{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2947693"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2947693","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Νευρογενής έκτοπη οστεοποίηση και νεότερες μοριακές θεραπείες","abstract":"O όρος ¨Νευρογενής έκτοπη οστεοποίηση¨ αναφέρεται στον σχηματισμό ώριμου οστού εντός των μαλακών μορίων, πέριξ μεγάλων παραλυτικών αρθρώσεων, ως επακόλουθο τραυματισμού του νωτιαίου μυελού ή του εγκεφάλου. Κλινικά εκδηλώνεται κυρίως με άλγος, αγκύλωση των αρθρώσεων και έκπτωση της λειτουργικότητας. Η έκτοπη οστεοποίηση επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών, καθυστερεί την αποκατάστασή τους και αυξάνει τη νοσηρότητα. Oι ενδογενείς μηχανισμοί που προκαλούν την έκτοπη οστεοποίηση, τόσο σε μοριακό όσο και σε κυτταρικό επίπεδο, έχουν αποτελέσει το επίκεντρο πολλών μελετών τα τελευταία χρόνια. Αυτό οφείλεται στην ανάγκη εύρεσης νέων θεραπειών, καθώς οι υπάρχουσες, όπως τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα και η ακτινοβολία, δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά, ειδικά στην περίπτωση της νευρογενούς έκτοπης οστεοποίησης. Ο παθοφυσιολογικός μηχανισμός του σχηματισμού της έκτοπης οστεοποίησης, και ειδικότερα της νευρογενούς, δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Ωστόσο, πολλές νέες θεραπευτικές στρατηγικές βρίσκονται υπό μελέτη και βασίζονται στην κατανόηση αυτών των μηχανισμών σε μοριακό επίπεδο στοχεύοντας στην αναστολή της παθολογικής διεργασίας που οδηγεί σε έκτοπη οστεοποίηση, στα διάφορα στάδια σηματοδότησης. Οι παράγοντες που εμπλέκονται σε αυτά τα μονοπάτια και στους οποίους στοχεύουν οι νεότερες θεραπείες, είναι: οι οστικές μορφογενετικές πρωτεΐνες (ΒΜΡ-bone morphogenetic proteins), οι αγωνιστές ρετινοϊκού οξέος (retinoic acid agonists), οι αναστολείς υποξίας (HIF1a- hypoxia induable factor 1a inhibitors), οι δεσμευτές ελεύθερων ριζών και οι ανοσολογικοί παράγοντες (imatinib, saracatinib).Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με την παθοφυσιολογία και τις τρέχουσες μοριακές θεραπείες για την αντιμετώπιση της νευρογενούς έκτοπης οστεοποίησης.","abstract_html":"O όρος ¨Νευρογενής έκτοπη οστεοποίηση¨ αναφέρεται στον σχηματισμό ώριμου οστού εντός των μαλακών μορίων, πέριξ μεγάλων παραλυτικών αρθρώσεων, ως επακόλουθο τραυματισμού του νωτιαίου μυελού ή του εγκεφάλου. Κλινικά εκδηλώνεται κυρίως με άλγος, αγκύλωση των αρθρώσεων και έκπτωση της λειτουργικότητας. Η έκτοπη οστεοποίηση επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών, καθυστερεί την αποκατάστασή τους και αυξάνει τη νοσηρότητα. Oι ενδογενείς μηχανισμοί που προκαλούν την έκτοπη οστεοποίηση, τόσο σε μοριακό όσο και σε κυτταρικό επίπεδο, έχουν αποτελέσει το επίκεντρο πολλών μελετών τα τελευταία χρόνια. Αυτό οφείλεται στην ανάγκη εύρεσης νέων θεραπειών, καθώς οι υπάρχουσες, όπως τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα και η ακτινοβολία, δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά, ειδικά στην περίπτωση της νευρογενούς έκτοπης οστεοποίησης. Ο παθοφυσιολογικός μηχανισμός του σχηματισμού της έκτοπης οστεοποίησης, και ειδικότερα της νευρογενούς, δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Ωστόσο, πολλές νέες θεραπευτικές στρατηγικές βρίσκονται υπό μελέτη και βασίζονται στην κατανόηση αυτών των μηχανισμών σε μοριακό επίπεδο στοχεύοντας στην αναστολή της παθολογικής διεργασίας που οδηγεί σε έκτοπη οστεοποίηση, στα διάφορα στάδια σηματοδότησης. Οι παράγοντες που εμπλέκονται σε αυτά τα μονοπάτια και στους οποίους στοχεύουν οι νεότερες θεραπείες, είναι: οι οστικές μορφογενετικές πρωτεΐνες (ΒΜΡ-bone morphogenetic proteins), οι αγωνιστές ρετινοϊκού οξέος (retinoic acid agonists), οι αναστολείς υποξίας (HIF1a- hypoxia induable factor 1a inhibitors), οι δεσμευτές ελεύθερων ριζών και οι ανοσολογικοί παράγοντες (imatinib, saracatinib).Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με την παθοφυσιολογία και τις τρέχουσες μοριακές θεραπείες για την αντιμετώπιση της νευρογενούς έκτοπης οστεοποίησης.","abstract_has_math":false,"creators":["Αμπαδιωτάκη Μαργαρίτα-Μιχαέλα","Ampadiotaki Margarita-Michaela"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:14Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2947693"],"render_values":[{"text":"uoadl:2947693","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947693","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947693","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2947693","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αμπαδιωτάκη Μαργαρίτα-Μιχαέλα","Ampadiotaki Margarita-Michaela"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2947693","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947693"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["O όρος ¨Νευρογενής έκτοπη οστεοποίηση¨ αναφέρεται στον σχηματισμό ώριμου οστού εντός των μαλακών μορίων, πέριξ μεγάλων παραλυτικών αρθρώσεων, ως επακόλουθο τραυματισμού του νωτιαίου μυελού ή του εγκεφάλου. Κλινικά εκδηλώνεται κυρίως με άλγος, αγκύλωση των αρθρώσεων και έκπτωση της λειτουργικότητας. Η έκτοπη οστεοποίηση επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών, καθυστερεί την αποκατάστασή τους και αυξάνει τη νοσηρότητα. Oι ενδογενείς μηχανισμοί που προκαλούν την έκτοπη οστεοποίηση, τόσο σε μοριακό όσο και σε κυτταρικό επίπεδο, έχουν αποτελέσει το επίκεντρο πολλών μελετών τα τελευταία χρόνια. Αυτό οφείλεται στην ανάγκη εύρεσης νέων θεραπειών, καθώς οι υπάρχουσες, όπως τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα και η ακτινοβολία, δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά, ειδικά στην περίπτωση της νευρογενούς έκτοπης οστεοποίησης. Ο παθοφυσιολογικός μηχανισμός του σχηματισμού της έκτοπης οστεοποίησης, και ειδικότερα της νευρογενούς, δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Ωστόσο, πολλές νέες θεραπευτικές στρατηγικές βρίσκονται υπό μελέτη και βασίζονται στην κατανόηση αυτών των μηχανισμών σε μοριακό επίπεδο στοχεύοντας στην αναστολή της παθολογικής διεργασίας που οδηγεί σε έκτοπη οστεοποίηση, στα διάφορα στάδια σηματοδότησης. Οι παράγοντες που εμπλέκονται σε αυτά τα μονοπάτια και στους οποίους στοχεύουν οι νεότερες θεραπείες, είναι: οι οστικές μορφογενετικές πρωτεΐνες (ΒΜΡ-bone morphogenetic proteins), οι αγωνιστές ρετινοϊκού οξέος (retinoic acid agonists), οι αναστολείς υποξίας (HIF1a- hypoxia induable factor 1a inhibitors), οι δεσμευτές ελεύθερων ριζών και οι ανοσολογικοί παράγοντες (imatinib, saracatinib).Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με την παθοφυσιολογία και τις τρέχουσες μοριακές θεραπείες για την αντιμετώπιση της νευρογενούς έκτοπης οστεοποίησης.","The term neurogenic heterotopic ossification is used to describe the pathological bone formation in soft tissues, due to spinal cord or brain injury. It is often presented with pain and stiffness of the affected joint. Neurogenic heterotopic ossification affects the quality of life of these patients, delays their rehabilitation and therefore increases morbidity. The aim of this article is to emphasize on pathophysiology mechanism of heterotopic ossification. In this direction a review of the current literature, under certain criteria, was performed. It was demonstrated that potent treatment strategies are based on understanding the molecular mechanisms and aiming to inhibit the pathological process of the heterotopic ossification in various stages. New treatments are targeting in several factors such as bone morphogenetic proteins (BMPs), retinoic acid receptors (RAR-retinoic acid receptors), hypoxic inhibitors (Hif1-inhibitors, rapamycin), free radical scavengers and immunological agents (imatinib). The endogenous mechanisms that cause heterotopic ossification, both at the molecular and cellular level, have been the focus of many studies in recent years. The need to find new treatments for heterotopic ossification is imperative, as older treatments, such as anti-inflammatory drugs and radiation, are ineffective, especially in the case of neurogenic heterotopic ossification."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Νευρογενής έκτοπη οστεοποίηση και νεότερες μοριακές θεραπείες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αμπαδιωτάκη Μαργαρίτα-Μιχαέλα","Ampadiotaki Margarita-Michaela"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["O όρος ¨Νευρογενής έκτοπη οστεοποίηση¨ αναφέρεται στον σχηματισμό ώριμου οστού εντός των μαλακών μορίων, πέριξ μεγάλων παραλυτικών αρθρώσεων, ως επακόλουθο τραυματισμού του νωτιαίου μυελού ή του εγκεφάλου. Κλινικά εκδηλώνεται κυρίως με άλγος, αγκύλωση των αρθρώσεων και έκπτωση της λειτουργικότητας. Η έκτοπη οστεοποίηση επηρεάζει σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών, καθυστερεί την αποκατάστασή τους και αυξάνει τη νοσηρότητα. Oι ενδογενείς μηχανισμοί που προκαλούν την έκτοπη οστεοποίηση, τόσο σε μοριακό όσο και σε κυτταρικό επίπεδο, έχουν αποτελέσει το επίκεντρο πολλών μελετών τα τελευταία χρόνια. Αυτό οφείλεται στην ανάγκη εύρεσης νέων θεραπειών, καθώς οι υπάρχουσες, όπως τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα και η ακτινοβολία, δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά, ειδικά στην περίπτωση της νευρογενούς έκτοπης οστεοποίησης. Ο παθοφυσιολογικός μηχανισμός του σχηματισμού της έκτοπης οστεοποίησης, και ειδικότερα της νευρογενούς, δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Ωστόσο, πολλές νέες θεραπευτικές στρατηγικές βρίσκονται υπό μελέτη και βασίζονται στην κατανόηση αυτών των μηχανισμών σε μοριακό επίπεδο στοχεύοντας στην αναστολή της παθολογικής διεργασίας που οδηγεί σε έκτοπη οστεοποίηση, στα διάφορα στάδια σηματοδότησης. Οι παράγοντες που εμπλέκονται σε αυτά τα μονοπάτια και στους οποίους στοχεύουν οι νεότερες θεραπείες, είναι: οι οστικές μορφογενετικές πρωτεΐνες (ΒΜΡ-bone morphogenetic proteins), οι αγωνιστές ρετινοϊκού οξέος (retinoic acid agonists), οι αναστολείς υποξίας (HIF1a- hypoxia induable factor 1a inhibitors), οι δεσμευτές ελεύθερων ριζών και οι ανοσολογικοί παράγοντες (imatinib, saracatinib).Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με την παθοφυσιολογία και τις τρέχουσες μοριακές θεραπείες για την αντιμετώπιση της νευρογενούς έκτοπης οστεοποίησης.","The term neurogenic heterotopic ossification is used to describe the pathological bone formation in soft tissues, due to spinal cord or brain injury. It is often presented with pain and stiffness of the affected joint. Neurogenic heterotopic ossification affects the quality of life of these patients, delays their rehabilitation and therefore increases morbidity. The aim of this article is to emphasize on pathophysiology mechanism of heterotopic ossification. In this direction a review of the current literature, under certain criteria, was performed. It was demonstrated that potent treatment strategies are based on understanding the molecular mechanisms and aiming to inhibit the pathological process of the heterotopic ossification in various stages. New treatments are targeting in several factors such as bone morphogenetic proteins (BMPs), retinoic acid receptors (RAR-retinoic acid receptors), hypoxic inhibitors (Hif1-inhibitors, rapamycin), free radical scavengers and immunological agents (imatinib). The endogenous mechanisms that cause heterotopic ossification, both at the molecular and cellular level, have been the focus of many studies in recent years. The need to find new treatments for heterotopic ossification is imperative, as older treatments, such as anti-inflammatory drugs and radiation, are ineffective, especially in the case of neurogenic heterotopic ossification."],"dc:identifier":["uoadl:2947693","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947693"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Νευρογενής έκτοπη οστεοποίηση και νεότερες μοριακές θεραπείες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:14Z"}