{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2947913"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2947913","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Καταγραφή των αρθριτικών εκδηλώσεων σε ασθενείς με Ιδιοπαθή Φλεγμονώδη Νόσο του Εντέρου υπό αγωγή με βιολογικούς παράγοντες","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Το Vedolizumab και το Infliximab είναι μονοκλωνικά αντισώματα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της μέτριας και σοβαρής ελκώδους κολίτιδας (ΕΚ) και της νόσου του Crohn (ΝC). Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι συγκεκριμένες θεραπείες σχετίζονται με την νέα εκδήλωση ή την επανεμφάνιση εξωεντερικών εκδηλώσεων, μεταξύ των οποίων η αρθραλγία είναι η πιο συχνή. Στόχος της μελέτης ήταν η καταγραφή της συχνότητας των χαρακτηριστικών καθώς και των πιθανών προγνωστικών παραγόντων που σχετίζονται με την ανάπτυξη αρθραλγίας σε ασθενείς υπό θεραπεία με Vedolizumab ή Infliximab. ΜΕΘΟΔΟΙ: Διενεργήθηκε προοπτική μελέτη παρελθόντος στην οποία συμμετείχαν ασθενείς με ιδιοπαθή φλεγμονώδη νόσο του εντέρου (ΙΦΝΕ) από τρία κέντρα ΙΦΝΕ τριτοβάθμιων νοσοκομείων του νομού Αττικής. Συνολικά συμμετείχαν 115 ασθενείς υπό Vedolizumab (άνδρες=50.4%, ΕΚ=70.4%, διάμεση διάρκεια παρακολούθησης=9 μήνες) και 93 υπό Infliximab (άνδρες=69.9%, ΕΚ=29%, διάμεση διάρκεια της παρακολούθησης=29.1 μήνες). Για κάθε συμμετέχοντα ως χρονικό σημείο εισόδου στη μελέτη ορίστηκε η πρώτη ημέρα χορήγησης του φαρμάκου, ενώ ως τελικό σημείο η ημέρα εμφάνισης αρθραλγίας, διακοπής του φαρμάκου, ή της συνέντευξης εφόσον ο ασθενής εξακολουθούσε να λαμβάνει το φάρμακο. Για τη διερεύνηση της επίδρασης παραγόντων στην εμφάνιση των μελετώμενων εκδηλώσεων χρησιμοποιήθηκε πολυπαραγοντικό μοντέλο αναλογικών κινδύνων του Cox. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Οι ασθενείς υπό Vedolizumab είχαν υψηλότερο κίνδυνο εκδήλωσης νέο-εμφανιζόμενης (Hazard Ratio [HR]=4.76, P=0.001) και υποτροπιάζουσας αρθραλγίας (HR=5.41, P=0.003) σε σύγκριση με τους ασθενείς υπό Infliximab. Στους ασθενείς υπό Vedolizumab, εκδηλώθηκε νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία στο 20.9%, υποτροπιάζουσα στο 37.8% των 45 ασθενών σε κίνδυνο και επιδεινούμενη στο 13.3% των 30 ασθενών σε κίνδυνο. Στους ασθενείς υπό Infliximab, εκδηλώθηκε νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία στο 11.8%, υποτροπιάζουσα στο 12.5% εκ των 32 ασθενών σε κίνδυνο και επιδεινούμενη στο 18.8% εκ των 16 ασθενών σε κίνδυνο. Η νεοεμφανιζόμενη και η υποτροπιάζουσα αρθραλγία υπό Vedolizumab διέφεραν σε ορισμένα χαρακτηριστικά. Η νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία αφορούσε περιφερειακές αρθρώσεις στο 91.7%, ήταν ηπιότερη σε ένταση, εμφανίστηκε λίγο μετά την έναρξη του φαρμάκου (διάμεση έκθεση στο φάρμακο=3 μήνες, IQR=5 μήνες) σε ασθενείς σε ύφεση και υποχώρησε στο 50% των περιπτώσεων. Στο πολυπαραγοντικό μοντέλο αναλογικών κινδύνων του Cox, η νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία υπό Vedolizumab βρέθηκε να σχετίζεται στατιστικά σημαντικά με την εκτεταμένη κολίτιδα (HR=2.91, 95% CI=1.04-8.12) ενώ η νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία υπό Infliximab να σχετίζεται στατιστικά σημαντικά με το ιστορικό αρθρικών εξωεντερικών εκδηλώσεων (HR=8.96, 95% CI:1.58-50.85). Από τους 15 ασθενείς με σύγχρονη λήψη αζαθειοπρίνης και Vedolizumab κανείς δεν εκδήλωσε νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία (X2 P=0.03, Fisher’s exact test P=0.038). Δεν εντοπίστηκαν προγνωστικοί παράγοντες για την εκδήλωση υποτροπιάζουσας και επιδεινούμενης αρθραλγίας με οποιοδήποτε από τα δύο φάρμακα. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η θεραπεία με Vedolizumab βρέθηκε να σχετίζεται με την εκδήλωση αρθραλγίας στο παρόν δείγμα. Οι ασθενείς με εκτεταμένη ελκώδη κολίτιδα είχαν υψηλότερο κίνδυνο εκδήλωσης νεοεμφανιζόμενη αρθραλγίας, ενώ, η ταυτόχρονη θεραπεία με αζαθειοπρίνη φαίνεται να έχει προφυλακτική δράση. Το εύρημα αυτό μπορεί να είναι ενδεικτικό ενός διακριτού μηχανισμού μεσολαβούμενου από τα ενεργοποιημένα λεμφοκύτταρα.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Το Vedolizumab και το Infliximab είναι μονοκλωνικά αντισώματα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της μέτριας και σοβαρής ελκώδους κολίτιδας (ΕΚ) και της νόσου του Crohn (ΝC). Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι συγκεκριμένες θεραπείες σχετίζονται με την νέα εκδήλωση ή την επανεμφάνιση εξωεντερικών εκδηλώσεων, μεταξύ των οποίων η αρθραλγία είναι η πιο συχνή. Στόχος της μελέτης ήταν η καταγραφή της συχνότητας των χαρακτηριστικών καθώς και των πιθανών προγνωστικών παραγόντων που σχετίζονται με την ανάπτυξη αρθραλγίας σε ασθενείς υπό θεραπεία με Vedolizumab ή Infliximab. ΜΕΘΟΔΟΙ: Διενεργήθηκε προοπτική μελέτη παρελθόντος στην οποία συμμετείχαν ασθενείς με ιδιοπαθή φλεγμονώδη νόσο του εντέρου (ΙΦΝΕ) από τρία κέντρα ΙΦΝΕ τριτοβάθμιων νοσοκομείων του νομού Αττικής. Συνολικά συμμετείχαν 115 ασθενείς υπό Vedolizumab (άνδρες=50.4%, ΕΚ=70.4%, διάμεση διάρκεια παρακολούθησης=9 μήνες) και 93 υπό Infliximab (άνδρες=69.9%, ΕΚ=29%, διάμεση διάρκεια της παρακολούθησης=29.1 μήνες). Για κάθε συμμετέχοντα ως χρονικό σημείο εισόδου στη μελέτη ορίστηκε η πρώτη ημέρα χορήγησης του φαρμάκου, ενώ ως τελικό σημείο η ημέρα εμφάνισης αρθραλγίας, διακοπής του φαρμάκου, ή της συνέντευξης εφόσον ο ασθενής εξακολουθούσε να λαμβάνει το φάρμακο. Για τη διερεύνηση της επίδρασης παραγόντων στην εμφάνιση των μελετώμενων εκδηλώσεων χρησιμοποιήθηκε πολυπαραγοντικό μοντέλο αναλογικών κινδύνων του Cox. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Οι ασθενείς υπό Vedolizumab είχαν υψηλότερο κίνδυνο εκδήλωσης νέο-εμφανιζόμενης (Hazard Ratio [HR]=4.76, P=0.001) και υποτροπιάζουσας αρθραλγίας (HR=5.41, P=0.003) σε σύγκριση με τους ασθενείς υπό Infliximab. Στους ασθενείς υπό Vedolizumab, εκδηλώθηκε νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία στο 20.9%, υποτροπιάζουσα στο 37.8% των 45 ασθενών σε κίνδυνο και επιδεινούμενη στο 13.3% των 30 ασθενών σε κίνδυνο. Στους ασθενείς υπό Infliximab, εκδηλώθηκε νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία στο 11.8%, υποτροπιάζουσα στο 12.5% εκ των 32 ασθενών σε κίνδυνο και επιδεινούμενη στο 18.8% εκ των 16 ασθενών σε κίνδυνο. Η νεοεμφανιζόμενη και η υποτροπιάζουσα αρθραλγία υπό Vedolizumab διέφεραν σε ορισμένα χαρακτηριστικά. Η νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία αφορούσε περιφερειακές αρθρώσεις στο 91.7%, ήταν ηπιότερη σε ένταση, εμφανίστηκε λίγο μετά την έναρξη του φαρμάκου (διάμεση έκθεση στο φάρμακο=3 μήνες, IQR=5 μήνες) σε ασθενείς σε ύφεση και υποχώρησε στο 50% των περιπτώσεων. Στο πολυπαραγοντικό μοντέλο αναλογικών κινδύνων του Cox, η νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία υπό Vedolizumab βρέθηκε να σχετίζεται στατιστικά σημαντικά με την εκτεταμένη κολίτιδα (HR=2.91, 95% CI=1.04-8.12) ενώ η νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία υπό Infliximab να σχετίζεται στατιστικά σημαντικά με το ιστορικό αρθρικών εξωεντερικών εκδηλώσεων (HR=8.96, 95% CI:1.58-50.85). Από τους 15 ασθενείς με σύγχρονη λήψη αζαθειοπρίνης και Vedolizumab κανείς δεν εκδήλωσε νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία (X2 P=0.03, Fisher’s exact test P=0.038). Δεν εντοπίστηκαν προγνωστικοί παράγοντες για την εκδήλωση υποτροπιάζουσας και επιδεινούμενης αρθραλγίας με οποιοδήποτε από τα δύο φάρμακα. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η θεραπεία με Vedolizumab βρέθηκε να σχετίζεται με την εκδήλωση αρθραλγίας στο παρόν δείγμα. Οι ασθενείς με εκτεταμένη ελκώδη κολίτιδα είχαν υψηλότερο κίνδυνο εκδήλωσης νεοεμφανιζόμενη αρθραλγίας, ενώ, η ταυτόχρονη θεραπεία με αζαθειοπρίνη φαίνεται να έχει προφυλακτική δράση. Το εύρημα αυτό μπορεί να είναι ενδεικτικό ενός διακριτού μηχανισμού μεσολαβούμενου από τα ενεργοποιημένα λεμφοκύτταρα.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοκκότης Γεώργιος","Kokkotis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2947913"],"render_values":[{"text":"uoadl:2947913","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947913","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947913","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2947913","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοκκότης Γεώργιος","Kokkotis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2947913","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947913"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Το Vedolizumab και το Infliximab είναι μονοκλωνικά αντισώματα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της μέτριας και σοβαρής ελκώδους κολίτιδας (ΕΚ) και της νόσου του Crohn (ΝC). Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι συγκεκριμένες θεραπείες σχετίζονται με την νέα εκδήλωση ή την επανεμφάνιση εξωεντερικών εκδηλώσεων, μεταξύ των οποίων η αρθραλγία είναι η πιο συχνή. Στόχος της μελέτης ήταν η καταγραφή της συχνότητας των χαρακτηριστικών καθώς και των πιθανών προγνωστικών παραγόντων που σχετίζονται με την ανάπτυξη αρθραλγίας σε ασθενείς υπό θεραπεία με Vedolizumab ή Infliximab. ΜΕΘΟΔΟΙ: Διενεργήθηκε προοπτική μελέτη παρελθόντος στην οποία συμμετείχαν ασθενείς με ιδιοπαθή φλεγμονώδη νόσο του εντέρου (ΙΦΝΕ) από τρία κέντρα ΙΦΝΕ τριτοβάθμιων νοσοκομείων του νομού Αττικής. Συνολικά συμμετείχαν 115 ασθενείς υπό Vedolizumab (άνδρες=50.4%, ΕΚ=70.4%, διάμεση διάρκεια παρακολούθησης=9 μήνες) και 93 υπό Infliximab (άνδρες=69.9%, ΕΚ=29%, διάμεση διάρκεια της παρακολούθησης=29.1 μήνες). Για κάθε συμμετέχοντα ως χρονικό σημείο εισόδου στη μελέτη ορίστηκε η πρώτη ημέρα χορήγησης του φαρμάκου, ενώ ως τελικό σημείο η ημέρα εμφάνισης αρθραλγίας, διακοπής του φαρμάκου, ή της συνέντευξης εφόσον ο ασθενής εξακολουθούσε να λαμβάνει το φάρμακο. Για τη διερεύνηση της επίδρασης παραγόντων στην εμφάνιση των μελετώμενων εκδηλώσεων χρησιμοποιήθηκε πολυπαραγοντικό μοντέλο αναλογικών κινδύνων του Cox. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Οι ασθενείς υπό Vedolizumab είχαν υψηλότερο κίνδυνο εκδήλωσης νέο-εμφανιζόμενης (Hazard Ratio [HR]=4.76, P=0.001) και υποτροπιάζουσας αρθραλγίας (HR=5.41, P=0.003) σε σύγκριση με τους ασθενείς υπό Infliximab. Στους ασθενείς υπό Vedolizumab, εκδηλώθηκε νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία στο 20.9%, υποτροπιάζουσα στο 37.8% των 45 ασθενών σε κίνδυνο και επιδεινούμενη στο 13.3% των 30 ασθενών σε κίνδυνο. Στους ασθενείς υπό Infliximab, εκδηλώθηκε νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία στο 11.8%, υποτροπιάζουσα στο 12.5% εκ των 32 ασθενών σε κίνδυνο και επιδεινούμενη στο 18.8% εκ των 16 ασθενών σε κίνδυνο. Η νεοεμφανιζόμενη και η υποτροπιάζουσα αρθραλγία υπό Vedolizumab διέφεραν σε ορισμένα χαρακτηριστικά. Η νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία αφορούσε περιφερειακές αρθρώσεις στο 91.7%, ήταν ηπιότερη σε ένταση, εμφανίστηκε λίγο μετά την έναρξη του φαρμάκου (διάμεση έκθεση στο φάρμακο=3 μήνες, IQR=5 μήνες) σε ασθενείς σε ύφεση και υποχώρησε στο 50% των περιπτώσεων. Στο πολυπαραγοντικό μοντέλο αναλογικών κινδύνων του Cox, η νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία υπό Vedolizumab βρέθηκε να σχετίζεται στατιστικά σημαντικά με την εκτεταμένη κολίτιδα (HR=2.91, 95% CI=1.04-8.12) ενώ η νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία υπό Infliximab να σχετίζεται στατιστικά σημαντικά με το ιστορικό αρθρικών εξωεντερικών εκδηλώσεων (HR=8.96, 95% CI:1.58-50.85). Από τους 15 ασθενείς με σύγχρονη λήψη αζαθειοπρίνης και Vedolizumab κανείς δεν εκδήλωσε νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία (X2 P=0.03, Fisher’s exact test P=0.038). Δεν εντοπίστηκαν προγνωστικοί παράγοντες για την εκδήλωση υποτροπιάζουσας και επιδεινούμενης αρθραλγίας με οποιοδήποτε από τα δύο φάρμακα. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η θεραπεία με Vedolizumab βρέθηκε να σχετίζεται με την εκδήλωση αρθραλγίας στο παρόν δείγμα. Οι ασθενείς με εκτεταμένη ελκώδη κολίτιδα είχαν υψηλότερο κίνδυνο εκδήλωσης νεοεμφανιζόμενη αρθραλγίας, ενώ, η ταυτόχρονη θεραπεία με αζαθειοπρίνη φαίνεται να έχει προφυλακτική δράση. Το εύρημα αυτό μπορεί να είναι ενδεικτικό ενός διακριτού μηχανισμού μεσολαβούμενου από τα ενεργοποιημένα λεμφοκύτταρα.","INTRODUCTION: Vedolizumab and Infliximab are monoclonal antibodies used for the treatment of moderate to severe Ulcerative Colitis (UC) and Crohn’s Disease (CD). Evidence is accumulating that patients receiving these drugs are experiencing either new onset or reactivation of extra-intestinal manifestations, among which arthralgia, is the most prominent. We aimed to study the incidence and characteristics of arthralgias as well as their possible predictors in patients under treatment with Vedolizumab or Infliximab. METHODS: A retrospective cohort study was implemented recruiting patients diagnosed with inflammatory bowel disease (IBD) from three IBD centers situated in tertiary hospitals in Athens, Greece. A total of 115 patients treated with Vedolizumab (men=50.4%, UC=70.4%, median duration of follow-up=9 months) and 93 treated with Infliximab (men=69.9%, UC=29%, median duration of follow-up=29.1 months) participated in the study. For each participant the entry point in the study was the first day of drug administration while the end of follow-up was either the day of arthralgia occurrence, the day of drug discontinuation or the day the interview took place, if the patient was still under treatment, whichever came first. Multivariate Cox proportional-hazards models were used to identify factors associated with the endpoints of interest. RESULTS: Patients under Vedolizumab were at higher risk for developing new-onset (Hazard Ratio [HR]=4.76, P=0.001) and recurrent (HR=5.41, P=0.003) arthralgias compared to patients under Infliximab. Under Vedolizumab, new onset arthralgia occurred in 20.9%, recurrent in 37.8% of 45 patients at risk and exacerbating in 13.3% of 30 patients at risk. Under Infliximab, new onset arthralgia occurred in 11.8%, recurrent in 12.5% of 32 patients at risk and exacerbating in 18.8% of 16 patients at risk. New-onset and recurrent arthralgias under Vedolizumab differed in certain characteristics. New-onset arthralgia involved peripheral joints in 91.7%, was milder, occurred shortly after Vedolizumab initiation (median drug exposure= 3 months, IQR=5 months) in patients in remission and remitted in 50% of cases. In multivariate Cox's proportional-hazards models new onset arthralgia under Vedolizumab was significantly associated with extensive colitis (HR=2.91, 95%CI=1.04-8.12), and new onset arthralgia under Infliximab was significantly associated with history of articular extra-intestinal manifestation (HR=8.96, 95% CI:1.58-50.85). Of 15 patients with concomitant treatment of Azathioprine no one manifested new-onset arthralgia (X2 P= 0.03, Fisher’s exact test P=0.038). No predictors were identified for recurrent and exacerbating arthralgia under either drug. CONCLUSION: Vedolizumab treatment was associated with manifestation of arthralgia in this study sample. Patients with extensive ulcerative colitis had a higher risk of developing new-onset arthralgia, whereas, concomitant treatment with azathioprine seems to have a prophylactic effect. This effect could be indicative of a distinct pathophysiological lymphocyte mediated mechanism."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Καταγραφή των αρθριτικών εκδηλώσεων σε ασθενείς με Ιδιοπαθή Φλεγμονώδη Νόσο του Εντέρου υπό αγωγή με βιολογικούς παράγοντες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοκκότης Γεώργιος","Kokkotis Georgios"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Το Vedolizumab και το Infliximab είναι μονοκλωνικά αντισώματα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της μέτριας και σοβαρής ελκώδους κολίτιδας (ΕΚ) και της νόσου του Crohn (ΝC). Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι συγκεκριμένες θεραπείες σχετίζονται με την νέα εκδήλωση ή την επανεμφάνιση εξωεντερικών εκδηλώσεων, μεταξύ των οποίων η αρθραλγία είναι η πιο συχνή. Στόχος της μελέτης ήταν η καταγραφή της συχνότητας των χαρακτηριστικών καθώς και των πιθανών προγνωστικών παραγόντων που σχετίζονται με την ανάπτυξη αρθραλγίας σε ασθενείς υπό θεραπεία με Vedolizumab ή Infliximab. ΜΕΘΟΔΟΙ: Διενεργήθηκε προοπτική μελέτη παρελθόντος στην οποία συμμετείχαν ασθενείς με ιδιοπαθή φλεγμονώδη νόσο του εντέρου (ΙΦΝΕ) από τρία κέντρα ΙΦΝΕ τριτοβάθμιων νοσοκομείων του νομού Αττικής. Συνολικά συμμετείχαν 115 ασθενείς υπό Vedolizumab (άνδρες=50.4%, ΕΚ=70.4%, διάμεση διάρκεια παρακολούθησης=9 μήνες) και 93 υπό Infliximab (άνδρες=69.9%, ΕΚ=29%, διάμεση διάρκεια της παρακολούθησης=29.1 μήνες). Για κάθε συμμετέχοντα ως χρονικό σημείο εισόδου στη μελέτη ορίστηκε η πρώτη ημέρα χορήγησης του φαρμάκου, ενώ ως τελικό σημείο η ημέρα εμφάνισης αρθραλγίας, διακοπής του φαρμάκου, ή της συνέντευξης εφόσον ο ασθενής εξακολουθούσε να λαμβάνει το φάρμακο. Για τη διερεύνηση της επίδρασης παραγόντων στην εμφάνιση των μελετώμενων εκδηλώσεων χρησιμοποιήθηκε πολυπαραγοντικό μοντέλο αναλογικών κινδύνων του Cox. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Οι ασθενείς υπό Vedolizumab είχαν υψηλότερο κίνδυνο εκδήλωσης νέο-εμφανιζόμενης (Hazard Ratio [HR]=4.76, P=0.001) και υποτροπιάζουσας αρθραλγίας (HR=5.41, P=0.003) σε σύγκριση με τους ασθενείς υπό Infliximab. Στους ασθενείς υπό Vedolizumab, εκδηλώθηκε νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία στο 20.9%, υποτροπιάζουσα στο 37.8% των 45 ασθενών σε κίνδυνο και επιδεινούμενη στο 13.3% των 30 ασθενών σε κίνδυνο. Στους ασθενείς υπό Infliximab, εκδηλώθηκε νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία στο 11.8%, υποτροπιάζουσα στο 12.5% εκ των 32 ασθενών σε κίνδυνο και επιδεινούμενη στο 18.8% εκ των 16 ασθενών σε κίνδυνο. Η νεοεμφανιζόμενη και η υποτροπιάζουσα αρθραλγία υπό Vedolizumab διέφεραν σε ορισμένα χαρακτηριστικά. Η νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία αφορούσε περιφερειακές αρθρώσεις στο 91.7%, ήταν ηπιότερη σε ένταση, εμφανίστηκε λίγο μετά την έναρξη του φαρμάκου (διάμεση έκθεση στο φάρμακο=3 μήνες, IQR=5 μήνες) σε ασθενείς σε ύφεση και υποχώρησε στο 50% των περιπτώσεων. Στο πολυπαραγοντικό μοντέλο αναλογικών κινδύνων του Cox, η νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία υπό Vedolizumab βρέθηκε να σχετίζεται στατιστικά σημαντικά με την εκτεταμένη κολίτιδα (HR=2.91, 95% CI=1.04-8.12) ενώ η νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία υπό Infliximab να σχετίζεται στατιστικά σημαντικά με το ιστορικό αρθρικών εξωεντερικών εκδηλώσεων (HR=8.96, 95% CI:1.58-50.85). Από τους 15 ασθενείς με σύγχρονη λήψη αζαθειοπρίνης και Vedolizumab κανείς δεν εκδήλωσε νεοεμφανιζόμενη αρθραλγία (X2 P=0.03, Fisher’s exact test P=0.038). Δεν εντοπίστηκαν προγνωστικοί παράγοντες για την εκδήλωση υποτροπιάζουσας και επιδεινούμενης αρθραλγίας με οποιοδήποτε από τα δύο φάρμακα. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η θεραπεία με Vedolizumab βρέθηκε να σχετίζεται με την εκδήλωση αρθραλγίας στο παρόν δείγμα. Οι ασθενείς με εκτεταμένη ελκώδη κολίτιδα είχαν υψηλότερο κίνδυνο εκδήλωσης νεοεμφανιζόμενη αρθραλγίας, ενώ, η ταυτόχρονη θεραπεία με αζαθειοπρίνη φαίνεται να έχει προφυλακτική δράση. Το εύρημα αυτό μπορεί να είναι ενδεικτικό ενός διακριτού μηχανισμού μεσολαβούμενου από τα ενεργοποιημένα λεμφοκύτταρα.","INTRODUCTION: Vedolizumab and Infliximab are monoclonal antibodies used for the treatment of moderate to severe Ulcerative Colitis (UC) and Crohn’s Disease (CD). Evidence is accumulating that patients receiving these drugs are experiencing either new onset or reactivation of extra-intestinal manifestations, among which arthralgia, is the most prominent. We aimed to study the incidence and characteristics of arthralgias as well as their possible predictors in patients under treatment with Vedolizumab or Infliximab. METHODS: A retrospective cohort study was implemented recruiting patients diagnosed with inflammatory bowel disease (IBD) from three IBD centers situated in tertiary hospitals in Athens, Greece. A total of 115 patients treated with Vedolizumab (men=50.4%, UC=70.4%, median duration of follow-up=9 months) and 93 treated with Infliximab (men=69.9%, UC=29%, median duration of follow-up=29.1 months) participated in the study. For each participant the entry point in the study was the first day of drug administration while the end of follow-up was either the day of arthralgia occurrence, the day of drug discontinuation or the day the interview took place, if the patient was still under treatment, whichever came first. Multivariate Cox proportional-hazards models were used to identify factors associated with the endpoints of interest. RESULTS: Patients under Vedolizumab were at higher risk for developing new-onset (Hazard Ratio [HR]=4.76, P=0.001) and recurrent (HR=5.41, P=0.003) arthralgias compared to patients under Infliximab. Under Vedolizumab, new onset arthralgia occurred in 20.9%, recurrent in 37.8% of 45 patients at risk and exacerbating in 13.3% of 30 patients at risk. Under Infliximab, new onset arthralgia occurred in 11.8%, recurrent in 12.5% of 32 patients at risk and exacerbating in 18.8% of 16 patients at risk. New-onset and recurrent arthralgias under Vedolizumab differed in certain characteristics. New-onset arthralgia involved peripheral joints in 91.7%, was milder, occurred shortly after Vedolizumab initiation (median drug exposure= 3 months, IQR=5 months) in patients in remission and remitted in 50% of cases. In multivariate Cox's proportional-hazards models new onset arthralgia under Vedolizumab was significantly associated with extensive colitis (HR=2.91, 95%CI=1.04-8.12), and new onset arthralgia under Infliximab was significantly associated with history of articular extra-intestinal manifestation (HR=8.96, 95% CI:1.58-50.85). Of 15 patients with concomitant treatment of Azathioprine no one manifested new-onset arthralgia (X2 P= 0.03, Fisher’s exact test P=0.038). No predictors were identified for recurrent and exacerbating arthralgia under either drug. CONCLUSION: Vedolizumab treatment was associated with manifestation of arthralgia in this study sample. Patients with extensive ulcerative colitis had a higher risk of developing new-onset arthralgia, whereas, concomitant treatment with azathioprine seems to have a prophylactic effect. This effect could be indicative of a distinct pathophysiological lymphocyte mediated mechanism."],"dc:identifier":["uoadl:2947913","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2947913"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Καταγραφή των αρθριτικών εκδηλώσεων σε ασθενείς με Ιδιοπαθή Φλεγμονώδη Νόσο του Εντέρου υπό αγωγή με βιολογικούς παράγοντες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:15Z"}