{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2943859"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2943859","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Γυναίκες της Κατοχής: βιωμένη εμπειρία και μνήμη για τη δεκαετία του ’40 μέσα από γραπτές και προφορικές μαρτυρίες γυναικών","abstract":"Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία έχει ως θέμα την μελέτη της Κατοχής ως βιωμένη εμπειρία. Η περίοδος 1941-1944 προσεγγίζεται υπό το πρίσμα γυναικείων προσωπικών μαρτυριών και επιχειρείται η μελέτη της έμφυλης συγκρότησης της μνήμης, ατομικής ή συλλογικής, προσωπικής ή δημόσιας, για την περίοδο της Κατοχής όπως προκύπτει μέσα από δύο πεδία: τις προφορικές και τις γραπτές μαρτυρίες γυναικών. Η ανάπτυξη της μελέτης γίνεται με αναλυτικό εργαλείο το φύλο, το οποίο διαπλέκεται με τις εμπειρίες και τα βιώματα της Κατοχής που καθορίζουν τις γυναίκες, οι οποίες γράφουν ή μιλούν, και νομιμοποιούν την επιθυμία τους να αφηγηθούν. Επιπροσθέτως, η οπτική του φύλου προσφέρει τη δυνατότητα να ιδωθεί η Κατοχή ως χρονική τομή των αφηγήσεων, δηλαδή ως μια στιγμή στην προσωπική πορεία των γυναικών που οδηγεί στην επανερμηνεία του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Αρχικά, στο πρώτο κεφάλαιο, με επίκεντρο τη σχέση της ιστορίας και των προσωπικών μαρτυριών, καταγράφεται το πλαίσιο παραγωγής των γυναικείων γραπτών και προφορικών μαρτυριών για την περίοδο της Κατοχής και παρουσιάζεται η καθοριστική επιρροή της διαδικασίας ιστορικοποίησης ολόκληρης δεκαετίας του 1940. Προχωρώντας, στο δεύτερο κεφάλαιο αναλύεται η Κατοχή ως βιωμένη εμπειρία με επίκεντρο τέσσερις βιωματικούς άξονες που προκύπτουν από το σώμα των μαρτυριών υπό εξέταση, με σκοπό την ανάδειξη της Κατοχής ως μιας πολύπλευρης και πολυσχιδούς εμπειρίας. Παράλληλα, αποτυπώνεται ο τρόπος με τον οποίο η Κατοχή συνθέτει μια βιωματική καμπή στις γυναικείες προσωπικές μαρτυρίες, εξετάζοντας το πλαίσιο αναφοράς και δράσης των γυναικών πριν την Κατοχή και τη νέα πραγματικότητα που επικρατεί με το ξέσπασμα του πολέμου. Η εργασία ολοκληρώνεται με το τρίτο κεφάλαιο, το οποίο καταπιάνεται με την αντίθεση μεταξύ της πολυφωνίας που αποδίδεται από τις μαρτυρίες στην περίοδο της Κατοχής και στην εξιδανικευτική δημόσια εικόνα γυναικών που καθιερώθηκαν ως πρότυπα, ήδη από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου. Παρακολουθώντας την ηρωοποίηση της Λέλας Καραγιάννη για τη Δεξιά και της Ηλέκτρας Αποστόλου για την Αριστερά, εξετάζεται η επιρροή που έχει ασκήσει ο μύθος τους στις προσωπικές μαρτυρίες αλλά και η συμβολή τους στην αποσιώπηση γυναικείων εμπειριών που δεν χωρούσαν στο ηρωικό πλαίσιο που συνέθεσαν. Συνοψίζοντας, η παρούσα μελέτη φιλοδοξεί να συμμετάσχει στην ευρύτερη συζήτηση σχετικά με τις γυναικείες εμπειρίες σε συνάρτηση με τη δεκαετία του 1940, εστιάζοντας στη συγκρότηση της έμφυλης μνήμης.","abstract_html":"Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία έχει ως θέμα την μελέτη της Κατοχής ως βιωμένη εμπειρία. Η περίοδος 1941-1944 προσεγγίζεται υπό το πρίσμα γυναικείων προσωπικών μαρτυριών και επιχειρείται η μελέτη της έμφυλης συγκρότησης της μνήμης, ατομικής ή συλλογικής, προσωπικής ή δημόσιας, για την περίοδο της Κατοχής όπως προκύπτει μέσα από δύο πεδία: τις προφορικές και τις γραπτές μαρτυρίες γυναικών. Η ανάπτυξη της μελέτης γίνεται με αναλυτικό εργαλείο το φύλο, το οποίο διαπλέκεται με τις εμπειρίες και τα βιώματα της Κατοχής που καθορίζουν τις γυναίκες, οι οποίες γράφουν ή μιλούν, και νομιμοποιούν την επιθυμία τους να αφηγηθούν. Επιπροσθέτως, η οπτική του φύλου προσφέρει τη δυνατότητα να ιδωθεί η Κατοχή ως χρονική τομή των αφηγήσεων, δηλαδή ως μια στιγμή στην προσωπική πορεία των γυναικών που οδηγεί στην επανερμηνεία του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Αρχικά, στο πρώτο κεφάλαιο, με επίκεντρο τη σχέση της ιστορίας και των προσωπικών μαρτυριών, καταγράφεται το πλαίσιο παραγωγής των γυναικείων γραπτών και προφορικών μαρτυριών για την περίοδο της Κατοχής και παρουσιάζεται η καθοριστική επιρροή της διαδικασίας ιστορικοποίησης ολόκληρης δεκαετίας του 1940. Προχωρώντας, στο δεύτερο κεφάλαιο αναλύεται η Κατοχή ως βιωμένη εμπειρία με επίκεντρο τέσσερις βιωματικούς άξονες που προκύπτουν από το σώμα των μαρτυριών υπό εξέταση, με σκοπό την ανάδειξη της Κατοχής ως μιας πολύπλευρης και πολυσχιδούς εμπειρίας. Παράλληλα, αποτυπώνεται ο τρόπος με τον οποίο η Κατοχή συνθέτει μια βιωματική καμπή στις γυναικείες προσωπικές μαρτυρίες, εξετάζοντας το πλαίσιο αναφοράς και δράσης των γυναικών πριν την Κατοχή και τη νέα πραγματικότητα που επικρατεί με το ξέσπασμα του πολέμου. Η εργασία ολοκληρώνεται με το τρίτο κεφάλαιο, το οποίο καταπιάνεται με την αντίθεση μεταξύ της πολυφωνίας που αποδίδεται από τις μαρτυρίες στην περίοδο της Κατοχής και στην εξιδανικευτική δημόσια εικόνα γυναικών που καθιερώθηκαν ως πρότυπα, ήδη από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου. Παρακολουθώντας την ηρωοποίηση της Λέλας Καραγιάννη για τη Δεξιά και της Ηλέκτρας Αποστόλου για την Αριστερά, εξετάζεται η επιρροή που έχει ασκήσει ο μύθος τους στις προσωπικές μαρτυρίες αλλά και η συμβολή τους στην αποσιώπηση γυναικείων εμπειριών που δεν χωρούσαν στο ηρωικό πλαίσιο που συνέθεσαν. Συνοψίζοντας, η παρούσα μελέτη φιλοδοξεί να συμμετάσχει στην ευρύτερη συζήτηση σχετικά με τις γυναικείες εμπειρίες σε συνάρτηση με τη δεκαετία του 1940, εστιάζοντας στη συγκρότηση της έμφυλης μνήμης.","abstract_has_math":false,"creators":["Ντούρου Δέσποινα","Ntourou Despoina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:38Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2943859"],"render_values":[{"text":"uoadl:2943859","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943859","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943859","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2943859","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ντούρου Δέσποινα","Ntourou Despoina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2943859","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943859"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία έχει ως θέμα την μελέτη της Κατοχής ως βιωμένη εμπειρία. Η περίοδος 1941-1944 προσεγγίζεται υπό το πρίσμα γυναικείων προσωπικών μαρτυριών και επιχειρείται η μελέτη της έμφυλης συγκρότησης της μνήμης, ατομικής ή συλλογικής, προσωπικής ή δημόσιας, για την περίοδο της Κατοχής όπως προκύπτει μέσα από δύο πεδία: τις προφορικές και τις γραπτές μαρτυρίες γυναικών. Η ανάπτυξη της μελέτης γίνεται με αναλυτικό εργαλείο το φύλο, το οποίο διαπλέκεται με τις εμπειρίες και τα βιώματα της Κατοχής που καθορίζουν τις γυναίκες, οι οποίες γράφουν ή μιλούν, και νομιμοποιούν την επιθυμία τους να αφηγηθούν. Επιπροσθέτως, η οπτική του φύλου προσφέρει τη δυνατότητα να ιδωθεί η Κατοχή ως χρονική τομή των αφηγήσεων, δηλαδή ως μια στιγμή στην προσωπική πορεία των γυναικών που οδηγεί στην επανερμηνεία του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Αρχικά, στο πρώτο κεφάλαιο, με επίκεντρο τη σχέση της ιστορίας και των προσωπικών μαρτυριών, καταγράφεται το πλαίσιο παραγωγής των γυναικείων γραπτών και προφορικών μαρτυριών για την περίοδο της Κατοχής και παρουσιάζεται η καθοριστική επιρροή της διαδικασίας ιστορικοποίησης ολόκληρης δεκαετίας του 1940. Προχωρώντας, στο δεύτερο κεφάλαιο αναλύεται η Κατοχή ως βιωμένη εμπειρία με επίκεντρο τέσσερις βιωματικούς άξονες που προκύπτουν από το σώμα των μαρτυριών υπό εξέταση, με σκοπό την ανάδειξη της Κατοχής ως μιας πολύπλευρης και πολυσχιδούς εμπειρίας. Παράλληλα, αποτυπώνεται ο τρόπος με τον οποίο η Κατοχή συνθέτει μια βιωματική καμπή στις γυναικείες προσωπικές μαρτυρίες, εξετάζοντας το πλαίσιο αναφοράς και δράσης των γυναικών πριν την Κατοχή και τη νέα πραγματικότητα που επικρατεί με το ξέσπασμα του πολέμου. Η εργασία ολοκληρώνεται με το τρίτο κεφάλαιο, το οποίο καταπιάνεται με την αντίθεση μεταξύ της πολυφωνίας που αποδίδεται από τις μαρτυρίες στην περίοδο της Κατοχής και στην εξιδανικευτική δημόσια εικόνα γυναικών που καθιερώθηκαν ως πρότυπα, ήδη από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου. Παρακολουθώντας την ηρωοποίηση της Λέλας Καραγιάννη για τη Δεξιά και της Ηλέκτρας Αποστόλου για την Αριστερά, εξετάζεται η επιρροή που έχει ασκήσει ο μύθος τους στις προσωπικές μαρτυρίες αλλά και η συμβολή τους στην αποσιώπηση γυναικείων εμπειριών που δεν χωρούσαν στο ηρωικό πλαίσιο που συνέθεσαν. Συνοψίζοντας, η παρούσα μελέτη φιλοδοξεί να συμμετάσχει στην ευρύτερη συζήτηση σχετικά με τις γυναικείες εμπειρίες σε συνάρτηση με τη δεκαετία του 1940, εστιάζοντας στη συγκρότηση της έμφυλης μνήμης.","The present thesis investigates the Occupation as a lived experience. The period 1941-1944 is viewed through an analysis that focuses both on written and oral women’s personal testimonies. The Occupation’s individual and collective, personal and public memory is being explored through the lens of gender, which is treated as the main analytical perspective. More specifically, the variety of women’s experiences, that validate their desire to speak or write, intertwines with the gender perspective. In addition, this standpoint contributes to the examination of Occupation as a landmark in the women’s testimonies, and a turning point in their lives. The first chapter of the paper, on the one hand, documents the production’s context of women’s oral and written testimonies concerning the Occupational period, and on the other hand, presents the decisive influence of the historization of the 1940s. In order to present the Occupation as a multifaceted and pluralistic experience, the second chapter explores the Occupation as a lived experience viewed through four shared themes emerging from the examined corpus of testimonies. At the same time, it illustrates the Occupation as a watershed in women’s personal testimonies, by discussing the context of women’s actions before the Occupation and the new wartime reality. The final chapter concludes with the contrast between the pluralism occurring in the women’s testimonies and an idealized female public image established after the end of the Second World War. Thus, the formation of two heroines, Lela Karagianni for the Right Wing and Electra Apostolou for the Left Wing, enables us not only to witness the impact of such heroic paradigms on the personal testimonies, but also the marginalization of those women’s experiences who did not align with the heroic narratives. Summing up, this paper aspires to participate in the broader discussion about women's experiences in relation to the 1940s, focusing on the construction of a gender -based memory."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Γυναίκες της Κατοχής: βιωμένη εμπειρία και μνήμη για τη δεκαετία του ’40 μέσα από γραπτές και προφορικές μαρτυρίες γυναικών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ντούρου Δέσποινα","Ntourou Despoina"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία έχει ως θέμα την μελέτη της Κατοχής ως βιωμένη εμπειρία. Η περίοδος 1941-1944 προσεγγίζεται υπό το πρίσμα γυναικείων προσωπικών μαρτυριών και επιχειρείται η μελέτη της έμφυλης συγκρότησης της μνήμης, ατομικής ή συλλογικής, προσωπικής ή δημόσιας, για την περίοδο της Κατοχής όπως προκύπτει μέσα από δύο πεδία: τις προφορικές και τις γραπτές μαρτυρίες γυναικών. Η ανάπτυξη της μελέτης γίνεται με αναλυτικό εργαλείο το φύλο, το οποίο διαπλέκεται με τις εμπειρίες και τα βιώματα της Κατοχής που καθορίζουν τις γυναίκες, οι οποίες γράφουν ή μιλούν, και νομιμοποιούν την επιθυμία τους να αφηγηθούν. Επιπροσθέτως, η οπτική του φύλου προσφέρει τη δυνατότητα να ιδωθεί η Κατοχή ως χρονική τομή των αφηγήσεων, δηλαδή ως μια στιγμή στην προσωπική πορεία των γυναικών που οδηγεί στην επανερμηνεία του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Αρχικά, στο πρώτο κεφάλαιο, με επίκεντρο τη σχέση της ιστορίας και των προσωπικών μαρτυριών, καταγράφεται το πλαίσιο παραγωγής των γυναικείων γραπτών και προφορικών μαρτυριών για την περίοδο της Κατοχής και παρουσιάζεται η καθοριστική επιρροή της διαδικασίας ιστορικοποίησης ολόκληρης δεκαετίας του 1940. Προχωρώντας, στο δεύτερο κεφάλαιο αναλύεται η Κατοχή ως βιωμένη εμπειρία με επίκεντρο τέσσερις βιωματικούς άξονες που προκύπτουν από το σώμα των μαρτυριών υπό εξέταση, με σκοπό την ανάδειξη της Κατοχής ως μιας πολύπλευρης και πολυσχιδούς εμπειρίας. Παράλληλα, αποτυπώνεται ο τρόπος με τον οποίο η Κατοχή συνθέτει μια βιωματική καμπή στις γυναικείες προσωπικές μαρτυρίες, εξετάζοντας το πλαίσιο αναφοράς και δράσης των γυναικών πριν την Κατοχή και τη νέα πραγματικότητα που επικρατεί με το ξέσπασμα του πολέμου. Η εργασία ολοκληρώνεται με το τρίτο κεφάλαιο, το οποίο καταπιάνεται με την αντίθεση μεταξύ της πολυφωνίας που αποδίδεται από τις μαρτυρίες στην περίοδο της Κατοχής και στην εξιδανικευτική δημόσια εικόνα γυναικών που καθιερώθηκαν ως πρότυπα, ήδη από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου. Παρακολουθώντας την ηρωοποίηση της Λέλας Καραγιάννη για τη Δεξιά και της Ηλέκτρας Αποστόλου για την Αριστερά, εξετάζεται η επιρροή που έχει ασκήσει ο μύθος τους στις προσωπικές μαρτυρίες αλλά και η συμβολή τους στην αποσιώπηση γυναικείων εμπειριών που δεν χωρούσαν στο ηρωικό πλαίσιο που συνέθεσαν. Συνοψίζοντας, η παρούσα μελέτη φιλοδοξεί να συμμετάσχει στην ευρύτερη συζήτηση σχετικά με τις γυναικείες εμπειρίες σε συνάρτηση με τη δεκαετία του 1940, εστιάζοντας στη συγκρότηση της έμφυλης μνήμης.","The present thesis investigates the Occupation as a lived experience. The period 1941-1944 is viewed through an analysis that focuses both on written and oral women’s personal testimonies. The Occupation’s individual and collective, personal and public memory is being explored through the lens of gender, which is treated as the main analytical perspective. More specifically, the variety of women’s experiences, that validate their desire to speak or write, intertwines with the gender perspective. In addition, this standpoint contributes to the examination of Occupation as a landmark in the women’s testimonies, and a turning point in their lives. The first chapter of the paper, on the one hand, documents the production’s context of women’s oral and written testimonies concerning the Occupational period, and on the other hand, presents the decisive influence of the historization of the 1940s. In order to present the Occupation as a multifaceted and pluralistic experience, the second chapter explores the Occupation as a lived experience viewed through four shared themes emerging from the examined corpus of testimonies. At the same time, it illustrates the Occupation as a watershed in women’s personal testimonies, by discussing the context of women’s actions before the Occupation and the new wartime reality. The final chapter concludes with the contrast between the pluralism occurring in the women’s testimonies and an idealized female public image established after the end of the Second World War. Thus, the formation of two heroines, Lela Karagianni for the Right Wing and Electra Apostolou for the Left Wing, enables us not only to witness the impact of such heroic paradigms on the personal testimonies, but also the marginalization of those women’s experiences who did not align with the heroic narratives. Summing up, this paper aspires to participate in the broader discussion about women's experiences in relation to the 1940s, focusing on the construction of a gender -based memory."],"dc:identifier":["uoadl:2943859","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943859"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Γυναίκες της Κατοχής: βιωμένη εμπειρία και μνήμη για τη δεκαετία του ’40 μέσα από γραπτές και προφορικές μαρτυρίες γυναικών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:38Z"}