{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2946136"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2946136","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της υψηλής έντασης διαλειμματικής προπόνησης (HIIT) και της συνεχούς μέτριας έντασης προπόνησης (MICT) σε υπέρβαρα ή/και παχύσαρκα άτομα\"","abstract":"H καρδιαγγειακή νόσος (cardiovascular disease-CVD) αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου παγκοσμίως κατά την τελευταία δεκαετία, ιδιαίτερα για παχύσαρκα άτομα. Η συνεχής προπόνηση μέτριας έντασης (MICT) θεωρείται ως ένας αποτελεσματικός τρόπος μείωσης των παραγόντων κινδύνου της CVD. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, μια δημοφιλής μορφή άσκησης (προπόνησης), η υψηλής έντασης διαλειμματική προπόνηση (HIIT), η οποία περιλαμβάνει σύντομα χρονικά διαστήματα υψηλής έντασης άσκησης ακολουθούμενα από ανάπαυση ή σύντομες περιόδους άσκησης χαμηλής έντασης, φαίνεται ότι είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στη βελτίωση της καρδιακής λειτουργίας και τη μείωση των παραγόντων κινδύνου για CVD. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αναδειχθούν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της ΗΙΙΤ σε σύγκριση με την MICT ως προς το ρόλο τους στην απώλεια βάρους των παχύσαρκων και υπέρβαρων ατόμων. Επιπρόσθετοι στόχοι της μελέτης είναι η ανάδειξη της επίδρασης των ανωτέρω μορφών άσκησης στην σύσταση του σώματος, στο μεταβολισμό των λιπιδίων, στο μεταβολισμό της γλυκόζης και στη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2max). Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε ήταν η συστηματική ανασκόπηση των σχετικών μελετών της διεθνούς βιβλιογραφίας της τελευταίας δεκαετίας, και η αναζήτησή τους έγινε από έγκυρες ηλεκτρονικές βάσεις επιστημονικών δεδομένων (PubMed, Pedro και Cochrane Central). Από τις 50 σχετικές μελέτες που εντοπίστηκαν αρχικά, εν τέλει επελέγησαν 9, οι οποίες πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής στην παρούσα μελέτη. Τα άτομα που συμπεριλαμβάνονταν σε αυτές τις μελέτες ήταν συνολικά 255,84 άνδρες και 147 γυναίκες, με μέσο όρο ηλικίας τα 35,9 έτη. Οι εν λόγω εθελοντές πραγματοποίησαν διάφορα προγράμματα ΗΙΙΤ ή MICT με συχνότητα 3-6 φορές εβδομαδιαίως, για 5-16 εβδομάδες. Τα αποτελέσματα της ανάλυσης PRISMA έδειξαν ότι και οι δύο έχουν σημαντικά οφέλη στην απώλεια βάρους και την βελτίωση της υγείας του καρδιαγγειακού συστήματος, συνδυαζόμενες με σωστή και ισορροπημένη διατροφή. Ειδικότερα, η HIIT μπορεί να προσφέρει παρόμοια οφέλη στη βελτίωση της σύστασης του σώματος με λιγότερη ενεργειακή δαπάνη σε σύγκριση με την MICT. Ειδικότερα, έχει προταθεί ότι τα οφέλη της HIIT στην απώλεια λίπους αντικατοπτρίζουν τις αλλαγές στην όρεξη και την αυξημένη κατανάλωση οξυγόνου μετά την έντονη άσκηση (EPOC). Επιπλέον, η HIIT χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη πιθανότητα μείωσης του μυϊκού γλυκογόνου από ό,τι η MICT και επίσης υπερτερεί έναντι της MICT ως προς την επίτευξη υψηλότερης VO2max, αλλά δεν υπάρχει σαφή υπεροχή της ως προς τη βελτίωση των επιπέδων των τριγλυκεριδίων στο αίμα ή της αντίστασης στην ινσουλίνη. Ωστόσο, η διαχείριση της απώλειας βάρους αποτελεί μια μακροπρόθεσμη διαδικασία, όπου και οι δύο αυτές μορφές άσκησης φαίνεται ότι γενικά έχουν μέτριες επιδράσεις στον μεταβολικό έλεγχο και την απώλεια βάρους σε υπέρβαρα η παχύσαρκα άτομα.","abstract_html":"H καρδιαγγειακή νόσος (cardiovascular disease-CVD) αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου παγκοσμίως κατά την τελευταία δεκαετία, ιδιαίτερα για παχύσαρκα άτομα. Η συνεχής προπόνηση μέτριας έντασης (MICT) θεωρείται ως ένας αποτελεσματικός τρόπος μείωσης των παραγόντων κινδύνου της CVD. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, μια δημοφιλής μορφή άσκησης (προπόνησης), η υψηλής έντασης διαλειμματική προπόνηση (HIIT), η οποία περιλαμβάνει σύντομα χρονικά διαστήματα υψηλής έντασης άσκησης ακολουθούμενα από ανάπαυση ή σύντομες περιόδους άσκησης χαμηλής έντασης, φαίνεται ότι είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στη βελτίωση της καρδιακής λειτουργίας και τη μείωση των παραγόντων κινδύνου για CVD. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αναδειχθούν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της ΗΙΙΤ σε σύγκριση με την MICT ως προς το ρόλο τους στην απώλεια βάρους των παχύσαρκων και υπέρβαρων ατόμων. Επιπρόσθετοι στόχοι της μελέτης είναι η ανάδειξη της επίδρασης των ανωτέρω μορφών άσκησης στην σύσταση του σώματος, στο μεταβολισμό των λιπιδίων, στο μεταβολισμό της γλυκόζης και στη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2max). Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε ήταν η συστηματική ανασκόπηση των σχετικών μελετών της διεθνούς βιβλιογραφίας της τελευταίας δεκαετίας, και η αναζήτησή τους έγινε από έγκυρες ηλεκτρονικές βάσεις επιστημονικών δεδομένων (PubMed, Pedro και Cochrane Central). Από τις 50 σχετικές μελέτες που εντοπίστηκαν αρχικά, εν τέλει επελέγησαν 9, οι οποίες πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής στην παρούσα μελέτη. Τα άτομα που συμπεριλαμβάνονταν σε αυτές τις μελέτες ήταν συνολικά 255,84 άνδρες και 147 γυναίκες, με μέσο όρο ηλικίας τα 35,9 έτη. Οι εν λόγω εθελοντές πραγματοποίησαν διάφορα προγράμματα ΗΙΙΤ ή MICT με συχνότητα 3-6 φορές εβδομαδιαίως, για 5-16 εβδομάδες. Τα αποτελέσματα της ανάλυσης PRISMA έδειξαν ότι και οι δύο έχουν σημαντικά οφέλη στην απώλεια βάρους και την βελτίωση της υγείας του καρδιαγγειακού συστήματος, συνδυαζόμενες με σωστή και ισορροπημένη διατροφή. Ειδικότερα, η HIIT μπορεί να προσφέρει παρόμοια οφέλη στη βελτίωση της σύστασης του σώματος με λιγότερη ενεργειακή δαπάνη σε σύγκριση με την MICT. Ειδικότερα, έχει προταθεί ότι τα οφέλη της HIIT στην απώλεια λίπους αντικατοπτρίζουν τις αλλαγές στην όρεξη και την αυξημένη κατανάλωση οξυγόνου μετά την έντονη άσκηση (EPOC). Επιπλέον, η HIIT χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη πιθανότητα μείωσης του μυϊκού γλυκογόνου από ό,τι η MICT και επίσης υπερτερεί έναντι της MICT ως προς την επίτευξη υψηλότερης VO2max, αλλά δεν υπάρχει σαφή υπεροχή της ως προς τη βελτίωση των επιπέδων των τριγλυκεριδίων στο αίμα ή της αντίστασης στην ινσουλίνη. Ωστόσο, η διαχείριση της απώλειας βάρους αποτελεί μια μακροπρόθεσμη διαδικασία, όπου και οι δύο αυτές μορφές άσκησης φαίνεται ότι γενικά έχουν μέτριες επιδράσεις στον μεταβολικό έλεγχο και την απώλεια βάρους σε υπέρβαρα η παχύσαρκα άτομα.","abstract_has_math":false,"creators":["Μουρμούρης Χριστόφορος","Mourmouris Christoforos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:46Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2946136"],"render_values":[{"text":"uoadl:2946136","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2946136","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2946136","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2946136","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μουρμούρης Χριστόφορος","Mourmouris Christoforos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2946136","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2946136"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["H καρδιαγγειακή νόσος (cardiovascular disease-CVD) αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου παγκοσμίως κατά την τελευταία δεκαετία, ιδιαίτερα για παχύσαρκα άτομα. Η συνεχής προπόνηση μέτριας έντασης (MICT) θεωρείται ως ένας αποτελεσματικός τρόπος μείωσης των παραγόντων κινδύνου της CVD. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, μια δημοφιλής μορφή άσκησης (προπόνησης), η υψηλής έντασης διαλειμματική προπόνηση (HIIT), η οποία περιλαμβάνει σύντομα χρονικά διαστήματα υψηλής έντασης άσκησης ακολουθούμενα από ανάπαυση ή σύντομες περιόδους άσκησης χαμηλής έντασης, φαίνεται ότι είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στη βελτίωση της καρδιακής λειτουργίας και τη μείωση των παραγόντων κινδύνου για CVD. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αναδειχθούν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της ΗΙΙΤ σε σύγκριση με την MICT ως προς το ρόλο τους στην απώλεια βάρους των παχύσαρκων και υπέρβαρων ατόμων. Επιπρόσθετοι στόχοι της μελέτης είναι η ανάδειξη της επίδρασης των ανωτέρω μορφών άσκησης στην σύσταση του σώματος, στο μεταβολισμό των λιπιδίων, στο μεταβολισμό της γλυκόζης και στη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2max). Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε ήταν η συστηματική ανασκόπηση των σχετικών μελετών της διεθνούς βιβλιογραφίας της τελευταίας δεκαετίας, και η αναζήτησή τους έγινε από έγκυρες ηλεκτρονικές βάσεις επιστημονικών δεδομένων (PubMed, Pedro και Cochrane Central). Από τις 50 σχετικές μελέτες που εντοπίστηκαν αρχικά, εν τέλει επελέγησαν 9, οι οποίες πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής στην παρούσα μελέτη. Τα άτομα που συμπεριλαμβάνονταν σε αυτές τις μελέτες ήταν συνολικά 255,84 άνδρες και 147 γυναίκες, με μέσο όρο ηλικίας τα 35,9 έτη. Οι εν λόγω εθελοντές πραγματοποίησαν διάφορα προγράμματα ΗΙΙΤ ή MICT με συχνότητα 3-6 φορές εβδομαδιαίως, για 5-16 εβδομάδες. Τα αποτελέσματα της ανάλυσης PRISMA έδειξαν ότι και οι δύο έχουν σημαντικά οφέλη στην απώλεια βάρους και την βελτίωση της υγείας του καρδιαγγειακού συστήματος, συνδυαζόμενες με σωστή και ισορροπημένη διατροφή. Ειδικότερα, η HIIT μπορεί να προσφέρει παρόμοια οφέλη στη βελτίωση της σύστασης του σώματος με λιγότερη ενεργειακή δαπάνη σε σύγκριση με την MICT. Ειδικότερα, έχει προταθεί ότι τα οφέλη της HIIT στην απώλεια λίπους αντικατοπτρίζουν τις αλλαγές στην όρεξη και την αυξημένη κατανάλωση οξυγόνου μετά την έντονη άσκηση (EPOC). Επιπλέον, η HIIT χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη πιθανότητα μείωσης του μυϊκού γλυκογόνου από ό,τι η MICT και επίσης υπερτερεί έναντι της MICT ως προς την επίτευξη υψηλότερης VO2max, αλλά δεν υπάρχει σαφή υπεροχή της ως προς τη βελτίωση των επιπέδων των τριγλυκεριδίων στο αίμα ή της αντίστασης στην ινσουλίνη. Ωστόσο, η διαχείριση της απώλειας βάρους αποτελεί μια μακροπρόθεσμη διαδικασία, όπου και οι δύο αυτές μορφές άσκησης φαίνεται ότι γενικά έχουν μέτριες επιδράσεις στον μεταβολικό έλεγχο και την απώλεια βάρους σε υπέρβαρα η παχύσαρκα άτομα.","Cardiovascular disease (CVD) has been the leading cause of death worldwide in the last decade, especially for obese people. Continuous moderate-intensity training (MICT) is considered an effective way to reduce risk factors for CVD. In recent years, however, high-intensity interval training (HIIT), which consists of short high-intensity workouts alternated by intervals of rest or short periods of low-intensity exercise, appears to be one of the most effective ways to improve cardiac function and reduce of CVD risk factors. The purpose of this study was to highlight the advantages and disadvantages of each of these types of exercise training (HIIT vs MICT) and to reveal the effectiveness of each type of exercise in terms of weight loss in obese and overweight individuals. Additional goals of this study were to compare the effects of each type of exercise on body composition, lipid and glucose metabolism and maximal oxygen uptake (VO2max). The methodology followed was the systematic review of the relevant studies in the international literature published the last decade in valid electronic scientific databases (PubMed, Pedro and Cochrane Central). From the 50 relevant studies that were initially identified, 9 were finally selected, which met the criteria for inclusion in the present study. A total of 255 subjects was included in these studies, 84 men and 147 women, with a mean age of 35.9 years. Those volunteers performed various HIT or MICT programs 3-6 times a week for 5-16 weeks. The results of the PRISMA analysis showed that both type of exercise in combination with proper and balanced nutrition have significant benefits in weight loss and improving the cardiovascular system health. In particular, HIIT can result in similar benefits compared to MICT regarding the improvement of body composition with a less energy expenditure. In particular, it has been suggested that the benefits of HIIT in fat loss reflect changes in appetite and the (increased) post-exercise oxygen consumption (EPOC). In addition, HIIT is more likely to reduce muscle glycogen than MICT and also outmatches MICT in achieving higher VO2max, but there is no clear superiority in improving blood triglyceride levels or insulin resistance. However, managing weight loss is a long-term process and in general both forms of exercise appear to have moderate effects on metabolic control and weight loss in overweight or obese individuals."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της υψηλής έντασης διαλειμματικής προπόνησης (HIIT) και της συνεχούς μέτριας έντασης προπόνησης (MICT) σε υπέρβαρα ή/και παχύσαρκα άτομα\""]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μουρμούρης Χριστόφορος","Mourmouris Christoforos"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["H καρδιαγγειακή νόσος (cardiovascular disease-CVD) αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου παγκοσμίως κατά την τελευταία δεκαετία, ιδιαίτερα για παχύσαρκα άτομα. Η συνεχής προπόνηση μέτριας έντασης (MICT) θεωρείται ως ένας αποτελεσματικός τρόπος μείωσης των παραγόντων κινδύνου της CVD. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, μια δημοφιλής μορφή άσκησης (προπόνησης), η υψηλής έντασης διαλειμματική προπόνηση (HIIT), η οποία περιλαμβάνει σύντομα χρονικά διαστήματα υψηλής έντασης άσκησης ακολουθούμενα από ανάπαυση ή σύντομες περιόδους άσκησης χαμηλής έντασης, φαίνεται ότι είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στη βελτίωση της καρδιακής λειτουργίας και τη μείωση των παραγόντων κινδύνου για CVD. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αναδειχθούν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της ΗΙΙΤ σε σύγκριση με την MICT ως προς το ρόλο τους στην απώλεια βάρους των παχύσαρκων και υπέρβαρων ατόμων. Επιπρόσθετοι στόχοι της μελέτης είναι η ανάδειξη της επίδρασης των ανωτέρω μορφών άσκησης στην σύσταση του σώματος, στο μεταβολισμό των λιπιδίων, στο μεταβολισμό της γλυκόζης και στη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2max). Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε ήταν η συστηματική ανασκόπηση των σχετικών μελετών της διεθνούς βιβλιογραφίας της τελευταίας δεκαετίας, και η αναζήτησή τους έγινε από έγκυρες ηλεκτρονικές βάσεις επιστημονικών δεδομένων (PubMed, Pedro και Cochrane Central). Από τις 50 σχετικές μελέτες που εντοπίστηκαν αρχικά, εν τέλει επελέγησαν 9, οι οποίες πληρούσαν τα κριτήρια εισαγωγής στην παρούσα μελέτη. Τα άτομα που συμπεριλαμβάνονταν σε αυτές τις μελέτες ήταν συνολικά 255,84 άνδρες και 147 γυναίκες, με μέσο όρο ηλικίας τα 35,9 έτη. Οι εν λόγω εθελοντές πραγματοποίησαν διάφορα προγράμματα ΗΙΙΤ ή MICT με συχνότητα 3-6 φορές εβδομαδιαίως, για 5-16 εβδομάδες. Τα αποτελέσματα της ανάλυσης PRISMA έδειξαν ότι και οι δύο έχουν σημαντικά οφέλη στην απώλεια βάρους και την βελτίωση της υγείας του καρδιαγγειακού συστήματος, συνδυαζόμενες με σωστή και ισορροπημένη διατροφή. Ειδικότερα, η HIIT μπορεί να προσφέρει παρόμοια οφέλη στη βελτίωση της σύστασης του σώματος με λιγότερη ενεργειακή δαπάνη σε σύγκριση με την MICT. Ειδικότερα, έχει προταθεί ότι τα οφέλη της HIIT στην απώλεια λίπους αντικατοπτρίζουν τις αλλαγές στην όρεξη και την αυξημένη κατανάλωση οξυγόνου μετά την έντονη άσκηση (EPOC). Επιπλέον, η HIIT χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη πιθανότητα μείωσης του μυϊκού γλυκογόνου από ό,τι η MICT και επίσης υπερτερεί έναντι της MICT ως προς την επίτευξη υψηλότερης VO2max, αλλά δεν υπάρχει σαφή υπεροχή της ως προς τη βελτίωση των επιπέδων των τριγλυκεριδίων στο αίμα ή της αντίστασης στην ινσουλίνη. Ωστόσο, η διαχείριση της απώλειας βάρους αποτελεί μια μακροπρόθεσμη διαδικασία, όπου και οι δύο αυτές μορφές άσκησης φαίνεται ότι γενικά έχουν μέτριες επιδράσεις στον μεταβολικό έλεγχο και την απώλεια βάρους σε υπέρβαρα η παχύσαρκα άτομα.","Cardiovascular disease (CVD) has been the leading cause of death worldwide in the last decade, especially for obese people. Continuous moderate-intensity training (MICT) is considered an effective way to reduce risk factors for CVD. In recent years, however, high-intensity interval training (HIIT), which consists of short high-intensity workouts alternated by intervals of rest or short periods of low-intensity exercise, appears to be one of the most effective ways to improve cardiac function and reduce of CVD risk factors. The purpose of this study was to highlight the advantages and disadvantages of each of these types of exercise training (HIIT vs MICT) and to reveal the effectiveness of each type of exercise in terms of weight loss in obese and overweight individuals. Additional goals of this study were to compare the effects of each type of exercise on body composition, lipid and glucose metabolism and maximal oxygen uptake (VO2max). The methodology followed was the systematic review of the relevant studies in the international literature published the last decade in valid electronic scientific databases (PubMed, Pedro and Cochrane Central). From the 50 relevant studies that were initially identified, 9 were finally selected, which met the criteria for inclusion in the present study. A total of 255 subjects was included in these studies, 84 men and 147 women, with a mean age of 35.9 years. Those volunteers performed various HIT or MICT programs 3-6 times a week for 5-16 weeks. The results of the PRISMA analysis showed that both type of exercise in combination with proper and balanced nutrition have significant benefits in weight loss and improving the cardiovascular system health. In particular, HIIT can result in similar benefits compared to MICT regarding the improvement of body composition with a less energy expenditure. In particular, it has been suggested that the benefits of HIIT in fat loss reflect changes in appetite and the (increased) post-exercise oxygen consumption (EPOC). In addition, HIIT is more likely to reduce muscle glycogen than MICT and also outmatches MICT in achieving higher VO2max, but there is no clear superiority in improving blood triglyceride levels or insulin resistance. However, managing weight loss is a long-term process and in general both forms of exercise appear to have moderate effects on metabolic control and weight loss in overweight or obese individuals."],"dc:identifier":["uoadl:2946136","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2946136"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της υψηλής έντασης διαλειμματικής προπόνησης (HIIT) και της συνεχούς μέτριας έντασης προπόνησης (MICT) σε υπέρβαρα ή/και παχύσαρκα άτομα\""],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:46Z"}