{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2946228"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2946228","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διακαθετηριακή αντιμετώπιση των παθήσεων της ανιούσας αορτής","abstract":"Εισαγωγή και σκοπός: Η χειρουργική αντιμετώπιση παραμένει η θεραπεία εκλογής στις παθήσεις της ανιούσας αορτής. Αρκετοί όμως ασθενείς κρίνονται ως υψηλού ή απαγορευτικού κινδύνου για ανοικτή χειρουργική επέμβαση με στερνοτομή και χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας. Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση είναι μια σχετικά νέα τεχνική που εφαρμόζεται ως εναλλακτική θεραπεία σε αυτούς τους ασθενείς, χωρίς όμως επίσημες ενδείξεις, κατευθυντήριες οδηγίες ή πλήρως τυποποιημένες τεχνικές. Στην εφαρμογή της υπάρχουν σημαντικές ανατομικές και τεχνικές δυσκολίες λόγω μικρού μήκους και κυρτότητας της ανιούσας αορτής, γειτνίασης με την αορτική βαλβίδα, τα στεφανιαία στόμια και την ανώνυμη αρτηρία και της δύναμης της καρδιακής εξώθησης. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να συγκεντρωθεί συνοπτικά η περιορισμένη και κατατμημένη γνώση από την διεθνή βιβλιογραφία και να σχηματοποιηθούν οι ενδείξεις, οι περιορισμοί, οι δυνατότητες της τεχνολογίας και η προετοιμασία για την οργάνωση και εφαρμογή διακαθετηριακών τεχνικών στην ανιούσα αορτή. Υλικό και μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μια συστηματική ανασκόπηση όλης της αγγλόφωνης βιβλιογραφίας που αφορούσε την ενδαγγειακή αντιμετώπιση αποκλειστικά των παθήσεων της ανιούσας αορτής. Δεν συμπεριελήφθησαν στην μελέτη δημοσιεύσεις μεμονωμένων περιστατικών ή μικρών σειρών (≤ 4 ασθενών), όπως και υβριδικών τεχνικών. Επιπρόσθετα, έγινε μια μελέτη όλων των ασθενών με παθήσεις ανιούσας αορτής που αντιμετωπίστηκαν χειρουργικά από τον γράφοντα στο ΠΓΝ Αττικόν την τελευταία δεκαετία, στους οποίους αναζητήθηκε σε προοπτική βάση δεδομένων η πιθανή καταλληλότητά τους για ενδαγγειακή αντιμετώπιση ως εναλλακτική της ανοικτής διόρθωσης. Αποτελέσματα: ανευρέθηκαν και μελετήθηκαν συνολικά 15 αναδρομικές εργασίες, με 192 ακατάλληλους για χειρουργείο ασθενείς που αντιμετωπίστηκαν ενδαγγειακά λόγω διαχωρισμού τύπου Α (64,5%), ψευδοανευρύσματος (18,2%), ανευρύσματος (7,8%) και άλλων σπανιότερων ενδείξεων. Μεγάλο ποσοστό αυτών (67,7%) είχαν ιστορικό καρδιοχειρουργικής επέμβασης. Τα ανατομικά κριτήρια περιλάμβαναν ζώνες καθήλωσης μήκους ≥ 10mm και διαμέτρου < 44mm, με απόσταση του αυχένα ή του σημείου ρήξης στους διαχωρισμούς > 10mm υψηλότερα της κολποσωληνώδους συμβολής και > 5mm κεντρικότερα της ανώνυμης αρτηρίας. Η διαμηριαία ήταν η συχνότερη προσπέλαση (72,6%) για την είσοδο 17 διαφορετικών ενδομοσχευμάτων, εκ των οποίων μόνο 2 ήταν ειδικά κατασκευασμένα για την ανιούσα αορτή. Επιλέχθηκε μεγαλύτερο κατά 10-20% μέγεθος ενδομοσχεύματος, εκτός από τους οξείς διαχωρισμούς που ήταν 0-10%. Η ταχεία κοιλιακή βηματοδότηση ήταν η συχνότερη τεχνική μείωσης της καρδιακής εξώθησης. Η άμεση και απώτερη θνητότητα ήταν 10,4% και 18,6% αντίστοιχα. Οι ενδοδιαφυγές τύπου Ι (11,4%) και τα ΑΕΕ (8,8%) ήταν οι συχνότερες επιπλοκές. Γωνίωση, μετακίνηση ή λοίμωξη του ενδομοσχεύματος σημειώθηκε στο 3,6% των ασθενών. Ειδικές επιπλοκές των τεχνικών αυτών στην ανιούσα αορτή, από την κορυφή της αριστερής κοιλίας, τα στεφανιαία αγγεία και την αορτική βαλβίδα παρατηρήθηκαν στο 9,8% των περιπτώσεων. Ανάγκη ανοικτής μετατροπής ή επανεπέμβασης άμεσα μετεγχειρητικά υπήρξε στο 2,6% και 2% αντίστοιχα. Στην μελέτη των χειρουργημένων ασθενών στο ΠΓΝ Αττικόν διαπιστώθηκε ότι λίγοι (10%) πληρούσαν τα ανατομικά και κανένας τα κλινικά κριτήρια για πιθανή εναλλακτική ενδαγγειακή αντιμετώπιση, κυρίως λόγω πολλών συνοδών παθήσεων που έχρηζαν χειρουργικής διόρθωσης. Συμπεράσματα: οι ενδαγγειακές τεχνικές στην ανιούσα αορτή είναι μια εξελισσόμενη εναλλακτική θεραπεία για ασθενείς που κρίνονται ακατάλληλοι για ανοικτό χειρουργείο και αποδείχτηκαν σωτήριες σε επιλεγμένους ασθενείς με απειλητικές για την ζωή παθήσεις. Η εμφάνιση πιθανών σοβαρών επιπλοκών απαιτεί διενέργεια αυτών των τεχνικών από ομάδα διαφορετικών ειδικοτήτων, σε περιβάλλον υβριδικού χειρουργείου με δυνατότητα άμεσης ανοικτής μετατροπής και χρήσης εξωσωματικής κυκλοφορίας. Η δημιουργία βάσης δεδομένων μεγαλύτερου αριθμού ασθενών και η διενέργεια προοπτικών τυχαιοποιημένων μελετών θα είναι απαραίτητη στο μέλλον για την καταγραφή της μακροπρόθεσμης πορείας αυτών των τεχνικών και την σύγκριση συντηρητικής, ενδαγγειακής και χειρουργικής θεραπείας στις παθήσεις της ανιούσας αορτής.","abstract_html":"Εισαγωγή και σκοπός: Η χειρουργική αντιμετώπιση παραμένει η θεραπεία εκλογής στις παθήσεις της ανιούσας αορτής. Αρκετοί όμως ασθενείς κρίνονται ως υψηλού ή απαγορευτικού κινδύνου για ανοικτή χειρουργική επέμβαση με στερνοτομή και χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας. Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση είναι μια σχετικά νέα τεχνική που εφαρμόζεται ως εναλλακτική θεραπεία σε αυτούς τους ασθενείς, χωρίς όμως επίσημες ενδείξεις, κατευθυντήριες οδηγίες ή πλήρως τυποποιημένες τεχνικές. Στην εφαρμογή της υπάρχουν σημαντικές ανατομικές και τεχνικές δυσκολίες λόγω μικρού μήκους και κυρτότητας της ανιούσας αορτής, γειτνίασης με την αορτική βαλβίδα, τα στεφανιαία στόμια και την ανώνυμη αρτηρία και της δύναμης της καρδιακής εξώθησης. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να συγκεντρωθεί συνοπτικά η περιορισμένη και κατατμημένη γνώση από την διεθνή βιβλιογραφία και να σχηματοποιηθούν οι ενδείξεις, οι περιορισμοί, οι δυνατότητες της τεχνολογίας και η προετοιμασία για την οργάνωση και εφαρμογή διακαθετηριακών τεχνικών στην ανιούσα αορτή. Υλικό και μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μια συστηματική ανασκόπηση όλης της αγγλόφωνης βιβλιογραφίας που αφορούσε την ενδαγγειακή αντιμετώπιση αποκλειστικά των παθήσεων της ανιούσας αορτής. Δεν συμπεριελήφθησαν στην μελέτη δημοσιεύσεις μεμονωμένων περιστατικών ή μικρών σειρών (≤ 4 ασθενών), όπως και υβριδικών τεχνικών. Επιπρόσθετα, έγινε μια μελέτη όλων των ασθενών με παθήσεις ανιούσας αορτής που αντιμετωπίστηκαν χειρουργικά από τον γράφοντα στο ΠΓΝ Αττικόν την τελευταία δεκαετία, στους οποίους αναζητήθηκε σε προοπτική βάση δεδομένων η πιθανή καταλληλότητά τους για ενδαγγειακή αντιμετώπιση ως εναλλακτική της ανοικτής διόρθωσης. Αποτελέσματα: ανευρέθηκαν και μελετήθηκαν συνολικά 15 αναδρομικές εργασίες, με 192 ακατάλληλους για χειρουργείο ασθενείς που αντιμετωπίστηκαν ενδαγγειακά λόγω διαχωρισμού τύπου Α (64,5%), ψευδοανευρύσματος (18,2%), ανευρύσματος (7,8%) και άλλων σπανιότερων ενδείξεων. Μεγάλο ποσοστό αυτών (67,7%) είχαν ιστορικό καρδιοχειρουργικής επέμβασης. Τα ανατομικά κριτήρια περιλάμβαναν ζώνες καθήλωσης μήκους ≥ 10mm και διαμέτρου &lt; 44mm, με απόσταση του αυχένα ή του σημείου ρήξης στους διαχωρισμούς &gt; 10mm υψηλότερα της κολποσωληνώδους συμβολής και &gt; 5mm κεντρικότερα της ανώνυμης αρτηρίας. Η διαμηριαία ήταν η συχνότερη προσπέλαση (72,6%) για την είσοδο 17 διαφορετικών ενδομοσχευμάτων, εκ των οποίων μόνο 2 ήταν ειδικά κατασκευασμένα για την ανιούσα αορτή. Επιλέχθηκε μεγαλύτερο κατά 10-20% μέγεθος ενδομοσχεύματος, εκτός από τους οξείς διαχωρισμούς που ήταν 0-10%. Η ταχεία κοιλιακή βηματοδότηση ήταν η συχνότερη τεχνική μείωσης της καρδιακής εξώθησης. Η άμεση και απώτερη θνητότητα ήταν 10,4% και 18,6% αντίστοιχα. Οι ενδοδιαφυγές τύπου Ι (11,4%) και τα ΑΕΕ (8,8%) ήταν οι συχνότερες επιπλοκές. Γωνίωση, μετακίνηση ή λοίμωξη του ενδομοσχεύματος σημειώθηκε στο 3,6% των ασθενών. Ειδικές επιπλοκές των τεχνικών αυτών στην ανιούσα αορτή, από την κορυφή της αριστερής κοιλίας, τα στεφανιαία αγγεία και την αορτική βαλβίδα παρατηρήθηκαν στο 9,8% των περιπτώσεων. Ανάγκη ανοικτής μετατροπής ή επανεπέμβασης άμεσα μετεγχειρητικά υπήρξε στο 2,6% και 2% αντίστοιχα. Στην μελέτη των χειρουργημένων ασθενών στο ΠΓΝ Αττικόν διαπιστώθηκε ότι λίγοι (10%) πληρούσαν τα ανατομικά και κανένας τα κλινικά κριτήρια για πιθανή εναλλακτική ενδαγγειακή αντιμετώπιση, κυρίως λόγω πολλών συνοδών παθήσεων που έχρηζαν χειρουργικής διόρθωσης. Συμπεράσματα: οι ενδαγγειακές τεχνικές στην ανιούσα αορτή είναι μια εξελισσόμενη εναλλακτική θεραπεία για ασθενείς που κρίνονται ακατάλληλοι για ανοικτό χειρουργείο και αποδείχτηκαν σωτήριες σε επιλεγμένους ασθενείς με απειλητικές για την ζωή παθήσεις. Η εμφάνιση πιθανών σοβαρών επιπλοκών απαιτεί διενέργεια αυτών των τεχνικών από ομάδα διαφορετικών ειδικοτήτων, σε περιβάλλον υβριδικού χειρουργείου με δυνατότητα άμεσης ανοικτής μετατροπής και χρήσης εξωσωματικής κυκλοφορίας. Η δημιουργία βάσης δεδομένων μεγαλύτερου αριθμού ασθενών και η διενέργεια προοπτικών τυχαιοποιημένων μελετών θα είναι απαραίτητη στο μέλλον για την καταγραφή της μακροπρόθεσμης πορείας αυτών των τεχνικών και την σύγκριση συντηρητικής, ενδαγγειακής και χειρουργικής θεραπείας στις παθήσεις της ανιούσας αορτής.","abstract_has_math":false,"creators":["Κόλλιας Βασίλειος","Kollias Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:46Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2946228"],"render_values":[{"text":"uoadl:2946228","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2946228","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2946228","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2946228","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κόλλιας Βασίλειος","Kollias Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2946228","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2946228"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή και σκοπός: Η χειρουργική αντιμετώπιση παραμένει η θεραπεία εκλογής στις παθήσεις της ανιούσας αορτής. Αρκετοί όμως ασθενείς κρίνονται ως υψηλού ή απαγορευτικού κινδύνου για ανοικτή χειρουργική επέμβαση με στερνοτομή και χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας. Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση είναι μια σχετικά νέα τεχνική που εφαρμόζεται ως εναλλακτική θεραπεία σε αυτούς τους ασθενείς, χωρίς όμως επίσημες ενδείξεις, κατευθυντήριες οδηγίες ή πλήρως τυποποιημένες τεχνικές. Στην εφαρμογή της υπάρχουν σημαντικές ανατομικές και τεχνικές δυσκολίες λόγω μικρού μήκους και κυρτότητας της ανιούσας αορτής, γειτνίασης με την αορτική βαλβίδα, τα στεφανιαία στόμια και την ανώνυμη αρτηρία και της δύναμης της καρδιακής εξώθησης. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να συγκεντρωθεί συνοπτικά η περιορισμένη και κατατμημένη γνώση από την διεθνή βιβλιογραφία και να σχηματοποιηθούν οι ενδείξεις, οι περιορισμοί, οι δυνατότητες της τεχνολογίας και η προετοιμασία για την οργάνωση και εφαρμογή διακαθετηριακών τεχνικών στην ανιούσα αορτή. Υλικό και μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μια συστηματική ανασκόπηση όλης της αγγλόφωνης βιβλιογραφίας που αφορούσε την ενδαγγειακή αντιμετώπιση αποκλειστικά των παθήσεων της ανιούσας αορτής. Δεν συμπεριελήφθησαν στην μελέτη δημοσιεύσεις μεμονωμένων περιστατικών ή μικρών σειρών (≤ 4 ασθενών), όπως και υβριδικών τεχνικών. Επιπρόσθετα, έγινε μια μελέτη όλων των ασθενών με παθήσεις ανιούσας αορτής που αντιμετωπίστηκαν χειρουργικά από τον γράφοντα στο ΠΓΝ Αττικόν την τελευταία δεκαετία, στους οποίους αναζητήθηκε σε προοπτική βάση δεδομένων η πιθανή καταλληλότητά τους για ενδαγγειακή αντιμετώπιση ως εναλλακτική της ανοικτής διόρθωσης. Αποτελέσματα: ανευρέθηκαν και μελετήθηκαν συνολικά 15 αναδρομικές εργασίες, με 192 ακατάλληλους για χειρουργείο ασθενείς που αντιμετωπίστηκαν ενδαγγειακά λόγω διαχωρισμού τύπου Α (64,5%), ψευδοανευρύσματος (18,2%), ανευρύσματος (7,8%) και άλλων σπανιότερων ενδείξεων. Μεγάλο ποσοστό αυτών (67,7%) είχαν ιστορικό καρδιοχειρουργικής επέμβασης. Τα ανατομικά κριτήρια περιλάμβαναν ζώνες καθήλωσης μήκους ≥ 10mm και διαμέτρου < 44mm, με απόσταση του αυχένα ή του σημείου ρήξης στους διαχωρισμούς > 10mm υψηλότερα της κολποσωληνώδους συμβολής και > 5mm κεντρικότερα της ανώνυμης αρτηρίας. Η διαμηριαία ήταν η συχνότερη προσπέλαση (72,6%) για την είσοδο 17 διαφορετικών ενδομοσχευμάτων, εκ των οποίων μόνο 2 ήταν ειδικά κατασκευασμένα για την ανιούσα αορτή. Επιλέχθηκε μεγαλύτερο κατά 10-20% μέγεθος ενδομοσχεύματος, εκτός από τους οξείς διαχωρισμούς που ήταν 0-10%. Η ταχεία κοιλιακή βηματοδότηση ήταν η συχνότερη τεχνική μείωσης της καρδιακής εξώθησης. Η άμεση και απώτερη θνητότητα ήταν 10,4% και 18,6% αντίστοιχα. Οι ενδοδιαφυγές τύπου Ι (11,4%) και τα ΑΕΕ (8,8%) ήταν οι συχνότερες επιπλοκές. Γωνίωση, μετακίνηση ή λοίμωξη του ενδομοσχεύματος σημειώθηκε στο 3,6% των ασθενών. Ειδικές επιπλοκές των τεχνικών αυτών στην ανιούσα αορτή, από την κορυφή της αριστερής κοιλίας, τα στεφανιαία αγγεία και την αορτική βαλβίδα παρατηρήθηκαν στο 9,8% των περιπτώσεων. Ανάγκη ανοικτής μετατροπής ή επανεπέμβασης άμεσα μετεγχειρητικά υπήρξε στο 2,6% και 2% αντίστοιχα. Στην μελέτη των χειρουργημένων ασθενών στο ΠΓΝ Αττικόν διαπιστώθηκε ότι λίγοι (10%) πληρούσαν τα ανατομικά και κανένας τα κλινικά κριτήρια για πιθανή εναλλακτική ενδαγγειακή αντιμετώπιση, κυρίως λόγω πολλών συνοδών παθήσεων που έχρηζαν χειρουργικής διόρθωσης. Συμπεράσματα: οι ενδαγγειακές τεχνικές στην ανιούσα αορτή είναι μια εξελισσόμενη εναλλακτική θεραπεία για ασθενείς που κρίνονται ακατάλληλοι για ανοικτό χειρουργείο και αποδείχτηκαν σωτήριες σε επιλεγμένους ασθενείς με απειλητικές για την ζωή παθήσεις. Η εμφάνιση πιθανών σοβαρών επιπλοκών απαιτεί διενέργεια αυτών των τεχνικών από ομάδα διαφορετικών ειδικοτήτων, σε περιβάλλον υβριδικού χειρουργείου με δυνατότητα άμεσης ανοικτής μετατροπής και χρήσης εξωσωματικής κυκλοφορίας. Η δημιουργία βάσης δεδομένων μεγαλύτερου αριθμού ασθενών και η διενέργεια προοπτικών τυχαιοποιημένων μελετών θα είναι απαραίτητη στο μέλλον για την καταγραφή της μακροπρόθεσμης πορείας αυτών των τεχνικών και την σύγκριση συντηρητικής, ενδαγγειακής και χειρουργικής θεραπείας στις παθήσεις της ανιούσας αορτής.","Objective: surgery remains the treatment of choice in ascending aortic diseases. However, many patients are considered at high or prohibitive risk for open surgery with sternotomy and the use of extracorporeal circulation. Endovascular treatment is a relatively new technique used as alternative management of these patients, but without formal indications, guidelines, or fully standardized techniques. Additionally, there are significant anatomical and technical challenges in its application due to the short length and curvature of the ascending aorta, proximity to the aortic valve, the coronary arteries, and the anonymous artery, and the hemodynamic forces of the cardiac ejection. The purpose of this study was to gather the limited and fragmented knowledge from the literature and to clarify the indications, limitations, capabilities of technology and the necessary preparation for the application of transcatheter techniques in the ascending aorta. Material and method: a systematic review of the literature on the endovascular repair of ascending aortic diseases was performed. Publications of case reports or small series (≤ 4 patients) as well as hybrid techniques were not included. A study was also performed on all patients with ascending aortic disease treated surgically at the Attikon Hospital in the last decade, who were reviewed in a prospective database for their potential suitability for endovascular treatment as an alternative to open surgery. Results: a total of 15 retrospective studies were identified, including 192 patients unsuitable for surgery who were treated with endovascular techniques due to type A dissection (64.5%), pseudoaneurysm (18.2%), aneurysm (7.8%) and other indications. A large percentage of them (67.7%) had a history of cardiac surgery. The anatomical criteria included landing zones ≥ 10mm in length and < 44mm in diameter, a distance of the neck or the intimal tear > 10mm distal to the sinotubular junction and > 5mm proximally to the innominate artery. Femoral arterial access was used in 72.6% of patients. Seventeen different aortic endografts of various designs were used, of which only 2 were made specifically for the ascending aorta. Usually, a 10-20% larger endograft size was selected, except for the acute dissections where oversizing was 0-10%. Rapid ventricular pacing was the most common technique for reducing cardiac output. Hospital and late mortality were 10.4% and 18.6% respectively. Type I endoleaks (11.4%) and CVAs (8.8%) were the most common complications. Kinking, migration, or infection of the endograft occurred in 3.6% of patients. Complications of these ascending aorta-specific techniques, involving the apex of the left ventricle, the coronary arteries, and the aortic valve were noticed in 9.8% of cases. Conversion to open surgery or reintervention was necessary for 2.6% and 2% of patients respectively. In the study of the operated patients in the Attikon hospital, it was found that only a few (10%) met the anatomical and no one the clinical criteria for possible endovascular treatment, mainly due to many concomitant diseases that needed surgical correction. Conclusions: Endovascular techniques are an evolving alternative treatment for patients deemed unfit for open surgery and have been shown to be salvage in selected patients with life-threatening diseases of the ascending aorta. The occurrence of possible serious complications requires these techniques to be performed by a multidisciplinary team, in a hybrid operating room environment with the capability of immediate open conversion and use of extracorporeal circulation. Creating a registry and conducting prospective randomized trials will be necessary for the future to record the long-term course of these techniques and to compare conservative, endovascular, and surgical treatment in ascending aortic diseases."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διακαθετηριακή αντιμετώπιση των παθήσεων της ανιούσας αορτής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κόλλιας Βασίλειος","Kollias Vasileios"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή και σκοπός: Η χειρουργική αντιμετώπιση παραμένει η θεραπεία εκλογής στις παθήσεις της ανιούσας αορτής. Αρκετοί όμως ασθενείς κρίνονται ως υψηλού ή απαγορευτικού κινδύνου για ανοικτή χειρουργική επέμβαση με στερνοτομή και χρήση εξωσωματικής κυκλοφορίας. Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση είναι μια σχετικά νέα τεχνική που εφαρμόζεται ως εναλλακτική θεραπεία σε αυτούς τους ασθενείς, χωρίς όμως επίσημες ενδείξεις, κατευθυντήριες οδηγίες ή πλήρως τυποποιημένες τεχνικές. Στην εφαρμογή της υπάρχουν σημαντικές ανατομικές και τεχνικές δυσκολίες λόγω μικρού μήκους και κυρτότητας της ανιούσας αορτής, γειτνίασης με την αορτική βαλβίδα, τα στεφανιαία στόμια και την ανώνυμη αρτηρία και της δύναμης της καρδιακής εξώθησης. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να συγκεντρωθεί συνοπτικά η περιορισμένη και κατατμημένη γνώση από την διεθνή βιβλιογραφία και να σχηματοποιηθούν οι ενδείξεις, οι περιορισμοί, οι δυνατότητες της τεχνολογίας και η προετοιμασία για την οργάνωση και εφαρμογή διακαθετηριακών τεχνικών στην ανιούσα αορτή. Υλικό και μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μια συστηματική ανασκόπηση όλης της αγγλόφωνης βιβλιογραφίας που αφορούσε την ενδαγγειακή αντιμετώπιση αποκλειστικά των παθήσεων της ανιούσας αορτής. Δεν συμπεριελήφθησαν στην μελέτη δημοσιεύσεις μεμονωμένων περιστατικών ή μικρών σειρών (≤ 4 ασθενών), όπως και υβριδικών τεχνικών. Επιπρόσθετα, έγινε μια μελέτη όλων των ασθενών με παθήσεις ανιούσας αορτής που αντιμετωπίστηκαν χειρουργικά από τον γράφοντα στο ΠΓΝ Αττικόν την τελευταία δεκαετία, στους οποίους αναζητήθηκε σε προοπτική βάση δεδομένων η πιθανή καταλληλότητά τους για ενδαγγειακή αντιμετώπιση ως εναλλακτική της ανοικτής διόρθωσης. Αποτελέσματα: ανευρέθηκαν και μελετήθηκαν συνολικά 15 αναδρομικές εργασίες, με 192 ακατάλληλους για χειρουργείο ασθενείς που αντιμετωπίστηκαν ενδαγγειακά λόγω διαχωρισμού τύπου Α (64,5%), ψευδοανευρύσματος (18,2%), ανευρύσματος (7,8%) και άλλων σπανιότερων ενδείξεων. Μεγάλο ποσοστό αυτών (67,7%) είχαν ιστορικό καρδιοχειρουργικής επέμβασης. Τα ανατομικά κριτήρια περιλάμβαναν ζώνες καθήλωσης μήκους ≥ 10mm και διαμέτρου < 44mm, με απόσταση του αυχένα ή του σημείου ρήξης στους διαχωρισμούς > 10mm υψηλότερα της κολποσωληνώδους συμβολής και > 5mm κεντρικότερα της ανώνυμης αρτηρίας. Η διαμηριαία ήταν η συχνότερη προσπέλαση (72,6%) για την είσοδο 17 διαφορετικών ενδομοσχευμάτων, εκ των οποίων μόνο 2 ήταν ειδικά κατασκευασμένα για την ανιούσα αορτή. Επιλέχθηκε μεγαλύτερο κατά 10-20% μέγεθος ενδομοσχεύματος, εκτός από τους οξείς διαχωρισμούς που ήταν 0-10%. Η ταχεία κοιλιακή βηματοδότηση ήταν η συχνότερη τεχνική μείωσης της καρδιακής εξώθησης. Η άμεση και απώτερη θνητότητα ήταν 10,4% και 18,6% αντίστοιχα. Οι ενδοδιαφυγές τύπου Ι (11,4%) και τα ΑΕΕ (8,8%) ήταν οι συχνότερες επιπλοκές. Γωνίωση, μετακίνηση ή λοίμωξη του ενδομοσχεύματος σημειώθηκε στο 3,6% των ασθενών. Ειδικές επιπλοκές των τεχνικών αυτών στην ανιούσα αορτή, από την κορυφή της αριστερής κοιλίας, τα στεφανιαία αγγεία και την αορτική βαλβίδα παρατηρήθηκαν στο 9,8% των περιπτώσεων. Ανάγκη ανοικτής μετατροπής ή επανεπέμβασης άμεσα μετεγχειρητικά υπήρξε στο 2,6% και 2% αντίστοιχα. Στην μελέτη των χειρουργημένων ασθενών στο ΠΓΝ Αττικόν διαπιστώθηκε ότι λίγοι (10%) πληρούσαν τα ανατομικά και κανένας τα κλινικά κριτήρια για πιθανή εναλλακτική ενδαγγειακή αντιμετώπιση, κυρίως λόγω πολλών συνοδών παθήσεων που έχρηζαν χειρουργικής διόρθωσης. Συμπεράσματα: οι ενδαγγειακές τεχνικές στην ανιούσα αορτή είναι μια εξελισσόμενη εναλλακτική θεραπεία για ασθενείς που κρίνονται ακατάλληλοι για ανοικτό χειρουργείο και αποδείχτηκαν σωτήριες σε επιλεγμένους ασθενείς με απειλητικές για την ζωή παθήσεις. Η εμφάνιση πιθανών σοβαρών επιπλοκών απαιτεί διενέργεια αυτών των τεχνικών από ομάδα διαφορετικών ειδικοτήτων, σε περιβάλλον υβριδικού χειρουργείου με δυνατότητα άμεσης ανοικτής μετατροπής και χρήσης εξωσωματικής κυκλοφορίας. Η δημιουργία βάσης δεδομένων μεγαλύτερου αριθμού ασθενών και η διενέργεια προοπτικών τυχαιοποιημένων μελετών θα είναι απαραίτητη στο μέλλον για την καταγραφή της μακροπρόθεσμης πορείας αυτών των τεχνικών και την σύγκριση συντηρητικής, ενδαγγειακής και χειρουργικής θεραπείας στις παθήσεις της ανιούσας αορτής.","Objective: surgery remains the treatment of choice in ascending aortic diseases. However, many patients are considered at high or prohibitive risk for open surgery with sternotomy and the use of extracorporeal circulation. Endovascular treatment is a relatively new technique used as alternative management of these patients, but without formal indications, guidelines, or fully standardized techniques. Additionally, there are significant anatomical and technical challenges in its application due to the short length and curvature of the ascending aorta, proximity to the aortic valve, the coronary arteries, and the anonymous artery, and the hemodynamic forces of the cardiac ejection. The purpose of this study was to gather the limited and fragmented knowledge from the literature and to clarify the indications, limitations, capabilities of technology and the necessary preparation for the application of transcatheter techniques in the ascending aorta. Material and method: a systematic review of the literature on the endovascular repair of ascending aortic diseases was performed. Publications of case reports or small series (≤ 4 patients) as well as hybrid techniques were not included. A study was also performed on all patients with ascending aortic disease treated surgically at the Attikon Hospital in the last decade, who were reviewed in a prospective database for their potential suitability for endovascular treatment as an alternative to open surgery. Results: a total of 15 retrospective studies were identified, including 192 patients unsuitable for surgery who were treated with endovascular techniques due to type A dissection (64.5%), pseudoaneurysm (18.2%), aneurysm (7.8%) and other indications. A large percentage of them (67.7%) had a history of cardiac surgery. The anatomical criteria included landing zones ≥ 10mm in length and < 44mm in diameter, a distance of the neck or the intimal tear > 10mm distal to the sinotubular junction and > 5mm proximally to the innominate artery. Femoral arterial access was used in 72.6% of patients. Seventeen different aortic endografts of various designs were used, of which only 2 were made specifically for the ascending aorta. Usually, a 10-20% larger endograft size was selected, except for the acute dissections where oversizing was 0-10%. Rapid ventricular pacing was the most common technique for reducing cardiac output. Hospital and late mortality were 10.4% and 18.6% respectively. Type I endoleaks (11.4%) and CVAs (8.8%) were the most common complications. Kinking, migration, or infection of the endograft occurred in 3.6% of patients. Complications of these ascending aorta-specific techniques, involving the apex of the left ventricle, the coronary arteries, and the aortic valve were noticed in 9.8% of cases. Conversion to open surgery or reintervention was necessary for 2.6% and 2% of patients respectively. In the study of the operated patients in the Attikon hospital, it was found that only a few (10%) met the anatomical and no one the clinical criteria for possible endovascular treatment, mainly due to many concomitant diseases that needed surgical correction. Conclusions: Endovascular techniques are an evolving alternative treatment for patients deemed unfit for open surgery and have been shown to be salvage in selected patients with life-threatening diseases of the ascending aorta. The occurrence of possible serious complications requires these techniques to be performed by a multidisciplinary team, in a hybrid operating room environment with the capability of immediate open conversion and use of extracorporeal circulation. Creating a registry and conducting prospective randomized trials will be necessary for the future to record the long-term course of these techniques and to compare conservative, endovascular, and surgical treatment in ascending aortic diseases."],"dc:identifier":["uoadl:2946228","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2946228"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διακαθετηριακή αντιμετώπιση των παθήσεων της ανιούσας αορτής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:46Z"}