{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2948114"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2948114","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Θεραπεία διαβητικής νεφροπάθειας: παρελθόν, παρόν και μέλλον","abstract":"Η διαβητική νεφροπάθεια (ΔΝΦ) ή διαβητική νεφρική νόσος (ΔΝΝ) αποτελεί μία από τις σημαντικότερες επιπλοκές του σακχαρώδη διαβήτη που προκύπτει από τη διαβητική μικροαγγειοπάθεια. Θεωρείται μια μείζων αιτία ανάπτυξης νεφρικής νόσου τελικού σταδίου παγκοσμίως και αποτελεί έναν παράγοντα αυξημένης νοσηρότητας και θνησιμότητας, αυξάνοντας τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών επιπλοκών στους ασθενείς με διαβήτη. Η θεραπευτική αντιμετώπιση της ΔΝΝ έχει απασχολήσει ιδιαίτερα την επιστημονική κοινότητα τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο λόγω της πολυπλοκότητας της παθογένεσής της όσο και για το ότι επηρεάζει όλο και μεγαλύτερο αριθμό ασθενών. Η πορεία της θεραπείας της διαβητικής νεφροπάθειας είναι δυνατό να χωριστεί σε τρεις διακριτές περιόδους, ξεκινώντας από αυτή του «Παρελθόντος» όπου πέρα από την πολυπαραγοντική αντιμετώπιση, μόνη αποτελεσματική φαρμακευτική επιλογή υπήρξαν οι αναστολείς του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης. Συνεχίζοντας στο «Παρόν» που από το 2019 και έπειτα, με τα αποτελέσματα της μελέτης CREDENCE που ανέδειξαν την νεφροπροστατευτική δράση της καναγλιφλοζίνης, η θεραπεία της ΔΝΝ έχει εμπλουτιστεί από τη χρησιμοποίηση των αναστολέων του συμμεταφορέα SGLT2. Τέλος, λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι η εξέλιξη της ΔΝΝ δεν έχει ελεγχθεί πλήρως, αναγνωρίζεται η ανάγκη να αναπτυχθούν νέα φάρμακα που θα στοχεύουν σε ποικίλους και διαφορετικούς αιτιοπαθογενετικούς μηχανισμούς, ώστε να αναχαιτιστεί ή και να αναστραφεί η έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας, σηματοδοτώντας έτσι το «Μέλλον» της θεραπείας της νεφροπάθειας. Μεταξύ των νέων θεραπευτικών επιλογών ανευρίσκονται φάρμακα που σχετίζονται με τις ινκρετίνες, αναστολείς των τελικών προϊόντων προκεχωρημένης γλυκοζυλίωσης (AGEs), αναστολείς της υποξίας και της φλεγμονής, καθώς και πολλαπλοί άλλοι πολλά υποσχόμενοι παράγοντες που βρίσκονται σε άλλοτε άλλο στάδιο εργαστηριακής ή κλινικής δοκιμής.","abstract_html":"Η διαβητική νεφροπάθεια (ΔΝΦ) ή διαβητική νεφρική νόσος (ΔΝΝ) αποτελεί μία από τις σημαντικότερες επιπλοκές του σακχαρώδη διαβήτη που προκύπτει από τη διαβητική μικροαγγειοπάθεια. Θεωρείται μια μείζων αιτία ανάπτυξης νεφρικής νόσου τελικού σταδίου παγκοσμίως και αποτελεί έναν παράγοντα αυξημένης νοσηρότητας και θνησιμότητας, αυξάνοντας τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών επιπλοκών στους ασθενείς με διαβήτη. Η θεραπευτική αντιμετώπιση της ΔΝΝ έχει απασχολήσει ιδιαίτερα την επιστημονική κοινότητα τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο λόγω της πολυπλοκότητας της παθογένεσής της όσο και για το ότι επηρεάζει όλο και μεγαλύτερο αριθμό ασθενών. Η πορεία της θεραπείας της διαβητικής νεφροπάθειας είναι δυνατό να χωριστεί σε τρεις διακριτές περιόδους, ξεκινώντας από αυτή του «Παρελθόντος» όπου πέρα από την πολυπαραγοντική αντιμετώπιση, μόνη αποτελεσματική φαρμακευτική επιλογή υπήρξαν οι αναστολείς του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης. Συνεχίζοντας στο «Παρόν» που από το 2019 και έπειτα, με τα αποτελέσματα της μελέτης CREDENCE που ανέδειξαν την νεφροπροστατευτική δράση της καναγλιφλοζίνης, η θεραπεία της ΔΝΝ έχει εμπλουτιστεί από τη χρησιμοποίηση των αναστολέων του συμμεταφορέα SGLT2. Τέλος, λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι η εξέλιξη της ΔΝΝ δεν έχει ελεγχθεί πλήρως, αναγνωρίζεται η ανάγκη να αναπτυχθούν νέα φάρμακα που θα στοχεύουν σε ποικίλους και διαφορετικούς αιτιοπαθογενετικούς μηχανισμούς, ώστε να αναχαιτιστεί ή και να αναστραφεί η έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας, σηματοδοτώντας έτσι το «Μέλλον» της θεραπείας της νεφροπάθειας. Μεταξύ των νέων θεραπευτικών επιλογών ανευρίσκονται φάρμακα που σχετίζονται με τις ινκρετίνες, αναστολείς των τελικών προϊόντων προκεχωρημένης γλυκοζυλίωσης (AGEs), αναστολείς της υποξίας και της φλεγμονής, καθώς και πολλαπλοί άλλοι πολλά υποσχόμενοι παράγοντες που βρίσκονται σε άλλοτε άλλο στάδιο εργαστηριακής ή κλινικής δοκιμής.","abstract_has_math":false,"creators":["Αθανασοπούλου Θεοδώρα","Athanasopoulou Theodora"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2948114"],"render_values":[{"text":"uoadl:2948114","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2948114","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2948114","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2948114","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αθανασοπούλου Θεοδώρα","Athanasopoulou Theodora"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2948114","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2948114"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διαβητική νεφροπάθεια (ΔΝΦ) ή διαβητική νεφρική νόσος (ΔΝΝ) αποτελεί μία από τις σημαντικότερες επιπλοκές του σακχαρώδη διαβήτη που προκύπτει από τη διαβητική μικροαγγειοπάθεια. Θεωρείται μια μείζων αιτία ανάπτυξης νεφρικής νόσου τελικού σταδίου παγκοσμίως και αποτελεί έναν παράγοντα αυξημένης νοσηρότητας και θνησιμότητας, αυξάνοντας τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών επιπλοκών στους ασθενείς με διαβήτη. Η θεραπευτική αντιμετώπιση της ΔΝΝ έχει απασχολήσει ιδιαίτερα την επιστημονική κοινότητα τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο λόγω της πολυπλοκότητας της παθογένεσής της όσο και για το ότι επηρεάζει όλο και μεγαλύτερο αριθμό ασθενών. Η πορεία της θεραπείας της διαβητικής νεφροπάθειας είναι δυνατό να χωριστεί σε τρεις διακριτές περιόδους, ξεκινώντας από αυτή του «Παρελθόντος» όπου πέρα από την πολυπαραγοντική αντιμετώπιση, μόνη αποτελεσματική φαρμακευτική επιλογή υπήρξαν οι αναστολείς του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης. Συνεχίζοντας στο «Παρόν» που από το 2019 και έπειτα, με τα αποτελέσματα της μελέτης CREDENCE που ανέδειξαν την νεφροπροστατευτική δράση της καναγλιφλοζίνης, η θεραπεία της ΔΝΝ έχει εμπλουτιστεί από τη χρησιμοποίηση των αναστολέων του συμμεταφορέα SGLT2. Τέλος, λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι η εξέλιξη της ΔΝΝ δεν έχει ελεγχθεί πλήρως, αναγνωρίζεται η ανάγκη να αναπτυχθούν νέα φάρμακα που θα στοχεύουν σε ποικίλους και διαφορετικούς αιτιοπαθογενετικούς μηχανισμούς, ώστε να αναχαιτιστεί ή και να αναστραφεί η έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας, σηματοδοτώντας έτσι το «Μέλλον» της θεραπείας της νεφροπάθειας. Μεταξύ των νέων θεραπευτικών επιλογών ανευρίσκονται φάρμακα που σχετίζονται με τις ινκρετίνες, αναστολείς των τελικών προϊόντων προκεχωρημένης γλυκοζυλίωσης (AGEs), αναστολείς της υποξίας και της φλεγμονής, καθώς και πολλαπλοί άλλοι πολλά υποσχόμενοι παράγοντες που βρίσκονται σε άλλοτε άλλο στάδιο εργαστηριακής ή κλινικής δοκιμής.","Diabetic nephropathy or diabetic kidney disease (DKD) is one of the major complications of diabetes mellitus resulting from diabetic microvascular disease. It is considered a major cause of end-stage renal disease worldwide and is a factor in increased morbidity and mortality, increasing the risk of cardiovascular complications in patients with diabetes. During the past decades, the treatment of DKD has been of great interest to the scientific community, both for the complexity of its pathogenesis and because it affects an increasing number of individuals. The treatment of diabetic nephropathy can be divided into three distinct periods, starting from that of the \"Past\" where apart from multidisciplinary treatment the only effective drug option were the inhibitors of the renin-angiotensin-aldosterone system. Continuing to the \"Present\", since 2019 and because of the results of the CREDENCE study showing the renoprotective effect of canagliflozin, the treatment of DKD has been enriched by the use of SGLT2 inhibitors. Finally, given that the progress of DKD has not been fully controlled, there is a need to develop new drugs targeting different pathogenetic mechanisms in order to inhibit or reverse the decline in renal function, thus signaling the \"Future\" of DKD treatment. New therapeutic agents including incretin-related drugs, advanced glycosylation end product inhibitors (AGEs), hypoxia and inflammation inhibitors, and many other promising agents are being tested by experimental or clinical trials."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Θεραπεία διαβητικής νεφροπάθειας: παρελθόν, παρόν και μέλλον"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αθανασοπούλου Θεοδώρα","Athanasopoulou Theodora"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η διαβητική νεφροπάθεια (ΔΝΦ) ή διαβητική νεφρική νόσος (ΔΝΝ) αποτελεί μία από τις σημαντικότερες επιπλοκές του σακχαρώδη διαβήτη που προκύπτει από τη διαβητική μικροαγγειοπάθεια. Θεωρείται μια μείζων αιτία ανάπτυξης νεφρικής νόσου τελικού σταδίου παγκοσμίως και αποτελεί έναν παράγοντα αυξημένης νοσηρότητας και θνησιμότητας, αυξάνοντας τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών επιπλοκών στους ασθενείς με διαβήτη. Η θεραπευτική αντιμετώπιση της ΔΝΝ έχει απασχολήσει ιδιαίτερα την επιστημονική κοινότητα τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο λόγω της πολυπλοκότητας της παθογένεσής της όσο και για το ότι επηρεάζει όλο και μεγαλύτερο αριθμό ασθενών. Η πορεία της θεραπείας της διαβητικής νεφροπάθειας είναι δυνατό να χωριστεί σε τρεις διακριτές περιόδους, ξεκινώντας από αυτή του «Παρελθόντος» όπου πέρα από την πολυπαραγοντική αντιμετώπιση, μόνη αποτελεσματική φαρμακευτική επιλογή υπήρξαν οι αναστολείς του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης. Συνεχίζοντας στο «Παρόν» που από το 2019 και έπειτα, με τα αποτελέσματα της μελέτης CREDENCE που ανέδειξαν την νεφροπροστατευτική δράση της καναγλιφλοζίνης, η θεραπεία της ΔΝΝ έχει εμπλουτιστεί από τη χρησιμοποίηση των αναστολέων του συμμεταφορέα SGLT2. Τέλος, λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι η εξέλιξη της ΔΝΝ δεν έχει ελεγχθεί πλήρως, αναγνωρίζεται η ανάγκη να αναπτυχθούν νέα φάρμακα που θα στοχεύουν σε ποικίλους και διαφορετικούς αιτιοπαθογενετικούς μηχανισμούς, ώστε να αναχαιτιστεί ή και να αναστραφεί η έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας, σηματοδοτώντας έτσι το «Μέλλον» της θεραπείας της νεφροπάθειας. Μεταξύ των νέων θεραπευτικών επιλογών ανευρίσκονται φάρμακα που σχετίζονται με τις ινκρετίνες, αναστολείς των τελικών προϊόντων προκεχωρημένης γλυκοζυλίωσης (AGEs), αναστολείς της υποξίας και της φλεγμονής, καθώς και πολλαπλοί άλλοι πολλά υποσχόμενοι παράγοντες που βρίσκονται σε άλλοτε άλλο στάδιο εργαστηριακής ή κλινικής δοκιμής.","Diabetic nephropathy or diabetic kidney disease (DKD) is one of the major complications of diabetes mellitus resulting from diabetic microvascular disease. It is considered a major cause of end-stage renal disease worldwide and is a factor in increased morbidity and mortality, increasing the risk of cardiovascular complications in patients with diabetes. During the past decades, the treatment of DKD has been of great interest to the scientific community, both for the complexity of its pathogenesis and because it affects an increasing number of individuals. The treatment of diabetic nephropathy can be divided into three distinct periods, starting from that of the \"Past\" where apart from multidisciplinary treatment the only effective drug option were the inhibitors of the renin-angiotensin-aldosterone system. Continuing to the \"Present\", since 2019 and because of the results of the CREDENCE study showing the renoprotective effect of canagliflozin, the treatment of DKD has been enriched by the use of SGLT2 inhibitors. Finally, given that the progress of DKD has not been fully controlled, there is a need to develop new drugs targeting different pathogenetic mechanisms in order to inhibit or reverse the decline in renal function, thus signaling the \"Future\" of DKD treatment. New therapeutic agents including incretin-related drugs, advanced glycosylation end product inhibitors (AGEs), hypoxia and inflammation inhibitors, and many other promising agents are being tested by experimental or clinical trials."],"dc:identifier":["uoadl:2948114","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2948114"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Θεραπεία διαβητικής νεφροπάθειας: παρελθόν, παρόν και μέλλον"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:15Z"}