{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2948428"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2948428","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση της ενεργούς ενσυναίσθησης και της σύνδεσης θεραπευτών με παιδιά με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος ως παράγοντες προαγωγής και ανάπτυξης της θεραπευτικής σχέσης υπό το πρίσμα της Εφαρμοσμένης Ανάλυσης της Συμπεριφοράς","abstract":"Η θεραπευτική σχέση ελάχιστα έχει συνδεθεί με την επίτευξη βέλτιστων θεραπευτικών αποτελεσμάτων στη Συμπεριφορική – Αναλυτική προσέγγιση. Αν και έννοιες όπως η ενσυναίσθηση και η συμπόνια, που έχουν συνδεθεί με την ανάπτυξη της θεραπευτικής σχέσης, έχουν μελετηθεί από διάφορες ψυχολογικές προσεγγίσεις, αλλά και στο επιστημονικό πεδίο της ιατρικής, κρίνεται σκόπιμη και η διερεύνηση της θεραπευτικής σχέσης υπό το πρίσμα της Εφαρμοσμένης Ανάλυσης της Συμπεριφοράς (ΕΑΣ), ώστε να δοθούν απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν έχουν μέχρι σήμερα διερευνηθεί συστηματικά. Αυτά δε τα ερωτήματα τίθενται σε συνάρτηση με την ποιότητα της σχέσης που δυνάμει μπορεί να αναπτυχθεί μεταξύ θεραπευτή και παιδιού με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ). Επιπλέον, στο πλαίσιο της ανάπτυξης της θεραπευτικής σχέσης έχει διερευνηθεί η σημασία της σύνδεσης θεραπευτή και παιδιού με ΔΑΦ, καθώς και οι δεξιότητες που οφείλουν οι θεραπευτές να εκδηλώνουν κατά τη διάρκεια της συνθήκης του ελεύθερου παιχνιδιού. Ωστόσο, το σύνολο των ερευνών εξέταζε την παραπάνω μεταβλητή μόνο στη συνθήκη ελεύθερου παιχνιδιού που πραγματοποιείται πριν από την έναρξη μιας θεραπευτικής συνεδρίας και όχι κατά τη διάρκεια αυτής. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση της θεραπευτικής σχέσης μεταξύ θεραπευτριών και παιδιών με ΔΑΦ υπό το πρίσμα της ΕΑΣ σε συνάρτηση με την κλινική εμπειρία των πρώτων, μέσα από την εκδήλωση της ενεργούς ενσυναίσθησης από την πλευρά των θεραπευτριών προς τα παιδιά με ΔΑΦ κατά τη διάρκεια θεραπευτικών συνεδριών, καθώς και από την εκδήλωση συγκεκριμένων κύριων (φυσική εγγύτητα με από κοινού εποικοδομητική ενασχόληση, κοινωνική ενίσχυση, πρωτοβουλία για αλληλεπίδραση) και δευτερευόντων (λεκτική επανάληψη ή/και επέκταση, μίμηση, περιγραφή) δεξιοτήτων κατά τη σύνδεσή τους με παιδιά με ΔΑΦ σε συνθήκη παιχνιδιού κατά την παροχή ενίσχυσης. Στο πλαίσιο αυτής της διερεύνησης, μελετήθηκαν και οι συναισθηματικές εκδηλώσεις των παιδιών με ΔΑΦ προς τις θεραπεύτριές τους, καθώς και η ανταπόκριση των θεραπευτριών σε αυτές τις συναισθηματικές εκδηλώσεις σε συνάρτηση με την κλινική τους εμπειρία. Στην έρευνα συνολικά συμμετείχαν έξι θεραπεύτριες, τρεις αρχάριες και τρεις έμπειρες, και έντεκα παιδιά με ΔΑΦ. Επιπλέον, έγινε χρήση περιγραφικής και επαγωγικής στατιστικής, ενώ η αξιοπιστία της συλλογής των δεδομένων ελέγχθηκε από ανεξάρτητους παρατηρητές. Τα αποτελέσματα της έρευνας κατέδειξαν ότι οι έμπειρες θεραπεύτριες εκδήλωναν σε υψηλότερα ποσοστά το σύνολο των προαναφερθεισών δεξιοτήτων, με εξαίρεση την ανταπόκριση των θεραπευτριών στα θετικά συναισθήματα των παιδιών με ΔΑΦ, συνθήκη υπό την οποία οι αρχάριες θεραπεύτριες ανταποκρίθηκαν σε υψηλότερα ποσοστά. Ωστόσο, στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων θεραπευτριών παρατηρήθηκε μόνο ως προς την εκδήλωση της ενεργούς ενσυναίσθησης, των θετικών και αρνητικών συναισθημάτων παιδιών με ΔΑΦ, την ανταπόκριση των θεραπευτριών στα αρνητικά συναισθήματα, την εκδήλωση της φυσικής εγγύτητας με από κοινού εποικοδομητική ενασχόληση και της δεξιότητας της περιγραφής. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας καταδεικνύουν ότι η κλινική εμπειρία των θεραπευτών διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και προαγωγή της θεραπευτικής σχέσης τόσο μέσα από την εκδήλωση της ενεργούς ενσυναίσθησης, μιας διαπροσωπικής δεξιότητας, όσο και μέσα από την εκδήλωση κύριων και δευτερευουσών δεξιοτήτων που συντελούν στη σύνδεση θεραπευτή και παιδιού με ΔΑΦ. Τέλος, η ενεργός ενσυναίσθηση φαίνεται ότι μπορεί να αποτελέσει τόσο ένδειξη για την ποιότητα της θεραπευτικής σχέσης όσο και τρόπο για την περαιτέρω ανάπτυξη και προαγωγή της.","abstract_html":"Η θεραπευτική σχέση ελάχιστα έχει συνδεθεί με την επίτευξη βέλτιστων θεραπευτικών αποτελεσμάτων στη Συμπεριφορική – Αναλυτική προσέγγιση. Αν και έννοιες όπως η ενσυναίσθηση και η συμπόνια, που έχουν συνδεθεί με την ανάπτυξη της θεραπευτικής σχέσης, έχουν μελετηθεί από διάφορες ψυχολογικές προσεγγίσεις, αλλά και στο επιστημονικό πεδίο της ιατρικής, κρίνεται σκόπιμη και η διερεύνηση της θεραπευτικής σχέσης υπό το πρίσμα της Εφαρμοσμένης Ανάλυσης της Συμπεριφοράς (ΕΑΣ), ώστε να δοθούν απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν έχουν μέχρι σήμερα διερευνηθεί συστηματικά. Αυτά δε τα ερωτήματα τίθενται σε συνάρτηση με την ποιότητα της σχέσης που δυνάμει μπορεί να αναπτυχθεί μεταξύ θεραπευτή και παιδιού με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ). Επιπλέον, στο πλαίσιο της ανάπτυξης της θεραπευτικής σχέσης έχει διερευνηθεί η σημασία της σύνδεσης θεραπευτή και παιδιού με ΔΑΦ, καθώς και οι δεξιότητες που οφείλουν οι θεραπευτές να εκδηλώνουν κατά τη διάρκεια της συνθήκης του ελεύθερου παιχνιδιού. Ωστόσο, το σύνολο των ερευνών εξέταζε την παραπάνω μεταβλητή μόνο στη συνθήκη ελεύθερου παιχνιδιού που πραγματοποιείται πριν από την έναρξη μιας θεραπευτικής συνεδρίας και όχι κατά τη διάρκεια αυτής. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση της θεραπευτικής σχέσης μεταξύ θεραπευτριών και παιδιών με ΔΑΦ υπό το πρίσμα της ΕΑΣ σε συνάρτηση με την κλινική εμπειρία των πρώτων, μέσα από την εκδήλωση της ενεργούς ενσυναίσθησης από την πλευρά των θεραπευτριών προς τα παιδιά με ΔΑΦ κατά τη διάρκεια θεραπευτικών συνεδριών, καθώς και από την εκδήλωση συγκεκριμένων κύριων (φυσική εγγύτητα με από κοινού εποικοδομητική ενασχόληση, κοινωνική ενίσχυση, πρωτοβουλία για αλληλεπίδραση) και δευτερευόντων (λεκτική επανάληψη ή/και επέκταση, μίμηση, περιγραφή) δεξιοτήτων κατά τη σύνδεσή τους με παιδιά με ΔΑΦ σε συνθήκη παιχνιδιού κατά την παροχή ενίσχυσης. Στο πλαίσιο αυτής της διερεύνησης, μελετήθηκαν και οι συναισθηματικές εκδηλώσεις των παιδιών με ΔΑΦ προς τις θεραπεύτριές τους, καθώς και η ανταπόκριση των θεραπευτριών σε αυτές τις συναισθηματικές εκδηλώσεις σε συνάρτηση με την κλινική τους εμπειρία. Στην έρευνα συνολικά συμμετείχαν έξι θεραπεύτριες, τρεις αρχάριες και τρεις έμπειρες, και έντεκα παιδιά με ΔΑΦ. Επιπλέον, έγινε χρήση περιγραφικής και επαγωγικής στατιστικής, ενώ η αξιοπιστία της συλλογής των δεδομένων ελέγχθηκε από ανεξάρτητους παρατηρητές. Τα αποτελέσματα της έρευνας κατέδειξαν ότι οι έμπειρες θεραπεύτριες εκδήλωναν σε υψηλότερα ποσοστά το σύνολο των προαναφερθεισών δεξιοτήτων, με εξαίρεση την ανταπόκριση των θεραπευτριών στα θετικά συναισθήματα των παιδιών με ΔΑΦ, συνθήκη υπό την οποία οι αρχάριες θεραπεύτριες ανταποκρίθηκαν σε υψηλότερα ποσοστά. Ωστόσο, στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων θεραπευτριών παρατηρήθηκε μόνο ως προς την εκδήλωση της ενεργούς ενσυναίσθησης, των θετικών και αρνητικών συναισθημάτων παιδιών με ΔΑΦ, την ανταπόκριση των θεραπευτριών στα αρνητικά συναισθήματα, την εκδήλωση της φυσικής εγγύτητας με από κοινού εποικοδομητική ενασχόληση και της δεξιότητας της περιγραφής. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας καταδεικνύουν ότι η κλινική εμπειρία των θεραπευτών διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και προαγωγή της θεραπευτικής σχέσης τόσο μέσα από την εκδήλωση της ενεργούς ενσυναίσθησης, μιας διαπροσωπικής δεξιότητας, όσο και μέσα από την εκδήλωση κύριων και δευτερευουσών δεξιοτήτων που συντελούν στη σύνδεση θεραπευτή και παιδιού με ΔΑΦ. Τέλος, η ενεργός ενσυναίσθηση φαίνεται ότι μπορεί να αποτελέσει τόσο ένδειξη για την ποιότητα της θεραπευτικής σχέσης όσο και τρόπο για την περαιτέρω ανάπτυξη και προαγωγή της.","abstract_has_math":false,"creators":["Σαμπάγ Κυριάκος-Αλέξανδρος","Sampag Kyriakos-Alexandros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:17Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2948428"],"render_values":[{"text":"uoadl:2948428","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2948428","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2948428","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2948428","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σαμπάγ Κυριάκος-Αλέξανδρος","Sampag Kyriakos-Alexandros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2948428","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2948428"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η θεραπευτική σχέση ελάχιστα έχει συνδεθεί με την επίτευξη βέλτιστων θεραπευτικών αποτελεσμάτων στη Συμπεριφορική – Αναλυτική προσέγγιση. Αν και έννοιες όπως η ενσυναίσθηση και η συμπόνια, που έχουν συνδεθεί με την ανάπτυξη της θεραπευτικής σχέσης, έχουν μελετηθεί από διάφορες ψυχολογικές προσεγγίσεις, αλλά και στο επιστημονικό πεδίο της ιατρικής, κρίνεται σκόπιμη και η διερεύνηση της θεραπευτικής σχέσης υπό το πρίσμα της Εφαρμοσμένης Ανάλυσης της Συμπεριφοράς (ΕΑΣ), ώστε να δοθούν απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν έχουν μέχρι σήμερα διερευνηθεί συστηματικά. Αυτά δε τα ερωτήματα τίθενται σε συνάρτηση με την ποιότητα της σχέσης που δυνάμει μπορεί να αναπτυχθεί μεταξύ θεραπευτή και παιδιού με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ). Επιπλέον, στο πλαίσιο της ανάπτυξης της θεραπευτικής σχέσης έχει διερευνηθεί η σημασία της σύνδεσης θεραπευτή και παιδιού με ΔΑΦ, καθώς και οι δεξιότητες που οφείλουν οι θεραπευτές να εκδηλώνουν κατά τη διάρκεια της συνθήκης του ελεύθερου παιχνιδιού. Ωστόσο, το σύνολο των ερευνών εξέταζε την παραπάνω μεταβλητή μόνο στη συνθήκη ελεύθερου παιχνιδιού που πραγματοποιείται πριν από την έναρξη μιας θεραπευτικής συνεδρίας και όχι κατά τη διάρκεια αυτής. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση της θεραπευτικής σχέσης μεταξύ θεραπευτριών και παιδιών με ΔΑΦ υπό το πρίσμα της ΕΑΣ σε συνάρτηση με την κλινική εμπειρία των πρώτων, μέσα από την εκδήλωση της ενεργούς ενσυναίσθησης από την πλευρά των θεραπευτριών προς τα παιδιά με ΔΑΦ κατά τη διάρκεια θεραπευτικών συνεδριών, καθώς και από την εκδήλωση συγκεκριμένων κύριων (φυσική εγγύτητα με από κοινού εποικοδομητική ενασχόληση, κοινωνική ενίσχυση, πρωτοβουλία για αλληλεπίδραση) και δευτερευόντων (λεκτική επανάληψη ή/και επέκταση, μίμηση, περιγραφή) δεξιοτήτων κατά τη σύνδεσή τους με παιδιά με ΔΑΦ σε συνθήκη παιχνιδιού κατά την παροχή ενίσχυσης. Στο πλαίσιο αυτής της διερεύνησης, μελετήθηκαν και οι συναισθηματικές εκδηλώσεις των παιδιών με ΔΑΦ προς τις θεραπεύτριές τους, καθώς και η ανταπόκριση των θεραπευτριών σε αυτές τις συναισθηματικές εκδηλώσεις σε συνάρτηση με την κλινική τους εμπειρία. Στην έρευνα συνολικά συμμετείχαν έξι θεραπεύτριες, τρεις αρχάριες και τρεις έμπειρες, και έντεκα παιδιά με ΔΑΦ. Επιπλέον, έγινε χρήση περιγραφικής και επαγωγικής στατιστικής, ενώ η αξιοπιστία της συλλογής των δεδομένων ελέγχθηκε από ανεξάρτητους παρατηρητές. Τα αποτελέσματα της έρευνας κατέδειξαν ότι οι έμπειρες θεραπεύτριες εκδήλωναν σε υψηλότερα ποσοστά το σύνολο των προαναφερθεισών δεξιοτήτων, με εξαίρεση την ανταπόκριση των θεραπευτριών στα θετικά συναισθήματα των παιδιών με ΔΑΦ, συνθήκη υπό την οποία οι αρχάριες θεραπεύτριες ανταποκρίθηκαν σε υψηλότερα ποσοστά. Ωστόσο, στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων θεραπευτριών παρατηρήθηκε μόνο ως προς την εκδήλωση της ενεργούς ενσυναίσθησης, των θετικών και αρνητικών συναισθημάτων παιδιών με ΔΑΦ, την ανταπόκριση των θεραπευτριών στα αρνητικά συναισθήματα, την εκδήλωση της φυσικής εγγύτητας με από κοινού εποικοδομητική ενασχόληση και της δεξιότητας της περιγραφής. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας καταδεικνύουν ότι η κλινική εμπειρία των θεραπευτών διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και προαγωγή της θεραπευτικής σχέσης τόσο μέσα από την εκδήλωση της ενεργούς ενσυναίσθησης, μιας διαπροσωπικής δεξιότητας, όσο και μέσα από την εκδήλωση κύριων και δευτερευουσών δεξιοτήτων που συντελούν στη σύνδεση θεραπευτή και παιδιού με ΔΑΦ. Τέλος, η ενεργός ενσυναίσθηση φαίνεται ότι μπορεί να αποτελέσει τόσο ένδειξη για την ποιότητα της θεραπευτικής σχέσης όσο και τρόπο για την περαιτέρω ανάπτυξη και προαγωγή της.","The therapeutic relationship is one of the important variables that may attribute to optimal therapeutic outcomes in the context of early intensive behavior analytic interventions. Despite the fact that contribution of empathy and compassion to the establishment of a therapeutic relationship has been studied extensively within the field of psychotherapy, there are very few studies that address its impact in the context of applied behavior analytic interventions. Those studies emphasize elements of the therapist-child relationship that may be developed prior to a therapeutic session rather than during a session. The purpose of the study was to investigate the therapeutic relationship between ABA therapists and children with ASD in the context of a therapeutic session and in relation to the level of clinical expertise of the therapists. Specifically, several variables were identified and analyzed systematically in terms of their contribution to the enhancement of a therapeutic relationship, such as compassion and physical proximity of the therapist to the child, contingent delivery of social reinforcement, and imitative responding. Other than the analysis of direct primary data of the dependent measures, descriptive and inferential statistics were used to assess the differences among therapists with several years of experience and minimal clinical experience. To assess the reliability of the data, interobserver agreement measures were obtained throughout the study. The results of the study suggest that experienced therapists demonstrated higher rates of all the above skills, with the exception of the therapists' response to the positive emotions of children with ASD, a condition under which the inexperienced therapists responded with higher rates of compassion. Nonetheless, a statistically significant difference between the two groups of therapists was obtained only in terms of demonstrating compassion on the part of the therapist, therapists’ reaction to negative emotions, the demonstration of physical proximity with engagement, the description and positive and negative emotions of children with ASD. The findings of this study demonstrate that the clinical experience of therapists may play an important role in developing and in promoting the establishment of a therapeutic relationship between children with ASD and their therapists. The difference between the two groups of therapists may be attributed to several characteristics of experienced therapists, such as their ability to demonstrate compassion and their use of appropriate interpersonal skills."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση της ενεργούς ενσυναίσθησης και της σύνδεσης θεραπευτών με παιδιά με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος ως παράγοντες προαγωγής και ανάπτυξης της θεραπευτικής σχέσης υπό το πρίσμα της Εφαρμοσμένης Ανάλυσης της Συμπεριφοράς"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σαμπάγ Κυριάκος-Αλέξανδρος","Sampag Kyriakos-Alexandros"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η θεραπευτική σχέση ελάχιστα έχει συνδεθεί με την επίτευξη βέλτιστων θεραπευτικών αποτελεσμάτων στη Συμπεριφορική – Αναλυτική προσέγγιση. Αν και έννοιες όπως η ενσυναίσθηση και η συμπόνια, που έχουν συνδεθεί με την ανάπτυξη της θεραπευτικής σχέσης, έχουν μελετηθεί από διάφορες ψυχολογικές προσεγγίσεις, αλλά και στο επιστημονικό πεδίο της ιατρικής, κρίνεται σκόπιμη και η διερεύνηση της θεραπευτικής σχέσης υπό το πρίσμα της Εφαρμοσμένης Ανάλυσης της Συμπεριφοράς (ΕΑΣ), ώστε να δοθούν απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν έχουν μέχρι σήμερα διερευνηθεί συστηματικά. Αυτά δε τα ερωτήματα τίθενται σε συνάρτηση με την ποιότητα της σχέσης που δυνάμει μπορεί να αναπτυχθεί μεταξύ θεραπευτή και παιδιού με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ). Επιπλέον, στο πλαίσιο της ανάπτυξης της θεραπευτικής σχέσης έχει διερευνηθεί η σημασία της σύνδεσης θεραπευτή και παιδιού με ΔΑΦ, καθώς και οι δεξιότητες που οφείλουν οι θεραπευτές να εκδηλώνουν κατά τη διάρκεια της συνθήκης του ελεύθερου παιχνιδιού. Ωστόσο, το σύνολο των ερευνών εξέταζε την παραπάνω μεταβλητή μόνο στη συνθήκη ελεύθερου παιχνιδιού που πραγματοποιείται πριν από την έναρξη μιας θεραπευτικής συνεδρίας και όχι κατά τη διάρκεια αυτής. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση της θεραπευτικής σχέσης μεταξύ θεραπευτριών και παιδιών με ΔΑΦ υπό το πρίσμα της ΕΑΣ σε συνάρτηση με την κλινική εμπειρία των πρώτων, μέσα από την εκδήλωση της ενεργούς ενσυναίσθησης από την πλευρά των θεραπευτριών προς τα παιδιά με ΔΑΦ κατά τη διάρκεια θεραπευτικών συνεδριών, καθώς και από την εκδήλωση συγκεκριμένων κύριων (φυσική εγγύτητα με από κοινού εποικοδομητική ενασχόληση, κοινωνική ενίσχυση, πρωτοβουλία για αλληλεπίδραση) και δευτερευόντων (λεκτική επανάληψη ή/και επέκταση, μίμηση, περιγραφή) δεξιοτήτων κατά τη σύνδεσή τους με παιδιά με ΔΑΦ σε συνθήκη παιχνιδιού κατά την παροχή ενίσχυσης. Στο πλαίσιο αυτής της διερεύνησης, μελετήθηκαν και οι συναισθηματικές εκδηλώσεις των παιδιών με ΔΑΦ προς τις θεραπεύτριές τους, καθώς και η ανταπόκριση των θεραπευτριών σε αυτές τις συναισθηματικές εκδηλώσεις σε συνάρτηση με την κλινική τους εμπειρία. Στην έρευνα συνολικά συμμετείχαν έξι θεραπεύτριες, τρεις αρχάριες και τρεις έμπειρες, και έντεκα παιδιά με ΔΑΦ. Επιπλέον, έγινε χρήση περιγραφικής και επαγωγικής στατιστικής, ενώ η αξιοπιστία της συλλογής των δεδομένων ελέγχθηκε από ανεξάρτητους παρατηρητές. Τα αποτελέσματα της έρευνας κατέδειξαν ότι οι έμπειρες θεραπεύτριες εκδήλωναν σε υψηλότερα ποσοστά το σύνολο των προαναφερθεισών δεξιοτήτων, με εξαίρεση την ανταπόκριση των θεραπευτριών στα θετικά συναισθήματα των παιδιών με ΔΑΦ, συνθήκη υπό την οποία οι αρχάριες θεραπεύτριες ανταποκρίθηκαν σε υψηλότερα ποσοστά. Ωστόσο, στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων θεραπευτριών παρατηρήθηκε μόνο ως προς την εκδήλωση της ενεργούς ενσυναίσθησης, των θετικών και αρνητικών συναισθημάτων παιδιών με ΔΑΦ, την ανταπόκριση των θεραπευτριών στα αρνητικά συναισθήματα, την εκδήλωση της φυσικής εγγύτητας με από κοινού εποικοδομητική ενασχόληση και της δεξιότητας της περιγραφής. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας καταδεικνύουν ότι η κλινική εμπειρία των θεραπευτών διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και προαγωγή της θεραπευτικής σχέσης τόσο μέσα από την εκδήλωση της ενεργούς ενσυναίσθησης, μιας διαπροσωπικής δεξιότητας, όσο και μέσα από την εκδήλωση κύριων και δευτερευουσών δεξιοτήτων που συντελούν στη σύνδεση θεραπευτή και παιδιού με ΔΑΦ. Τέλος, η ενεργός ενσυναίσθηση φαίνεται ότι μπορεί να αποτελέσει τόσο ένδειξη για την ποιότητα της θεραπευτικής σχέσης όσο και τρόπο για την περαιτέρω ανάπτυξη και προαγωγή της.","The therapeutic relationship is one of the important variables that may attribute to optimal therapeutic outcomes in the context of early intensive behavior analytic interventions. Despite the fact that contribution of empathy and compassion to the establishment of a therapeutic relationship has been studied extensively within the field of psychotherapy, there are very few studies that address its impact in the context of applied behavior analytic interventions. Those studies emphasize elements of the therapist-child relationship that may be developed prior to a therapeutic session rather than during a session. The purpose of the study was to investigate the therapeutic relationship between ABA therapists and children with ASD in the context of a therapeutic session and in relation to the level of clinical expertise of the therapists. Specifically, several variables were identified and analyzed systematically in terms of their contribution to the enhancement of a therapeutic relationship, such as compassion and physical proximity of the therapist to the child, contingent delivery of social reinforcement, and imitative responding. Other than the analysis of direct primary data of the dependent measures, descriptive and inferential statistics were used to assess the differences among therapists with several years of experience and minimal clinical experience. To assess the reliability of the data, interobserver agreement measures were obtained throughout the study. The results of the study suggest that experienced therapists demonstrated higher rates of all the above skills, with the exception of the therapists' response to the positive emotions of children with ASD, a condition under which the inexperienced therapists responded with higher rates of compassion. Nonetheless, a statistically significant difference between the two groups of therapists was obtained only in terms of demonstrating compassion on the part of the therapist, therapists’ reaction to negative emotions, the demonstration of physical proximity with engagement, the description and positive and negative emotions of children with ASD. The findings of this study demonstrate that the clinical experience of therapists may play an important role in developing and in promoting the establishment of a therapeutic relationship between children with ASD and their therapists. The difference between the two groups of therapists may be attributed to several characteristics of experienced therapists, such as their ability to demonstrate compassion and their use of appropriate interpersonal skills."],"dc:identifier":["uoadl:2948428","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2948428"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Διερεύνηση της ενεργούς ενσυναίσθησης και της σύνδεσης θεραπευτών με παιδιά με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος ως παράγοντες προαγωγής και ανάπτυξης της θεραπευτικής σχέσης υπό το πρίσμα της Εφαρμοσμένης Ανάλυσης της Συμπεριφοράς"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:17Z"}