{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2943631"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2943631","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μείζων καταθλιπτική διαταραχή και hs-crp : συγκριτική μελέτη αποκρινόμενης και μη ΜΚΔ σε αντικαταθλιπτικά φάρμακα και συσχέτιση με φλεγμονώδεις δείκτες","abstract":"Εισαγωγή- Η Μείζων καταθλιπτική διαταραχή είναι η πιο κοινή σοβαρή ψυχική διαταραχή με δια βίου επιπολασμό έως και 17% (Kessler et al., 2003). Διαθέσιμες βάσει τεκμηρίων θεραπείες οδηγούν σε βελτίωση των συμπτωμάτων στους περισσότερους ασθενείς. Ωστόσο, όπως προκύπτει από την σημαντικότερη ίσως μελέτη αλληλουχίας Θεραπευτικών εναλλακτικών πρακτικών για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης [The Sequenced Treatment Alternatives to Relieve Depression (STAR * D)], στην οποία αναλύθηκαν τα αποτελέσματα μετά από αρκετά τυποποιημένα στάδια θεραπείας, το 33% των ασθενών δεν ανταποκρίνεται παρά τα τέσσερα, βάσει κριτηρίων, διαδοχικά στάδια συμμετοχής τους στις θεραπείες (Rush et al 2006). Τα ίδια αποτελέσματα, σχετικά με την ανθεκτική στη θεραπεία κατάθλιψη (ΑΘΚ), έδειξαν και πιο πρόσφατες μελέτες (Juan Qiao et. al , 2019). Τις τελευταίες δύο δεκαετίες μια αναπτυσσόμενη περιοχή προκλινικής και κλινικής έρευνας συσσωρεύει δεδομένα που συνδέουν ψυχιατρικές ασθένειες με φλεγμονώδεις διεργασίες. Τα περισσότερα από αυτά τα δεδομένα προέκυψαν από μια προσπάθεια να συνδεθούν αυτές οι διαταραχές, ιδίως η μείζων καταθλιπτική διαταραχή (ΜΚΔ) με την βιολογία του stress. Τα δεδομένα αυτών των μελετών φαίνεται ότι ενισχύουν την πιθανότητα ενός «αρχικού κοινού μονοπατιού» με το οποίο ανοσολογικοί/φλεγμονώδεις παράγοντες σε συνδυασμό με βιοδείκτες του stress προκαλούν αλλαγές στη δομή και τη λειτουργία του εγκεφάλου (Raison CL et al,2006). Η φλεγμονή, και ειδικά η C-αντιδρώσα πρωτεϊνη (CRP), σχετίζεται με την κατάθλιψη, ενώ τα επίπεδα αυτής έχει φανεί από μελέτες πως διαφοροποιούνται έως και μεταβάλλονται ύστερα από τη χρήση αντικαταθλιπτικής αγωγής. Ως προς την ανθεκτικότητα στην κατάθλιψη συγκριτικές μελέτες και μετα-αναλύσεις δείχνουν ότι η ηλεκτροσπασμοθεραπεία (ECT) είναι πιθανώς η πιο αποδοτική παρεμβατική (μη φαρμακολογική) θεραπεία οξείας φάσης για την ανθεκτικότητα στην κατάθλιψη, αλλά η κλινική της ανταπόκριση ποικίλλει. Παρόλες τις έρευνες που αξιολογούν την πορεία της φλεγμονώδους μεταβολής κατά τη διάρκεια της ECT, τόσο ως προς τη CRP όσο και ως προς άλλους φλεγμονωδεις, προ-φλεγμονώδεις και αντιφλεγμονώδεις δείκτες, η αξιολόγηση των βιοδεικτών ως προγνωστικών δεικτών απόκρισης στην θεραπεία είναι εμφανώς απούσα (Jennifer L Kruse. et. Al, 2018). Σκοπός- Στην παρούσα μελέτη διερευνήθηκε το κατά πόσο η ανθεκτικότητα στη θεραπεία καταθλιπτικών ασθενών συνδέεται με τον φλεγμονώδη βιοδείκτη, hs-CRP. Για το σκοπό αυτό συγκρίθηκαν τα επίπεδα φλεγμονωδών παραγόντων σε ομάδα ασθενών που πληρούσε τα κριτήρια για ανθεκτική στη θεραπεία κατάθλιψη, στην οποία εφαρμόστηκε ΗΣΘ ως θεραπεία εκλογής, με τα επίπεδα των ίδιων παραγόντων μιας ομάδας ασθενών με ΜΚΔ που ανταποκρίθηκε στην per os αντικαταθλιπτική αγωγή. Μεθοδολογία - Η αξιολόγηση διενεργείται σε ασθενείς (n=43), 25 ασθενείς με TRD και 18 ασθενείς με αποκρινόμενη σε φαρμακευτική αγωγή ΜΚΔ (ομάδα control) (διαγνωσμένοι με βάση τα κριτήρια του DSM-V), λαμβάνοντας δείγμα περιφερικού αίματος για ανάλυση των παραγόντων σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια . Ο επιλεγόμενος ανοσολογικός παράγοντας προς ανάλυση ήταν η hs-CRP, ενώ τα κριτήρια συμμετοχής των ασθενών περιλάμβαναν αυστηρά την συμπτωματολογία της ΜΚΔ, αποκλείοντας οργανική ή φαρμακοεπαγόμενη/ ουσιοεπαγόμενη αιτιολογία. Συγκεκριμένα, για τους ασθενείς με TRD η πρώτη και τελευταία αιμοληψία πραγματοποιήθηκαν πριν την 1η και μετά τη 12η συνεδρία ECT (που έλαβε χώρα σε ακαδημαϊκό κέντρο παραπομπής, Αιγινήτειο Νοσοκομείο Αθηνών) , ενώ παράλληλα στους ασθενείς με control πραγματοποιήθηκαν οι αιμοληψίες στην έναρξη και στην λήξη της νοσηλείας τους στον ίδιο νοσοκομειακό χώρο. Ταυτόχρονα, γίνονταν καταγραφή της φαρμακευτικής αγωγής τους και των μεταβολών της, εκτιμήσεις συμπτωματολογίας τους με τις κλίμακες HAM-D, MADRS, στις προαναφερθείσες χρονικές περιόδους και της κλινικής εικόνας των ασθενών καθημερινά από εκπαιδευμένο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Τα προσωπικά δεδομένα συλλέχθηκαν την περίοδο 10/2019-12/2020. Αποτελέσματα - Σε διμεταβλητές αναλύσεις , εμφανίστηκαν υψηλότερα επίπεδα στις κλίμακες HAM-D-17 και MADRS στην ομάδα control (n=18) κατά την έναρξη, ενώ στη λήξη και οι δύο κλίμακες παρουσίασαν βελτίωση. Οι διακυμάνσεις αυτές στις τιμές συσχετίστηκαν με τις αντίστοιχες διακυμάνσεις στα επίπεδα hs- CRP (p<0.002). Για την ομάδα TRD (n=25), η hs-CRP παρουσίασε τις ίδιες μεταβολές με την ομάδα control, με τις κλίμακες HAM-D-17 και MADRS να ξεκινούν σε υψηλά επίπεδα και να παρουσιάζουν μια ήπια βελτίωση , αλλά όχι πλήρη απουσία καταθλιπτικών συμπτωμάτων (p<0.001). H hs-CRP στην ομάδα control ξεκίνησε σε πιο υψηλά επίπεδα συγκριτικά με την ομάδα TRD και παρουσίασε μεγαλύτερη μείωση στις τιμές, ενώ δεν έλλειψε ένα εύλογο ποσοστό στην ομάδα του TRD που πραγματοποίησε μια μικρή αύξηση. Συμπεράσματα - Ενώ τα ευρήματα της μελέτης φέρουν αποτελέσματα στατιστικά σημαντικά, οι μεγάλες διακυμάνσεις στις τιμές και το μικρό μέγεθος δείγματος δεν επιτρέπουν την αναγνώριση της hs-CRP προγνωστικό παράγοντα κατάθλιψης, σε υπόστρωμα φλεγμονώδους λειτουργίας. Οξείες αλλαγές στην hs-CRP μπορεί να αντανακλούν αιχμές στη φλεγμονώδη απόκριση κατά την εφαρμογή των αντικαταθλιπτικών θεραπειών εκλογής, αλλά όχι απαραίτητα στη διάθεση. Οι επιπλέον μελέτες είναι απαραίτητες για την αναγνώριση των φλεγμονωδών βιοδεικτών ως καθοδηγητικών προς την θεραπευτική αντιμετώπιση της TRD.","abstract_html":"Εισαγωγή- Η Μείζων καταθλιπτική διαταραχή είναι η πιο κοινή σοβαρή ψυχική διαταραχή με δια βίου επιπολασμό έως και 17% (Kessler et al., 2003). Διαθέσιμες βάσει τεκμηρίων θεραπείες οδηγούν σε βελτίωση των συμπτωμάτων στους περισσότερους ασθενείς. Ωστόσο, όπως προκύπτει από την σημαντικότερη ίσως μελέτη αλληλουχίας Θεραπευτικών εναλλακτικών πρακτικών για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης [The Sequenced Treatment Alternatives to Relieve Depression (STAR * D)], στην οποία αναλύθηκαν τα αποτελέσματα μετά από αρκετά τυποποιημένα στάδια θεραπείας, το 33% των ασθενών δεν ανταποκρίνεται παρά τα τέσσερα, βάσει κριτηρίων, διαδοχικά στάδια συμμετοχής τους στις θεραπείες (Rush et al 2006). Τα ίδια αποτελέσματα, σχετικά με την ανθεκτική στη θεραπεία κατάθλιψη (ΑΘΚ), έδειξαν και πιο πρόσφατες μελέτες (Juan Qiao et. al , 2019). Τις τελευταίες δύο δεκαετίες μια αναπτυσσόμενη περιοχή προκλινικής και κλινικής έρευνας συσσωρεύει δεδομένα που συνδέουν ψυχιατρικές ασθένειες με φλεγμονώδεις διεργασίες. Τα περισσότερα από αυτά τα δεδομένα προέκυψαν από μια προσπάθεια να συνδεθούν αυτές οι διαταραχές, ιδίως η μείζων καταθλιπτική διαταραχή (ΜΚΔ) με την βιολογία του stress. Τα δεδομένα αυτών των μελετών φαίνεται ότι ενισχύουν την πιθανότητα ενός «αρχικού κοινού μονοπατιού» με το οποίο ανοσολογικοί/φλεγμονώδεις παράγοντες σε συνδυασμό με βιοδείκτες του stress προκαλούν αλλαγές στη δομή και τη λειτουργία του εγκεφάλου (Raison CL et al,2006). Η φλεγμονή, και ειδικά η C-αντιδρώσα πρωτεϊνη (CRP), σχετίζεται με την κατάθλιψη, ενώ τα επίπεδα αυτής έχει φανεί από μελέτες πως διαφοροποιούνται έως και μεταβάλλονται ύστερα από τη χρήση αντικαταθλιπτικής αγωγής. Ως προς την ανθεκτικότητα στην κατάθλιψη συγκριτικές μελέτες και μετα-αναλύσεις δείχνουν ότι η ηλεκτροσπασμοθεραπεία (ECT) είναι πιθανώς η πιο αποδοτική παρεμβατική (μη φαρμακολογική) θεραπεία οξείας φάσης για την ανθεκτικότητα στην κατάθλιψη, αλλά η κλινική της ανταπόκριση ποικίλλει. Παρόλες τις έρευνες που αξιολογούν την πορεία της φλεγμονώδους μεταβολής κατά τη διάρκεια της ECT, τόσο ως προς τη CRP όσο και ως προς άλλους φλεγμονωδεις, προ-φλεγμονώδεις και αντιφλεγμονώδεις δείκτες, η αξιολόγηση των βιοδεικτών ως προγνωστικών δεικτών απόκρισης στην θεραπεία είναι εμφανώς απούσα (Jennifer L Kruse. et. Al, 2018). Σκοπός- Στην παρούσα μελέτη διερευνήθηκε το κατά πόσο η ανθεκτικότητα στη θεραπεία καταθλιπτικών ασθενών συνδέεται με τον φλεγμονώδη βιοδείκτη, hs-CRP. Για το σκοπό αυτό συγκρίθηκαν τα επίπεδα φλεγμονωδών παραγόντων σε ομάδα ασθενών που πληρούσε τα κριτήρια για ανθεκτική στη θεραπεία κατάθλιψη, στην οποία εφαρμόστηκε ΗΣΘ ως θεραπεία εκλογής, με τα επίπεδα των ίδιων παραγόντων μιας ομάδας ασθενών με ΜΚΔ που ανταποκρίθηκε στην per os αντικαταθλιπτική αγωγή. Μεθοδολογία - Η αξιολόγηση διενεργείται σε ασθενείς (n=43), 25 ασθενείς με TRD και 18 ασθενείς με αποκρινόμενη σε φαρμακευτική αγωγή ΜΚΔ (ομάδα control) (διαγνωσμένοι με βάση τα κριτήρια του DSM-V), λαμβάνοντας δείγμα περιφερικού αίματος για ανάλυση των παραγόντων σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια . Ο επιλεγόμενος ανοσολογικός παράγοντας προς ανάλυση ήταν η hs-CRP, ενώ τα κριτήρια συμμετοχής των ασθενών περιλάμβαναν αυστηρά την συμπτωματολογία της ΜΚΔ, αποκλείοντας οργανική ή φαρμακοεπαγόμενη/ ουσιοεπαγόμενη αιτιολογία. Συγκεκριμένα, για τους ασθενείς με TRD η πρώτη και τελευταία αιμοληψία πραγματοποιήθηκαν πριν την 1η και μετά τη 12η συνεδρία ECT (που έλαβε χώρα σε ακαδημαϊκό κέντρο παραπομπής, Αιγινήτειο Νοσοκομείο Αθηνών) , ενώ παράλληλα στους ασθενείς με control πραγματοποιήθηκαν οι αιμοληψίες στην έναρξη και στην λήξη της νοσηλείας τους στον ίδιο νοσοκομειακό χώρο. Ταυτόχρονα, γίνονταν καταγραφή της φαρμακευτικής αγωγής τους και των μεταβολών της, εκτιμήσεις συμπτωματολογίας τους με τις κλίμακες HAM-D, MADRS, στις προαναφερθείσες χρονικές περιόδους και της κλινικής εικόνας των ασθενών καθημερινά από εκπαιδευμένο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Τα προσωπικά δεδομένα συλλέχθηκαν την περίοδο 10/2019-12/2020. Αποτελέσματα - Σε διμεταβλητές αναλύσεις , εμφανίστηκαν υψηλότερα επίπεδα στις κλίμακες HAM-D-17 και MADRS στην ομάδα control (n=18) κατά την έναρξη, ενώ στη λήξη και οι δύο κλίμακες παρουσίασαν βελτίωση. Οι διακυμάνσεις αυτές στις τιμές συσχετίστηκαν με τις αντίστοιχες διακυμάνσεις στα επίπεδα hs- CRP (p&lt;0.002). Για την ομάδα TRD (n=25), η hs-CRP παρουσίασε τις ίδιες μεταβολές με την ομάδα control, με τις κλίμακες HAM-D-17 και MADRS να ξεκινούν σε υψηλά επίπεδα και να παρουσιάζουν μια ήπια βελτίωση , αλλά όχι πλήρη απουσία καταθλιπτικών συμπτωμάτων (p&lt;0.001). H hs-CRP στην ομάδα control ξεκίνησε σε πιο υψηλά επίπεδα συγκριτικά με την ομάδα TRD και παρουσίασε μεγαλύτερη μείωση στις τιμές, ενώ δεν έλλειψε ένα εύλογο ποσοστό στην ομάδα του TRD που πραγματοποίησε μια μικρή αύξηση. Συμπεράσματα - Ενώ τα ευρήματα της μελέτης φέρουν αποτελέσματα στατιστικά σημαντικά, οι μεγάλες διακυμάνσεις στις τιμές και το μικρό μέγεθος δείγματος δεν επιτρέπουν την αναγνώριση της hs-CRP προγνωστικό παράγοντα κατάθλιψης, σε υπόστρωμα φλεγμονώδους λειτουργίας. Οξείες αλλαγές στην hs-CRP μπορεί να αντανακλούν αιχμές στη φλεγμονώδη απόκριση κατά την εφαρμογή των αντικαταθλιπτικών θεραπειών εκλογής, αλλά όχι απαραίτητα στη διάθεση. Οι επιπλέον μελέτες είναι απαραίτητες για την αναγνώριση των φλεγμονωδών βιοδεικτών ως καθοδηγητικών προς την θεραπευτική αντιμετώπιση της TRD.","abstract_has_math":false,"creators":["Χλιάρα Ιωάννα-Ίλια","Chliara Ioanna-Ilia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:38Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2943631"],"render_values":[{"text":"uoadl:2943631","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943631","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943631","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2943631","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χλιάρα Ιωάννα-Ίλια","Chliara Ioanna-Ilia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2943631","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943631"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή- Η Μείζων καταθλιπτική διαταραχή είναι η πιο κοινή σοβαρή ψυχική διαταραχή με δια βίου επιπολασμό έως και 17% (Kessler et al., 2003). Διαθέσιμες βάσει τεκμηρίων θεραπείες οδηγούν σε βελτίωση των συμπτωμάτων στους περισσότερους ασθενείς. Ωστόσο, όπως προκύπτει από την σημαντικότερη ίσως μελέτη αλληλουχίας Θεραπευτικών εναλλακτικών πρακτικών για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης [The Sequenced Treatment Alternatives to Relieve Depression (STAR * D)], στην οποία αναλύθηκαν τα αποτελέσματα μετά από αρκετά τυποποιημένα στάδια θεραπείας, το 33% των ασθενών δεν ανταποκρίνεται παρά τα τέσσερα, βάσει κριτηρίων, διαδοχικά στάδια συμμετοχής τους στις θεραπείες (Rush et al 2006). Τα ίδια αποτελέσματα, σχετικά με την ανθεκτική στη θεραπεία κατάθλιψη (ΑΘΚ), έδειξαν και πιο πρόσφατες μελέτες (Juan Qiao et. al , 2019). Τις τελευταίες δύο δεκαετίες μια αναπτυσσόμενη περιοχή προκλινικής και κλινικής έρευνας συσσωρεύει δεδομένα που συνδέουν ψυχιατρικές ασθένειες με φλεγμονώδεις διεργασίες. Τα περισσότερα από αυτά τα δεδομένα προέκυψαν από μια προσπάθεια να συνδεθούν αυτές οι διαταραχές, ιδίως η μείζων καταθλιπτική διαταραχή (ΜΚΔ) με την βιολογία του stress. Τα δεδομένα αυτών των μελετών φαίνεται ότι ενισχύουν την πιθανότητα ενός «αρχικού κοινού μονοπατιού» με το οποίο ανοσολογικοί/φλεγμονώδεις παράγοντες σε συνδυασμό με βιοδείκτες του stress προκαλούν αλλαγές στη δομή και τη λειτουργία του εγκεφάλου (Raison CL et al,2006). Η φλεγμονή, και ειδικά η C-αντιδρώσα πρωτεϊνη (CRP), σχετίζεται με την κατάθλιψη, ενώ τα επίπεδα αυτής έχει φανεί από μελέτες πως διαφοροποιούνται έως και μεταβάλλονται ύστερα από τη χρήση αντικαταθλιπτικής αγωγής. Ως προς την ανθεκτικότητα στην κατάθλιψη συγκριτικές μελέτες και μετα-αναλύσεις δείχνουν ότι η ηλεκτροσπασμοθεραπεία (ECT) είναι πιθανώς η πιο αποδοτική παρεμβατική (μη φαρμακολογική) θεραπεία οξείας φάσης για την ανθεκτικότητα στην κατάθλιψη, αλλά η κλινική της ανταπόκριση ποικίλλει. Παρόλες τις έρευνες που αξιολογούν την πορεία της φλεγμονώδους μεταβολής κατά τη διάρκεια της ECT, τόσο ως προς τη CRP όσο και ως προς άλλους φλεγμονωδεις, προ-φλεγμονώδεις και αντιφλεγμονώδεις δείκτες, η αξιολόγηση των βιοδεικτών ως προγνωστικών δεικτών απόκρισης στην θεραπεία είναι εμφανώς απούσα (Jennifer L Kruse. et. Al, 2018). Σκοπός- Στην παρούσα μελέτη διερευνήθηκε το κατά πόσο η ανθεκτικότητα στη θεραπεία καταθλιπτικών ασθενών συνδέεται με τον φλεγμονώδη βιοδείκτη, hs-CRP. Για το σκοπό αυτό συγκρίθηκαν τα επίπεδα φλεγμονωδών παραγόντων σε ομάδα ασθενών που πληρούσε τα κριτήρια για ανθεκτική στη θεραπεία κατάθλιψη, στην οποία εφαρμόστηκε ΗΣΘ ως θεραπεία εκλογής, με τα επίπεδα των ίδιων παραγόντων μιας ομάδας ασθενών με ΜΚΔ που ανταποκρίθηκε στην per os αντικαταθλιπτική αγωγή. Μεθοδολογία - Η αξιολόγηση διενεργείται σε ασθενείς (n=43), 25 ασθενείς με TRD και 18 ασθενείς με αποκρινόμενη σε φαρμακευτική αγωγή ΜΚΔ (ομάδα control) (διαγνωσμένοι με βάση τα κριτήρια του DSM-V), λαμβάνοντας δείγμα περιφερικού αίματος για ανάλυση των παραγόντων σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια . Ο επιλεγόμενος ανοσολογικός παράγοντας προς ανάλυση ήταν η hs-CRP, ενώ τα κριτήρια συμμετοχής των ασθενών περιλάμβαναν αυστηρά την συμπτωματολογία της ΜΚΔ, αποκλείοντας οργανική ή φαρμακοεπαγόμενη/ ουσιοεπαγόμενη αιτιολογία. Συγκεκριμένα, για τους ασθενείς με TRD η πρώτη και τελευταία αιμοληψία πραγματοποιήθηκαν πριν την 1η και μετά τη 12η συνεδρία ECT (που έλαβε χώρα σε ακαδημαϊκό κέντρο παραπομπής, Αιγινήτειο Νοσοκομείο Αθηνών) , ενώ παράλληλα στους ασθενείς με control πραγματοποιήθηκαν οι αιμοληψίες στην έναρξη και στην λήξη της νοσηλείας τους στον ίδιο νοσοκομειακό χώρο. Ταυτόχρονα, γίνονταν καταγραφή της φαρμακευτικής αγωγής τους και των μεταβολών της, εκτιμήσεις συμπτωματολογίας τους με τις κλίμακες HAM-D, MADRS, στις προαναφερθείσες χρονικές περιόδους και της κλινικής εικόνας των ασθενών καθημερινά από εκπαιδευμένο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Τα προσωπικά δεδομένα συλλέχθηκαν την περίοδο 10/2019-12/2020. Αποτελέσματα - Σε διμεταβλητές αναλύσεις , εμφανίστηκαν υψηλότερα επίπεδα στις κλίμακες HAM-D-17 και MADRS στην ομάδα control (n=18) κατά την έναρξη, ενώ στη λήξη και οι δύο κλίμακες παρουσίασαν βελτίωση. Οι διακυμάνσεις αυτές στις τιμές συσχετίστηκαν με τις αντίστοιχες διακυμάνσεις στα επίπεδα hs- CRP (p<0.002). Για την ομάδα TRD (n=25), η hs-CRP παρουσίασε τις ίδιες μεταβολές με την ομάδα control, με τις κλίμακες HAM-D-17 και MADRS να ξεκινούν σε υψηλά επίπεδα και να παρουσιάζουν μια ήπια βελτίωση , αλλά όχι πλήρη απουσία καταθλιπτικών συμπτωμάτων (p<0.001). H hs-CRP στην ομάδα control ξεκίνησε σε πιο υψηλά επίπεδα συγκριτικά με την ομάδα TRD και παρουσίασε μεγαλύτερη μείωση στις τιμές, ενώ δεν έλλειψε ένα εύλογο ποσοστό στην ομάδα του TRD που πραγματοποίησε μια μικρή αύξηση. Συμπεράσματα - Ενώ τα ευρήματα της μελέτης φέρουν αποτελέσματα στατιστικά σημαντικά, οι μεγάλες διακυμάνσεις στις τιμές και το μικρό μέγεθος δείγματος δεν επιτρέπουν την αναγνώριση της hs-CRP προγνωστικό παράγοντα κατάθλιψης, σε υπόστρωμα φλεγμονώδους λειτουργίας. Οξείες αλλαγές στην hs-CRP μπορεί να αντανακλούν αιχμές στη φλεγμονώδη απόκριση κατά την εφαρμογή των αντικαταθλιπτικών θεραπειών εκλογής, αλλά όχι απαραίτητα στη διάθεση. Οι επιπλέον μελέτες είναι απαραίτητες για την αναγνώριση των φλεγμονωδών βιοδεικτών ως καθοδηγητικών προς την θεραπευτική αντιμετώπιση της TRD.","Introduction- Major depressive disorder is the most common severe mental disorder with a lifetime prevalence of up to 17% (Kessler et al., 2003). Evidence-based treatments are available to improve symptoms in most patients. However, according to the most important sequence study of The Sequenced Treatment Alternatives to Relieve Depression (STAR * D), in which the results were analyzed after several standardized stages of treatment, 33% of patients do not meet only the four, successive stages of their participation in the treatments, according to criteria(Rush et al 2006). The same results, regarding treatment-resistant depression (TRD), have been shown in more recent studies (Juan Qiao et. Al, 2019). Over the past two decades, a growing area of preclinical and clinical research has been accumulating data linking psychiatric illness to inflammatory processes. Most of this data came from an attempt to link these disorders, in particular major depressive disorder (MDD), to the biology of stress. The data from these studies appear to enhance the possibility of an \"initial common pathway\" by which immune / inflammatory factors in combination with stress biomarkers cause changes in brain structure and function (Raison CL et al, 2006). Inflammation, and especially C-reactive protein (CRP), is associated with depression, and its levels have been shown to vary and even change after antidepressant treatment. In terms of resistance to depression, comparative studies and meta-analyzes show that electroconvulsive therapy (ECT) is probably the most effective intervention (non-pharmacological) acute phase treatment for resistance to depression, but its clinical response varies. Despite studies evaluating the course of inflammatory change during ECT, both CRP and other inflammatory, pre-inflammatory, and anti-inflammatory markers, evaluation of biomarkers as prognostic markers of response to treatment is clearly absent (Jennifer L Kruse. Et al., 2018). Aim- The present study investigated whether resistance to the treatment of depressed patients was associated with the inflammatory biomarker, hs-CRP. For this purpose, the levels of inflammatory factors in a group of patients who met the criteria for treatment-resistant depression, in which ECT was used as the treatment of choice, were compared with the levels of the same factors in a group of patients with MDDs responding to per os antidepressant. Methodology - Evaluation is performed in patients (n = 43), 25 patients with TRD and 18 patients with drug-responsive MDD (control group) (diagnosed according to DSM-V criteria), taking a peripheral blood sample for blood factor analysis in specific time frames. The selected immune factor for analysis was hs-CRP, while the criteria for patient participation strictly included the symptoms of MDD, excluding organic or drug-induced / substance-induced etiology. Specifically, for patients with TRD, the first and last blood sampling was performed before the 1st and after the 12th ECT session(which took place at an academic referral center, Aeginiteio Hospital of Athens), while at the same time the control patients (MDD patients) underwent blood sampling at the beginning and at the end of their treatment in the same hospital. At the same time, their medication and its changes were recorded, their symptomatology assessments with the scales HAM-D-17 and MADRS, in the aforementioned time periods and the clinical picture of patients daily by trained medical staff. Personal data were collected during the period 10 / 2019-12 / 2020. Results - In two-variable analysis, higher levels appeared on the HAM-D-17 and MADRS scales in the control group (n = 18) at the beginning, while at the end both scales showed improvement. These fluctuations in values were correlated with the corresponding fluctuations in hs-CRP levels (p <0.002). For the TRD group (n = 25), hs-CRP showed the same changes as the control group, with the HAM-D-17 and MADRS scales starting at high levels and showing a slight improvement, but not a complete absence of depression symptoms (p <0.001). The hs-CRP in the control group started at higher levels compared to the TRD group, and showed a greater decrease in prices, while a reasonable percentage was not lacking in the TRD group which made a small increase. Conclusions - While the findings of the study yield statistically significant results, large fluctuations in values and small sample size do not allow the identification of hs-CRP prognostic factor of depression, on a substrate of inflammatory function. Acute changes in hs-CRP may reflect peaks in the inflammatory response when selecting antidepressants of choice, but not necessarily in the mood. Additional studies are needed to identify inflammatory biomarkers as guidelines for the treatment of TRD."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μείζων καταθλιπτική διαταραχή και hs-crp : συγκριτική μελέτη αποκρινόμενης και μη ΜΚΔ σε αντικαταθλιπτικά φάρμακα και συσχέτιση με φλεγμονώδεις δείκτες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χλιάρα Ιωάννα-Ίλια","Chliara Ioanna-Ilia"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή- Η Μείζων καταθλιπτική διαταραχή είναι η πιο κοινή σοβαρή ψυχική διαταραχή με δια βίου επιπολασμό έως και 17% (Kessler et al., 2003). Διαθέσιμες βάσει τεκμηρίων θεραπείες οδηγούν σε βελτίωση των συμπτωμάτων στους περισσότερους ασθενείς. Ωστόσο, όπως προκύπτει από την σημαντικότερη ίσως μελέτη αλληλουχίας Θεραπευτικών εναλλακτικών πρακτικών για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης [The Sequenced Treatment Alternatives to Relieve Depression (STAR * D)], στην οποία αναλύθηκαν τα αποτελέσματα μετά από αρκετά τυποποιημένα στάδια θεραπείας, το 33% των ασθενών δεν ανταποκρίνεται παρά τα τέσσερα, βάσει κριτηρίων, διαδοχικά στάδια συμμετοχής τους στις θεραπείες (Rush et al 2006). Τα ίδια αποτελέσματα, σχετικά με την ανθεκτική στη θεραπεία κατάθλιψη (ΑΘΚ), έδειξαν και πιο πρόσφατες μελέτες (Juan Qiao et. al , 2019). Τις τελευταίες δύο δεκαετίες μια αναπτυσσόμενη περιοχή προκλινικής και κλινικής έρευνας συσσωρεύει δεδομένα που συνδέουν ψυχιατρικές ασθένειες με φλεγμονώδεις διεργασίες. Τα περισσότερα από αυτά τα δεδομένα προέκυψαν από μια προσπάθεια να συνδεθούν αυτές οι διαταραχές, ιδίως η μείζων καταθλιπτική διαταραχή (ΜΚΔ) με την βιολογία του stress. Τα δεδομένα αυτών των μελετών φαίνεται ότι ενισχύουν την πιθανότητα ενός «αρχικού κοινού μονοπατιού» με το οποίο ανοσολογικοί/φλεγμονώδεις παράγοντες σε συνδυασμό με βιοδείκτες του stress προκαλούν αλλαγές στη δομή και τη λειτουργία του εγκεφάλου (Raison CL et al,2006). Η φλεγμονή, και ειδικά η C-αντιδρώσα πρωτεϊνη (CRP), σχετίζεται με την κατάθλιψη, ενώ τα επίπεδα αυτής έχει φανεί από μελέτες πως διαφοροποιούνται έως και μεταβάλλονται ύστερα από τη χρήση αντικαταθλιπτικής αγωγής. Ως προς την ανθεκτικότητα στην κατάθλιψη συγκριτικές μελέτες και μετα-αναλύσεις δείχνουν ότι η ηλεκτροσπασμοθεραπεία (ECT) είναι πιθανώς η πιο αποδοτική παρεμβατική (μη φαρμακολογική) θεραπεία οξείας φάσης για την ανθεκτικότητα στην κατάθλιψη, αλλά η κλινική της ανταπόκριση ποικίλλει. Παρόλες τις έρευνες που αξιολογούν την πορεία της φλεγμονώδους μεταβολής κατά τη διάρκεια της ECT, τόσο ως προς τη CRP όσο και ως προς άλλους φλεγμονωδεις, προ-φλεγμονώδεις και αντιφλεγμονώδεις δείκτες, η αξιολόγηση των βιοδεικτών ως προγνωστικών δεικτών απόκρισης στην θεραπεία είναι εμφανώς απούσα (Jennifer L Kruse. et. Al, 2018). Σκοπός- Στην παρούσα μελέτη διερευνήθηκε το κατά πόσο η ανθεκτικότητα στη θεραπεία καταθλιπτικών ασθενών συνδέεται με τον φλεγμονώδη βιοδείκτη, hs-CRP. Για το σκοπό αυτό συγκρίθηκαν τα επίπεδα φλεγμονωδών παραγόντων σε ομάδα ασθενών που πληρούσε τα κριτήρια για ανθεκτική στη θεραπεία κατάθλιψη, στην οποία εφαρμόστηκε ΗΣΘ ως θεραπεία εκλογής, με τα επίπεδα των ίδιων παραγόντων μιας ομάδας ασθενών με ΜΚΔ που ανταποκρίθηκε στην per os αντικαταθλιπτική αγωγή. Μεθοδολογία - Η αξιολόγηση διενεργείται σε ασθενείς (n=43), 25 ασθενείς με TRD και 18 ασθενείς με αποκρινόμενη σε φαρμακευτική αγωγή ΜΚΔ (ομάδα control) (διαγνωσμένοι με βάση τα κριτήρια του DSM-V), λαμβάνοντας δείγμα περιφερικού αίματος για ανάλυση των παραγόντων σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια . Ο επιλεγόμενος ανοσολογικός παράγοντας προς ανάλυση ήταν η hs-CRP, ενώ τα κριτήρια συμμετοχής των ασθενών περιλάμβαναν αυστηρά την συμπτωματολογία της ΜΚΔ, αποκλείοντας οργανική ή φαρμακοεπαγόμενη/ ουσιοεπαγόμενη αιτιολογία. Συγκεκριμένα, για τους ασθενείς με TRD η πρώτη και τελευταία αιμοληψία πραγματοποιήθηκαν πριν την 1η και μετά τη 12η συνεδρία ECT (που έλαβε χώρα σε ακαδημαϊκό κέντρο παραπομπής, Αιγινήτειο Νοσοκομείο Αθηνών) , ενώ παράλληλα στους ασθενείς με control πραγματοποιήθηκαν οι αιμοληψίες στην έναρξη και στην λήξη της νοσηλείας τους στον ίδιο νοσοκομειακό χώρο. Ταυτόχρονα, γίνονταν καταγραφή της φαρμακευτικής αγωγής τους και των μεταβολών της, εκτιμήσεις συμπτωματολογίας τους με τις κλίμακες HAM-D, MADRS, στις προαναφερθείσες χρονικές περιόδους και της κλινικής εικόνας των ασθενών καθημερινά από εκπαιδευμένο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Τα προσωπικά δεδομένα συλλέχθηκαν την περίοδο 10/2019-12/2020. Αποτελέσματα - Σε διμεταβλητές αναλύσεις , εμφανίστηκαν υψηλότερα επίπεδα στις κλίμακες HAM-D-17 και MADRS στην ομάδα control (n=18) κατά την έναρξη, ενώ στη λήξη και οι δύο κλίμακες παρουσίασαν βελτίωση. Οι διακυμάνσεις αυτές στις τιμές συσχετίστηκαν με τις αντίστοιχες διακυμάνσεις στα επίπεδα hs- CRP (p<0.002). Για την ομάδα TRD (n=25), η hs-CRP παρουσίασε τις ίδιες μεταβολές με την ομάδα control, με τις κλίμακες HAM-D-17 και MADRS να ξεκινούν σε υψηλά επίπεδα και να παρουσιάζουν μια ήπια βελτίωση , αλλά όχι πλήρη απουσία καταθλιπτικών συμπτωμάτων (p<0.001). H hs-CRP στην ομάδα control ξεκίνησε σε πιο υψηλά επίπεδα συγκριτικά με την ομάδα TRD και παρουσίασε μεγαλύτερη μείωση στις τιμές, ενώ δεν έλλειψε ένα εύλογο ποσοστό στην ομάδα του TRD που πραγματοποίησε μια μικρή αύξηση. Συμπεράσματα - Ενώ τα ευρήματα της μελέτης φέρουν αποτελέσματα στατιστικά σημαντικά, οι μεγάλες διακυμάνσεις στις τιμές και το μικρό μέγεθος δείγματος δεν επιτρέπουν την αναγνώριση της hs-CRP προγνωστικό παράγοντα κατάθλιψης, σε υπόστρωμα φλεγμονώδους λειτουργίας. Οξείες αλλαγές στην hs-CRP μπορεί να αντανακλούν αιχμές στη φλεγμονώδη απόκριση κατά την εφαρμογή των αντικαταθλιπτικών θεραπειών εκλογής, αλλά όχι απαραίτητα στη διάθεση. Οι επιπλέον μελέτες είναι απαραίτητες για την αναγνώριση των φλεγμονωδών βιοδεικτών ως καθοδηγητικών προς την θεραπευτική αντιμετώπιση της TRD.","Introduction- Major depressive disorder is the most common severe mental disorder with a lifetime prevalence of up to 17% (Kessler et al., 2003). Evidence-based treatments are available to improve symptoms in most patients. However, according to the most important sequence study of The Sequenced Treatment Alternatives to Relieve Depression (STAR * D), in which the results were analyzed after several standardized stages of treatment, 33% of patients do not meet only the four, successive stages of their participation in the treatments, according to criteria(Rush et al 2006). The same results, regarding treatment-resistant depression (TRD), have been shown in more recent studies (Juan Qiao et. Al, 2019). Over the past two decades, a growing area of preclinical and clinical research has been accumulating data linking psychiatric illness to inflammatory processes. Most of this data came from an attempt to link these disorders, in particular major depressive disorder (MDD), to the biology of stress. The data from these studies appear to enhance the possibility of an \"initial common pathway\" by which immune / inflammatory factors in combination with stress biomarkers cause changes in brain structure and function (Raison CL et al, 2006). Inflammation, and especially C-reactive protein (CRP), is associated with depression, and its levels have been shown to vary and even change after antidepressant treatment. In terms of resistance to depression, comparative studies and meta-analyzes show that electroconvulsive therapy (ECT) is probably the most effective intervention (non-pharmacological) acute phase treatment for resistance to depression, but its clinical response varies. Despite studies evaluating the course of inflammatory change during ECT, both CRP and other inflammatory, pre-inflammatory, and anti-inflammatory markers, evaluation of biomarkers as prognostic markers of response to treatment is clearly absent (Jennifer L Kruse. Et al., 2018). Aim- The present study investigated whether resistance to the treatment of depressed patients was associated with the inflammatory biomarker, hs-CRP. For this purpose, the levels of inflammatory factors in a group of patients who met the criteria for treatment-resistant depression, in which ECT was used as the treatment of choice, were compared with the levels of the same factors in a group of patients with MDDs responding to per os antidepressant. Methodology - Evaluation is performed in patients (n = 43), 25 patients with TRD and 18 patients with drug-responsive MDD (control group) (diagnosed according to DSM-V criteria), taking a peripheral blood sample for blood factor analysis in specific time frames. The selected immune factor for analysis was hs-CRP, while the criteria for patient participation strictly included the symptoms of MDD, excluding organic or drug-induced / substance-induced etiology. Specifically, for patients with TRD, the first and last blood sampling was performed before the 1st and after the 12th ECT session(which took place at an academic referral center, Aeginiteio Hospital of Athens), while at the same time the control patients (MDD patients) underwent blood sampling at the beginning and at the end of their treatment in the same hospital. At the same time, their medication and its changes were recorded, their symptomatology assessments with the scales HAM-D-17 and MADRS, in the aforementioned time periods and the clinical picture of patients daily by trained medical staff. Personal data were collected during the period 10 / 2019-12 / 2020. Results - In two-variable analysis, higher levels appeared on the HAM-D-17 and MADRS scales in the control group (n = 18) at the beginning, while at the end both scales showed improvement. These fluctuations in values were correlated with the corresponding fluctuations in hs-CRP levels (p <0.002). For the TRD group (n = 25), hs-CRP showed the same changes as the control group, with the HAM-D-17 and MADRS scales starting at high levels and showing a slight improvement, but not a complete absence of depression symptoms (p <0.001). The hs-CRP in the control group started at higher levels compared to the TRD group, and showed a greater decrease in prices, while a reasonable percentage was not lacking in the TRD group which made a small increase. Conclusions - While the findings of the study yield statistically significant results, large fluctuations in values and small sample size do not allow the identification of hs-CRP prognostic factor of depression, on a substrate of inflammatory function. Acute changes in hs-CRP may reflect peaks in the inflammatory response when selecting antidepressants of choice, but not necessarily in the mood. Additional studies are needed to identify inflammatory biomarkers as guidelines for the treatment of TRD."],"dc:identifier":["uoadl:2943631","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943631"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μείζων καταθλιπτική διαταραχή και hs-crp : συγκριτική μελέτη αποκρινόμενης και μη ΜΚΔ σε αντικαταθλιπτικά φάρμακα και συσχέτιση με φλεγμονώδεις δείκτες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:38Z"}