{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2947253"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2947253","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Νεότερες εξελίξεις στη συστηματική θεραπεία του ηπατοκυτταρικού καρκινώματος. Πώς τροποποιούν το θεραπευτικό σχεδιασμό;","abstract":"Το ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα (ΗΚΚ) αποτελεί την δεύτερη αιτία θανάτου από καρκίνο, αναπτύσσεται σχεδόν πάντα στα πλαίσια προϋπαρχούσης χρόνιας ηπατικής νόσου και η πρόγνωσή του καθορίζεται όχι μόνο από την έκταση της νόσου αλλά και από τη βαρύτητα της υποκείμενης ηπατικής νόσου και των ηπατικών εφεδρειών. Αν η διάγνωση του ΗΚΚ γίνει σε αρχικό στάδιο της νόσου και η θεραπεία ξεκινήσει εγκαίρως, η πρόγνωση είναι καλή, καθώς η αλλογενής μεταμόσχευση ήπατος, η ηπατεκτομή και οι τοπικές θεραπείες καυτηρίασης συνδέονται με σημαντικό όφελος στην επιβίωση. Συστηματική θεραπεία πρέπει να χορηγείται σε ασθενείς με προχωρημένη, ανεγχείρητη ή μεταστατική νόσο, σε ασθενείς που δεν μπορούν να υποβληθούν σε τοπικοπεριοχική θεραπεία, εφόσον η ηπατική λειτουργία τους είναι επαρκής. Το ΗΚΚ θεωρείται χημειοανθεκτική νόσος και μέχρι το 2008 δεν υπήρχε καμία εγκεκριμένη συστηματική θεραπεία μετά την εξάντληση και αποτυχία των τοπικοπεριοχικών θεραπειών. Αρκετοί αντιαγγειογενετικοί παράγοντες εξετάστηκαν διεξοδικά και κάποιοι έχουν ήδη εγκριθεί για τη συστηματική θεραπεία 1ης και 2ης γραμμής ασθενών με ΗΚΚ που όπως γνωρίζουμε αποτελεί ένα ιδιαίτερα αγγειοβριθή όγκο. Την ίδια στιγμή οι αναστολείς των σημείων ελέγχου της ανοσολογικής απάντησης επεκτείνουν περαιτέρω το ταχέως και διαρκώς εξελισσόμενο θεραπευτικό πεδίο. Αν και έχουν γίνει σημαντικά βήματα στην διακρίβωση και κατανόηση των παθογενετικών μηχανισμών που οδηγούν στην εμφάνιση και την εξέλιξη του ΗΚΚ, ο σημαντικότερος περιορισμός για την εφαρμογή της Ιατρικής της Ακρίβειας στους ασθενείς με ΗΚΚ είναι το γεγονός ότι οι πιο συχνά ανιχνεύσιμες και ενδεχομένως στοχεύσιμες γενετικές παραλλαγές είναι σπάνιες. Στην παρούσα εργασία παρέχεται μια συστηματική ανασκόπηση της επιδημιολογίας, των παραγόντων κινδύνου, της παθολογικής ανατομικής, της μοριακής βιολογίας, της κλινικής αξιολόγησης και σταδιοποίησης καθώς και των δεδομένων των κλινικών μελετών που οδήγησαν στην έγκριση των νεότερων θεραπευτικών παραγόντων και των συνδυασμών αυτών, για τη θεραπεία 1ης (atezolizumab & bevacizumab, lenvatinib, sorafenib) και 2ης (regorafenib, cabozantinib, nivolumab with or without ipilimumab, pembrolizumab, ramucirumab) γραμμής. Ο θεραπευτικός αλγόριθμος για τους ασθενείς με ανεγχείρητο, προχωρημένο ΗΚΚ δεν έχει ακόμα πλήρως καθορισθεί και οπωσδήποτε απαιτούνται προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες που θα συγκρίνουν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των νέων θεραπειών.","abstract_html":"Το ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα (ΗΚΚ) αποτελεί την δεύτερη αιτία θανάτου από καρκίνο, αναπτύσσεται σχεδόν πάντα στα πλαίσια προϋπαρχούσης χρόνιας ηπατικής νόσου και η πρόγνωσή του καθορίζεται όχι μόνο από την έκταση της νόσου αλλά και από τη βαρύτητα της υποκείμενης ηπατικής νόσου και των ηπατικών εφεδρειών. Αν η διάγνωση του ΗΚΚ γίνει σε αρχικό στάδιο της νόσου και η θεραπεία ξεκινήσει εγκαίρως, η πρόγνωση είναι καλή, καθώς η αλλογενής μεταμόσχευση ήπατος, η ηπατεκτομή και οι τοπικές θεραπείες καυτηρίασης συνδέονται με σημαντικό όφελος στην επιβίωση. Συστηματική θεραπεία πρέπει να χορηγείται σε ασθενείς με προχωρημένη, ανεγχείρητη ή μεταστατική νόσο, σε ασθενείς που δεν μπορούν να υποβληθούν σε τοπικοπεριοχική θεραπεία, εφόσον η ηπατική λειτουργία τους είναι επαρκής. Το ΗΚΚ θεωρείται χημειοανθεκτική νόσος και μέχρι το 2008 δεν υπήρχε καμία εγκεκριμένη συστηματική θεραπεία μετά την εξάντληση και αποτυχία των τοπικοπεριοχικών θεραπειών. Αρκετοί αντιαγγειογενετικοί παράγοντες εξετάστηκαν διεξοδικά και κάποιοι έχουν ήδη εγκριθεί για τη συστηματική θεραπεία 1ης και 2ης γραμμής ασθενών με ΗΚΚ που όπως γνωρίζουμε αποτελεί ένα ιδιαίτερα αγγειοβριθή όγκο. Την ίδια στιγμή οι αναστολείς των σημείων ελέγχου της ανοσολογικής απάντησης επεκτείνουν περαιτέρω το ταχέως και διαρκώς εξελισσόμενο θεραπευτικό πεδίο. Αν και έχουν γίνει σημαντικά βήματα στην διακρίβωση και κατανόηση των παθογενετικών μηχανισμών που οδηγούν στην εμφάνιση και την εξέλιξη του ΗΚΚ, ο σημαντικότερος περιορισμός για την εφαρμογή της Ιατρικής της Ακρίβειας στους ασθενείς με ΗΚΚ είναι το γεγονός ότι οι πιο συχνά ανιχνεύσιμες και ενδεχομένως στοχεύσιμες γενετικές παραλλαγές είναι σπάνιες. Στην παρούσα εργασία παρέχεται μια συστηματική ανασκόπηση της επιδημιολογίας, των παραγόντων κινδύνου, της παθολογικής ανατομικής, της μοριακής βιολογίας, της κλινικής αξιολόγησης και σταδιοποίησης καθώς και των δεδομένων των κλινικών μελετών που οδήγησαν στην έγκριση των νεότερων θεραπευτικών παραγόντων και των συνδυασμών αυτών, για τη θεραπεία 1ης (atezolizumab &amp; bevacizumab, lenvatinib, sorafenib) και 2ης (regorafenib, cabozantinib, nivolumab with or without ipilimumab, pembrolizumab, ramucirumab) γραμμής. Ο θεραπευτικός αλγόριθμος για τους ασθενείς με ανεγχείρητο, προχωρημένο ΗΚΚ δεν έχει ακόμα πλήρως καθορισθεί και οπωσδήποτε απαιτούνται προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες που θα συγκρίνουν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των νέων θεραπειών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπακογεώργος Αλέξανδρος-Μάριος","Bakogeorgos Alexandros-Marios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:11Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2947253"],"render_values":[{"text":"uoadl:2947253","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947253","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947253","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2947253","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπακογεώργος Αλέξανδρος-Μάριος","Bakogeorgos Alexandros-Marios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2947253","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947253"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα (ΗΚΚ) αποτελεί την δεύτερη αιτία θανάτου από καρκίνο, αναπτύσσεται σχεδόν πάντα στα πλαίσια προϋπαρχούσης χρόνιας ηπατικής νόσου και η πρόγνωσή του καθορίζεται όχι μόνο από την έκταση της νόσου αλλά και από τη βαρύτητα της υποκείμενης ηπατικής νόσου και των ηπατικών εφεδρειών. Αν η διάγνωση του ΗΚΚ γίνει σε αρχικό στάδιο της νόσου και η θεραπεία ξεκινήσει εγκαίρως, η πρόγνωση είναι καλή, καθώς η αλλογενής μεταμόσχευση ήπατος, η ηπατεκτομή και οι τοπικές θεραπείες καυτηρίασης συνδέονται με σημαντικό όφελος στην επιβίωση. Συστηματική θεραπεία πρέπει να χορηγείται σε ασθενείς με προχωρημένη, ανεγχείρητη ή μεταστατική νόσο, σε ασθενείς που δεν μπορούν να υποβληθούν σε τοπικοπεριοχική θεραπεία, εφόσον η ηπατική λειτουργία τους είναι επαρκής. Το ΗΚΚ θεωρείται χημειοανθεκτική νόσος και μέχρι το 2008 δεν υπήρχε καμία εγκεκριμένη συστηματική θεραπεία μετά την εξάντληση και αποτυχία των τοπικοπεριοχικών θεραπειών. Αρκετοί αντιαγγειογενετικοί παράγοντες εξετάστηκαν διεξοδικά και κάποιοι έχουν ήδη εγκριθεί για τη συστηματική θεραπεία 1ης και 2ης γραμμής ασθενών με ΗΚΚ που όπως γνωρίζουμε αποτελεί ένα ιδιαίτερα αγγειοβριθή όγκο. Την ίδια στιγμή οι αναστολείς των σημείων ελέγχου της ανοσολογικής απάντησης επεκτείνουν περαιτέρω το ταχέως και διαρκώς εξελισσόμενο θεραπευτικό πεδίο. Αν και έχουν γίνει σημαντικά βήματα στην διακρίβωση και κατανόηση των παθογενετικών μηχανισμών που οδηγούν στην εμφάνιση και την εξέλιξη του ΗΚΚ, ο σημαντικότερος περιορισμός για την εφαρμογή της Ιατρικής της Ακρίβειας στους ασθενείς με ΗΚΚ είναι το γεγονός ότι οι πιο συχνά ανιχνεύσιμες και ενδεχομένως στοχεύσιμες γενετικές παραλλαγές είναι σπάνιες. Στην παρούσα εργασία παρέχεται μια συστηματική ανασκόπηση της επιδημιολογίας, των παραγόντων κινδύνου, της παθολογικής ανατομικής, της μοριακής βιολογίας, της κλινικής αξιολόγησης και σταδιοποίησης καθώς και των δεδομένων των κλινικών μελετών που οδήγησαν στην έγκριση των νεότερων θεραπευτικών παραγόντων και των συνδυασμών αυτών, για τη θεραπεία 1ης (atezolizumab & bevacizumab, lenvatinib, sorafenib) και 2ης (regorafenib, cabozantinib, nivolumab with or without ipilimumab, pembrolizumab, ramucirumab) γραμμής. Ο θεραπευτικός αλγόριθμος για τους ασθενείς με ανεγχείρητο, προχωρημένο ΗΚΚ δεν έχει ακόμα πλήρως καθορισθεί και οπωσδήποτε απαιτούνται προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες που θα συγκρίνουν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των νέων θεραπειών.","Hepatocellular carcinoma (HCC) represents the second leading cause of cancer-related death, occurs almost always in the setting of chronic liver disease and its prognosis is influenced not only by the extent of the neoplastic disease but by the severity of the underlying liver disease and the hepatic reserves. When HCC is diagnosed and treated at an early stage the prognosis is much better, as liver transplantation, hepatic resection and local ablative therapies are associated with good survival rates. Systemic therapy is appropriate for patients with advanced, unresectable or metastatic HCC who are unsuitable for locoregional therapy and whose liver function is sufficient to tolerate treatment. HCC is considered to be a relatively chemotherapy-refractory tumor and until 2008, there was no effective approved systemic therapy for patients with advanced HCC after failure of locoregional therapies. Given the vascular nature of HCC, antiangiogenic agents have been studied extensively and several molecularly targeted agents have already been approved as first and second-line treatment options, while immune checkpoint inhibitors have further extended the continuously changing therapeutic landscape. The main limitation for precision medicine in HCC is that even though important advances have been made in the field of HCC pathogenesis, the most frequent detected and potential actionable genetic alterations are infrequent. Herein we provide a comprehensive review of HCC epidemiology, risk factors, pathology, molecular biology, clinical evaluation and the clinical trial data of the currently approved treatment options for first- (i.e. atezolizumab plus bevacizumab, lenvatinib, sorafenib) and second-line (i.e. regorafenib, cabozantinib, nivolumab with or without ipilimumab, pembrolizumab, ramucirumab) treatment of patients with HCC. The treatment algorithm for inoperable, advanced HCC has not been defined yet and prospective randomized trials comparing the safety and the efficacy of the novel treatment agents and combinations are required."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Νεότερες εξελίξεις στη συστηματική θεραπεία του ηπατοκυτταρικού καρκινώματος. Πώς τροποποιούν το θεραπευτικό σχεδιασμό;"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπακογεώργος Αλέξανδρος-Μάριος","Bakogeorgos Alexandros-Marios"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Το ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα (ΗΚΚ) αποτελεί την δεύτερη αιτία θανάτου από καρκίνο, αναπτύσσεται σχεδόν πάντα στα πλαίσια προϋπαρχούσης χρόνιας ηπατικής νόσου και η πρόγνωσή του καθορίζεται όχι μόνο από την έκταση της νόσου αλλά και από τη βαρύτητα της υποκείμενης ηπατικής νόσου και των ηπατικών εφεδρειών. Αν η διάγνωση του ΗΚΚ γίνει σε αρχικό στάδιο της νόσου και η θεραπεία ξεκινήσει εγκαίρως, η πρόγνωση είναι καλή, καθώς η αλλογενής μεταμόσχευση ήπατος, η ηπατεκτομή και οι τοπικές θεραπείες καυτηρίασης συνδέονται με σημαντικό όφελος στην επιβίωση. Συστηματική θεραπεία πρέπει να χορηγείται σε ασθενείς με προχωρημένη, ανεγχείρητη ή μεταστατική νόσο, σε ασθενείς που δεν μπορούν να υποβληθούν σε τοπικοπεριοχική θεραπεία, εφόσον η ηπατική λειτουργία τους είναι επαρκής. Το ΗΚΚ θεωρείται χημειοανθεκτική νόσος και μέχρι το 2008 δεν υπήρχε καμία εγκεκριμένη συστηματική θεραπεία μετά την εξάντληση και αποτυχία των τοπικοπεριοχικών θεραπειών. Αρκετοί αντιαγγειογενετικοί παράγοντες εξετάστηκαν διεξοδικά και κάποιοι έχουν ήδη εγκριθεί για τη συστηματική θεραπεία 1ης και 2ης γραμμής ασθενών με ΗΚΚ που όπως γνωρίζουμε αποτελεί ένα ιδιαίτερα αγγειοβριθή όγκο. Την ίδια στιγμή οι αναστολείς των σημείων ελέγχου της ανοσολογικής απάντησης επεκτείνουν περαιτέρω το ταχέως και διαρκώς εξελισσόμενο θεραπευτικό πεδίο. Αν και έχουν γίνει σημαντικά βήματα στην διακρίβωση και κατανόηση των παθογενετικών μηχανισμών που οδηγούν στην εμφάνιση και την εξέλιξη του ΗΚΚ, ο σημαντικότερος περιορισμός για την εφαρμογή της Ιατρικής της Ακρίβειας στους ασθενείς με ΗΚΚ είναι το γεγονός ότι οι πιο συχνά ανιχνεύσιμες και ενδεχομένως στοχεύσιμες γενετικές παραλλαγές είναι σπάνιες. Στην παρούσα εργασία παρέχεται μια συστηματική ανασκόπηση της επιδημιολογίας, των παραγόντων κινδύνου, της παθολογικής ανατομικής, της μοριακής βιολογίας, της κλινικής αξιολόγησης και σταδιοποίησης καθώς και των δεδομένων των κλινικών μελετών που οδήγησαν στην έγκριση των νεότερων θεραπευτικών παραγόντων και των συνδυασμών αυτών, για τη θεραπεία 1ης (atezolizumab & bevacizumab, lenvatinib, sorafenib) και 2ης (regorafenib, cabozantinib, nivolumab with or without ipilimumab, pembrolizumab, ramucirumab) γραμμής. Ο θεραπευτικός αλγόριθμος για τους ασθενείς με ανεγχείρητο, προχωρημένο ΗΚΚ δεν έχει ακόμα πλήρως καθορισθεί και οπωσδήποτε απαιτούνται προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες που θα συγκρίνουν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των νέων θεραπειών.","Hepatocellular carcinoma (HCC) represents the second leading cause of cancer-related death, occurs almost always in the setting of chronic liver disease and its prognosis is influenced not only by the extent of the neoplastic disease but by the severity of the underlying liver disease and the hepatic reserves. When HCC is diagnosed and treated at an early stage the prognosis is much better, as liver transplantation, hepatic resection and local ablative therapies are associated with good survival rates. Systemic therapy is appropriate for patients with advanced, unresectable or metastatic HCC who are unsuitable for locoregional therapy and whose liver function is sufficient to tolerate treatment. HCC is considered to be a relatively chemotherapy-refractory tumor and until 2008, there was no effective approved systemic therapy for patients with advanced HCC after failure of locoregional therapies. Given the vascular nature of HCC, antiangiogenic agents have been studied extensively and several molecularly targeted agents have already been approved as first and second-line treatment options, while immune checkpoint inhibitors have further extended the continuously changing therapeutic landscape. The main limitation for precision medicine in HCC is that even though important advances have been made in the field of HCC pathogenesis, the most frequent detected and potential actionable genetic alterations are infrequent. Herein we provide a comprehensive review of HCC epidemiology, risk factors, pathology, molecular biology, clinical evaluation and the clinical trial data of the currently approved treatment options for first- (i.e. atezolizumab plus bevacizumab, lenvatinib, sorafenib) and second-line (i.e. regorafenib, cabozantinib, nivolumab with or without ipilimumab, pembrolizumab, ramucirumab) treatment of patients with HCC. The treatment algorithm for inoperable, advanced HCC has not been defined yet and prospective randomized trials comparing the safety and the efficacy of the novel treatment agents and combinations are required."],"dc:identifier":["uoadl:2947253","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947253"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Νεότερες εξελίξεις στη συστηματική θεραπεία του ηπατοκυτταρικού καρκινώματος. Πώς τροποποιούν το θεραπευτικό σχεδιασμό;"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:11Z"}