{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2945147"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2945147","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαπυητική ιδρωταδενίτιδα και ατοπία. Υπάρχει συσχέτιση;","abstract":"Εισαγωγή: Η Διαπυητική Ιδρωταδενίτιδα συνιστά ένα πολύπλοκο, χρόνιο, φλεγμονώδες νόσημα του δέρματος, στην βάση του οποίου βρίσκεται η ανοσολογική απορρύθμιση. Η ατοπία συνιστά την γενετική προδιάθεση ενός ατόμου να παράξει ειδικές IgE ανοσοσφαιρίνες, ως απάντηση σε ορισμένα αλλεργιογόνα, δίνοντας συχνά γένεση σε διάφορα αλλεργικά νοσήματα. Στόχος της εργασίας αυτής είναι να διερευνηθεί η όποια συσχέτιση μεταξύ της Διαπυητικής Ιδρωταδενίτιδας και Aτοπίας. Μέθοδος: Τριάντα ενήλικοι ασθενείς με διεγνωσμένη ΔΙ, ανεξαρτήτως σταδίου και τριάντα μάρτυρες συμπεριλήφθηκαν στην μελέτη. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά όσον αφορά την ηλικία και το φύλο μεταξύ των δύο ομάδων. Όλοι οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν με την λήψη αλλεργικού ιστορικού (ύπαρξη συμπτωμάτων αλλεργικής ρινίτιδας, ατοπικής δερματίτιδας, αλλεργικού άσθματος και αναφυλαξίας) και υποβλήθηκαν σε διαγνωστικό εργαστηριακό έλεγχο για τον προσδιορισμό ολικής IgE, καθώς και ειδικών IgE έναντι συγκεκριμένων αλλεργιογόνων στον ορό. Στις ειδικές IgE συμπεριλήφθηκαν, βάσει συχνότητας ευαισθητοποίησης στον ελληνικό πληθυσμό, καθώς και με βάση τον παθογενετικό τους ρόλο, οι: e1 (felis domesticus), d1 (dermatophagoides pteronyssinus), g6 (phleum pretense), m6 (Alternaria alternate), f13 (peanut), w19 (Parietaria officinalis), m80 (m80 - Staphylococcal enterotoxin A), m81 (m80 - Staphylococcal enterotoxin B). Αποτελέσματα: Από τα καταγεγραμμένα άτομα, 10 ήταν άντρες (33.3%) και 20 γυναίκες (66.6%), ηλικίας 18-59 ετών. Τρεις ασθενείς ανέφεραν συμπτωματολογία αλλεργικής ρινίτιδας (10%) και ένας ατοπικής δερματίτιδας (3.33%). Κανένας δεν ανέφερε συμπτώματα αλλεργικού άσθματος και αναφυλαξίας. Τα επίπεδα της ολικής IgE ορού διακυμάνθηκαν από 15,80 IU/ml έως 1120 IU/ml. Η μέση τιμή ολικής IgE ανήλθε στις 62 IU/ml, στους ασθενείς με ΔΙ, με την αντίστοιχη τιμή στο Control group να φτάνει στις 50.5 IU/ml. Τριάντα έξι τοις εκατό των ασθενών και τριάντα τοις εκατό των μαρτύρων κατέγραψαν τιμές ολικής IgE μεγαλύτερες των 100 IU/ml. Δεν κατεγράφησαν στατιστικά σημαντικές διαφορές. Δεν φάνηκε να υπάρχει συσχέτιση μεταξύ μεταξύ επιπέδων IgE, ηλικίας, φύλου και σταδίου κατά Hurley. Τέσσερις ασθενείς παρουσίασαν IgE ευαισθητοποίηση έναντι των εντεροτοξινών του S. Aureus. Οι ίδιοι ασθενείς μάλιστα παρουσίασαν τις υψηλότερες τιμές ολικής IgE. Συμπεράσματα: Παρατηρήθηκαν αυξημένα επίπεδα ολικής IgE ορού και συνυπάρχουσα ατοπία σε ποσοστό μεγαλύτερο μεταξύ των ασθενών με ΔΙ σε σύγκριση με την ομάδα των μαρτύρων, χωρίς ωστόσο η διαφορά αυτή να ανέρχεται σε στατιστικά σημαντικά επίπεδα. Απαιτείται λοιπόν περαιτέρω έρευνα και μεγαλύτερος δειγματοληπτικός έλεγχος, προκειμένου να αποσαφηνιστεί η πιθανή αυτή συσχέτιση μεταξύ ατοπίας και ΔΙ.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η Διαπυητική Ιδρωταδενίτιδα συνιστά ένα πολύπλοκο, χρόνιο, φλεγμονώδες νόσημα του δέρματος, στην βάση του οποίου βρίσκεται η ανοσολογική απορρύθμιση. Η ατοπία συνιστά την γενετική προδιάθεση ενός ατόμου να παράξει ειδικές IgE ανοσοσφαιρίνες, ως απάντηση σε ορισμένα αλλεργιογόνα, δίνοντας συχνά γένεση σε διάφορα αλλεργικά νοσήματα. Στόχος της εργασίας αυτής είναι να διερευνηθεί η όποια συσχέτιση μεταξύ της Διαπυητικής Ιδρωταδενίτιδας και Aτοπίας. Μέθοδος: Τριάντα ενήλικοι ασθενείς με διεγνωσμένη ΔΙ, ανεξαρτήτως σταδίου και τριάντα μάρτυρες συμπεριλήφθηκαν στην μελέτη. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά όσον αφορά την ηλικία και το φύλο μεταξύ των δύο ομάδων. Όλοι οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν με την λήψη αλλεργικού ιστορικού (ύπαρξη συμπτωμάτων αλλεργικής ρινίτιδας, ατοπικής δερματίτιδας, αλλεργικού άσθματος και αναφυλαξίας) και υποβλήθηκαν σε διαγνωστικό εργαστηριακό έλεγχο για τον προσδιορισμό ολικής IgE, καθώς και ειδικών IgE έναντι συγκεκριμένων αλλεργιογόνων στον ορό. Στις ειδικές IgE συμπεριλήφθηκαν, βάσει συχνότητας ευαισθητοποίησης στον ελληνικό πληθυσμό, καθώς και με βάση τον παθογενετικό τους ρόλο, οι: e1 (felis domesticus), d1 (dermatophagoides pteronyssinus), g6 (phleum pretense), m6 (Alternaria alternate), f13 (peanut), w19 (Parietaria officinalis), m80 (m80 - Staphylococcal enterotoxin A), m81 (m80 - Staphylococcal enterotoxin B). Αποτελέσματα: Από τα καταγεγραμμένα άτομα, 10 ήταν άντρες (33.3%) και 20 γυναίκες (66.6%), ηλικίας 18-59 ετών. Τρεις ασθενείς ανέφεραν συμπτωματολογία αλλεργικής ρινίτιδας (10%) και ένας ατοπικής δερματίτιδας (3.33%). Κανένας δεν ανέφερε συμπτώματα αλλεργικού άσθματος και αναφυλαξίας. Τα επίπεδα της ολικής IgE ορού διακυμάνθηκαν από 15,80 IU/ml έως 1120 IU/ml. Η μέση τιμή ολικής IgE ανήλθε στις 62 IU/ml, στους ασθενείς με ΔΙ, με την αντίστοιχη τιμή στο Control group να φτάνει στις 50.5 IU/ml. Τριάντα έξι τοις εκατό των ασθενών και τριάντα τοις εκατό των μαρτύρων κατέγραψαν τιμές ολικής IgE μεγαλύτερες των 100 IU/ml. Δεν κατεγράφησαν στατιστικά σημαντικές διαφορές. Δεν φάνηκε να υπάρχει συσχέτιση μεταξύ μεταξύ επιπέδων IgE, ηλικίας, φύλου και σταδίου κατά Hurley. Τέσσερις ασθενείς παρουσίασαν IgE ευαισθητοποίηση έναντι των εντεροτοξινών του S. Aureus. Οι ίδιοι ασθενείς μάλιστα παρουσίασαν τις υψηλότερες τιμές ολικής IgE. Συμπεράσματα: Παρατηρήθηκαν αυξημένα επίπεδα ολικής IgE ορού και συνυπάρχουσα ατοπία σε ποσοστό μεγαλύτερο μεταξύ των ασθενών με ΔΙ σε σύγκριση με την ομάδα των μαρτύρων, χωρίς ωστόσο η διαφορά αυτή να ανέρχεται σε στατιστικά σημαντικά επίπεδα. Απαιτείται λοιπόν περαιτέρω έρευνα και μεγαλύτερος δειγματοληπτικός έλεγχος, προκειμένου να αποσαφηνιστεί η πιθανή αυτή συσχέτιση μεταξύ ατοπίας και ΔΙ.","abstract_has_math":false,"creators":["Τολιόπουλος Χρήστος","Toliopoulos Christos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:42Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2945147"],"render_values":[{"text":"uoadl:2945147","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2945147","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2945147","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2945147","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τολιόπουλος Χρήστος","Toliopoulos Christos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2945147","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2945147"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η Διαπυητική Ιδρωταδενίτιδα συνιστά ένα πολύπλοκο, χρόνιο, φλεγμονώδες νόσημα του δέρματος, στην βάση του οποίου βρίσκεται η ανοσολογική απορρύθμιση. Η ατοπία συνιστά την γενετική προδιάθεση ενός ατόμου να παράξει ειδικές IgE ανοσοσφαιρίνες, ως απάντηση σε ορισμένα αλλεργιογόνα, δίνοντας συχνά γένεση σε διάφορα αλλεργικά νοσήματα. Στόχος της εργασίας αυτής είναι να διερευνηθεί η όποια συσχέτιση μεταξύ της Διαπυητικής Ιδρωταδενίτιδας και Aτοπίας. Μέθοδος: Τριάντα ενήλικοι ασθενείς με διεγνωσμένη ΔΙ, ανεξαρτήτως σταδίου και τριάντα μάρτυρες συμπεριλήφθηκαν στην μελέτη. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά όσον αφορά την ηλικία και το φύλο μεταξύ των δύο ομάδων. Όλοι οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν με την λήψη αλλεργικού ιστορικού (ύπαρξη συμπτωμάτων αλλεργικής ρινίτιδας, ατοπικής δερματίτιδας, αλλεργικού άσθματος και αναφυλαξίας) και υποβλήθηκαν σε διαγνωστικό εργαστηριακό έλεγχο για τον προσδιορισμό ολικής IgE, καθώς και ειδικών IgE έναντι συγκεκριμένων αλλεργιογόνων στον ορό. Στις ειδικές IgE συμπεριλήφθηκαν, βάσει συχνότητας ευαισθητοποίησης στον ελληνικό πληθυσμό, καθώς και με βάση τον παθογενετικό τους ρόλο, οι: e1 (felis domesticus), d1 (dermatophagoides pteronyssinus), g6 (phleum pretense), m6 (Alternaria alternate), f13 (peanut), w19 (Parietaria officinalis), m80 (m80 - Staphylococcal enterotoxin A), m81 (m80 - Staphylococcal enterotoxin B). Αποτελέσματα: Από τα καταγεγραμμένα άτομα, 10 ήταν άντρες (33.3%) και 20 γυναίκες (66.6%), ηλικίας 18-59 ετών. Τρεις ασθενείς ανέφεραν συμπτωματολογία αλλεργικής ρινίτιδας (10%) και ένας ατοπικής δερματίτιδας (3.33%). Κανένας δεν ανέφερε συμπτώματα αλλεργικού άσθματος και αναφυλαξίας. Τα επίπεδα της ολικής IgE ορού διακυμάνθηκαν από 15,80 IU/ml έως 1120 IU/ml. Η μέση τιμή ολικής IgE ανήλθε στις 62 IU/ml, στους ασθενείς με ΔΙ, με την αντίστοιχη τιμή στο Control group να φτάνει στις 50.5 IU/ml. Τριάντα έξι τοις εκατό των ασθενών και τριάντα τοις εκατό των μαρτύρων κατέγραψαν τιμές ολικής IgE μεγαλύτερες των 100 IU/ml. Δεν κατεγράφησαν στατιστικά σημαντικές διαφορές. Δεν φάνηκε να υπάρχει συσχέτιση μεταξύ μεταξύ επιπέδων IgE, ηλικίας, φύλου και σταδίου κατά Hurley. Τέσσερις ασθενείς παρουσίασαν IgE ευαισθητοποίηση έναντι των εντεροτοξινών του S. Aureus. Οι ίδιοι ασθενείς μάλιστα παρουσίασαν τις υψηλότερες τιμές ολικής IgE. Συμπεράσματα: Παρατηρήθηκαν αυξημένα επίπεδα ολικής IgE ορού και συνυπάρχουσα ατοπία σε ποσοστό μεγαλύτερο μεταξύ των ασθενών με ΔΙ σε σύγκριση με την ομάδα των μαρτύρων, χωρίς ωστόσο η διαφορά αυτή να ανέρχεται σε στατιστικά σημαντικά επίπεδα. Απαιτείται λοιπόν περαιτέρω έρευνα και μεγαλύτερος δειγματοληπτικός έλεγχος, προκειμένου να αποσαφηνιστεί η πιθανή αυτή συσχέτιση μεταξύ ατοπίας και ΔΙ.","Introduction: Hidradenitis suppurativa (HS) represents a chronic, recurrent inflammatory skin condition, the pathogenesis of which lies mostly on the dysregulation of the immunologic system. Atopy is a genetic predisposition to produce specific IgE following exposure to allergens, giving birth to several allergic conditions. Aim of the present study was to investigate possible correlation between HS and atopy. Methods: Thirty adult patients clinically diagnosed with HS of any Hurley stage were included in the study. Patients with history of any clinical condition leading to increased total serum IgE had been excluded. Thirty age- and sex- matched patients with non IgE-related drug allergy that had no personal or family history of HS served as controls. All participants were evaluated using a clinical questionnaire, aiming to analyze their allergic status (past or current allergic rhinitis, atopic dermatitis, allergic asthma, anaphylaxis). Additionally, levels of total serum IgE and allergen specific IgE antibodies i.e. e1(felis domesticus), d1 (dermatophagoides pteronyssinus), g6 (phleum pretense), m6 (Alternaria alternate), f13 (peanut), w19 (Parietaria officinalis), m80 (m80 - Staphylococcal enterotoxin A), m81 (m80 - Staphylococcal enterotoxin B), antibodies were measured in peripheral blood. Results: Of the entered patients, 10 were males (33.3%) and 20 were females (66.6%), aged 18-59 years . Three HS patients reported symptoms of allergic rhinitis (10%) and one symptoms of atopic dermatitis (3,33%). No one of the patients reported symptoms of allergic asthma or anaphylaxis. Total serum IgE levels in HS patients ranged from 15,80 IU/ml to 1120 IU/ml. The median total serum IgE was 62 IU/ml among HS patients vs 50.5 IU/ml among the controls. Thirty six percent of the HS patients and thirty percent of the controls, had a total serum IgE higher than 100 IU/ml. No statistically significant differences were documented. No correlations were found between total serum IgE levels and age, sex and Hurley . Four HS patients (13%), exhibited IgE sensitization to S. Aureus enterotoxins A and B. Interestingly, these patients had the highest total serum IgE values. Conclusions: We observed increased total IgE serum levels and co-existence of atopy among patients with HS compared to controls without, however, this difference reaching statistical significance. Larger scale studies are needed to elucidate possible associations between HS and atopy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαπυητική ιδρωταδενίτιδα και ατοπία. Υπάρχει συσχέτιση;"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τολιόπουλος Χρήστος","Toliopoulos Christos"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η Διαπυητική Ιδρωταδενίτιδα συνιστά ένα πολύπλοκο, χρόνιο, φλεγμονώδες νόσημα του δέρματος, στην βάση του οποίου βρίσκεται η ανοσολογική απορρύθμιση. Η ατοπία συνιστά την γενετική προδιάθεση ενός ατόμου να παράξει ειδικές IgE ανοσοσφαιρίνες, ως απάντηση σε ορισμένα αλλεργιογόνα, δίνοντας συχνά γένεση σε διάφορα αλλεργικά νοσήματα. Στόχος της εργασίας αυτής είναι να διερευνηθεί η όποια συσχέτιση μεταξύ της Διαπυητικής Ιδρωταδενίτιδας και Aτοπίας. Μέθοδος: Τριάντα ενήλικοι ασθενείς με διεγνωσμένη ΔΙ, ανεξαρτήτως σταδίου και τριάντα μάρτυρες συμπεριλήφθηκαν στην μελέτη. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά όσον αφορά την ηλικία και το φύλο μεταξύ των δύο ομάδων. Όλοι οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν με την λήψη αλλεργικού ιστορικού (ύπαρξη συμπτωμάτων αλλεργικής ρινίτιδας, ατοπικής δερματίτιδας, αλλεργικού άσθματος και αναφυλαξίας) και υποβλήθηκαν σε διαγνωστικό εργαστηριακό έλεγχο για τον προσδιορισμό ολικής IgE, καθώς και ειδικών IgE έναντι συγκεκριμένων αλλεργιογόνων στον ορό. Στις ειδικές IgE συμπεριλήφθηκαν, βάσει συχνότητας ευαισθητοποίησης στον ελληνικό πληθυσμό, καθώς και με βάση τον παθογενετικό τους ρόλο, οι: e1 (felis domesticus), d1 (dermatophagoides pteronyssinus), g6 (phleum pretense), m6 (Alternaria alternate), f13 (peanut), w19 (Parietaria officinalis), m80 (m80 - Staphylococcal enterotoxin A), m81 (m80 - Staphylococcal enterotoxin B). Αποτελέσματα: Από τα καταγεγραμμένα άτομα, 10 ήταν άντρες (33.3%) και 20 γυναίκες (66.6%), ηλικίας 18-59 ετών. Τρεις ασθενείς ανέφεραν συμπτωματολογία αλλεργικής ρινίτιδας (10%) και ένας ατοπικής δερματίτιδας (3.33%). Κανένας δεν ανέφερε συμπτώματα αλλεργικού άσθματος και αναφυλαξίας. Τα επίπεδα της ολικής IgE ορού διακυμάνθηκαν από 15,80 IU/ml έως 1120 IU/ml. Η μέση τιμή ολικής IgE ανήλθε στις 62 IU/ml, στους ασθενείς με ΔΙ, με την αντίστοιχη τιμή στο Control group να φτάνει στις 50.5 IU/ml. Τριάντα έξι τοις εκατό των ασθενών και τριάντα τοις εκατό των μαρτύρων κατέγραψαν τιμές ολικής IgE μεγαλύτερες των 100 IU/ml. Δεν κατεγράφησαν στατιστικά σημαντικές διαφορές. Δεν φάνηκε να υπάρχει συσχέτιση μεταξύ μεταξύ επιπέδων IgE, ηλικίας, φύλου και σταδίου κατά Hurley. Τέσσερις ασθενείς παρουσίασαν IgE ευαισθητοποίηση έναντι των εντεροτοξινών του S. Aureus. Οι ίδιοι ασθενείς μάλιστα παρουσίασαν τις υψηλότερες τιμές ολικής IgE. Συμπεράσματα: Παρατηρήθηκαν αυξημένα επίπεδα ολικής IgE ορού και συνυπάρχουσα ατοπία σε ποσοστό μεγαλύτερο μεταξύ των ασθενών με ΔΙ σε σύγκριση με την ομάδα των μαρτύρων, χωρίς ωστόσο η διαφορά αυτή να ανέρχεται σε στατιστικά σημαντικά επίπεδα. Απαιτείται λοιπόν περαιτέρω έρευνα και μεγαλύτερος δειγματοληπτικός έλεγχος, προκειμένου να αποσαφηνιστεί η πιθανή αυτή συσχέτιση μεταξύ ατοπίας και ΔΙ.","Introduction: Hidradenitis suppurativa (HS) represents a chronic, recurrent inflammatory skin condition, the pathogenesis of which lies mostly on the dysregulation of the immunologic system. Atopy is a genetic predisposition to produce specific IgE following exposure to allergens, giving birth to several allergic conditions. Aim of the present study was to investigate possible correlation between HS and atopy. Methods: Thirty adult patients clinically diagnosed with HS of any Hurley stage were included in the study. Patients with history of any clinical condition leading to increased total serum IgE had been excluded. Thirty age- and sex- matched patients with non IgE-related drug allergy that had no personal or family history of HS served as controls. All participants were evaluated using a clinical questionnaire, aiming to analyze their allergic status (past or current allergic rhinitis, atopic dermatitis, allergic asthma, anaphylaxis). Additionally, levels of total serum IgE and allergen specific IgE antibodies i.e. e1(felis domesticus), d1 (dermatophagoides pteronyssinus), g6 (phleum pretense), m6 (Alternaria alternate), f13 (peanut), w19 (Parietaria officinalis), m80 (m80 - Staphylococcal enterotoxin A), m81 (m80 - Staphylococcal enterotoxin B), antibodies were measured in peripheral blood. Results: Of the entered patients, 10 were males (33.3%) and 20 were females (66.6%), aged 18-59 years . Three HS patients reported symptoms of allergic rhinitis (10%) and one symptoms of atopic dermatitis (3,33%). No one of the patients reported symptoms of allergic asthma or anaphylaxis. Total serum IgE levels in HS patients ranged from 15,80 IU/ml to 1120 IU/ml. The median total serum IgE was 62 IU/ml among HS patients vs 50.5 IU/ml among the controls. Thirty six percent of the HS patients and thirty percent of the controls, had a total serum IgE higher than 100 IU/ml. No statistically significant differences were documented. No correlations were found between total serum IgE levels and age, sex and Hurley . Four HS patients (13%), exhibited IgE sensitization to S. Aureus enterotoxins A and B. Interestingly, these patients had the highest total serum IgE values. Conclusions: We observed increased total IgE serum levels and co-existence of atopy among patients with HS compared to controls without, however, this difference reaching statistical significance. Larger scale studies are needed to elucidate possible associations between HS and atopy."],"dc:identifier":["uoadl:2945147","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2945147"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διαπυητική ιδρωταδενίτιδα και ατοπία. Υπάρχει συσχέτιση;"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:42Z"}