{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2947348"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2947348","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Sellar masses: a 13-year review (2008-2020) from a large neurosurgical academic center in Greece","abstract":"Εισαγωγή: Οι εξεργασίες του τουρκικού εφιππίου αποτελούν μια ετερογενή ομάδα συνήθως αργά αναπτυσσόμενων όγκων του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος. Η βιβλιογραφία έως σήμερα δεν διαθέτει κάποια μελέτη η οποία να αναλύει τα επιδημιολογικά δεδομένα ασθενών με τέτοιες εξεργασίες στην Ελλάδα. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι να καταγράψει και να αναλύσει τα επιδημιολογικά, κλινικά και ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά ασθενών με εξεργασίες του εφιππίου από ένα μεγάλο νευροχειρουργικό ακαδημαϊκό κέντρο της χώρας, στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός Υλικό και μέθοδος: Συλλέξαμε αναδρομικά τα δεδομένα όλων των ασθενών που εισήχθησαν στο Νευροχειρουργικό Τμήμα του Νοσοκομείου Ευαγγελισμός υπό τη διάγνωση εξεργασίας του τουρκικού εφιππίου από τον Ιανουάριο του 2008 έως τον Οκτώβριο του 2020. Αποτελέσματα: 282 ασθενείς συμπεριελήφθησαν στη μελέτη. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 53.5 (15.2) (διάμεσος: 54 και εύρος: 15-84). 144 ήταν άντρες (51.1%) και 138 γυναίκες (48.9%). 235 ασθενείς διαγνώσθηκαν με αδένωμα της υπόφυσης (83.3%), ενώ οι υπόλοιποι 47 (16.7%) με όγκους μη σχετιζόμενους με την υπόφυση. Το συχνότερο αδένωμα στη μελέτη μας ήταν το μη λειτουργικό αδένωμα (142/235, 60.5%) ακολουθούμενο από το αδένωμα που εκκρίνει αυξητική ορμόνη (38/235, 16.1%), το αδένωμα που εκκρίνει αδρενοκορτικοτρόπο ορμόνη (35/235, 14.9%) και το προλακτίνωμα (20/235, 8.5%). Στην άλλη ομάδα των μη υποφυσιακών όγκων, οι συχνότερες διαγνώσεις ήταν τα κρανιοφαρυγγιώματα (18/47, 38.3%), τα μηνιγγιώματα (6/47, 12.8%), άλλες κυστικές μάζες και γλοιώματα (αμφότερα 5/47, 10.6%). Οι ασθενείς με μη-λειτουργικά αδενώματα ήταν σημαντικά μεγαλύτεροι σε ηλικία σε σχέση με τους άλλους ιστολογικούς τύπους (59 ± 13 vs 46 ±11 vs 46.7 ± 12.3 vs 46.2 ± 15.9). Τα αδενώματα που εκκρίνουν αδρενοκορτικοτρόπο ορμόνη ήταν συχνότερα στις γυναίκες, ενώ τα μη λειτουργικά αδενώματα ανευρίσκονταν συχνότερα ως τυχαίo εύρημα. Η διασφηνοειδική προσπέλαση ήταν η συχνότερα χρησιμοποιούμενη χειρουργική μέθοδος για τα αδενώματα της υπόφυσης (194/235, 82.6%), ενώ οι ασθενείς με μη-υποφυσιακούς όγκους αντιμετωπίζονταν τυπικά με κρανιοτομία (19/47, 40.4%). Συμπεράσματα: Η μελέτη μας περιέγραψε το επιδημιολογικό προφίλ και τις κλινικές παραμέτρους νευροχειρουργικών ασθενών με εξεργασίες του τουρκικού εφιππίου. Αναμφίβολα, ένα χρήσιμο εργαλείο για όλους τους κλινικούς γιατρούς που αντιμετωπίζουν ασθενείς με παρόμοιους όγκους θα μπορούσε να είναι η δημιουργία ενός εθνικού μητρώου όγκων εγκεφάλου.","abstract_html":"Εισαγωγή: Οι εξεργασίες του τουρκικού εφιππίου αποτελούν μια ετερογενή ομάδα συνήθως αργά αναπτυσσόμενων όγκων του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος. Η βιβλιογραφία έως σήμερα δεν διαθέτει κάποια μελέτη η οποία να αναλύει τα επιδημιολογικά δεδομένα ασθενών με τέτοιες εξεργασίες στην Ελλάδα. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι να καταγράψει και να αναλύσει τα επιδημιολογικά, κλινικά και ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά ασθενών με εξεργασίες του εφιππίου από ένα μεγάλο νευροχειρουργικό ακαδημαϊκό κέντρο της χώρας, στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός Υλικό και μέθοδος: Συλλέξαμε αναδρομικά τα δεδομένα όλων των ασθενών που εισήχθησαν στο Νευροχειρουργικό Τμήμα του Νοσοκομείου Ευαγγελισμός υπό τη διάγνωση εξεργασίας του τουρκικού εφιππίου από τον Ιανουάριο του 2008 έως τον Οκτώβριο του 2020. Αποτελέσματα: 282 ασθενείς συμπεριελήφθησαν στη μελέτη. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 53.5 (15.2) (διάμεσος: 54 και εύρος: 15-84). 144 ήταν άντρες (51.1%) και 138 γυναίκες (48.9%). 235 ασθενείς διαγνώσθηκαν με αδένωμα της υπόφυσης (83.3%), ενώ οι υπόλοιποι 47 (16.7%) με όγκους μη σχετιζόμενους με την υπόφυση. Το συχνότερο αδένωμα στη μελέτη μας ήταν το μη λειτουργικό αδένωμα (142/235, 60.5%) ακολουθούμενο από το αδένωμα που εκκρίνει αυξητική ορμόνη (38/235, 16.1%), το αδένωμα που εκκρίνει αδρενοκορτικοτρόπο ορμόνη (35/235, 14.9%) και το προλακτίνωμα (20/235, 8.5%). Στην άλλη ομάδα των μη υποφυσιακών όγκων, οι συχνότερες διαγνώσεις ήταν τα κρανιοφαρυγγιώματα (18/47, 38.3%), τα μηνιγγιώματα (6/47, 12.8%), άλλες κυστικές μάζες και γλοιώματα (αμφότερα 5/47, 10.6%). Οι ασθενείς με μη-λειτουργικά αδενώματα ήταν σημαντικά μεγαλύτεροι σε ηλικία σε σχέση με τους άλλους ιστολογικούς τύπους (59 ± 13 vs 46 ±11 vs 46.7 ± 12.3 vs 46.2 ± 15.9). Τα αδενώματα που εκκρίνουν αδρενοκορτικοτρόπο ορμόνη ήταν συχνότερα στις γυναίκες, ενώ τα μη λειτουργικά αδενώματα ανευρίσκονταν συχνότερα ως τυχαίo εύρημα. Η διασφηνοειδική προσπέλαση ήταν η συχνότερα χρησιμοποιούμενη χειρουργική μέθοδος για τα αδενώματα της υπόφυσης (194/235, 82.6%), ενώ οι ασθενείς με μη-υποφυσιακούς όγκους αντιμετωπίζονταν τυπικά με κρανιοτομία (19/47, 40.4%). Συμπεράσματα: Η μελέτη μας περιέγραψε το επιδημιολογικό προφίλ και τις κλινικές παραμέτρους νευροχειρουργικών ασθενών με εξεργασίες του τουρκικού εφιππίου. Αναμφίβολα, ένα χρήσιμο εργαλείο για όλους τους κλινικούς γιατρούς που αντιμετωπίζουν ασθενείς με παρόμοιους όγκους θα μπορούσε να είναι η δημιουργία ενός εθνικού μητρώου όγκων εγκεφάλου.","abstract_has_math":false,"creators":["Καλαϊτζόγλου Δημήτριος","Kalaitzoglou Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:11Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2947348"],"render_values":[{"text":"uoadl:2947348","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947348","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947348","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2947348","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καλαϊτζόγλου Δημήτριος","Kalaitzoglou Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2947348","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947348"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Οι εξεργασίες του τουρκικού εφιππίου αποτελούν μια ετερογενή ομάδα συνήθως αργά αναπτυσσόμενων όγκων του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος. Η βιβλιογραφία έως σήμερα δεν διαθέτει κάποια μελέτη η οποία να αναλύει τα επιδημιολογικά δεδομένα ασθενών με τέτοιες εξεργασίες στην Ελλάδα. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι να καταγράψει και να αναλύσει τα επιδημιολογικά, κλινικά και ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά ασθενών με εξεργασίες του εφιππίου από ένα μεγάλο νευροχειρουργικό ακαδημαϊκό κέντρο της χώρας, στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός Υλικό και μέθοδος: Συλλέξαμε αναδρομικά τα δεδομένα όλων των ασθενών που εισήχθησαν στο Νευροχειρουργικό Τμήμα του Νοσοκομείου Ευαγγελισμός υπό τη διάγνωση εξεργασίας του τουρκικού εφιππίου από τον Ιανουάριο του 2008 έως τον Οκτώβριο του 2020. Αποτελέσματα: 282 ασθενείς συμπεριελήφθησαν στη μελέτη. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 53.5 (15.2) (διάμεσος: 54 και εύρος: 15-84). 144 ήταν άντρες (51.1%) και 138 γυναίκες (48.9%). 235 ασθενείς διαγνώσθηκαν με αδένωμα της υπόφυσης (83.3%), ενώ οι υπόλοιποι 47 (16.7%) με όγκους μη σχετιζόμενους με την υπόφυση. Το συχνότερο αδένωμα στη μελέτη μας ήταν το μη λειτουργικό αδένωμα (142/235, 60.5%) ακολουθούμενο από το αδένωμα που εκκρίνει αυξητική ορμόνη (38/235, 16.1%), το αδένωμα που εκκρίνει αδρενοκορτικοτρόπο ορμόνη (35/235, 14.9%) και το προλακτίνωμα (20/235, 8.5%). Στην άλλη ομάδα των μη υποφυσιακών όγκων, οι συχνότερες διαγνώσεις ήταν τα κρανιοφαρυγγιώματα (18/47, 38.3%), τα μηνιγγιώματα (6/47, 12.8%), άλλες κυστικές μάζες και γλοιώματα (αμφότερα 5/47, 10.6%). Οι ασθενείς με μη-λειτουργικά αδενώματα ήταν σημαντικά μεγαλύτεροι σε ηλικία σε σχέση με τους άλλους ιστολογικούς τύπους (59 ± 13 vs 46 ±11 vs 46.7 ± 12.3 vs 46.2 ± 15.9). Τα αδενώματα που εκκρίνουν αδρενοκορτικοτρόπο ορμόνη ήταν συχνότερα στις γυναίκες, ενώ τα μη λειτουργικά αδενώματα ανευρίσκονταν συχνότερα ως τυχαίo εύρημα. Η διασφηνοειδική προσπέλαση ήταν η συχνότερα χρησιμοποιούμενη χειρουργική μέθοδος για τα αδενώματα της υπόφυσης (194/235, 82.6%), ενώ οι ασθενείς με μη-υποφυσιακούς όγκους αντιμετωπίζονταν τυπικά με κρανιοτομία (19/47, 40.4%). Συμπεράσματα: Η μελέτη μας περιέγραψε το επιδημιολογικό προφίλ και τις κλινικές παραμέτρους νευροχειρουργικών ασθενών με εξεργασίες του τουρκικού εφιππίου. Αναμφίβολα, ένα χρήσιμο εργαλείο για όλους τους κλινικούς γιατρούς που αντιμετωπίζουν ασθενείς με παρόμοιους όγκους θα μπορούσε να είναι η δημιουργία ενός εθνικού μητρώου όγκων εγκεφάλου.","Introduction: Sellar masses (SMs) comprise a heterogeneous group of usually slow-growing tumors of the Central Nervous System. The literature lacks a study reporting epidemiological data of patients with sellar masses from Greece. Purpose: This study aims to record and analyze the epidemiological, clinical and histopathological characteristics of patients with sellar masses from a large neurosurgical academic center in the country, in Evaggelismos Hospital. Material and methods: We retrospectively collected the data of patients admitted to the Neurosurgery Department of Evaggelismos Hospital with a diagnosis of a sellar mass between January of 2008 and October of 2020. Results: The study included 282 patients with SMs. The mean age (SD) of patients was 53.5 (15.2). Their median age was 54 years (range: 15-84). There were 144 males (51.1%) and 138 females (48.9%). The diagnosis of a pituitary adenoma was established in 235 of the 282 cases (83.3%), while the other 47 patients (16.7%) were diagnosed with a non-pituitary SM. The most common pituitary adenomas in our study group were NFPAs (142/235, 60.5%) followed by GH-secreting tumors (38/235, 16.1%), ACTH-secreting adenomas (35/235, 14.9%) and prolactinomas (20/235, 8.5%). In the other group of non-pituitary SMs, the most common diagnoses were craniopharyngiomas (18/47, 38.3%), meningiomas (6/47, 12.8%), other cystic lesions and gliomas (both 5/47, 10.6%). Patients with NFPAs were significantly older than those with GH, ACTH or PRL secreting adenomas (59 ± 13 vs 46 ±11 vs 46.7 ± 12.3 vs 46.2 ± 15.9). ACTH-secreting adenomas were more frequent in female patients and NFPAs presented more commonly as an incidental finding. The transsphenoidal approach was the preferred surgical approach in patients with PAs (194/235, 82.6%), while patients with non-pituitary tumors were typically treated via a craniotomy (19/47, 40.4%). Conclusions: Our study described the epidemiologic profile and clinical parameters of neurosurgical patients harbouring sellar masses. A useful tool for all clinical doctors treating patients with such tumors could be the establishment of a national-wide CNS tumors registry."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Sellar masses: a 13-year review (2008-2020) from a large neurosurgical academic center in Greece"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καλαϊτζόγλου Δημήτριος","Kalaitzoglou Dimitrios"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή: Οι εξεργασίες του τουρκικού εφιππίου αποτελούν μια ετερογενή ομάδα συνήθως αργά αναπτυσσόμενων όγκων του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος. Η βιβλιογραφία έως σήμερα δεν διαθέτει κάποια μελέτη η οποία να αναλύει τα επιδημιολογικά δεδομένα ασθενών με τέτοιες εξεργασίες στην Ελλάδα. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι να καταγράψει και να αναλύσει τα επιδημιολογικά, κλινικά και ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά ασθενών με εξεργασίες του εφιππίου από ένα μεγάλο νευροχειρουργικό ακαδημαϊκό κέντρο της χώρας, στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός Υλικό και μέθοδος: Συλλέξαμε αναδρομικά τα δεδομένα όλων των ασθενών που εισήχθησαν στο Νευροχειρουργικό Τμήμα του Νοσοκομείου Ευαγγελισμός υπό τη διάγνωση εξεργασίας του τουρκικού εφιππίου από τον Ιανουάριο του 2008 έως τον Οκτώβριο του 2020. Αποτελέσματα: 282 ασθενείς συμπεριελήφθησαν στη μελέτη. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 53.5 (15.2) (διάμεσος: 54 και εύρος: 15-84). 144 ήταν άντρες (51.1%) και 138 γυναίκες (48.9%). 235 ασθενείς διαγνώσθηκαν με αδένωμα της υπόφυσης (83.3%), ενώ οι υπόλοιποι 47 (16.7%) με όγκους μη σχετιζόμενους με την υπόφυση. Το συχνότερο αδένωμα στη μελέτη μας ήταν το μη λειτουργικό αδένωμα (142/235, 60.5%) ακολουθούμενο από το αδένωμα που εκκρίνει αυξητική ορμόνη (38/235, 16.1%), το αδένωμα που εκκρίνει αδρενοκορτικοτρόπο ορμόνη (35/235, 14.9%) και το προλακτίνωμα (20/235, 8.5%). Στην άλλη ομάδα των μη υποφυσιακών όγκων, οι συχνότερες διαγνώσεις ήταν τα κρανιοφαρυγγιώματα (18/47, 38.3%), τα μηνιγγιώματα (6/47, 12.8%), άλλες κυστικές μάζες και γλοιώματα (αμφότερα 5/47, 10.6%). Οι ασθενείς με μη-λειτουργικά αδενώματα ήταν σημαντικά μεγαλύτεροι σε ηλικία σε σχέση με τους άλλους ιστολογικούς τύπους (59 ± 13 vs 46 ±11 vs 46.7 ± 12.3 vs 46.2 ± 15.9). Τα αδενώματα που εκκρίνουν αδρενοκορτικοτρόπο ορμόνη ήταν συχνότερα στις γυναίκες, ενώ τα μη λειτουργικά αδενώματα ανευρίσκονταν συχνότερα ως τυχαίo εύρημα. Η διασφηνοειδική προσπέλαση ήταν η συχνότερα χρησιμοποιούμενη χειρουργική μέθοδος για τα αδενώματα της υπόφυσης (194/235, 82.6%), ενώ οι ασθενείς με μη-υποφυσιακούς όγκους αντιμετωπίζονταν τυπικά με κρανιοτομία (19/47, 40.4%). Συμπεράσματα: Η μελέτη μας περιέγραψε το επιδημιολογικό προφίλ και τις κλινικές παραμέτρους νευροχειρουργικών ασθενών με εξεργασίες του τουρκικού εφιππίου. Αναμφίβολα, ένα χρήσιμο εργαλείο για όλους τους κλινικούς γιατρούς που αντιμετωπίζουν ασθενείς με παρόμοιους όγκους θα μπορούσε να είναι η δημιουργία ενός εθνικού μητρώου όγκων εγκεφάλου.","Introduction: Sellar masses (SMs) comprise a heterogeneous group of usually slow-growing tumors of the Central Nervous System. The literature lacks a study reporting epidemiological data of patients with sellar masses from Greece. Purpose: This study aims to record and analyze the epidemiological, clinical and histopathological characteristics of patients with sellar masses from a large neurosurgical academic center in the country, in Evaggelismos Hospital. Material and methods: We retrospectively collected the data of patients admitted to the Neurosurgery Department of Evaggelismos Hospital with a diagnosis of a sellar mass between January of 2008 and October of 2020. Results: The study included 282 patients with SMs. The mean age (SD) of patients was 53.5 (15.2). Their median age was 54 years (range: 15-84). There were 144 males (51.1%) and 138 females (48.9%). The diagnosis of a pituitary adenoma was established in 235 of the 282 cases (83.3%), while the other 47 patients (16.7%) were diagnosed with a non-pituitary SM. The most common pituitary adenomas in our study group were NFPAs (142/235, 60.5%) followed by GH-secreting tumors (38/235, 16.1%), ACTH-secreting adenomas (35/235, 14.9%) and prolactinomas (20/235, 8.5%). In the other group of non-pituitary SMs, the most common diagnoses were craniopharyngiomas (18/47, 38.3%), meningiomas (6/47, 12.8%), other cystic lesions and gliomas (both 5/47, 10.6%). Patients with NFPAs were significantly older than those with GH, ACTH or PRL secreting adenomas (59 ± 13 vs 46 ±11 vs 46.7 ± 12.3 vs 46.2 ± 15.9). ACTH-secreting adenomas were more frequent in female patients and NFPAs presented more commonly as an incidental finding. The transsphenoidal approach was the preferred surgical approach in patients with PAs (194/235, 82.6%), while patients with non-pituitary tumors were typically treated via a craniotomy (19/47, 40.4%). Conclusions: Our study described the epidemiologic profile and clinical parameters of neurosurgical patients harbouring sellar masses. A useful tool for all clinical doctors treating patients with such tumors could be the establishment of a national-wide CNS tumors registry."],"dc:identifier":["uoadl:2947348","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947348"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Sellar masses: a 13-year review (2008-2020) from a large neurosurgical academic center in Greece"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:11Z"}