{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2946969"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2946969","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διπλωματία και πόλεμος στο ύστερο Βυζάντιο: Η εξωτερική πολιτική του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου (1328-1341)","abstract":"Η άνοδος του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου στον θρόνο ως μονοκράτορας το 1328 σήμανε μία μικρή αλλά φωτεινή περίοδο για τη βυζαντινή εξωτερική πολιτική. Κατά τη βασιλεία του (1328-1341) η αυτοκρατορία ήρθε αντιμέτωπη με τις επεκτατικές κινήσεις των γειτονικών βαλκανικών βασιλείων της Σερβίας και της Βουλγαρίας, την επιθετικότητα και εξάπλωση, στην περίπτωση των Οθωμανών, των τουρκαμανικών εμιράτων, την απειθαρχία των Γενουατών αρχόντων της Χίου και της Νέας Φώκαιας, καθώς επίσης και τις επιτακτικές χρηματικές απαιτήσεις των Βενετών, τις τάσεις ανυποταξίας των ημιαυτόνομων αλβανικών φυλών της αυτοκρατορίας και, τέλος, με το ενδεχόμενο εισβολής στρατευμάτων των Μογγόλων της Χρυσής Ορδής. Ο Ανδρόνικος Γ΄ κράτησε ανοιχτό τον διπλωματικό δίαυλο με την παπική αυλή και την αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, ενώ κατάφερε να ενσωματώσει τα εδάφη της ηγεμονίας της Ηπείρου, φέρνοντας εις πέρας έναν από τους πάγιους στόχους της παλαιολόγειας εξωτερικής πολιτικής. Χειριζόμενος, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, τις δυνάμεις που είχε διαθέσιμες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και κάνοντας περιορισμένη αλλά εύστοχη χρήση της διπλωματίας αναγέννησε για τελευταία φορά την ισχύ της αυτοκρατορίας. Ο Ανδρόνικος Γ΄ στην σχετικά μικρή περίοδο βασιλείας του ηγήθηκε πολλών εκστρατειών μεσαίας και μικρής κλίμακας, αμυντικού και επιθετικού χαρακτήρα προβαίνοντας όχι μόνο στη σχετική διατήρηση των συνόρων της αυτοκρατορίας αλλά και στην τελευταία σημαντική επέκτασή τους.","abstract_html":"Η άνοδος του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου στον θρόνο ως μονοκράτορας το 1328 σήμανε μία μικρή αλλά φωτεινή περίοδο για τη βυζαντινή εξωτερική πολιτική. Κατά τη βασιλεία του (1328-1341) η αυτοκρατορία ήρθε αντιμέτωπη με τις επεκτατικές κινήσεις των γειτονικών βαλκανικών βασιλείων της Σερβίας και της Βουλγαρίας, την επιθετικότητα και εξάπλωση, στην περίπτωση των Οθωμανών, των τουρκαμανικών εμιράτων, την απειθαρχία των Γενουατών αρχόντων της Χίου και της Νέας Φώκαιας, καθώς επίσης και τις επιτακτικές χρηματικές απαιτήσεις των Βενετών, τις τάσεις ανυποταξίας των ημιαυτόνομων αλβανικών φυλών της αυτοκρατορίας και, τέλος, με το ενδεχόμενο εισβολής στρατευμάτων των Μογγόλων της Χρυσής Ορδής. Ο Ανδρόνικος Γ΄ κράτησε ανοιχτό τον διπλωματικό δίαυλο με την παπική αυλή και την αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, ενώ κατάφερε να ενσωματώσει τα εδάφη της ηγεμονίας της Ηπείρου, φέρνοντας εις πέρας έναν από τους πάγιους στόχους της παλαιολόγειας εξωτερικής πολιτικής. Χειριζόμενος, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, τις δυνάμεις που είχε διαθέσιμες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και κάνοντας περιορισμένη αλλά εύστοχη χρήση της διπλωματίας αναγέννησε για τελευταία φορά την ισχύ της αυτοκρατορίας. Ο Ανδρόνικος Γ΄ στην σχετικά μικρή περίοδο βασιλείας του ηγήθηκε πολλών εκστρατειών μεσαίας και μικρής κλίμακας, αμυντικού και επιθετικού χαρακτήρα προβαίνοντας όχι μόνο στη σχετική διατήρηση των συνόρων της αυτοκρατορίας αλλά και στην τελευταία σημαντική επέκτασή τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Μιχαηλίδης Γεώργιος","Michailidis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:48Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2946969"],"render_values":[{"text":"uoadl:2946969","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2946969","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2946969","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2946969","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μιχαηλίδης Γεώργιος","Michailidis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2946969","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2946969"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η άνοδος του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου στον θρόνο ως μονοκράτορας το 1328 σήμανε μία μικρή αλλά φωτεινή περίοδο για τη βυζαντινή εξωτερική πολιτική. Κατά τη βασιλεία του (1328-1341) η αυτοκρατορία ήρθε αντιμέτωπη με τις επεκτατικές κινήσεις των γειτονικών βαλκανικών βασιλείων της Σερβίας και της Βουλγαρίας, την επιθετικότητα και εξάπλωση, στην περίπτωση των Οθωμανών, των τουρκαμανικών εμιράτων, την απειθαρχία των Γενουατών αρχόντων της Χίου και της Νέας Φώκαιας, καθώς επίσης και τις επιτακτικές χρηματικές απαιτήσεις των Βενετών, τις τάσεις ανυποταξίας των ημιαυτόνομων αλβανικών φυλών της αυτοκρατορίας και, τέλος, με το ενδεχόμενο εισβολής στρατευμάτων των Μογγόλων της Χρυσής Ορδής. Ο Ανδρόνικος Γ΄ κράτησε ανοιχτό τον διπλωματικό δίαυλο με την παπική αυλή και την αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, ενώ κατάφερε να ενσωματώσει τα εδάφη της ηγεμονίας της Ηπείρου, φέρνοντας εις πέρας έναν από τους πάγιους στόχους της παλαιολόγειας εξωτερικής πολιτικής. Χειριζόμενος, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, τις δυνάμεις που είχε διαθέσιμες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και κάνοντας περιορισμένη αλλά εύστοχη χρήση της διπλωματίας αναγέννησε για τελευταία φορά την ισχύ της αυτοκρατορίας. Ο Ανδρόνικος Γ΄ στην σχετικά μικρή περίοδο βασιλείας του ηγήθηκε πολλών εκστρατειών μεσαίας και μικρής κλίμακας, αμυντικού και επιθετικού χαρακτήρα προβαίνοντας όχι μόνο στη σχετική διατήρηση των συνόρων της αυτοκρατορίας αλλά και στην τελευταία σημαντική επέκτασή τους.","The accession of Andronikos III Palaeologos to the throne as sole emperor in 1328 marked a small yet bright period in Byzantine foreign policy. During his reign (1328-1341) the empire faced the expansionist actions of the neighboring Balkan kingdoms of Serbia and Bulgaria, and the aggression and expansion, in the case of the Ottomans, of the Turkoman emirates, the disobedience of the Genoese rulers of Chios and Nea Focaea, as well as the imperative financial demands of the Venetians, the insurrectionary tendencies of the semi-autonomous Albanian tribes of the empire and, finally, the possibility of invasion by the Mongol troops of the Golden Horde. Andronikos III kept the diplomatic channel open with the papal court and the empire of Trebizond, and managed to integrate the territories of the hegemony of Epirus, thus achieving one of the main objectives of Palaeologan foreign policy. By handling, in the majority of cases, the forces available to him to the best of his ability and making limited but appropriate use of diplomacy, he revived the power of the empire for the last time. Andronikos III led many medium and small-scale campaigns of a defensive and offensive nature in the relatively short period of his reign, not only maintaining the borders of the empire in relative terms but also extending them significantly."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διπλωματία και πόλεμος στο ύστερο Βυζάντιο: Η εξωτερική πολιτική του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου (1328-1341)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μιχαηλίδης Γεώργιος","Michailidis Georgios"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η άνοδος του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου στον θρόνο ως μονοκράτορας το 1328 σήμανε μία μικρή αλλά φωτεινή περίοδο για τη βυζαντινή εξωτερική πολιτική. Κατά τη βασιλεία του (1328-1341) η αυτοκρατορία ήρθε αντιμέτωπη με τις επεκτατικές κινήσεις των γειτονικών βαλκανικών βασιλείων της Σερβίας και της Βουλγαρίας, την επιθετικότητα και εξάπλωση, στην περίπτωση των Οθωμανών, των τουρκαμανικών εμιράτων, την απειθαρχία των Γενουατών αρχόντων της Χίου και της Νέας Φώκαιας, καθώς επίσης και τις επιτακτικές χρηματικές απαιτήσεις των Βενετών, τις τάσεις ανυποταξίας των ημιαυτόνομων αλβανικών φυλών της αυτοκρατορίας και, τέλος, με το ενδεχόμενο εισβολής στρατευμάτων των Μογγόλων της Χρυσής Ορδής. Ο Ανδρόνικος Γ΄ κράτησε ανοιχτό τον διπλωματικό δίαυλο με την παπική αυλή και την αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, ενώ κατάφερε να ενσωματώσει τα εδάφη της ηγεμονίας της Ηπείρου, φέρνοντας εις πέρας έναν από τους πάγιους στόχους της παλαιολόγειας εξωτερικής πολιτικής. Χειριζόμενος, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, τις δυνάμεις που είχε διαθέσιμες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και κάνοντας περιορισμένη αλλά εύστοχη χρήση της διπλωματίας αναγέννησε για τελευταία φορά την ισχύ της αυτοκρατορίας. Ο Ανδρόνικος Γ΄ στην σχετικά μικρή περίοδο βασιλείας του ηγήθηκε πολλών εκστρατειών μεσαίας και μικρής κλίμακας, αμυντικού και επιθετικού χαρακτήρα προβαίνοντας όχι μόνο στη σχετική διατήρηση των συνόρων της αυτοκρατορίας αλλά και στην τελευταία σημαντική επέκτασή τους.","The accession of Andronikos III Palaeologos to the throne as sole emperor in 1328 marked a small yet bright period in Byzantine foreign policy. During his reign (1328-1341) the empire faced the expansionist actions of the neighboring Balkan kingdoms of Serbia and Bulgaria, and the aggression and expansion, in the case of the Ottomans, of the Turkoman emirates, the disobedience of the Genoese rulers of Chios and Nea Focaea, as well as the imperative financial demands of the Venetians, the insurrectionary tendencies of the semi-autonomous Albanian tribes of the empire and, finally, the possibility of invasion by the Mongol troops of the Golden Horde. Andronikos III kept the diplomatic channel open with the papal court and the empire of Trebizond, and managed to integrate the territories of the hegemony of Epirus, thus achieving one of the main objectives of Palaeologan foreign policy. By handling, in the majority of cases, the forces available to him to the best of his ability and making limited but appropriate use of diplomacy, he revived the power of the empire for the last time. Andronikos III led many medium and small-scale campaigns of a defensive and offensive nature in the relatively short period of his reign, not only maintaining the borders of the empire in relative terms but also extending them significantly."],"dc:identifier":["uoadl:2946969","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2946969"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Διπλωματία και πόλεμος στο ύστερο Βυζάντιο: Η εξωτερική πολιτική του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου (1328-1341)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:48Z"}