{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2949223"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2949223","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εκτίμηση της έντασης του περιστασιακού και μόνιμου άγχους στα παιδιά με καρκίνο","abstract":"Εισαγωγή Τα παιδιά με καρκίνο έρχονται καθημερινά αντιμέτωπα με πολλές δυσκολίες, γεγονός που τα θέτει σε αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης άγχους και δυσφορίας. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εκτίμηση της έντασης του περιστασιακού και μόνιμου άγχους παιδιών με καρκίνο. Υλικό και Μέθοδος Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 100 παιδιά από το Νοσοκομείο Παίδων Αγλαΐα Κυριακού, ηλικίας 8-16 ετών, εκ των οποίων τα 56 έπασχαν από καρκίνο, αντιπροσωπεύοντας την ομάδα μελέτης και τα 44 παρακολουθούνταν σε τακτικό εξωτερικό ιατρείο με ενδοκρινολογικό πρόβλημα αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου. Η συλλογή των στοιχείων έγινε με τη συμπλήρωση από τα παιδιά του ερωτηματολογίου «State-Trait Anxiety Inventory for children» του Ch. Spielberger. Για την στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο S.P.S.S. 22 και η στατιστική δοκιμασία, t-test και anova.Το επίπεδο σημαντικότητας τέθηκε σε p<0,05. Αποτελέσματα: Από το σύνολο του δείγματος σάρκωμα είχε το 38%, Ca εγκεφάλου το 14%, 48% ενδοκρινολογικό πρόβλημα, και το μεγαλύτερο ποσοστό 57% είχε ηλικία 8-10 ετών. Τα παιδιά με καρκίνο στο 44,6% ήταν σε φάση θεραπείας και το 55.4% σε ύφεση ή αποθεραπεία. Αλλαγή εικόνας σώματος είχε το 44%. Η μέση τιμή του περιστασιακού άγχους ήταν 30,3±5,4 και του μόνιμου άγχους 35,3±6,9. Τα παιδιά με καρκίνο βίωναν χαμηλότερης έντασης περιστασιακού άγχους από την ομάδα ελέγχου, p=0,049, και δεν διέφεραν στο μόνιμο άγχος p=0,060. Στο σύνολο του δείγματος μεγαλύτερης έντασης μόνιμου άγχους βιώνουν τα κορίτσια, p=0,018 και τα παιδιά ηλικίας 14-, p=0,020, Δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές σε σχέση με το είδος του καρκίνου τόσο στο περιστασιακό όσο και στο μόνιμο άγχος p=0,096 και p=0,424, σε σχέση με τη φάση της νόσου, και την αλλαγή εικόνας σώματος, p>0,05. Τα παιδιά πατέρων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης βιώνουν μικρότερης έντασης άγχος και διαφέρουν σημαντικά και από τους απόφοιτους πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, p=0,036 και από της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, p=0,021. Από την σύγκριση ξεχωριστά της ομάδας ελέγχου και της ομάδας μελέτης σε σχέση με το φύλο βρέθηκε ότι τα κορίτσια με καρκίνο βιώνουν υψηλότερης έντασης μόνιμου άγχους, p=0,029, αλλά τα παιδιά 14-16 ετών της ομάδας ελέγχου βιώνουν υψηλότερης έντασης μόνιμου άγχους, p=0,030. Συμπεράσματα Στο σύνολο των παιδιών βρέθηκε ότι τα παιδιά βιώνουν φυσιολογικής έως ήπιας έντασης άγχος και έντασή του σχετίζεται με κοινωνικοδημογραφικούς παράγοντες των ίδιων των παιδιών αλλά και των γονιών τους.","abstract_html":"Εισαγωγή Τα παιδιά με καρκίνο έρχονται καθημερινά αντιμέτωπα με πολλές δυσκολίες, γεγονός που τα θέτει σε αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης άγχους και δυσφορίας. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εκτίμηση της έντασης του περιστασιακού και μόνιμου άγχους παιδιών με καρκίνο. Υλικό και Μέθοδος Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 100 παιδιά από το Νοσοκομείο Παίδων Αγλαΐα Κυριακού, ηλικίας 8-16 ετών, εκ των οποίων τα 56 έπασχαν από καρκίνο, αντιπροσωπεύοντας την ομάδα μελέτης και τα 44 παρακολουθούνταν σε τακτικό εξωτερικό ιατρείο με ενδοκρινολογικό πρόβλημα αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου. Η συλλογή των στοιχείων έγινε με τη συμπλήρωση από τα παιδιά του ερωτηματολογίου «State-Trait Anxiety Inventory for children» του Ch. Spielberger. Για την στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο S.P.S.S. 22 και η στατιστική δοκιμασία, t-test και anova.Το επίπεδο σημαντικότητας τέθηκε σε p&lt;0,05. Αποτελέσματα: Από το σύνολο του δείγματος σάρκωμα είχε το 38%, Ca εγκεφάλου το 14%, 48% ενδοκρινολογικό πρόβλημα, και το μεγαλύτερο ποσοστό 57% είχε ηλικία 8-10 ετών. Τα παιδιά με καρκίνο στο 44,6% ήταν σε φάση θεραπείας και το 55.4% σε ύφεση ή αποθεραπεία. Αλλαγή εικόνας σώματος είχε το 44%. Η μέση τιμή του περιστασιακού άγχους ήταν 30,3±5,4 και του μόνιμου άγχους 35,3±6,9. Τα παιδιά με καρκίνο βίωναν χαμηλότερης έντασης περιστασιακού άγχους από την ομάδα ελέγχου, p=0,049, και δεν διέφεραν στο μόνιμο άγχος p=0,060. Στο σύνολο του δείγματος μεγαλύτερης έντασης μόνιμου άγχους βιώνουν τα κορίτσια, p=0,018 και τα παιδιά ηλικίας 14-, p=0,020, Δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές σε σχέση με το είδος του καρκίνου τόσο στο περιστασιακό όσο και στο μόνιμο άγχος p=0,096 και p=0,424, σε σχέση με τη φάση της νόσου, και την αλλαγή εικόνας σώματος, p&gt;0,05. Τα παιδιά πατέρων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης βιώνουν μικρότερης έντασης άγχος και διαφέρουν σημαντικά και από τους απόφοιτους πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, p=0,036 και από της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, p=0,021. Από την σύγκριση ξεχωριστά της ομάδας ελέγχου και της ομάδας μελέτης σε σχέση με το φύλο βρέθηκε ότι τα κορίτσια με καρκίνο βιώνουν υψηλότερης έντασης μόνιμου άγχους, p=0,029, αλλά τα παιδιά 14-16 ετών της ομάδας ελέγχου βιώνουν υψηλότερης έντασης μόνιμου άγχους, p=0,030. Συμπεράσματα Στο σύνολο των παιδιών βρέθηκε ότι τα παιδιά βιώνουν φυσιολογικής έως ήπιας έντασης άγχος και έντασή του σχετίζεται με κοινωνικοδημογραφικούς παράγοντες των ίδιων των παιδιών αλλά και των γονιών τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Κυρίτση Γλυκερία","Kyritsi Glikeria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:19Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2949223"],"render_values":[{"text":"uoadl:2949223","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2949223","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2949223","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2949223","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κυρίτση Γλυκερία","Kyritsi Glikeria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2949223","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2949223"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Τα παιδιά με καρκίνο έρχονται καθημερινά αντιμέτωπα με πολλές δυσκολίες, γεγονός που τα θέτει σε αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης άγχους και δυσφορίας. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εκτίμηση της έντασης του περιστασιακού και μόνιμου άγχους παιδιών με καρκίνο. Υλικό και Μέθοδος Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 100 παιδιά από το Νοσοκομείο Παίδων Αγλαΐα Κυριακού, ηλικίας 8-16 ετών, εκ των οποίων τα 56 έπασχαν από καρκίνο, αντιπροσωπεύοντας την ομάδα μελέτης και τα 44 παρακολουθούνταν σε τακτικό εξωτερικό ιατρείο με ενδοκρινολογικό πρόβλημα αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου. Η συλλογή των στοιχείων έγινε με τη συμπλήρωση από τα παιδιά του ερωτηματολογίου «State-Trait Anxiety Inventory for children» του Ch. Spielberger. Για την στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο S.P.S.S. 22 και η στατιστική δοκιμασία, t-test και anova.Το επίπεδο σημαντικότητας τέθηκε σε p<0,05. Αποτελέσματα: Από το σύνολο του δείγματος σάρκωμα είχε το 38%, Ca εγκεφάλου το 14%, 48% ενδοκρινολογικό πρόβλημα, και το μεγαλύτερο ποσοστό 57% είχε ηλικία 8-10 ετών. Τα παιδιά με καρκίνο στο 44,6% ήταν σε φάση θεραπείας και το 55.4% σε ύφεση ή αποθεραπεία. Αλλαγή εικόνας σώματος είχε το 44%. Η μέση τιμή του περιστασιακού άγχους ήταν 30,3±5,4 και του μόνιμου άγχους 35,3±6,9. Τα παιδιά με καρκίνο βίωναν χαμηλότερης έντασης περιστασιακού άγχους από την ομάδα ελέγχου, p=0,049, και δεν διέφεραν στο μόνιμο άγχος p=0,060. Στο σύνολο του δείγματος μεγαλύτερης έντασης μόνιμου άγχους βιώνουν τα κορίτσια, p=0,018 και τα παιδιά ηλικίας 14-, p=0,020, Δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές σε σχέση με το είδος του καρκίνου τόσο στο περιστασιακό όσο και στο μόνιμο άγχος p=0,096 και p=0,424, σε σχέση με τη φάση της νόσου, και την αλλαγή εικόνας σώματος, p>0,05. Τα παιδιά πατέρων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης βιώνουν μικρότερης έντασης άγχος και διαφέρουν σημαντικά και από τους απόφοιτους πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, p=0,036 και από της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, p=0,021. Από την σύγκριση ξεχωριστά της ομάδας ελέγχου και της ομάδας μελέτης σε σχέση με το φύλο βρέθηκε ότι τα κορίτσια με καρκίνο βιώνουν υψηλότερης έντασης μόνιμου άγχους, p=0,029, αλλά τα παιδιά 14-16 ετών της ομάδας ελέγχου βιώνουν υψηλότερης έντασης μόνιμου άγχους, p=0,030. Συμπεράσματα Στο σύνολο των παιδιών βρέθηκε ότι τα παιδιά βιώνουν φυσιολογικής έως ήπιας έντασης άγχος και έντασή του σχετίζεται με κοινωνικοδημογραφικούς παράγοντες των ίδιων των παιδιών αλλά και των γονιών τους.","Introduction: Children with cancer face many difficulties on a daily basis which place them at increased risk of developing anxiety and discomfort. Aim: The aim of the present study was to assess the intensity of state-trait anxiety in children with cancer. Material and Method : The sample of the study consisted of 100 children from Aglaia Kyriakou Children's Hospital, aged 8-16 years, of which 56 had cancer, representing the study group while the control-group was aparted from 44 in a outpatient clinic with endocrinological problems. Data were collected by the completion of the questionnaire \"State-Trait Anxiety Inventory for children\" by Ch. Spielberger. The statistical package S.P.S.S. was used for statistical analysis. 22 and the statistical test, t-test and anova. The significance level was set at p <0.05. Results: Of the total sample, sarcoma had 38%, brain Ca 14%, 48% endocrine problem, and the largest percentage (57%) were aged 8-10 years. Children with cancer in 44.6% were under treatment and 55.4% in remission or recovery. Body image change was experienced by the 44%. The mean value of the state anxiety was 30.3±5.4 and trait was 35.3±6.9. Children with cancer experienced lower levels of state anxiety compared to control group, p =0.049, and did not differed in terms of trait anxiety, p=0.060. In the total sample, girls experienced trait anxiety of the highest intensity, p=0.018 and children aged 14-16, p=0.020. No statistically significant differences were found in relation to the type of cancer in both state and trait anxiety, p=0.096 and p=0.424, in relation to the phase of the disease and the change of body image, p>0.05. Children whose fathers were of higher education experienced less anxiety and differed significantly from those of primary and secondary education, p=0.036 and p=0.021, respectively. Comparison between control group and study group in relation to gender, showed that girls with cancer experienced trait anxiety of higher intensity, p=0.029 but children between 14-16 years from the control group experienced trait anxiety of higher intensity, p=0.030. Conclusions : Children of both groups experienced mild to moderate anxiety and its intensity was related to socio-demographic factors of the children and their parents."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εκτίμηση της έντασης του περιστασιακού και μόνιμου άγχους στα παιδιά με καρκίνο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κυρίτση Γλυκερία","Kyritsi Glikeria"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή Τα παιδιά με καρκίνο έρχονται καθημερινά αντιμέτωπα με πολλές δυσκολίες, γεγονός που τα θέτει σε αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης άγχους και δυσφορίας. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εκτίμηση της έντασης του περιστασιακού και μόνιμου άγχους παιδιών με καρκίνο. Υλικό και Μέθοδος Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 100 παιδιά από το Νοσοκομείο Παίδων Αγλαΐα Κυριακού, ηλικίας 8-16 ετών, εκ των οποίων τα 56 έπασχαν από καρκίνο, αντιπροσωπεύοντας την ομάδα μελέτης και τα 44 παρακολουθούνταν σε τακτικό εξωτερικό ιατρείο με ενδοκρινολογικό πρόβλημα αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου. Η συλλογή των στοιχείων έγινε με τη συμπλήρωση από τα παιδιά του ερωτηματολογίου «State-Trait Anxiety Inventory for children» του Ch. Spielberger. Για την στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πακέτο S.P.S.S. 22 και η στατιστική δοκιμασία, t-test και anova.Το επίπεδο σημαντικότητας τέθηκε σε p<0,05. Αποτελέσματα: Από το σύνολο του δείγματος σάρκωμα είχε το 38%, Ca εγκεφάλου το 14%, 48% ενδοκρινολογικό πρόβλημα, και το μεγαλύτερο ποσοστό 57% είχε ηλικία 8-10 ετών. Τα παιδιά με καρκίνο στο 44,6% ήταν σε φάση θεραπείας και το 55.4% σε ύφεση ή αποθεραπεία. Αλλαγή εικόνας σώματος είχε το 44%. Η μέση τιμή του περιστασιακού άγχους ήταν 30,3±5,4 και του μόνιμου άγχους 35,3±6,9. Τα παιδιά με καρκίνο βίωναν χαμηλότερης έντασης περιστασιακού άγχους από την ομάδα ελέγχου, p=0,049, και δεν διέφεραν στο μόνιμο άγχος p=0,060. Στο σύνολο του δείγματος μεγαλύτερης έντασης μόνιμου άγχους βιώνουν τα κορίτσια, p=0,018 και τα παιδιά ηλικίας 14-, p=0,020, Δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές σε σχέση με το είδος του καρκίνου τόσο στο περιστασιακό όσο και στο μόνιμο άγχος p=0,096 και p=0,424, σε σχέση με τη φάση της νόσου, και την αλλαγή εικόνας σώματος, p>0,05. Τα παιδιά πατέρων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης βιώνουν μικρότερης έντασης άγχος και διαφέρουν σημαντικά και από τους απόφοιτους πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, p=0,036 και από της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, p=0,021. Από την σύγκριση ξεχωριστά της ομάδας ελέγχου και της ομάδας μελέτης σε σχέση με το φύλο βρέθηκε ότι τα κορίτσια με καρκίνο βιώνουν υψηλότερης έντασης μόνιμου άγχους, p=0,029, αλλά τα παιδιά 14-16 ετών της ομάδας ελέγχου βιώνουν υψηλότερης έντασης μόνιμου άγχους, p=0,030. Συμπεράσματα Στο σύνολο των παιδιών βρέθηκε ότι τα παιδιά βιώνουν φυσιολογικής έως ήπιας έντασης άγχος και έντασή του σχετίζεται με κοινωνικοδημογραφικούς παράγοντες των ίδιων των παιδιών αλλά και των γονιών τους.","Introduction: Children with cancer face many difficulties on a daily basis which place them at increased risk of developing anxiety and discomfort. Aim: The aim of the present study was to assess the intensity of state-trait anxiety in children with cancer. Material and Method : The sample of the study consisted of 100 children from Aglaia Kyriakou Children's Hospital, aged 8-16 years, of which 56 had cancer, representing the study group while the control-group was aparted from 44 in a outpatient clinic with endocrinological problems. Data were collected by the completion of the questionnaire \"State-Trait Anxiety Inventory for children\" by Ch. Spielberger. The statistical package S.P.S.S. was used for statistical analysis. 22 and the statistical test, t-test and anova. The significance level was set at p <0.05. Results: Of the total sample, sarcoma had 38%, brain Ca 14%, 48% endocrine problem, and the largest percentage (57%) were aged 8-10 years. Children with cancer in 44.6% were under treatment and 55.4% in remission or recovery. Body image change was experienced by the 44%. The mean value of the state anxiety was 30.3±5.4 and trait was 35.3±6.9. Children with cancer experienced lower levels of state anxiety compared to control group, p =0.049, and did not differed in terms of trait anxiety, p=0.060. In the total sample, girls experienced trait anxiety of the highest intensity, p=0.018 and children aged 14-16, p=0.020. No statistically significant differences were found in relation to the type of cancer in both state and trait anxiety, p=0.096 and p=0.424, in relation to the phase of the disease and the change of body image, p>0.05. Children whose fathers were of higher education experienced less anxiety and differed significantly from those of primary and secondary education, p=0.036 and p=0.021, respectively. Comparison between control group and study group in relation to gender, showed that girls with cancer experienced trait anxiety of higher intensity, p=0.029 but children between 14-16 years from the control group experienced trait anxiety of higher intensity, p=0.030. Conclusions : Children of both groups experienced mild to moderate anxiety and its intensity was related to socio-demographic factors of the children and their parents."],"dc:identifier":["uoadl:2949223","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2949223"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εκτίμηση της έντασης του περιστασιακού και μόνιμου άγχους στα παιδιά με καρκίνο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:19Z"}