{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2945490"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2945490","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Πρόωρη ρήξη εμβρυϊκών υμένων και λοιμώξεις γυναικείων γεννητικών οργάνων","abstract":"Η πρόωρη ρήξη των εμβρυικών υμένων αποτελεί μία πολύ σοβαρή αιτία πρόωρου τοκετού που συμβάλλει σε δυσμενείς περιγεννητικές εκβάσεις, όπως μητρική και εμβρυϊκή λοίμωξη, συμπίεση ομφάλιου λώρου και πρόπτωση, απώλεια εμβρύου, χαμηλή βαθμολογία Apgar, πνευμονική υποπλασία, χαμηλό βάρος γέννησης και εμβρυϊκή παραμόρφωση και σχετίζεται με σημαντική νεογνική θνησιμότητα και θνητότητα. Τα αίτια που οδηγούν σε πρόωρη ρήξη των εμβρυικών υμένων είναι πολυπαραγοντικά και η ακριβής αιτία δεν είναι σαφής. Οι λοιμώξεις των γυναικείων γεννητικών οργάνων φαίνεται να εμπλέκονται στην πρόωρη ρήξη των εμβρυικών υμένων μέσω της παραγωγής φλεγμονωδών κυτοκινών που ενοχοποιούνται για την αποδυνάμωση των εμβρυϊκών μεμβρανών και οδηγούν στην ρήξη τους. Στην βιβλιογραφία αυτοί οι μικροοργανισμοί που φαίνονται να εμπλέκονται είναι το Mycoplasma και Ureoplasma, τα Chlamydia trachomatis, η Trichomonas vaginalis, ο Neisseria gonorrhoeae και o Streptococcus group B. Τα μυκοπλάσματα των γεννητικών οργάνων εντοπίζονται συχνά στην κολπική χλωρίδα και έχει αποδειχθεί ότι εμπλέκονται σε ανεπιθύμητα περιγεννητικά αποτελέσματα. Τόσο το Mycoplasma όσο και το Ureaplasma spp, ειδικότερα το Ureoplasma urealiticum και το Mycoplasma Hominis που αποτελούν τα περισσότερο μελετημένα είδη, προκαλούν φλεγμονή που οδηγεί σε αυτόματο πρόωρο τοκετό και πρόωρη ρήξη εμβρυικών μεμβρανών. Οι μακρολίδες αποτελούν τα μόνα φάρμακα που μπορούν να χρησιμοποιηθουν με ασφάλεια κατά την εγκυμοσύνη για θεραπεία για το Mycoplasma spp και Ureoplasma spp. Η αζιθρομυκίνη εξακολουθεί να είναι το φάρμακο εκλογής αλλά το καλύτερο προφίλ της josamycin και της σολιθρομυκίνης μπορεί να μετατρέψει αυτά τα φάρμακα σε προτιμώμενους υποψήφιους μελλοντικά. Τα Chlamydia trachomatis θεωρείται η πλέον διαδεδομένη σεξουαλικά μεταδιδόμενη ασθένεια παγκοσμίως και συνδέονται με δυσμενείς περιγγενητικές εκβάσεις όπως αυτόματες εκτρώσεις, ενδομήτριες λοιμώξεις, ενδομήτριο θάνατο, ενδομητρίτιδα, προωρότητα και πρόωρη ρήξη εμβρυικών μεμβρανών. Προτείνεται να γίνεται έλεγχος για τα C. Trachomatis κατά την πρώτη προγεννητική επίσκεψη , σε γυναίκες ηλικίας &lt;25 ετών και αυτές με αυξημένο κίνδυνο για χλαμύδια (δηλαδή γυναίκες που έχουν νέο σεξουαλικός σύντροφος ή πολλαπλούς σεξουαλικούς συντρόφους) και πρέπει στη συνέχεια να εξετάζονται ξανά κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου για να αποφευχθούν επιπλοκές της μητέρας στην λοχεία και χλαμυδιακή λοίμωξη στο βρέφος. Με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα φαίνεται λοιπόν ότι η η μονή δόση 1gr αζιθρομυκίνης ή αμοξυκιλλίνη 500mg 1x3 για 7 ημέρες αποτελούν την καλύτερη διαθέσιμη επιλογή για την θεραπεία των C.trachomatis κατά την διάρκεια της κύησης επειδή εμφανίζουν την ίδια αποτελεσματικότητα με την χρήση ερυθρομυκίνης αλλά λιγότερες παρενέργειες και καλύτερη συμμόρφωση της ασθενούς στην αγωγή. Η Trichomonas vaginalis είναι ένα ανθρώπινο παράσιτο υπεύθυνο για την πιο κοινή μη ιογενή σεξουαλικά μεταδιδόμενη ασθένεια στον κόσμο που έχει συσχετιστεί με δυσμενείς εκβάσεις στην κύηση, όπως η πρόωρη γέννηση, το χαμηλό βάρος γέννησης και η πρόωρη ρήξη μεμβρανών. Screening για την T.vaginalis κατά το πρώτο τρίμηνο δεν συνιστάται. Μία εφάπαξ δόση 2 mg μετρονιδαζόλης παρέχει παρασιτολογική θεραπεία και δεν έχει συσχετιστεί με καμία τερατογόνο επιδράση στην εγκυμοσύνη, ακόμη και όταν χορηγείται στο πρώτο τρίμηνο. O Neisseria gonorrhoeae είναι ο αιτιολογικός παράγοντας της γονόρροιας, μία σεξουαλικά μεταδιδόμενη λοίμωξη που προκαλεί δυσμενείς επιπτώσεις στις γυναίκες όπως πυελική φλεγμονώδη νόσο, υπογονιμότητα και έκτοπη κύηση, μετάδοση της νόσου από την μητέρα στο νεογνό κατά τη γέννηση που μπορεί να οδηγήσει σε τύφλωση. Στην βιβλιογραφία μία μόνο μελέτη έχει συσχετίσει τη νόσο με την πρόωρη ρήξη εμβρυικών υμένων. Screening για N. gonorrhoeae θα πρέπει να γίνεται σε όλες τις έγκυες γυναίκες κάτω των 25 ετών και σε μεγαλύτερες έγκυες γυναίκες με αυξημένο κίνδυνο για την λοίμωξη. Η θεραπεία περιλαμβάνει διπλό σχήμα που αποτελείται από 250 mg κεφτριαξόνης σε μία δόση ΙΜ και 1 g από αζιθρομυκίνη από το στόμα σε μία μόνο δόση. Η λοίμωξη από Streptococcus group Β μπορεί να προκαλέσει σοβαρές βακτηριακές λοιμώξεις, σηψαιμία, πνευμονία και μηνιγγίτιδα σε νεογνά κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας της ζωής. Η λοίμωξη κατά την διάρκεια της κύησης μπορεί να προκαλέσει οξεία χοριοαμνιονίτιδα, ενδομητρίτιδα και λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος. Σε αρκετές μελέτες η λοίμωξη από τον GBS έχει σχετιστεί με πρόωρο τοκετό και πρόωρη ρήξη εμβρυικών υμένων. Για την πρόληψη του GBS προτείνεται συστηματική εξέταση βασισμένη σε καθολικό screening με καλλιέργεια για τον προσδιορισμό των γυναικών που θα έπρεπε να υποβληθούν σε χημειοπροφύλαξη κατά την διάρκεια του τοκετού. Η πενικιλλίνη αποτελεί το φάρμακο εκλογής. Μελλοντική έρευνα θα πρέπει να διεξαχθεί ώστε να προσδιοριστούν οι φλεγμνονώδεις αιτιολογικοί παράγοντες που συμβάλλουν στην πρόκληση της πρόωρης ρήξης εμβρυικών υμένων ώστε να μπορέσει να δημιουργηθεί ένα μοντέλο που θα μπορεί να προβλέπει τις κυήσεις υψηλού κινδύνου για πρόωρη ρήξη. Ανάλυση του κολπικού μικροβιώματος είναι απαραίτητο να γίνει ώστε να καθοριστεί ο ρόλος που διαδραματίζει ο συνλοίμωξη από διάφορους μικροοργανισμούς κατά την διάρκεια της κύησης. Επιπλέον, νεότερες μέθοδοι όπως η PCR και η ποσοτικοποίηση θα επιτρέψει την ακριβή μέτρηση του φορτίου του παθογόνου μικροοργανισμού. Αυτές οι δυνατότητες εντοπισμού και ποσοτικοποίησης μπορούν να επιτρέψουν τη διάκριση μεταξύ αποικισμού και λοίμωξης και θα επιτρέψει την επικέντρωση των θεραπευτικών προσπαθειών και τη βελτίωση των αποτελεσμάτων.","abstract_html":"Η πρόωρη ρήξη των εμβρυικών υμένων αποτελεί μία πολύ σοβαρή αιτία πρόωρου τοκετού που συμβάλλει σε δυσμενείς περιγεννητικές εκβάσεις, όπως μητρική και εμβρυϊκή λοίμωξη, συμπίεση ομφάλιου λώρου και πρόπτωση, απώλεια εμβρύου, χαμηλή βαθμολογία Apgar, πνευμονική υποπλασία, χαμηλό βάρος γέννησης και εμβρυϊκή παραμόρφωση και σχετίζεται με σημαντική νεογνική θνησιμότητα και θνητότητα. Τα αίτια που οδηγούν σε πρόωρη ρήξη των εμβρυικών υμένων είναι πολυπαραγοντικά και η ακριβής αιτία δεν είναι σαφής. Οι λοιμώξεις των γυναικείων γεννητικών οργάνων φαίνεται να εμπλέκονται στην πρόωρη ρήξη των εμβρυικών υμένων μέσω της παραγωγής φλεγμονωδών κυτοκινών που ενοχοποιούνται για την αποδυνάμωση των εμβρυϊκών μεμβρανών και οδηγούν στην ρήξη τους. Στην βιβλιογραφία αυτοί οι μικροοργανισμοί που φαίνονται να εμπλέκονται είναι το Mycoplasma και Ureoplasma, τα Chlamydia trachomatis, η Trichomonas vaginalis, ο Neisseria gonorrhoeae και o Streptococcus group B. Τα μυκοπλάσματα των γεννητικών οργάνων εντοπίζονται συχνά στην κολπική χλωρίδα και έχει αποδειχθεί ότι εμπλέκονται σε ανεπιθύμητα περιγεννητικά αποτελέσματα. Τόσο το Mycoplasma όσο και το Ureaplasma spp, ειδικότερα το Ureoplasma urealiticum και το Mycoplasma Hominis που αποτελούν τα περισσότερο μελετημένα είδη, προκαλούν φλεγμονή που οδηγεί σε αυτόματο πρόωρο τοκετό και πρόωρη ρήξη εμβρυικών μεμβρανών. Οι μακρολίδες αποτελούν τα μόνα φάρμακα που μπορούν να χρησιμοποιηθουν με ασφάλεια κατά την εγκυμοσύνη για θεραπεία για το Mycoplasma spp και Ureoplasma spp. Η αζιθρομυκίνη εξακολουθεί να είναι το φάρμακο εκλογής αλλά το καλύτερο προφίλ της josamycin και της σολιθρομυκίνης μπορεί να μετατρέψει αυτά τα φάρμακα σε προτιμώμενους υποψήφιους μελλοντικά. Τα Chlamydia trachomatis θεωρείται η πλέον διαδεδομένη σεξουαλικά μεταδιδόμενη ασθένεια παγκοσμίως και συνδέονται με δυσμενείς περιγγενητικές εκβάσεις όπως αυτόματες εκτρώσεις, ενδομήτριες λοιμώξεις, ενδομήτριο θάνατο, ενδομητρίτιδα, προωρότητα και πρόωρη ρήξη εμβρυικών μεμβρανών. Προτείνεται να γίνεται έλεγχος για τα C. Trachomatis κατά την πρώτη προγεννητική επίσκεψη , σε γυναίκες ηλικίας &amp;lt;25 ετών και αυτές με αυξημένο κίνδυνο για χλαμύδια (δηλαδή γυναίκες που έχουν νέο σεξουαλικός σύντροφος ή πολλαπλούς σεξουαλικούς συντρόφους) και πρέπει στη συνέχεια να εξετάζονται ξανά κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου για να αποφευχθούν επιπλοκές της μητέρας στην λοχεία και χλαμυδιακή λοίμωξη στο βρέφος. Με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα φαίνεται λοιπόν ότι η η μονή δόση 1gr αζιθρομυκίνης ή αμοξυκιλλίνη 500mg 1x3 για 7 ημέρες αποτελούν την καλύτερη διαθέσιμη επιλογή για την θεραπεία των C.trachomatis κατά την διάρκεια της κύησης επειδή εμφανίζουν την ίδια αποτελεσματικότητα με την χρήση ερυθρομυκίνης αλλά λιγότερες παρενέργειες και καλύτερη συμμόρφωση της ασθενούς στην αγωγή. Η Trichomonas vaginalis είναι ένα ανθρώπινο παράσιτο υπεύθυνο για την πιο κοινή μη ιογενή σεξουαλικά μεταδιδόμενη ασθένεια στον κόσμο που έχει συσχετιστεί με δυσμενείς εκβάσεις στην κύηση, όπως η πρόωρη γέννηση, το χαμηλό βάρος γέννησης και η πρόωρη ρήξη μεμβρανών. Screening για την T.vaginalis κατά το πρώτο τρίμηνο δεν συνιστάται. Μία εφάπαξ δόση 2 mg μετρονιδαζόλης παρέχει παρασιτολογική θεραπεία και δεν έχει συσχετιστεί με καμία τερατογόνο επιδράση στην εγκυμοσύνη, ακόμη και όταν χορηγείται στο πρώτο τρίμηνο. O Neisseria gonorrhoeae είναι ο αιτιολογικός παράγοντας της γονόρροιας, μία σεξουαλικά μεταδιδόμενη λοίμωξη που προκαλεί δυσμενείς επιπτώσεις στις γυναίκες όπως πυελική φλεγμονώδη νόσο, υπογονιμότητα και έκτοπη κύηση, μετάδοση της νόσου από την μητέρα στο νεογνό κατά τη γέννηση που μπορεί να οδηγήσει σε τύφλωση. Στην βιβλιογραφία μία μόνο μελέτη έχει συσχετίσει τη νόσο με την πρόωρη ρήξη εμβρυικών υμένων. Screening για N. gonorrhoeae θα πρέπει να γίνεται σε όλες τις έγκυες γυναίκες κάτω των 25 ετών και σε μεγαλύτερες έγκυες γυναίκες με αυξημένο κίνδυνο για την λοίμωξη. Η θεραπεία περιλαμβάνει διπλό σχήμα που αποτελείται από 250 mg κεφτριαξόνης σε μία δόση ΙΜ και 1 g από αζιθρομυκίνη από το στόμα σε μία μόνο δόση. Η λοίμωξη από Streptococcus group Β μπορεί να προκαλέσει σοβαρές βακτηριακές λοιμώξεις, σηψαιμία, πνευμονία και μηνιγγίτιδα σε νεογνά κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας της ζωής. Η λοίμωξη κατά την διάρκεια της κύησης μπορεί να προκαλέσει οξεία χοριοαμνιονίτιδα, ενδομητρίτιδα και λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος. Σε αρκετές μελέτες η λοίμωξη από τον GBS έχει σχετιστεί με πρόωρο τοκετό και πρόωρη ρήξη εμβρυικών υμένων. Για την πρόληψη του GBS προτείνεται συστηματική εξέταση βασισμένη σε καθολικό screening με καλλιέργεια για τον προσδιορισμό των γυναικών που θα έπρεπε να υποβληθούν σε χημειοπροφύλαξη κατά την διάρκεια του τοκετού. Η πενικιλλίνη αποτελεί το φάρμακο εκλογής. Μελλοντική έρευνα θα πρέπει να διεξαχθεί ώστε να προσδιοριστούν οι φλεγμνονώδεις αιτιολογικοί παράγοντες που συμβάλλουν στην πρόκληση της πρόωρης ρήξης εμβρυικών υμένων ώστε να μπορέσει να δημιουργηθεί ένα μοντέλο που θα μπορεί να προβλέπει τις κυήσεις υψηλού κινδύνου για πρόωρη ρήξη. Ανάλυση του κολπικού μικροβιώματος είναι απαραίτητο να γίνει ώστε να καθοριστεί ο ρόλος που διαδραματίζει ο συνλοίμωξη από διάφορους μικροοργανισμούς κατά την διάρκεια της κύησης. Επιπλέον, νεότερες μέθοδοι όπως η PCR και η ποσοτικοποίηση θα επιτρέψει την ακριβή μέτρηση του φορτίου του παθογόνου μικροοργανισμού. Αυτές οι δυνατότητες εντοπισμού και ποσοτικοποίησης μπορούν να επιτρέψουν τη διάκριση μεταξύ αποικισμού και λοίμωξης και θα επιτρέψει την επικέντρωση των θεραπευτικών προσπαθειών και τη βελτίωση των αποτελεσμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Κανελλοπούλου Ακριβή","Kanellopoulou Akrivi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:44Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2945490"],"render_values":[{"text":"uoadl:2945490","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2945490","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2945490","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2945490","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κανελλοπούλου Ακριβή","Kanellopoulou Akrivi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2945490","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2945490"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η πρόωρη ρήξη των εμβρυικών υμένων αποτελεί μία πολύ σοβαρή αιτία πρόωρου τοκετού που συμβάλλει σε δυσμενείς περιγεννητικές εκβάσεις, όπως μητρική και εμβρυϊκή λοίμωξη, συμπίεση ομφάλιου λώρου και πρόπτωση, απώλεια εμβρύου, χαμηλή βαθμολογία Apgar, πνευμονική υποπλασία, χαμηλό βάρος γέννησης και εμβρυϊκή παραμόρφωση και σχετίζεται με σημαντική νεογνική θνησιμότητα και θνητότητα. Τα αίτια που οδηγούν σε πρόωρη ρήξη των εμβρυικών υμένων είναι πολυπαραγοντικά και η ακριβής αιτία δεν είναι σαφής. Οι λοιμώξεις των γυναικείων γεννητικών οργάνων φαίνεται να εμπλέκονται στην πρόωρη ρήξη των εμβρυικών υμένων μέσω της παραγωγής φλεγμονωδών κυτοκινών που ενοχοποιούνται για την αποδυνάμωση των εμβρυϊκών μεμβρανών και οδηγούν στην ρήξη τους. Στην βιβλιογραφία αυτοί οι μικροοργανισμοί που φαίνονται να εμπλέκονται είναι το Mycoplasma και Ureoplasma, τα Chlamydia trachomatis, η Trichomonas vaginalis, ο Neisseria gonorrhoeae και o Streptococcus group B. Τα μυκοπλάσματα των γεννητικών οργάνων εντοπίζονται συχνά στην κολπική χλωρίδα και έχει αποδειχθεί ότι εμπλέκονται σε ανεπιθύμητα περιγεννητικά αποτελέσματα. Τόσο το Mycoplasma όσο και το Ureaplasma spp, ειδικότερα το Ureoplasma urealiticum και το Mycoplasma Hominis που αποτελούν τα περισσότερο μελετημένα είδη, προκαλούν φλεγμονή που οδηγεί σε αυτόματο πρόωρο τοκετό και πρόωρη ρήξη εμβρυικών μεμβρανών. Οι μακρολίδες αποτελούν τα μόνα φάρμακα που μπορούν να χρησιμοποιηθουν με ασφάλεια κατά την εγκυμοσύνη για θεραπεία για το Mycoplasma spp και Ureoplasma spp. Η αζιθρομυκίνη εξακολουθεί να είναι το φάρμακο εκλογής αλλά το καλύτερο προφίλ της josamycin και της σολιθρομυκίνης μπορεί να μετατρέψει αυτά τα φάρμακα σε προτιμώμενους υποψήφιους μελλοντικά. Τα Chlamydia trachomatis θεωρείται η πλέον διαδεδομένη σεξουαλικά μεταδιδόμενη ασθένεια παγκοσμίως και συνδέονται με δυσμενείς περιγγενητικές εκβάσεις όπως αυτόματες εκτρώσεις, ενδομήτριες λοιμώξεις, ενδομήτριο θάνατο, ενδομητρίτιδα, προωρότητα και πρόωρη ρήξη εμβρυικών μεμβρανών. Προτείνεται να γίνεται έλεγχος για τα C. Trachomatis κατά την πρώτη προγεννητική επίσκεψη , σε γυναίκες ηλικίας &lt;25 ετών και αυτές με αυξημένο κίνδυνο για χλαμύδια (δηλαδή γυναίκες που έχουν νέο σεξουαλικός σύντροφος ή πολλαπλούς σεξουαλικούς συντρόφους) και πρέπει στη συνέχεια να εξετάζονται ξανά κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου για να αποφευχθούν επιπλοκές της μητέρας στην λοχεία και χλαμυδιακή λοίμωξη στο βρέφος. Με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα φαίνεται λοιπόν ότι η η μονή δόση 1gr αζιθρομυκίνης ή αμοξυκιλλίνη 500mg 1x3 για 7 ημέρες αποτελούν την καλύτερη διαθέσιμη επιλογή για την θεραπεία των C.trachomatis κατά την διάρκεια της κύησης επειδή εμφανίζουν την ίδια αποτελεσματικότητα με την χρήση ερυθρομυκίνης αλλά λιγότερες παρενέργειες και καλύτερη συμμόρφωση της ασθενούς στην αγωγή. Η Trichomonas vaginalis είναι ένα ανθρώπινο παράσιτο υπεύθυνο για την πιο κοινή μη ιογενή σεξουαλικά μεταδιδόμενη ασθένεια στον κόσμο που έχει συσχετιστεί με δυσμενείς εκβάσεις στην κύηση, όπως η πρόωρη γέννηση, το χαμηλό βάρος γέννησης και η πρόωρη ρήξη μεμβρανών. Screening για την T.vaginalis κατά το πρώτο τρίμηνο δεν συνιστάται. Μία εφάπαξ δόση 2 mg μετρονιδαζόλης παρέχει παρασιτολογική θεραπεία και δεν έχει συσχετιστεί με καμία τερατογόνο επιδράση στην εγκυμοσύνη, ακόμη και όταν χορηγείται στο πρώτο τρίμηνο. O Neisseria gonorrhoeae είναι ο αιτιολογικός παράγοντας της γονόρροιας, μία σεξουαλικά μεταδιδόμενη λοίμωξη που προκαλεί δυσμενείς επιπτώσεις στις γυναίκες όπως πυελική φλεγμονώδη νόσο, υπογονιμότητα και έκτοπη κύηση, μετάδοση της νόσου από την μητέρα στο νεογνό κατά τη γέννηση που μπορεί να οδηγήσει σε τύφλωση. Στην βιβλιογραφία μία μόνο μελέτη έχει συσχετίσει τη νόσο με την πρόωρη ρήξη εμβρυικών υμένων. Screening για N. gonorrhoeae θα πρέπει να γίνεται σε όλες τις έγκυες γυναίκες κάτω των 25 ετών και σε μεγαλύτερες έγκυες γυναίκες με αυξημένο κίνδυνο για την λοίμωξη. Η θεραπεία περιλαμβάνει διπλό σχήμα που αποτελείται από 250 mg κεφτριαξόνης σε μία δόση ΙΜ και 1 g από αζιθρομυκίνη από το στόμα σε μία μόνο δόση. Η λοίμωξη από Streptococcus group Β μπορεί να προκαλέσει σοβαρές βακτηριακές λοιμώξεις, σηψαιμία, πνευμονία και μηνιγγίτιδα σε νεογνά κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας της ζωής. Η λοίμωξη κατά την διάρκεια της κύησης μπορεί να προκαλέσει οξεία χοριοαμνιονίτιδα, ενδομητρίτιδα και λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος. Σε αρκετές μελέτες η λοίμωξη από τον GBS έχει σχετιστεί με πρόωρο τοκετό και πρόωρη ρήξη εμβρυικών υμένων. Για την πρόληψη του GBS προτείνεται συστηματική εξέταση βασισμένη σε καθολικό screening με καλλιέργεια για τον προσδιορισμό των γυναικών που θα έπρεπε να υποβληθούν σε χημειοπροφύλαξη κατά την διάρκεια του τοκετού. Η πενικιλλίνη αποτελεί το φάρμακο εκλογής. Μελλοντική έρευνα θα πρέπει να διεξαχθεί ώστε να προσδιοριστούν οι φλεγμνονώδεις αιτιολογικοί παράγοντες που συμβάλλουν στην πρόκληση της πρόωρης ρήξης εμβρυικών υμένων ώστε να μπορέσει να δημιουργηθεί ένα μοντέλο που θα μπορεί να προβλέπει τις κυήσεις υψηλού κινδύνου για πρόωρη ρήξη. Ανάλυση του κολπικού μικροβιώματος είναι απαραίτητο να γίνει ώστε να καθοριστεί ο ρόλος που διαδραματίζει ο συνλοίμωξη από διάφορους μικροοργανισμούς κατά την διάρκεια της κύησης. Επιπλέον, νεότερες μέθοδοι όπως η PCR και η ποσοτικοποίηση θα επιτρέψει την ακριβή μέτρηση του φορτίου του παθογόνου μικροοργανισμού. Αυτές οι δυνατότητες εντοπισμού και ποσοτικοποίησης μπορούν να επιτρέψουν τη διάκριση μεταξύ αποικισμού και λοίμωξης και θα επιτρέψει την επικέντρωση των θεραπευτικών προσπαθειών και τη βελτίωση των αποτελεσμάτων.","Premature rupture of fetal membranes is a very serious cause of premature birth that contributes to adverse perinatal outcomes, such as maternal and fetal infection, umbilical cord compression and prolapse, fetal loss, low apgar score, pulmonary hypertension, and pulmonary hypertension. with significant neonatal mortality and mortality. The causes that lead to premature rupture of fetal membrane are multifactorial and the exact cause is not clear. Female genital infections appear to be involved in the premature rupture of embryonic membranes through the production of inflammatory cytokines that are implicated in the weakening of the embryonic membranes and lead to their rupture. In the literature these microorganisms that appear to be involved are Mycoplasma and Ureoplasma, Chlamydia trachomatis, Trichomonas vaginalis, Neisseria gonorrhoeae and Streptococcus group B. Genital mycoplasmas are often found in vaginal flora and have been shown to be involved in undverse perinatal effects. Both Mycoplasma and Ureaplasma spp, in particular Ureoplasma urealiticum and Mycoplasma Hominis, the most studied species, cause inflammation leading to automatic premature birth and premature rupture of embryonic membranes. Macrolides are the only medicines that can be safely used during pregnancy for treatment for Mycoplasma spp and Ureoplasma spp. Azithromycin is still the drug of choice but the best profile of josamycin and solithromycin can turn these drugs into preferred candidates in the future. Chlamydia trachomatis is considered the most widespread sexually transmitted disease worldwide and is associated with adverse birth outcomes such as auto-abortion, intrauterine infections, intrauterine death, endometritis, premature rupture and premature rupture. It is recommended that C. Trachomatis be screened at the first prenatal visit in women &lt;25 years of age and those at increased risk for chlamydia (ie women who have a new sex partner or multiple sex partners) and should subsequently be screened again. third trimester to avoid maternal complications in pregnancy and chlamydial infection in infant. Based on the available data, it seems therefore that a single dose of 1gr azithromycin or amoxycillin 500mg 1x3 for 7 days is the best available treatment for C. trachomatis during pregnancy because they have the same efficacy as using erythromycin but fewer side effects and better patient compliance with treatment. Trichomonas vaginalis is a human parasite responsible for the most common non-viral sexually transmitted disease in the world that has been associated with adverse pregnancy outcomes, such as premature birth, low birth weight and premature rupture of membranes. Screening for T.vaginalis in the first trimester is not recommended. A single dose of 2 mg metronidazole provides parasitological treatment and has not been associated with any teratogenic effects in pregnancy, even when administered in the first trimester. Neisseria gonorrhoeae is the causative agent of gonorrhea, a sexually transmitted infection that causes adverse effects on women such as pelvic inflammatory disease, infertility and ectopic pregnancy, transmission of the disease from mother to offspring at birth. In the literature, only one study has linked the disease to premature rupture of fetal membranes. Screening for N. gonorrhoeae should be performed in all pregnant women under 25 years of age and in older pregnant women at increased risk for infection. The treatment comprises a dual regimen consisting of 250 mg of ceftriaxone in a single dose of IM and 1 g of azithromycin orally in a single dose. Streptococcus group B infection can cause serious bacterial infections, septicemia, pneumonia and neonatal meningitis during the first week of life. Infection during pregnancy can cause acute chorioamnonitis, endometritis and urinary tract infection. In several studies, GBS infection has been associated with preterm birth and premature rupture of fetuses. For the prevention of GBS, a screening based on universal screening with culture is recommended to identify women who should undergo chemotherapy during childbirth. Penicillin is the drug of choice. Future research should be carried out to determine the inflammatory causal factors that contribute to the premature rupture of fetal membranes so as to be able to create a model that can predict high risk pregnancies for premature rupture. Analysis of the vaginal microbiome needs to be done to determine the role of infection by different microorganisms during pregnancy. In addition, newer methods such as PCR and quantification will allow accurate measurement of the pathogenic microorganism load. These detection and quantification capabilities can allow the distinction between colonization and infection and will allow the focus of therapeutic efforts and improved results."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Πρόωρη ρήξη εμβρυϊκών υμένων και λοιμώξεις γυναικείων γεννητικών οργάνων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κανελλοπούλου Ακριβή","Kanellopoulou Akrivi"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η πρόωρη ρήξη των εμβρυικών υμένων αποτελεί μία πολύ σοβαρή αιτία πρόωρου τοκετού που συμβάλλει σε δυσμενείς περιγεννητικές εκβάσεις, όπως μητρική και εμβρυϊκή λοίμωξη, συμπίεση ομφάλιου λώρου και πρόπτωση, απώλεια εμβρύου, χαμηλή βαθμολογία Apgar, πνευμονική υποπλασία, χαμηλό βάρος γέννησης και εμβρυϊκή παραμόρφωση και σχετίζεται με σημαντική νεογνική θνησιμότητα και θνητότητα. Τα αίτια που οδηγούν σε πρόωρη ρήξη των εμβρυικών υμένων είναι πολυπαραγοντικά και η ακριβής αιτία δεν είναι σαφής. Οι λοιμώξεις των γυναικείων γεννητικών οργάνων φαίνεται να εμπλέκονται στην πρόωρη ρήξη των εμβρυικών υμένων μέσω της παραγωγής φλεγμονωδών κυτοκινών που ενοχοποιούνται για την αποδυνάμωση των εμβρυϊκών μεμβρανών και οδηγούν στην ρήξη τους. Στην βιβλιογραφία αυτοί οι μικροοργανισμοί που φαίνονται να εμπλέκονται είναι το Mycoplasma και Ureoplasma, τα Chlamydia trachomatis, η Trichomonas vaginalis, ο Neisseria gonorrhoeae και o Streptococcus group B. Τα μυκοπλάσματα των γεννητικών οργάνων εντοπίζονται συχνά στην κολπική χλωρίδα και έχει αποδειχθεί ότι εμπλέκονται σε ανεπιθύμητα περιγεννητικά αποτελέσματα. Τόσο το Mycoplasma όσο και το Ureaplasma spp, ειδικότερα το Ureoplasma urealiticum και το Mycoplasma Hominis που αποτελούν τα περισσότερο μελετημένα είδη, προκαλούν φλεγμονή που οδηγεί σε αυτόματο πρόωρο τοκετό και πρόωρη ρήξη εμβρυικών μεμβρανών. Οι μακρολίδες αποτελούν τα μόνα φάρμακα που μπορούν να χρησιμοποιηθουν με ασφάλεια κατά την εγκυμοσύνη για θεραπεία για το Mycoplasma spp και Ureoplasma spp. Η αζιθρομυκίνη εξακολουθεί να είναι το φάρμακο εκλογής αλλά το καλύτερο προφίλ της josamycin και της σολιθρομυκίνης μπορεί να μετατρέψει αυτά τα φάρμακα σε προτιμώμενους υποψήφιους μελλοντικά. Τα Chlamydia trachomatis θεωρείται η πλέον διαδεδομένη σεξουαλικά μεταδιδόμενη ασθένεια παγκοσμίως και συνδέονται με δυσμενείς περιγγενητικές εκβάσεις όπως αυτόματες εκτρώσεις, ενδομήτριες λοιμώξεις, ενδομήτριο θάνατο, ενδομητρίτιδα, προωρότητα και πρόωρη ρήξη εμβρυικών μεμβρανών. Προτείνεται να γίνεται έλεγχος για τα C. Trachomatis κατά την πρώτη προγεννητική επίσκεψη , σε γυναίκες ηλικίας &lt;25 ετών και αυτές με αυξημένο κίνδυνο για χλαμύδια (δηλαδή γυναίκες που έχουν νέο σεξουαλικός σύντροφος ή πολλαπλούς σεξουαλικούς συντρόφους) και πρέπει στη συνέχεια να εξετάζονται ξανά κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου για να αποφευχθούν επιπλοκές της μητέρας στην λοχεία και χλαμυδιακή λοίμωξη στο βρέφος. Με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα φαίνεται λοιπόν ότι η η μονή δόση 1gr αζιθρομυκίνης ή αμοξυκιλλίνη 500mg 1x3 για 7 ημέρες αποτελούν την καλύτερη διαθέσιμη επιλογή για την θεραπεία των C.trachomatis κατά την διάρκεια της κύησης επειδή εμφανίζουν την ίδια αποτελεσματικότητα με την χρήση ερυθρομυκίνης αλλά λιγότερες παρενέργειες και καλύτερη συμμόρφωση της ασθενούς στην αγωγή. Η Trichomonas vaginalis είναι ένα ανθρώπινο παράσιτο υπεύθυνο για την πιο κοινή μη ιογενή σεξουαλικά μεταδιδόμενη ασθένεια στον κόσμο που έχει συσχετιστεί με δυσμενείς εκβάσεις στην κύηση, όπως η πρόωρη γέννηση, το χαμηλό βάρος γέννησης και η πρόωρη ρήξη μεμβρανών. Screening για την T.vaginalis κατά το πρώτο τρίμηνο δεν συνιστάται. Μία εφάπαξ δόση 2 mg μετρονιδαζόλης παρέχει παρασιτολογική θεραπεία και δεν έχει συσχετιστεί με καμία τερατογόνο επιδράση στην εγκυμοσύνη, ακόμη και όταν χορηγείται στο πρώτο τρίμηνο. O Neisseria gonorrhoeae είναι ο αιτιολογικός παράγοντας της γονόρροιας, μία σεξουαλικά μεταδιδόμενη λοίμωξη που προκαλεί δυσμενείς επιπτώσεις στις γυναίκες όπως πυελική φλεγμονώδη νόσο, υπογονιμότητα και έκτοπη κύηση, μετάδοση της νόσου από την μητέρα στο νεογνό κατά τη γέννηση που μπορεί να οδηγήσει σε τύφλωση. Στην βιβλιογραφία μία μόνο μελέτη έχει συσχετίσει τη νόσο με την πρόωρη ρήξη εμβρυικών υμένων. Screening για N. gonorrhoeae θα πρέπει να γίνεται σε όλες τις έγκυες γυναίκες κάτω των 25 ετών και σε μεγαλύτερες έγκυες γυναίκες με αυξημένο κίνδυνο για την λοίμωξη. Η θεραπεία περιλαμβάνει διπλό σχήμα που αποτελείται από 250 mg κεφτριαξόνης σε μία δόση ΙΜ και 1 g από αζιθρομυκίνη από το στόμα σε μία μόνο δόση. Η λοίμωξη από Streptococcus group Β μπορεί να προκαλέσει σοβαρές βακτηριακές λοιμώξεις, σηψαιμία, πνευμονία και μηνιγγίτιδα σε νεογνά κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας της ζωής. Η λοίμωξη κατά την διάρκεια της κύησης μπορεί να προκαλέσει οξεία χοριοαμνιονίτιδα, ενδομητρίτιδα και λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος. Σε αρκετές μελέτες η λοίμωξη από τον GBS έχει σχετιστεί με πρόωρο τοκετό και πρόωρη ρήξη εμβρυικών υμένων. Για την πρόληψη του GBS προτείνεται συστηματική εξέταση βασισμένη σε καθολικό screening με καλλιέργεια για τον προσδιορισμό των γυναικών που θα έπρεπε να υποβληθούν σε χημειοπροφύλαξη κατά την διάρκεια του τοκετού. Η πενικιλλίνη αποτελεί το φάρμακο εκλογής. Μελλοντική έρευνα θα πρέπει να διεξαχθεί ώστε να προσδιοριστούν οι φλεγμνονώδεις αιτιολογικοί παράγοντες που συμβάλλουν στην πρόκληση της πρόωρης ρήξης εμβρυικών υμένων ώστε να μπορέσει να δημιουργηθεί ένα μοντέλο που θα μπορεί να προβλέπει τις κυήσεις υψηλού κινδύνου για πρόωρη ρήξη. Ανάλυση του κολπικού μικροβιώματος είναι απαραίτητο να γίνει ώστε να καθοριστεί ο ρόλος που διαδραματίζει ο συνλοίμωξη από διάφορους μικροοργανισμούς κατά την διάρκεια της κύησης. Επιπλέον, νεότερες μέθοδοι όπως η PCR και η ποσοτικοποίηση θα επιτρέψει την ακριβή μέτρηση του φορτίου του παθογόνου μικροοργανισμού. Αυτές οι δυνατότητες εντοπισμού και ποσοτικοποίησης μπορούν να επιτρέψουν τη διάκριση μεταξύ αποικισμού και λοίμωξης και θα επιτρέψει την επικέντρωση των θεραπευτικών προσπαθειών και τη βελτίωση των αποτελεσμάτων.","Premature rupture of fetal membranes is a very serious cause of premature birth that contributes to adverse perinatal outcomes, such as maternal and fetal infection, umbilical cord compression and prolapse, fetal loss, low apgar score, pulmonary hypertension, and pulmonary hypertension. with significant neonatal mortality and mortality. The causes that lead to premature rupture of fetal membrane are multifactorial and the exact cause is not clear. Female genital infections appear to be involved in the premature rupture of embryonic membranes through the production of inflammatory cytokines that are implicated in the weakening of the embryonic membranes and lead to their rupture. In the literature these microorganisms that appear to be involved are Mycoplasma and Ureoplasma, Chlamydia trachomatis, Trichomonas vaginalis, Neisseria gonorrhoeae and Streptococcus group B. Genital mycoplasmas are often found in vaginal flora and have been shown to be involved in undverse perinatal effects. Both Mycoplasma and Ureaplasma spp, in particular Ureoplasma urealiticum and Mycoplasma Hominis, the most studied species, cause inflammation leading to automatic premature birth and premature rupture of embryonic membranes. Macrolides are the only medicines that can be safely used during pregnancy for treatment for Mycoplasma spp and Ureoplasma spp. Azithromycin is still the drug of choice but the best profile of josamycin and solithromycin can turn these drugs into preferred candidates in the future. Chlamydia trachomatis is considered the most widespread sexually transmitted disease worldwide and is associated with adverse birth outcomes such as auto-abortion, intrauterine infections, intrauterine death, endometritis, premature rupture and premature rupture. It is recommended that C. Trachomatis be screened at the first prenatal visit in women &lt;25 years of age and those at increased risk for chlamydia (ie women who have a new sex partner or multiple sex partners) and should subsequently be screened again. third trimester to avoid maternal complications in pregnancy and chlamydial infection in infant. Based on the available data, it seems therefore that a single dose of 1gr azithromycin or amoxycillin 500mg 1x3 for 7 days is the best available treatment for C. trachomatis during pregnancy because they have the same efficacy as using erythromycin but fewer side effects and better patient compliance with treatment. Trichomonas vaginalis is a human parasite responsible for the most common non-viral sexually transmitted disease in the world that has been associated with adverse pregnancy outcomes, such as premature birth, low birth weight and premature rupture of membranes. Screening for T.vaginalis in the first trimester is not recommended. A single dose of 2 mg metronidazole provides parasitological treatment and has not been associated with any teratogenic effects in pregnancy, even when administered in the first trimester. Neisseria gonorrhoeae is the causative agent of gonorrhea, a sexually transmitted infection that causes adverse effects on women such as pelvic inflammatory disease, infertility and ectopic pregnancy, transmission of the disease from mother to offspring at birth. In the literature, only one study has linked the disease to premature rupture of fetal membranes. Screening for N. gonorrhoeae should be performed in all pregnant women under 25 years of age and in older pregnant women at increased risk for infection. The treatment comprises a dual regimen consisting of 250 mg of ceftriaxone in a single dose of IM and 1 g of azithromycin orally in a single dose. Streptococcus group B infection can cause serious bacterial infections, septicemia, pneumonia and neonatal meningitis during the first week of life. Infection during pregnancy can cause acute chorioamnonitis, endometritis and urinary tract infection. In several studies, GBS infection has been associated with preterm birth and premature rupture of fetuses. For the prevention of GBS, a screening based on universal screening with culture is recommended to identify women who should undergo chemotherapy during childbirth. Penicillin is the drug of choice. Future research should be carried out to determine the inflammatory causal factors that contribute to the premature rupture of fetal membranes so as to be able to create a model that can predict high risk pregnancies for premature rupture. Analysis of the vaginal microbiome needs to be done to determine the role of infection by different microorganisms during pregnancy. In addition, newer methods such as PCR and quantification will allow accurate measurement of the pathogenic microorganism load. These detection and quantification capabilities can allow the distinction between colonization and infection and will allow the focus of therapeutic efforts and improved results."],"dc:identifier":["uoadl:2945490","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2945490"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Πρόωρη ρήξη εμβρυϊκών υμένων και λοιμώξεις γυναικείων γεννητικών οργάνων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:44Z"}