding HL, there are 79.990 new cases every year worldwide. The estimated mortality is 26.167 patients per year, while the 5-year prevalence is 275.947 patients. HL is generally considered a lymphoma with an excellent prognosis for most patients who are treated with multi-agent chemotherapy, with or without radiation, as more than 90% of patients with early-stage, and up to 80% with advanced-stage disease, are cured with current combined-modality treatment. The 5-year overall survival (OS) rate is 87.4%. ABVD is the most commonly used regimen for newly-diagnosed patients, while Brentuximab Vedotin (BV, an ADC against CD30+) in combination with AVD have been recently approved for the treatment of advanced HL patients in US (FDA indication), and for the treatment of advanced HL patients with stage IV in Europe (EMA indication). However, 15% to 30% of all patients have an inadequate response, fail to respond, or relapse after up-front conventional therapy. These patients have little chance of achieving a durable remission. For patients eligible for autologous stem-cell transplantation (ASCT), the standard approach is a second-line systemic therapy followed by high-dose therapy and ASCT, in case of chemosensitivity. In recent years, BV has been successfully incorporated in several salvage chemotherapies, providing deep CR rates, without adding toxicity. Approximately 50% of patients can be cured with ASCT. For the rest of them, most relapses occur within the first 12 months (70-75%) or within the first 18 months (85%) post ASCT. The 5-year OS rate for patients relapsing after ASCT is 32% only, with a median OS of 2.4 years post-transplant, and this is even lower in case of an early (within 1 year from ASCT) relapse, with a median OS of 1.2 years. Several risk factors have been identified as factors that increase the risk of relapse post-ASCT. To consolidate the ASCT-benefit provided to patients, several approaches have been investigated, the BV-use though is the only one that has been approved as a consolidation therapy for the high-risk of relapse post ASCT patients. Individuals relapsing after ASCT have few effective treatment options and little chance of long-term remission, except potentially with an additional therapy aimed to induce remission followed by an allogeneic stem cell transplant in a select group of patients. Monotherapy with BV can provide long term remissions and a potential cure for almost 10% of the population of the pivotal study, challenging allo-SCT. On the other hand, BV can be an excellent bridge for patients finally proceeding to allo-transplant, as it is potentially associated with better outcomes due to improved disease control before transplant. For patients relapsing after allo-SCT, the prognosis is dismal, as the 3-year OS rate is < 50%. Palliative treatment should be given to achieve disease control, while participation in clinical trials is also desired. Several molecularly targeted agents have been tested, but they have shown limited antitumor activity. The use of BV can also be helpful to the post-allo setting, as it provides deep remissions with manageable toxicity profile. Overall, the incorporation of BV in the treatment algorithm for R/R HL patients seems to have improved median OS compared to the pre-BV era, based on RWE data and on a metanalysis. It is also very important that retreatment with BV is feasible in patients with subsequent relapses. Finally, the toxicities induced by the therapeutic interventions, affect the quality of life of the HL patients, and have emerged as leading causes of morbidity and mortality, with a devastating impact on their life expectancy, thus, an important challenge for the HL patients today, is to maintain or even improve the outcome of these interventions, but furthermore, to reduce the treatment-related, short- and long-term toxicities. BV is a less toxic agent, compared with chemotherapy, that it can be used alone or in combination with numerous other agents, to improve the outcome of HL patients during their entire treatment journey."],"dc:identifier":["uoadl:2943570","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943570"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Συστηματική ανασκόπηση του ρόλου του Brentuximab Vedotin στο λέμφωμα Hodgkin's"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:36Z"}