{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2943979"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2943979","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η παρέμβαση της Τουρκίας στην Συρία (2012-2020) ως έκφραση της Υψηλής Τουρκικής Στρατηγικής, σε σχέση με τους γεωπολιτικούς πυλώνες ισχύος Άμυνα/Ασφάλεια και Πολιτισμού/Πληροφορίας","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά την ανακατανομή ισχύος που προκύπτει λόγω της υλοποίησης του γεωπολιτικού παράγοντα της Υψηλής Στρατηγικής της Τουρκίας στο πεδίο συγκρούσεων επί του εδάφους της Συρίας και όπως αυτή πραγματοποιήθηκε μέσω των κυριότερων στρατιωτικών επιχειρήσεων της Τουρκίας το διάστημα 2012- 2020. Στην Συρία διεξάγεται ένας πόλεμος δια αντιπροσώπων, ο οποίος μετατράπηκε από εμφύλιος πόλεμος σε περιφερειακή ένοπλη σύγκρουση με παγκόσμιες διαστάσεις, λόγω της στρατιωτικής εμπλοκής γεωπολιτικών δρώντων με συμφέροντα στην περιοχή μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Τουρκία, η Ρωσία, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, το Ιράν, η Γαλλία και το Κατάρ. Η γεωγραφική περιοχή ενδιαφέροντος στην οποία εντοπίζεται ο γεωπολιτικός μας παράγοντας, αφορά τα τουρκοσυριακά σύνορα και την προσπάθεια δημιουργίας μιας Ζώνης Ασφαλείας από την Τουρκία εντός του εδάφους της Συρίας προκειμένου να ανασχεθεί η Κουρδική κυριαρχία στην περιοχή. Η ζώνη ενδιαφέροντος παρουσίασε διακυμάνσεις αναλόγως των εξελίξεων, περιορίζεται όμως στην βόρεια Συρία και κυρίως αφορά τις Κουρδικές περιοχές, στις οποίες η κυρίαρχη Κουρδική παρουσία, αποτελεί τον κυριότερο υπαρξιακό φόβο και απειλή για την Τουρκία, όπως εκλαμβάνει η ίδια τον εαυτό της. Ο Πρόεδρος Ερντογάν από το 2015 και μετά, ενεργοποίησε την εφαρμογή μιας πιο εξωστρεφούς και σαφώς πιο επιθετικής Υψηλής Στρατηγικής, καθώς η Τουρκία επιδιώκει να αντιμετωπίσει τα μέτωπα απειλών της κατά την ίδια, εκτός του εδάφους της και πιο συγκεκριμένα επί των εδαφών των αντιπάλων της, αποσαφηνίζοντας σταδιακά το πραγματικό περιεχόμενο της αντίληψης που έχει περί «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες». Ταυτοχρόνως, επιδιώκει με το άνοιγμα σε εξωτερικά μέτωπα, να συσπειρώσει το εσωτερικό της και να αμβλύνει τα εσωτερικά της προβλήματα, παράλληλα με την επιδίωξη ανόδου της δημοφιλίας του Προέδρου Ερντογάν μέσω του εθνικισμού και του ισλαμισμού. Η Τουρκία έχοντας θέσει σε ετοιμότητα έκτοτε, το σύνολο της Τουρκικής Εθνικής ισχύος της και ασκώντας παράλληλα μέσα σκληρής και ήπιας ισχύος, επιχειρεί να εφαρμόσει στα εξωτερικά μέτωπα την αντίληψη της ημισελήνου, ασκώντας πίεση στο επιχειρησιακό μέτωπο, ταυτόχρονα με εφαρμογή παράλληλων «χτυπημάτων» τακτικών δηλαδή, διπλωματικών και πολιτικών- οικονομικών από τα πλευρά. Τα άμεσα ενδεχόμενα παράλληλα μέτωπα σύγκρουσης της Τουρκίας είναι οι Κούρδοι (εσωτερικό και εξωτερικό), της Ελλάδας- Κύπρου, Συρίας, Ιράκ, Αρμενίας. Η μελέτη της περίπτωσης της παρέμβασης της Τουρκίας στην Συρία, προσδοκά να οδηγήσει σε μια καλύτερη κατανόηση της στρατηγικής της Άγκυρας, όσον αφορά την επιδίωξη των στόχων της εκτός των συνόρων της και της υλοποίησης τους στα εδάφη άλλων κρατών. Η πολιτική που εφαρμόστηκε από τον Ερντογάν υπό τις καθοδηγητικές οδηγίες του Νταβούτογλου για την Συρία, είχε ως στόχο αφενός την πτώση του Προέδρου Άσαντ και αφετέρου την μετάβαση σε μια νέα κυβέρνηση υπό τον έλεγχο ή ευθέως απαρτιζόμενη από μέλη της οργάνωσης των Αδελφών Μουσουλμάνων. Η Τουρκία αντιμετώπισε μια ισχυρή αντίσταση από πολλούς γεωπολιτικούς δρώντες όπως το Ιράν, τους Κούρδους κ.α., με αποτέλεσμα σύντομα να χρειάζεται να επενδύσει περισσότερες στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά και χρόνο, σε σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό. Επίσης, δημιούργησε ζημιογόνους παράγοντες για την ίδια που αδυνατεί να καταπολεμήσει μέχρι και το 2020. Η εξασθένηση του Προέδρου Άσαντ από το 2011 μέχρι το 2015, οδήγησε στην ενίσχυση του Κουρδικού παράγοντα στην περιοχή των Κουρδικών καντονιών της βόρειας Συρίας. Το λεγόμενο Κουρδικό κίνημα PYD, ισχυροποιήθηκε περαιτέρω και θα μπορούσε να αποτελεί την απαρχή ενός Κουρδικού κράτους, που θα αποτελούσε ζήτημα υπαρξιακής απειλής για την Τουρκία, καθώς θα κινητοποιούσε και το Κουρδικό ζήτημα στο εσωτερικό της, θέτοντας υπό αμφισβήτηση και απειλή τα σύνορα της και μέρος των εδαφών της. Η εργασία επιχειρεί μια αποτύπωση του υποδείγματος ανακατανομής ισχύος, που απορρέει από τη γεωπολιτική ανάλυση της Τουρκικής Υψηλής Στρατηγικής, που είναι ο εξεταζόμενος γεωπολιτικός παράγοντας, διαμέσου των στρατιωτικών επιχειρήσεων που πραγματοποίησε υλοποιώντας την επί του Συριακού εδάφους, αλλά και μέσω ενεργειών διαμόρφωσης του πολιτισμικού στοιχείου- εθνοτικού και θρησκευτικού- στην περιοχή των τουρκοσυριακών συνόρων.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά την ανακατανομή ισχύος που προκύπτει λόγω της υλοποίησης του γεωπολιτικού παράγοντα της Υψηλής Στρατηγικής της Τουρκίας στο πεδίο συγκρούσεων επί του εδάφους της Συρίας και όπως αυτή πραγματοποιήθηκε μέσω των κυριότερων στρατιωτικών επιχειρήσεων της Τουρκίας το διάστημα 2012- 2020. Στην Συρία διεξάγεται ένας πόλεμος δια αντιπροσώπων, ο οποίος μετατράπηκε από εμφύλιος πόλεμος σε περιφερειακή ένοπλη σύγκρουση με παγκόσμιες διαστάσεις, λόγω της στρατιωτικής εμπλοκής γεωπολιτικών δρώντων με συμφέροντα στην περιοχή μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Τουρκία, η Ρωσία, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, το Ιράν, η Γαλλία και το Κατάρ. Η γεωγραφική περιοχή ενδιαφέροντος στην οποία εντοπίζεται ο γεωπολιτικός μας παράγοντας, αφορά τα τουρκοσυριακά σύνορα και την προσπάθεια δημιουργίας μιας Ζώνης Ασφαλείας από την Τουρκία εντός του εδάφους της Συρίας προκειμένου να ανασχεθεί η Κουρδική κυριαρχία στην περιοχή. Η ζώνη ενδιαφέροντος παρουσίασε διακυμάνσεις αναλόγως των εξελίξεων, περιορίζεται όμως στην βόρεια Συρία και κυρίως αφορά τις Κουρδικές περιοχές, στις οποίες η κυρίαρχη Κουρδική παρουσία, αποτελεί τον κυριότερο υπαρξιακό φόβο και απειλή για την Τουρκία, όπως εκλαμβάνει η ίδια τον εαυτό της. Ο Πρόεδρος Ερντογάν από το 2015 και μετά, ενεργοποίησε την εφαρμογή μιας πιο εξωστρεφούς και σαφώς πιο επιθετικής Υψηλής Στρατηγικής, καθώς η Τουρκία επιδιώκει να αντιμετωπίσει τα μέτωπα απειλών της κατά την ίδια, εκτός του εδάφους της και πιο συγκεκριμένα επί των εδαφών των αντιπάλων της, αποσαφηνίζοντας σταδιακά το πραγματικό περιεχόμενο της αντίληψης που έχει περί «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες». Ταυτοχρόνως, επιδιώκει με το άνοιγμα σε εξωτερικά μέτωπα, να συσπειρώσει το εσωτερικό της και να αμβλύνει τα εσωτερικά της προβλήματα, παράλληλα με την επιδίωξη ανόδου της δημοφιλίας του Προέδρου Ερντογάν μέσω του εθνικισμού και του ισλαμισμού. Η Τουρκία έχοντας θέσει σε ετοιμότητα έκτοτε, το σύνολο της Τουρκικής Εθνικής ισχύος της και ασκώντας παράλληλα μέσα σκληρής και ήπιας ισχύος, επιχειρεί να εφαρμόσει στα εξωτερικά μέτωπα την αντίληψη της ημισελήνου, ασκώντας πίεση στο επιχειρησιακό μέτωπο, ταυτόχρονα με εφαρμογή παράλληλων «χτυπημάτων» τακτικών δηλαδή, διπλωματικών και πολιτικών- οικονομικών από τα πλευρά. Τα άμεσα ενδεχόμενα παράλληλα μέτωπα σύγκρουσης της Τουρκίας είναι οι Κούρδοι (εσωτερικό και εξωτερικό), της Ελλάδας- Κύπρου, Συρίας, Ιράκ, Αρμενίας. Η μελέτη της περίπτωσης της παρέμβασης της Τουρκίας στην Συρία, προσδοκά να οδηγήσει σε μια καλύτερη κατανόηση της στρατηγικής της Άγκυρας, όσον αφορά την επιδίωξη των στόχων της εκτός των συνόρων της και της υλοποίησης τους στα εδάφη άλλων κρατών. Η πολιτική που εφαρμόστηκε από τον Ερντογάν υπό τις καθοδηγητικές οδηγίες του Νταβούτογλου για την Συρία, είχε ως στόχο αφενός την πτώση του Προέδρου Άσαντ και αφετέρου την μετάβαση σε μια νέα κυβέρνηση υπό τον έλεγχο ή ευθέως απαρτιζόμενη από μέλη της οργάνωσης των Αδελφών Μουσουλμάνων. Η Τουρκία αντιμετώπισε μια ισχυρή αντίσταση από πολλούς γεωπολιτικούς δρώντες όπως το Ιράν, τους Κούρδους κ.α., με αποτέλεσμα σύντομα να χρειάζεται να επενδύσει περισσότερες στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά και χρόνο, σε σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό. Επίσης, δημιούργησε ζημιογόνους παράγοντες για την ίδια που αδυνατεί να καταπολεμήσει μέχρι και το 2020. Η εξασθένηση του Προέδρου Άσαντ από το 2011 μέχρι το 2015, οδήγησε στην ενίσχυση του Κουρδικού παράγοντα στην περιοχή των Κουρδικών καντονιών της βόρειας Συρίας. Το λεγόμενο Κουρδικό κίνημα PYD, ισχυροποιήθηκε περαιτέρω και θα μπορούσε να αποτελεί την απαρχή ενός Κουρδικού κράτους, που θα αποτελούσε ζήτημα υπαρξιακής απειλής για την Τουρκία, καθώς θα κινητοποιούσε και το Κουρδικό ζήτημα στο εσωτερικό της, θέτοντας υπό αμφισβήτηση και απειλή τα σύνορα της και μέρος των εδαφών της. Η εργασία επιχειρεί μια αποτύπωση του υποδείγματος ανακατανομής ισχύος, που απορρέει από τη γεωπολιτική ανάλυση της Τουρκικής Υψηλής Στρατηγικής, που είναι ο εξεταζόμενος γεωπολιτικός παράγοντας, διαμέσου των στρατιωτικών επιχειρήσεων που πραγματοποίησε υλοποιώντας την επί του Συριακού εδάφους, αλλά και μέσω ενεργειών διαμόρφωσης του πολιτισμικού στοιχείου- εθνοτικού και θρησκευτικού- στην περιοχή των τουρκοσυριακών συνόρων.","abstract_has_math":false,"creators":["Γαγάρα-Κοζωνάκη Αφροδίτη","Gagara-Kozonaki Aphrodite"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:38Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2943979"],"render_values":[{"text":"uoadl:2943979","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943979","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943979","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2943979","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γαγάρα-Κοζωνάκη Αφροδίτη","Gagara-Kozonaki Aphrodite"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2943979","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943979"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά την ανακατανομή ισχύος που προκύπτει λόγω της υλοποίησης του γεωπολιτικού παράγοντα της Υψηλής Στρατηγικής της Τουρκίας στο πεδίο συγκρούσεων επί του εδάφους της Συρίας και όπως αυτή πραγματοποιήθηκε μέσω των κυριότερων στρατιωτικών επιχειρήσεων της Τουρκίας το διάστημα 2012- 2020. Στην Συρία διεξάγεται ένας πόλεμος δια αντιπροσώπων, ο οποίος μετατράπηκε από εμφύλιος πόλεμος σε περιφερειακή ένοπλη σύγκρουση με παγκόσμιες διαστάσεις, λόγω της στρατιωτικής εμπλοκής γεωπολιτικών δρώντων με συμφέροντα στην περιοχή μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Τουρκία, η Ρωσία, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, το Ιράν, η Γαλλία και το Κατάρ. Η γεωγραφική περιοχή ενδιαφέροντος στην οποία εντοπίζεται ο γεωπολιτικός μας παράγοντας, αφορά τα τουρκοσυριακά σύνορα και την προσπάθεια δημιουργίας μιας Ζώνης Ασφαλείας από την Τουρκία εντός του εδάφους της Συρίας προκειμένου να ανασχεθεί η Κουρδική κυριαρχία στην περιοχή. Η ζώνη ενδιαφέροντος παρουσίασε διακυμάνσεις αναλόγως των εξελίξεων, περιορίζεται όμως στην βόρεια Συρία και κυρίως αφορά τις Κουρδικές περιοχές, στις οποίες η κυρίαρχη Κουρδική παρουσία, αποτελεί τον κυριότερο υπαρξιακό φόβο και απειλή για την Τουρκία, όπως εκλαμβάνει η ίδια τον εαυτό της. Ο Πρόεδρος Ερντογάν από το 2015 και μετά, ενεργοποίησε την εφαρμογή μιας πιο εξωστρεφούς και σαφώς πιο επιθετικής Υψηλής Στρατηγικής, καθώς η Τουρκία επιδιώκει να αντιμετωπίσει τα μέτωπα απειλών της κατά την ίδια, εκτός του εδάφους της και πιο συγκεκριμένα επί των εδαφών των αντιπάλων της, αποσαφηνίζοντας σταδιακά το πραγματικό περιεχόμενο της αντίληψης που έχει περί «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες». Ταυτοχρόνως, επιδιώκει με το άνοιγμα σε εξωτερικά μέτωπα, να συσπειρώσει το εσωτερικό της και να αμβλύνει τα εσωτερικά της προβλήματα, παράλληλα με την επιδίωξη ανόδου της δημοφιλίας του Προέδρου Ερντογάν μέσω του εθνικισμού και του ισλαμισμού. Η Τουρκία έχοντας θέσει σε ετοιμότητα έκτοτε, το σύνολο της Τουρκικής Εθνικής ισχύος της και ασκώντας παράλληλα μέσα σκληρής και ήπιας ισχύος, επιχειρεί να εφαρμόσει στα εξωτερικά μέτωπα την αντίληψη της ημισελήνου, ασκώντας πίεση στο επιχειρησιακό μέτωπο, ταυτόχρονα με εφαρμογή παράλληλων «χτυπημάτων» τακτικών δηλαδή, διπλωματικών και πολιτικών- οικονομικών από τα πλευρά. Τα άμεσα ενδεχόμενα παράλληλα μέτωπα σύγκρουσης της Τουρκίας είναι οι Κούρδοι (εσωτερικό και εξωτερικό), της Ελλάδας- Κύπρου, Συρίας, Ιράκ, Αρμενίας. Η μελέτη της περίπτωσης της παρέμβασης της Τουρκίας στην Συρία, προσδοκά να οδηγήσει σε μια καλύτερη κατανόηση της στρατηγικής της Άγκυρας, όσον αφορά την επιδίωξη των στόχων της εκτός των συνόρων της και της υλοποίησης τους στα εδάφη άλλων κρατών. Η πολιτική που εφαρμόστηκε από τον Ερντογάν υπό τις καθοδηγητικές οδηγίες του Νταβούτογλου για την Συρία, είχε ως στόχο αφενός την πτώση του Προέδρου Άσαντ και αφετέρου την μετάβαση σε μια νέα κυβέρνηση υπό τον έλεγχο ή ευθέως απαρτιζόμενη από μέλη της οργάνωσης των Αδελφών Μουσουλμάνων. Η Τουρκία αντιμετώπισε μια ισχυρή αντίσταση από πολλούς γεωπολιτικούς δρώντες όπως το Ιράν, τους Κούρδους κ.α., με αποτέλεσμα σύντομα να χρειάζεται να επενδύσει περισσότερες στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά και χρόνο, σε σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό. Επίσης, δημιούργησε ζημιογόνους παράγοντες για την ίδια που αδυνατεί να καταπολεμήσει μέχρι και το 2020. Η εξασθένηση του Προέδρου Άσαντ από το 2011 μέχρι το 2015, οδήγησε στην ενίσχυση του Κουρδικού παράγοντα στην περιοχή των Κουρδικών καντονιών της βόρειας Συρίας. Το λεγόμενο Κουρδικό κίνημα PYD, ισχυροποιήθηκε περαιτέρω και θα μπορούσε να αποτελεί την απαρχή ενός Κουρδικού κράτους, που θα αποτελούσε ζήτημα υπαρξιακής απειλής για την Τουρκία, καθώς θα κινητοποιούσε και το Κουρδικό ζήτημα στο εσωτερικό της, θέτοντας υπό αμφισβήτηση και απειλή τα σύνορα της και μέρος των εδαφών της. Η εργασία επιχειρεί μια αποτύπωση του υποδείγματος ανακατανομής ισχύος, που απορρέει από τη γεωπολιτική ανάλυση της Τουρκικής Υψηλής Στρατηγικής, που είναι ο εξεταζόμενος γεωπολιτικός παράγοντας, διαμέσου των στρατιωτικών επιχειρήσεων που πραγματοποίησε υλοποιώντας την επί του Συριακού εδάφους, αλλά και μέσω ενεργειών διαμόρφωσης του πολιτισμικού στοιχείου- εθνοτικού και θρησκευτικού- στην περιοχή των τουρκοσυριακών συνόρων.","The present master's thesis studies the redistribution of power resulting from the implementation of the geopolitical factor of Turkey's Grand Strategy in the field of conflicts on the territory of Syria and as it was carried out through the main military operations of Turkey during the period between 2012 and 2020. A proxy war is raging in Syria, which has turned from a civil war into a regional armed conflict on a global scale due to the military involvement of geopolitical actors with interests in the region including the USA, Turkey, Russia, Israel, Saudi Arabia, Iran, France and Qatar. The geographical space which is affected by the specific geopolitical factor are the Turkish-Syrian borders and the wider area. The main subject studied is Turkey’s effort towards the establishment of a Safe/ Buffer Zone inside the territory of Syria in order to contain Kurdish sovereignty and expansion in the region. The Buffer Zone development was carried out with significant changes and the success rate was ranging during time depending on the military operations’ result but is mainly located in northern Syria and specifically on the Kurdish territories, since the Kurdish forces on those grounds close to the borders, is the existential fear of Turkey. Since 2015, President Erdogan has activated a more extroverted and clearly more aggressive Grand Strategy, as Turkey seeks to face its own threat fronts outside its own borders and more specifically on the territory of its enemy countries. Gradually these military interventions clarify the real content of his perception of \"zero problems with neighbors\". At the same time, it seeks to open its external fronts, consolidate its internal affairs and alleviate its internal problems, while seeking to increase President Erdogan's popularity through nationalism and Islamism. Turkey, having since then organized its National Power and while exercising hard and soft power, is trying to apply the “perception of the crescent moon” on the external fronts, exerting pressure on the operational front and at the same time applying parallel \"hits\" on the diplomatic and political-economic fronts from the side. The possible parallel fronts of conflict for Turkey are the Kurds (internal and external front), Greece-Cyprus, Syria, Iraq, Armenia. The study of the case of Turkish intervention in Syria, hopes to lead to a better understanding of Ankara's strategy, in terms of pursuing its goals outside its borders and their implementation in the territories of other countries. The policy pursued by Erdogan under Davutoglu's guidance on Syria was aimed at ousting President Assad on the one hand and moving to a new government under the control or directly composed of members of the Muslim Brotherhood. Turkey has faced strong resistance from many geopolitical actors while pursuing its goals such as Iran, the Kurds and more, resulting to the need of investing more military forces, as well as time, than originally planned. The prolonged military intervention also created detrimental factors for Turkey that it is unable to fight until 2020. The weakened power of President Assad from 2011 to 2015, led to the strengthening of the Kurdish factor around the Kurdish cantons in northern Syria. The so-called Kurdish PYD movement, was further strengthened and could be the beginning of a Kurdish state, which is an issue of existential threat to Turkey, as it would mobilize the Kurdish issue within it, calling into question and threatening its borders and part of its territories. The current thesis attempts to create the model of power redistribution, resulting from the geopolitical analysis of the Turkish Grand Strategy, which is the geopolitical factor under study, through the military operations which were carried out on the Syrian territory grounds, but also through configuration actions affecting the ethnic and religious characteristics- in the wider area of the Turkish-Syrian borders."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η παρέμβαση της Τουρκίας στην Συρία (2012-2020) ως έκφραση της Υψηλής Τουρκικής Στρατηγικής, σε σχέση με τους γεωπολιτικούς πυλώνες ισχύος Άμυνα/Ασφάλεια και Πολιτισμού/Πληροφορίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γαγάρα-Κοζωνάκη Αφροδίτη","Gagara-Kozonaki Aphrodite"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά την ανακατανομή ισχύος που προκύπτει λόγω της υλοποίησης του γεωπολιτικού παράγοντα της Υψηλής Στρατηγικής της Τουρκίας στο πεδίο συγκρούσεων επί του εδάφους της Συρίας και όπως αυτή πραγματοποιήθηκε μέσω των κυριότερων στρατιωτικών επιχειρήσεων της Τουρκίας το διάστημα 2012- 2020. Στην Συρία διεξάγεται ένας πόλεμος δια αντιπροσώπων, ο οποίος μετατράπηκε από εμφύλιος πόλεμος σε περιφερειακή ένοπλη σύγκρουση με παγκόσμιες διαστάσεις, λόγω της στρατιωτικής εμπλοκής γεωπολιτικών δρώντων με συμφέροντα στην περιοχή μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Τουρκία, η Ρωσία, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, το Ιράν, η Γαλλία και το Κατάρ. Η γεωγραφική περιοχή ενδιαφέροντος στην οποία εντοπίζεται ο γεωπολιτικός μας παράγοντας, αφορά τα τουρκοσυριακά σύνορα και την προσπάθεια δημιουργίας μιας Ζώνης Ασφαλείας από την Τουρκία εντός του εδάφους της Συρίας προκειμένου να ανασχεθεί η Κουρδική κυριαρχία στην περιοχή. Η ζώνη ενδιαφέροντος παρουσίασε διακυμάνσεις αναλόγως των εξελίξεων, περιορίζεται όμως στην βόρεια Συρία και κυρίως αφορά τις Κουρδικές περιοχές, στις οποίες η κυρίαρχη Κουρδική παρουσία, αποτελεί τον κυριότερο υπαρξιακό φόβο και απειλή για την Τουρκία, όπως εκλαμβάνει η ίδια τον εαυτό της. Ο Πρόεδρος Ερντογάν από το 2015 και μετά, ενεργοποίησε την εφαρμογή μιας πιο εξωστρεφούς και σαφώς πιο επιθετικής Υψηλής Στρατηγικής, καθώς η Τουρκία επιδιώκει να αντιμετωπίσει τα μέτωπα απειλών της κατά την ίδια, εκτός του εδάφους της και πιο συγκεκριμένα επί των εδαφών των αντιπάλων της, αποσαφηνίζοντας σταδιακά το πραγματικό περιεχόμενο της αντίληψης που έχει περί «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες». Ταυτοχρόνως, επιδιώκει με το άνοιγμα σε εξωτερικά μέτωπα, να συσπειρώσει το εσωτερικό της και να αμβλύνει τα εσωτερικά της προβλήματα, παράλληλα με την επιδίωξη ανόδου της δημοφιλίας του Προέδρου Ερντογάν μέσω του εθνικισμού και του ισλαμισμού. Η Τουρκία έχοντας θέσει σε ετοιμότητα έκτοτε, το σύνολο της Τουρκικής Εθνικής ισχύος της και ασκώντας παράλληλα μέσα σκληρής και ήπιας ισχύος, επιχειρεί να εφαρμόσει στα εξωτερικά μέτωπα την αντίληψη της ημισελήνου, ασκώντας πίεση στο επιχειρησιακό μέτωπο, ταυτόχρονα με εφαρμογή παράλληλων «χτυπημάτων» τακτικών δηλαδή, διπλωματικών και πολιτικών- οικονομικών από τα πλευρά. Τα άμεσα ενδεχόμενα παράλληλα μέτωπα σύγκρουσης της Τουρκίας είναι οι Κούρδοι (εσωτερικό και εξωτερικό), της Ελλάδας- Κύπρου, Συρίας, Ιράκ, Αρμενίας. Η μελέτη της περίπτωσης της παρέμβασης της Τουρκίας στην Συρία, προσδοκά να οδηγήσει σε μια καλύτερη κατανόηση της στρατηγικής της Άγκυρας, όσον αφορά την επιδίωξη των στόχων της εκτός των συνόρων της και της υλοποίησης τους στα εδάφη άλλων κρατών. Η πολιτική που εφαρμόστηκε από τον Ερντογάν υπό τις καθοδηγητικές οδηγίες του Νταβούτογλου για την Συρία, είχε ως στόχο αφενός την πτώση του Προέδρου Άσαντ και αφετέρου την μετάβαση σε μια νέα κυβέρνηση υπό τον έλεγχο ή ευθέως απαρτιζόμενη από μέλη της οργάνωσης των Αδελφών Μουσουλμάνων. Η Τουρκία αντιμετώπισε μια ισχυρή αντίσταση από πολλούς γεωπολιτικούς δρώντες όπως το Ιράν, τους Κούρδους κ.α., με αποτέλεσμα σύντομα να χρειάζεται να επενδύσει περισσότερες στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά και χρόνο, σε σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό. Επίσης, δημιούργησε ζημιογόνους παράγοντες για την ίδια που αδυνατεί να καταπολεμήσει μέχρι και το 2020. Η εξασθένηση του Προέδρου Άσαντ από το 2011 μέχρι το 2015, οδήγησε στην ενίσχυση του Κουρδικού παράγοντα στην περιοχή των Κουρδικών καντονιών της βόρειας Συρίας. Το λεγόμενο Κουρδικό κίνημα PYD, ισχυροποιήθηκε περαιτέρω και θα μπορούσε να αποτελεί την απαρχή ενός Κουρδικού κράτους, που θα αποτελούσε ζήτημα υπαρξιακής απειλής για την Τουρκία, καθώς θα κινητοποιούσε και το Κουρδικό ζήτημα στο εσωτερικό της, θέτοντας υπό αμφισβήτηση και απειλή τα σύνορα της και μέρος των εδαφών της. Η εργασία επιχειρεί μια αποτύπωση του υποδείγματος ανακατανομής ισχύος, που απορρέει από τη γεωπολιτική ανάλυση της Τουρκικής Υψηλής Στρατηγικής, που είναι ο εξεταζόμενος γεωπολιτικός παράγοντας, διαμέσου των στρατιωτικών επιχειρήσεων που πραγματοποίησε υλοποιώντας την επί του Συριακού εδάφους, αλλά και μέσω ενεργειών διαμόρφωσης του πολιτισμικού στοιχείου- εθνοτικού και θρησκευτικού- στην περιοχή των τουρκοσυριακών συνόρων.","The present master's thesis studies the redistribution of power resulting from the implementation of the geopolitical factor of Turkey's Grand Strategy in the field of conflicts on the territory of Syria and as it was carried out through the main military operations of Turkey during the period between 2012 and 2020. A proxy war is raging in Syria, which has turned from a civil war into a regional armed conflict on a global scale due to the military involvement of geopolitical actors with interests in the region including the USA, Turkey, Russia, Israel, Saudi Arabia, Iran, France and Qatar. The geographical space which is affected by the specific geopolitical factor are the Turkish-Syrian borders and the wider area. The main subject studied is Turkey’s effort towards the establishment of a Safe/ Buffer Zone inside the territory of Syria in order to contain Kurdish sovereignty and expansion in the region. The Buffer Zone development was carried out with significant changes and the success rate was ranging during time depending on the military operations’ result but is mainly located in northern Syria and specifically on the Kurdish territories, since the Kurdish forces on those grounds close to the borders, is the existential fear of Turkey. Since 2015, President Erdogan has activated a more extroverted and clearly more aggressive Grand Strategy, as Turkey seeks to face its own threat fronts outside its own borders and more specifically on the territory of its enemy countries. Gradually these military interventions clarify the real content of his perception of \"zero problems with neighbors\". At the same time, it seeks to open its external fronts, consolidate its internal affairs and alleviate its internal problems, while seeking to increase President Erdogan's popularity through nationalism and Islamism. Turkey, having since then organized its National Power and while exercising hard and soft power, is trying to apply the “perception of the crescent moon” on the external fronts, exerting pressure on the operational front and at the same time applying parallel \"hits\" on the diplomatic and political-economic fronts from the side. The possible parallel fronts of conflict for Turkey are the Kurds (internal and external front), Greece-Cyprus, Syria, Iraq, Armenia. The study of the case of Turkish intervention in Syria, hopes to lead to a better understanding of Ankara's strategy, in terms of pursuing its goals outside its borders and their implementation in the territories of other countries. The policy pursued by Erdogan under Davutoglu's guidance on Syria was aimed at ousting President Assad on the one hand and moving to a new government under the control or directly composed of members of the Muslim Brotherhood. Turkey has faced strong resistance from many geopolitical actors while pursuing its goals such as Iran, the Kurds and more, resulting to the need of investing more military forces, as well as time, than originally planned. The prolonged military intervention also created detrimental factors for Turkey that it is unable to fight until 2020. The weakened power of President Assad from 2011 to 2015, led to the strengthening of the Kurdish factor around the Kurdish cantons in northern Syria. The so-called Kurdish PYD movement, was further strengthened and could be the beginning of a Kurdish state, which is an issue of existential threat to Turkey, as it would mobilize the Kurdish issue within it, calling into question and threatening its borders and part of its territories. The current thesis attempts to create the model of power redistribution, resulting from the geopolitical analysis of the Turkish Grand Strategy, which is the geopolitical factor under study, through the military operations which were carried out on the Syrian territory grounds, but also through configuration actions affecting the ethnic and religious characteristics- in the wider area of the Turkish-Syrian borders."],"dc:identifier":["uoadl:2943979","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2943979"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Η παρέμβαση της Τουρκίας στην Συρία (2012-2020) ως έκφραση της Υψηλής Τουρκικής Στρατηγικής, σε σχέση με τους γεωπολιτικούς πυλώνες ισχύος Άμυνα/Ασφάλεια και Πολιτισμού/Πληροφορίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:38Z"}