{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2949227"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2949227","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τυπολογία καὶ Κανονικὴ Αὐθεντία τῶν «Πατριαρχικῶν καὶ Συνοδικῶν Πράξεων» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως","abstract":"Τόσον ἡ διμερὴς διεκκλησιαστικὴ κρίση τοῦ 2003-4 μεταξὺ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος περὶ τὸ κῦρος, τὴν ἰσχὺν καὶ τὴν ἑρμηνείαν τῶν «Πατριαρχικῶν καὶ Συνοδικῶν Πράξεων» τοῦ Ο.Π. τῶν ἔτ. 1850 («Τόμος» περὶ αὐτοκεφάλου) καὶ 1928 («Πρᾶξις» περὶ «Νέων Χωρῶν»), ὅσο καὶ ἡ τρέχουσα κρίση μεταξὺ Ο.Π. καὶ Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας περὶ τὴν «πατριαρχικὴν καὶ συνοδικὴν πρᾶξιν/γράμμα ἐκδόσεως» τοῦ Ο.Π. τοῦ ἔτ. 1686 περὶ Κιέβου (καὶ Οὐκρανίας), θέτουν ἐπὶ τάπητος καὶ ἀναδεικνύουν ἕνα γενικώτερο καίριο, περίπλοκο, πολύπλοκο κανονολογικὸ ζήτημα, αὐτὸ τῆς κανονικῆς αὐθεντίας – δηλαδὴ τοῦ νομοκανονικοῦ κύρους καὶ τῆς ἰσχύος – τῶν «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων» τοῦ Ο.Π. ἐντὸς τοῦ συστήματος καὶ συγκροτήματος τῶν κατὰ τόπους αὐτοκεφάλων Ὀρθ. Ἐκκλησιῶν (παλαιφάτων καὶ νεωτέρων Πατριαρχείων καὶ αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν). Τὸ ἐν λόγῳ «καίριο» τῷ ὄντι κανονολογικὸ ζήτημα φέρει καὶ ἄλλες σημαντικὲς πτυχές, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἡ κανονικὴ αὐθεντία τῶν «πράξεων» ἐν σχέσει πρὸς τοὺς ἱ. κανόνες, ἢ καὶ ἀκόμη ἔναντι τοῦ Κράτους, χωρὶς ἀσφαλῶς νὰ παραβλέπεται ἡ αὐθεντία τῶν «πράξεων» ἐντὸς αὐτοῦ τούτου τοῦ κλίματος τοῦ Ο.Π.. Ἡ παροῦσα μεταπτυχιακὴ ἐργασία μελετᾶ τὴν τυπολογία καὶ κανονικὴ αὐθεντία τῶν «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Ὡς ἐκ τούτου χωρίζεται σὲ δύο βασικὰ Μέρη. Ἡ διμερὴς διαίρεση ἀποτελεῖ θεμελιώδη πτυχὴ τῆς γενικώτερης μεθοδολογικῆς προσεγγίσεως τοῦ θέματος, ἡ ὁποία μεταξὺ ἄλλων συνοδεύεται ἀπὸ ὁριοθετήσεις θεμελιωδῶν κανονολογικῶν ὅρων, ἐννοιῶν, θεσμῶν καὶ διαδικασιῶν, ποὺ ἀποτελοῦν σημαντικὸ μέρος καὶ στοιχεῖο τοῦ παρόντος ἐπιστημονικοῦ ἐγχειρήματος, δηλαδὴ τῆς ἀποτυπώσεως τῆς τυπολογίας ἀφ’ ἑνὸς καὶ τῆς κανονικῆς αὐθεντίας ἀφ’ ἑτέρου καὶ τῆς μεταξύ τους σχέσεως καὶ διασυνδέσεως. Συγκεκριμένα, τὸ Πρῶτο Μέρος, το τυπολογικό, ἀναφέρεται στὴν τυπολογία, δηλαδὴ τὴν ὀνομασία, τὸν σκοπό, τὶς πηγὲς προελεύσεως-τὴν ἐκδοῦσα ἀρχὴ καὶ τὴ δομὴ τῶν «πράξεων» καὶ τῶν ἐγγράφων. Ἀναλύονται ἰδιαιτέρως τὰ διπλωματικὰ καὶ τυπολογικὰ χαρακτηριστικά τους, ἐνῷ μελετᾶται χάριν παραδείγματος μία συγκεκριμένη «πρᾶξις» μὲ εἰδικὸ τυπικό, ἡ γνωστὴ «Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ Πρᾶξις». Ἐντὸς τοῦ πλασίου αὐτοῦ διακρίνονται ὡς πρὸς τὸ οὐσιαστικὸ περιεχόμενο τους καὶ κατηγοριοποιοῦνται οἱ «Πράξεις», ἐνῷ παρατίθεται καὶ τὸ συνήθες τυπολογικὸ σχῆμα τῆς συγκεκριμένης «Πράξεως». Τὸ Δεύτερο Μέρος, τὸ κανονολογικὸ καὶ νομοκανονολογικό, συνδυάζοντας τὴν τυπολογία τῶν πράξεων μὲ τὴν θεωρία τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ἐπιδιώκει νὰ ἀποτυπώσει κατὰ τρόπον συνεκτικὸ τὸ «κανονολογικὸ ἀφήγημα» ἀναφορικὰ μὲ τὸ κῦρος καὶ τὴν ἰσχὺν τῶν «Πατριαρχικῶν καὶ Συνοδικῶν Πράξεων» ἐπὶ τῇ βάσει τεσσάρων ἀξόνων (α΄) ἐν σχέσει πρὸς τοὺς ἱεροὺς κανόνες· (β΄) ἐντὸς τοῦ οἰκείου κλίματος/δικαιοδοσίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου· (γ΄) ἐντὸς τοῦ συστήματος τῶν κατὰ τόπους αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ ἔναντι αὐτῶν· καὶ (δ΄) ἔναντι τοῦ Κράτους. Ἐν εἴδει συντόμου ἐπιμέτρου μελετᾶται τὸ ζήτημα τῆς ἀνακλησιμότητας τῶν «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων». Εἰδικώτερα, ἐπὶ τοῦ α΄ ἡ μελέτη ἐπάγεται ὅτι οἱ Πατριαρχικὲς καὶ Συνοδικὲς πράξεις ἔλκουν τὸ κῦρος καὶ τὴν ἰσχὺν αὐτῶν ἐκ τῆς συμφωνίας αὐτῶν πρὸς τοὺς ἱεροὺς κανόνες καὶ τὸ ἐκκλησιασιαστικὸ ἔθιμο. Ἐπὶ τοῦ β΄ τὸ κῦρος καὶ ἡ ἰσχὺς τῶν «πράξεων» πηγάζει ἐκ τοῦ πατριαρχικοῦ καὶ συνοδικοῦ συστήματος. Πατριαρχικὰ καὶ συνοδικὰ δικαία συνυπάρχουν. Ἐπὶ τοῦ γ΄ ἡ πηγὴ καὶ τὸ θεμέλιον τοῦ κύρους καὶ τῆς ἰσχύος ἐρείδεται ἐπὶ (α΄) τῶν «πρεσβείων» τῆς Νέας Ῥώμης Κωνσταντινουπόλεως ὡς πολιτικοῦ καὶ ἐκκλησιαστικοῦ Κέντρου· (β΄) τοῦ συνοδικοῦ θεσμοῦ καὶ τῆς συνοδικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως διαχρονικά· (γ΄) τῆς ἰδιαιτέρας θέσεως, εὐθύνης καὶ ἀποστολῆς τῆς Κωνσταντινοπολίτιδος Ἐκκλησίας ἐντὸς τοῦ συστήματος τῶν κατὰ τόπους Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν· (δ΄) τῆς πνευματικῆς αἴγλης (τοῦ ἠθικοῦ κύρους) τοῦ Ο.Π.· (ε΄) τῶν ἰδιαιτέρων «πρεσβείων», δηλαδὴ προνομίων, διὰ τῶν ὁποίων ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία τετίμηται. Ἐπὶ τοῦ δ΄ ἐξετάζεται καὶ ἀποτυπώνεται ἡ σχέση «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων» ἀφ’ ἑνὸς καὶ πολιτικῶν νόμων ἀφ’ ἑτέρου, καθὼς καὶ πτυχὲς καὶ ζητήματα κανονικότητας-συνταγματικότητας-νομιμότητας καὶ ἡ θέση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐντὸς τῆς ἑλληνικῆς ἔννομης τάξεως. Ἀπὸ τὴ μελέτη διαπιστώνεται ἡ σημασία, περιπλοκότητα καὶ πολυπλοκότητα τοῦ ἐν λόγῳ κανονολογικοῦ ζητήματος, καθὼς καὶ ἡ σημασία καὶ ἀναγκαιότητα συνθέσεως καὶ καταρτίσεως ἑνὸς συνεκτικοῦ «κανονολογικοῦ ἀφηγήματος» μὲ ἰσχυρὴ θεωρητικὴ καὶ ἐμπειρικὴ τεκμηρίωση, τόσο σὲ ἐπίπεδο θεωρίας κανονικοῦ καὶ νομοκανονικοῦ δικαίου, ὅσο καὶ σὲ ἐπίπεδο ἐμπειρικῆς τεκμηρίωσης τοῦ «ἀφηγήματος».","abstract_html":"Τόσον ἡ διμερὴς διεκκλησιαστικὴ κρίση τοῦ 2003-4 μεταξὺ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος περὶ τὸ κῦρος, τὴν ἰσχὺν καὶ τὴν ἑρμηνείαν τῶν «Πατριαρχικῶν καὶ Συνοδικῶν Πράξεων» τοῦ Ο.Π. τῶν ἔτ. 1850 («Τόμος» περὶ αὐτοκεφάλου) καὶ 1928 («Πρᾶξις» περὶ «Νέων Χωρῶν»), ὅσο καὶ ἡ τρέχουσα κρίση μεταξὺ Ο.Π. καὶ Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας περὶ τὴν «πατριαρχικὴν καὶ συνοδικὴν πρᾶξιν/γράμμα ἐκδόσεως» τοῦ Ο.Π. τοῦ ἔτ. 1686 περὶ Κιέβου (καὶ Οὐκρανίας), θέτουν ἐπὶ τάπητος καὶ ἀναδεικνύουν ἕνα γενικώτερο καίριο, περίπλοκο, πολύπλοκο κανονολογικὸ ζήτημα, αὐτὸ τῆς κανονικῆς αὐθεντίας – δηλαδὴ τοῦ νομοκανονικοῦ κύρους καὶ τῆς ἰσχύος – τῶν «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων» τοῦ Ο.Π. ἐντὸς τοῦ συστήματος καὶ συγκροτήματος τῶν κατὰ τόπους αὐτοκεφάλων Ὀρθ. Ἐκκλησιῶν (παλαιφάτων καὶ νεωτέρων Πατριαρχείων καὶ αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν). Τὸ ἐν λόγῳ «καίριο» τῷ ὄντι κανονολογικὸ ζήτημα φέρει καὶ ἄλλες σημαντικὲς πτυχές, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἡ κανονικὴ αὐθεντία τῶν «πράξεων» ἐν σχέσει πρὸς τοὺς ἱ. κανόνες, ἢ καὶ ἀκόμη ἔναντι τοῦ Κράτους, χωρὶς ἀσφαλῶς νὰ παραβλέπεται ἡ αὐθεντία τῶν «πράξεων» ἐντὸς αὐτοῦ τούτου τοῦ κλίματος τοῦ Ο.Π.. Ἡ παροῦσα μεταπτυχιακὴ ἐργασία μελετᾶ τὴν τυπολογία καὶ κανονικὴ αὐθεντία τῶν «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Ὡς ἐκ τούτου χωρίζεται σὲ δύο βασικὰ Μέρη. Ἡ διμερὴς διαίρεση ἀποτελεῖ θεμελιώδη πτυχὴ τῆς γενικώτερης μεθοδολογικῆς προσεγγίσεως τοῦ θέματος, ἡ ὁποία μεταξὺ ἄλλων συνοδεύεται ἀπὸ ὁριοθετήσεις θεμελιωδῶν κανονολογικῶν ὅρων, ἐννοιῶν, θεσμῶν καὶ διαδικασιῶν, ποὺ ἀποτελοῦν σημαντικὸ μέρος καὶ στοιχεῖο τοῦ παρόντος ἐπιστημονικοῦ ἐγχειρήματος, δηλαδὴ τῆς ἀποτυπώσεως τῆς τυπολογίας ἀφ’ ἑνὸς καὶ τῆς κανονικῆς αὐθεντίας ἀφ’ ἑτέρου καὶ τῆς μεταξύ τους σχέσεως καὶ διασυνδέσεως. Συγκεκριμένα, τὸ Πρῶτο Μέρος, το τυπολογικό, ἀναφέρεται στὴν τυπολογία, δηλαδὴ τὴν ὀνομασία, τὸν σκοπό, τὶς πηγὲς προελεύσεως-τὴν ἐκδοῦσα ἀρχὴ καὶ τὴ δομὴ τῶν «πράξεων» καὶ τῶν ἐγγράφων. Ἀναλύονται ἰδιαιτέρως τὰ διπλωματικὰ καὶ τυπολογικὰ χαρακτηριστικά τους, ἐνῷ μελετᾶται χάριν παραδείγματος μία συγκεκριμένη «πρᾶξις» μὲ εἰδικὸ τυπικό, ἡ γνωστὴ «Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ Πρᾶξις». Ἐντὸς τοῦ πλασίου αὐτοῦ διακρίνονται ὡς πρὸς τὸ οὐσιαστικὸ περιεχόμενο τους καὶ κατηγοριοποιοῦνται οἱ «Πράξεις», ἐνῷ παρατίθεται καὶ τὸ συνήθες τυπολογικὸ σχῆμα τῆς συγκεκριμένης «Πράξεως». Τὸ Δεύτερο Μέρος, τὸ κανονολογικὸ καὶ νομοκανονολογικό, συνδυάζοντας τὴν τυπολογία τῶν πράξεων μὲ τὴν θεωρία τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ἐπιδιώκει νὰ ἀποτυπώσει κατὰ τρόπον συνεκτικὸ τὸ «κανονολογικὸ ἀφήγημα» ἀναφορικὰ μὲ τὸ κῦρος καὶ τὴν ἰσχὺν τῶν «Πατριαρχικῶν καὶ Συνοδικῶν Πράξεων» ἐπὶ τῇ βάσει τεσσάρων ἀξόνων (α΄) ἐν σχέσει πρὸς τοὺς ἱεροὺς κανόνες· (β΄) ἐντὸς τοῦ οἰκείου κλίματος/δικαιοδοσίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου· (γ΄) ἐντὸς τοῦ συστήματος τῶν κατὰ τόπους αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ ἔναντι αὐτῶν· καὶ (δ΄) ἔναντι τοῦ Κράτους. Ἐν εἴδει συντόμου ἐπιμέτρου μελετᾶται τὸ ζήτημα τῆς ἀνακλησιμότητας τῶν «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων». Εἰδικώτερα, ἐπὶ τοῦ α΄ ἡ μελέτη ἐπάγεται ὅτι οἱ Πατριαρχικὲς καὶ Συνοδικὲς πράξεις ἔλκουν τὸ κῦρος καὶ τὴν ἰσχὺν αὐτῶν ἐκ τῆς συμφωνίας αὐτῶν πρὸς τοὺς ἱεροὺς κανόνες καὶ τὸ ἐκκλησιασιαστικὸ ἔθιμο. Ἐπὶ τοῦ β΄ τὸ κῦρος καὶ ἡ ἰσχὺς τῶν «πράξεων» πηγάζει ἐκ τοῦ πατριαρχικοῦ καὶ συνοδικοῦ συστήματος. Πατριαρχικὰ καὶ συνοδικὰ δικαία συνυπάρχουν. Ἐπὶ τοῦ γ΄ ἡ πηγὴ καὶ τὸ θεμέλιον τοῦ κύρους καὶ τῆς ἰσχύος ἐρείδεται ἐπὶ (α΄) τῶν «πρεσβείων» τῆς Νέας Ῥώμης Κωνσταντινουπόλεως ὡς πολιτικοῦ καὶ ἐκκλησιαστικοῦ Κέντρου· (β΄) τοῦ συνοδικοῦ θεσμοῦ καὶ τῆς συνοδικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως διαχρονικά· (γ΄) τῆς ἰδιαιτέρας θέσεως, εὐθύνης καὶ ἀποστολῆς τῆς Κωνσταντινοπολίτιδος Ἐκκλησίας ἐντὸς τοῦ συστήματος τῶν κατὰ τόπους Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν· (δ΄) τῆς πνευματικῆς αἴγλης (τοῦ ἠθικοῦ κύρους) τοῦ Ο.Π.· (ε΄) τῶν ἰδιαιτέρων «πρεσβείων», δηλαδὴ προνομίων, διὰ τῶν ὁποίων ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία τετίμηται. Ἐπὶ τοῦ δ΄ ἐξετάζεται καὶ ἀποτυπώνεται ἡ σχέση «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων» ἀφ’ ἑνὸς καὶ πολιτικῶν νόμων ἀφ’ ἑτέρου, καθὼς καὶ πτυχὲς καὶ ζητήματα κανονικότητας-συνταγματικότητας-νομιμότητας καὶ ἡ θέση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐντὸς τῆς ἑλληνικῆς ἔννομης τάξεως. Ἀπὸ τὴ μελέτη διαπιστώνεται ἡ σημασία, περιπλοκότητα καὶ πολυπλοκότητα τοῦ ἐν λόγῳ κανονολογικοῦ ζητήματος, καθὼς καὶ ἡ σημασία καὶ ἀναγκαιότητα συνθέσεως καὶ καταρτίσεως ἑνὸς συνεκτικοῦ «κανονολογικοῦ ἀφηγήματος» μὲ ἰσχυρὴ θεωρητικὴ καὶ ἐμπειρικὴ τεκμηρίωση, τόσο σὲ ἐπίπεδο θεωρίας κανονικοῦ καὶ νομοκανονικοῦ δικαίου, ὅσο καὶ σὲ ἐπίπεδο ἐμπειρικῆς τεκμηρίωσης τοῦ «ἀφηγήματος».","abstract_has_math":false,"creators":["Μεϊχανετσίδης Βασίλειος","Meichanetsidis Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:19Z","subjects":["Θρησκεία","Religion"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2949227"],"render_values":[{"text":"uoadl:2949227","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2949227","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2949227","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2949227","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μεϊχανετσίδης Βασίλειος","Meichanetsidis Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θρησκεία","Religion"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2949227","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2949227"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τόσον ἡ διμερὴς διεκκλησιαστικὴ κρίση τοῦ 2003-4 μεταξὺ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος περὶ τὸ κῦρος, τὴν ἰσχὺν καὶ τὴν ἑρμηνείαν τῶν «Πατριαρχικῶν καὶ Συνοδικῶν Πράξεων» τοῦ Ο.Π. τῶν ἔτ. 1850 («Τόμος» περὶ αὐτοκεφάλου) καὶ 1928 («Πρᾶξις» περὶ «Νέων Χωρῶν»), ὅσο καὶ ἡ τρέχουσα κρίση μεταξὺ Ο.Π. καὶ Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας περὶ τὴν «πατριαρχικὴν καὶ συνοδικὴν πρᾶξιν/γράμμα ἐκδόσεως» τοῦ Ο.Π. τοῦ ἔτ. 1686 περὶ Κιέβου (καὶ Οὐκρανίας), θέτουν ἐπὶ τάπητος καὶ ἀναδεικνύουν ἕνα γενικώτερο καίριο, περίπλοκο, πολύπλοκο κανονολογικὸ ζήτημα, αὐτὸ τῆς κανονικῆς αὐθεντίας – δηλαδὴ τοῦ νομοκανονικοῦ κύρους καὶ τῆς ἰσχύος – τῶν «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων» τοῦ Ο.Π. ἐντὸς τοῦ συστήματος καὶ συγκροτήματος τῶν κατὰ τόπους αὐτοκεφάλων Ὀρθ. Ἐκκλησιῶν (παλαιφάτων καὶ νεωτέρων Πατριαρχείων καὶ αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν). Τὸ ἐν λόγῳ «καίριο» τῷ ὄντι κανονολογικὸ ζήτημα φέρει καὶ ἄλλες σημαντικὲς πτυχές, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἡ κανονικὴ αὐθεντία τῶν «πράξεων» ἐν σχέσει πρὸς τοὺς ἱ. κανόνες, ἢ καὶ ἀκόμη ἔναντι τοῦ Κράτους, χωρὶς ἀσφαλῶς νὰ παραβλέπεται ἡ αὐθεντία τῶν «πράξεων» ἐντὸς αὐτοῦ τούτου τοῦ κλίματος τοῦ Ο.Π.. Ἡ παροῦσα μεταπτυχιακὴ ἐργασία μελετᾶ τὴν τυπολογία καὶ κανονικὴ αὐθεντία τῶν «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Ὡς ἐκ τούτου χωρίζεται σὲ δύο βασικὰ Μέρη. Ἡ διμερὴς διαίρεση ἀποτελεῖ θεμελιώδη πτυχὴ τῆς γενικώτερης μεθοδολογικῆς προσεγγίσεως τοῦ θέματος, ἡ ὁποία μεταξὺ ἄλλων συνοδεύεται ἀπὸ ὁριοθετήσεις θεμελιωδῶν κανονολογικῶν ὅρων, ἐννοιῶν, θεσμῶν καὶ διαδικασιῶν, ποὺ ἀποτελοῦν σημαντικὸ μέρος καὶ στοιχεῖο τοῦ παρόντος ἐπιστημονικοῦ ἐγχειρήματος, δηλαδὴ τῆς ἀποτυπώσεως τῆς τυπολογίας ἀφ’ ἑνὸς καὶ τῆς κανονικῆς αὐθεντίας ἀφ’ ἑτέρου καὶ τῆς μεταξύ τους σχέσεως καὶ διασυνδέσεως. Συγκεκριμένα, τὸ Πρῶτο Μέρος, το τυπολογικό, ἀναφέρεται στὴν τυπολογία, δηλαδὴ τὴν ὀνομασία, τὸν σκοπό, τὶς πηγὲς προελεύσεως-τὴν ἐκδοῦσα ἀρχὴ καὶ τὴ δομὴ τῶν «πράξεων» καὶ τῶν ἐγγράφων. Ἀναλύονται ἰδιαιτέρως τὰ διπλωματικὰ καὶ τυπολογικὰ χαρακτηριστικά τους, ἐνῷ μελετᾶται χάριν παραδείγματος μία συγκεκριμένη «πρᾶξις» μὲ εἰδικὸ τυπικό, ἡ γνωστὴ «Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ Πρᾶξις». Ἐντὸς τοῦ πλασίου αὐτοῦ διακρίνονται ὡς πρὸς τὸ οὐσιαστικὸ περιεχόμενο τους καὶ κατηγοριοποιοῦνται οἱ «Πράξεις», ἐνῷ παρατίθεται καὶ τὸ συνήθες τυπολογικὸ σχῆμα τῆς συγκεκριμένης «Πράξεως». Τὸ Δεύτερο Μέρος, τὸ κανονολογικὸ καὶ νομοκανονολογικό, συνδυάζοντας τὴν τυπολογία τῶν πράξεων μὲ τὴν θεωρία τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ἐπιδιώκει νὰ ἀποτυπώσει κατὰ τρόπον συνεκτικὸ τὸ «κανονολογικὸ ἀφήγημα» ἀναφορικὰ μὲ τὸ κῦρος καὶ τὴν ἰσχὺν τῶν «Πατριαρχικῶν καὶ Συνοδικῶν Πράξεων» ἐπὶ τῇ βάσει τεσσάρων ἀξόνων (α΄) ἐν σχέσει πρὸς τοὺς ἱεροὺς κανόνες· (β΄) ἐντὸς τοῦ οἰκείου κλίματος/δικαιοδοσίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου· (γ΄) ἐντὸς τοῦ συστήματος τῶν κατὰ τόπους αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ ἔναντι αὐτῶν· καὶ (δ΄) ἔναντι τοῦ Κράτους. Ἐν εἴδει συντόμου ἐπιμέτρου μελετᾶται τὸ ζήτημα τῆς ἀνακλησιμότητας τῶν «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων». Εἰδικώτερα, ἐπὶ τοῦ α΄ ἡ μελέτη ἐπάγεται ὅτι οἱ Πατριαρχικὲς καὶ Συνοδικὲς πράξεις ἔλκουν τὸ κῦρος καὶ τὴν ἰσχὺν αὐτῶν ἐκ τῆς συμφωνίας αὐτῶν πρὸς τοὺς ἱεροὺς κανόνες καὶ τὸ ἐκκλησιασιαστικὸ ἔθιμο. Ἐπὶ τοῦ β΄ τὸ κῦρος καὶ ἡ ἰσχὺς τῶν «πράξεων» πηγάζει ἐκ τοῦ πατριαρχικοῦ καὶ συνοδικοῦ συστήματος. Πατριαρχικὰ καὶ συνοδικὰ δικαία συνυπάρχουν. Ἐπὶ τοῦ γ΄ ἡ πηγὴ καὶ τὸ θεμέλιον τοῦ κύρους καὶ τῆς ἰσχύος ἐρείδεται ἐπὶ (α΄) τῶν «πρεσβείων» τῆς Νέας Ῥώμης Κωνσταντινουπόλεως ὡς πολιτικοῦ καὶ ἐκκλησιαστικοῦ Κέντρου· (β΄) τοῦ συνοδικοῦ θεσμοῦ καὶ τῆς συνοδικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως διαχρονικά· (γ΄) τῆς ἰδιαιτέρας θέσεως, εὐθύνης καὶ ἀποστολῆς τῆς Κωνσταντινοπολίτιδος Ἐκκλησίας ἐντὸς τοῦ συστήματος τῶν κατὰ τόπους Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν· (δ΄) τῆς πνευματικῆς αἴγλης (τοῦ ἠθικοῦ κύρους) τοῦ Ο.Π.· (ε΄) τῶν ἰδιαιτέρων «πρεσβείων», δηλαδὴ προνομίων, διὰ τῶν ὁποίων ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία τετίμηται. Ἐπὶ τοῦ δ΄ ἐξετάζεται καὶ ἀποτυπώνεται ἡ σχέση «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων» ἀφ’ ἑνὸς καὶ πολιτικῶν νόμων ἀφ’ ἑτέρου, καθὼς καὶ πτυχὲς καὶ ζητήματα κανονικότητας-συνταγματικότητας-νομιμότητας καὶ ἡ θέση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐντὸς τῆς ἑλληνικῆς ἔννομης τάξεως. Ἀπὸ τὴ μελέτη διαπιστώνεται ἡ σημασία, περιπλοκότητα καὶ πολυπλοκότητα τοῦ ἐν λόγῳ κανονολογικοῦ ζητήματος, καθὼς καὶ ἡ σημασία καὶ ἀναγκαιότητα συνθέσεως καὶ καταρτίσεως ἑνὸς συνεκτικοῦ «κανονολογικοῦ ἀφηγήματος» μὲ ἰσχυρὴ θεωρητικὴ καὶ ἐμπειρικὴ τεκμηρίωση, τόσο σὲ ἐπίπεδο θεωρίας κανονικοῦ καὶ νομοκανονικοῦ δικαίου, ὅσο καὶ σὲ ἐπίπεδο ἐμπειρικῆς τεκμηρίωσης τοῦ «ἀφηγήματος».","Both the bilateral intra-ecclesiastical crisis of 2003-4 between the Ecumenical Patriarchate (E.P.) of Constantinople and the Church of Greece concerning the canonical authority (κῦρος, auctoritas canonica), the validity/applicability (ἰσχὺς), and the interpretation (ἑρμηνεία) of the “Patriarchal and Synodal acts” of 1850 (i.e. the Τόμος/Tomos on the autocephalous status of the Church of Greece) and of 1928 (the Πρᾶξις/Praxis on the canonical dependence of the so-called “New Lands”), as well as the current crisis between the E.P. and the Church of Russia (Moscow Patriarchate) concerning the “Patriarchal and Synodal act” (Γράμμα Ἐκδόσεως/Letter of Issue) of E.P. dated 1686 raise and illustrate a crucial, intricate and complex canonical/canonological issue, that of the canonical authority, validity/applicability and interpretation of the Patriarchal and Synodal acts within the system of the local autocephalous Orthodox Churches (both ancient and more recent patriarchates and autocephalous Churches). The aforementioned “key “canonical/canonological issue carries with it other important aspects, among which are canonical authority of the “Patriarchal and Synodal acts” in relation to the sacred canons and even canonical authority against or vis-à-vis the State without of course overlooking the authority of the “acts” within the jurisdiction of the E.P. The present dissertation studies the typology and canonical authority of the “patriarchal and synodal acts” of the E.P. It is therefore divided into two main parts. This two-fold grouping is a fundamental aspect of the general methodological approach to the subject, which, among other factors, is accompanied by definitions of fundamental canonical terms, concepts, institutions and procedures, which are an important part and element of this academic endeavor, i.e. the imprinting of a typology on the one hand, and the relationship and interconnection between typology and canonical authority, validity/applicability and interpretation, on the other hand. Specifically, the first part refers to the typology, i.e. the name, the purpose, the sources of origin-the issuing authority and the structure of the \"acts\" and the documents of the E.P. Their diplomatic and typological characteristics are analyzed in particular, while a specific “act” with a special form, the well-known \"Patriarchal and Synodal Act/Praxis\" is studied, for example. Within this context, they are distinguished in terms of their substantive content and the “Αcts” are categorized, while the usual typological form of the specific “Αcts” is also presented. The second part, the canonical and nomocanonical, combining the typology of acts with the theory of Canon Law, seeks to consistently capture the “canonical/canonological narrative” regarding the authority and validity/applicability of the “Patriarchal and Synodal acts” on the basis of four points: (a) their relationship with the Sacred Canons; (b) within the jurisdiction of the Ecumenical Patriarchate; (c) within the canonical system of the local autocephalous Orthodox Churches; and (d) in relation to the State. The question of the revocability of “Patriarchal and Synodal acts” is explored in the form of a short addendum. In particular, concerning point a, the study suggests that the “Patriarchal and Synodal acts” derive their authority and validity/applicability from their agreement with the Sacred Canons and the ecclesiastical custom. Concerning point b, the authority and the validity of the “acts” stems from the patriarchal and synodal system; patriarchal and synodal rights coexist. As to point c, the source and the foundation of authority and validity/applicability is based on (1.) the “presbeia” (i.e. privileges/prerogatives) of New Rome/Constantinople as the new political and ecclesiastical Centre of the Roman Empire; (2.) the special position, responsibility and mission of the Church of Constantinople within the system of the local Orthodox churches; (3.) the spiritual prestige (or the moral authority) of the E.P.; (4.) the special “presbeia”, i.e., privileges, through which the Great Church is honored. On point d - the relationship between “Patriarchal and Synodal acts” on the one hand and political laws on the other hand, as well as aspects and issues of canonicity-constitutionality-legality and the position of the E.P. within the Greek legal order are examined and reflected. The study reveals the importance, the intricacy, and complexity of this canonical issue, as well as the importance and necessity of composing and compiling a coherent “canonical/canonological narrative” with strong theoretical and empirical documentation, both at the level of theory of canonical and nomocanonical law to the level of empirical documentation of the “narrative” among other things by the tradition and practice of the Church."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τυπολογία καὶ Κανονικὴ Αὐθεντία τῶν «Πατριαρχικῶν καὶ Συνοδικῶν Πράξεων» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μεϊχανετσίδης Βασίλειος","Meichanetsidis Vasileios"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Τόσον ἡ διμερὴς διεκκλησιαστικὴ κρίση τοῦ 2003-4 μεταξὺ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος περὶ τὸ κῦρος, τὴν ἰσχὺν καὶ τὴν ἑρμηνείαν τῶν «Πατριαρχικῶν καὶ Συνοδικῶν Πράξεων» τοῦ Ο.Π. τῶν ἔτ. 1850 («Τόμος» περὶ αὐτοκεφάλου) καὶ 1928 («Πρᾶξις» περὶ «Νέων Χωρῶν»), ὅσο καὶ ἡ τρέχουσα κρίση μεταξὺ Ο.Π. καὶ Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας περὶ τὴν «πατριαρχικὴν καὶ συνοδικὴν πρᾶξιν/γράμμα ἐκδόσεως» τοῦ Ο.Π. τοῦ ἔτ. 1686 περὶ Κιέβου (καὶ Οὐκρανίας), θέτουν ἐπὶ τάπητος καὶ ἀναδεικνύουν ἕνα γενικώτερο καίριο, περίπλοκο, πολύπλοκο κανονολογικὸ ζήτημα, αὐτὸ τῆς κανονικῆς αὐθεντίας – δηλαδὴ τοῦ νομοκανονικοῦ κύρους καὶ τῆς ἰσχύος – τῶν «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων» τοῦ Ο.Π. ἐντὸς τοῦ συστήματος καὶ συγκροτήματος τῶν κατὰ τόπους αὐτοκεφάλων Ὀρθ. Ἐκκλησιῶν (παλαιφάτων καὶ νεωτέρων Πατριαρχείων καὶ αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν). Τὸ ἐν λόγῳ «καίριο» τῷ ὄντι κανονολογικὸ ζήτημα φέρει καὶ ἄλλες σημαντικὲς πτυχές, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἡ κανονικὴ αὐθεντία τῶν «πράξεων» ἐν σχέσει πρὸς τοὺς ἱ. κανόνες, ἢ καὶ ἀκόμη ἔναντι τοῦ Κράτους, χωρὶς ἀσφαλῶς νὰ παραβλέπεται ἡ αὐθεντία τῶν «πράξεων» ἐντὸς αὐτοῦ τούτου τοῦ κλίματος τοῦ Ο.Π.. Ἡ παροῦσα μεταπτυχιακὴ ἐργασία μελετᾶ τὴν τυπολογία καὶ κανονικὴ αὐθεντία τῶν «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Ὡς ἐκ τούτου χωρίζεται σὲ δύο βασικὰ Μέρη. Ἡ διμερὴς διαίρεση ἀποτελεῖ θεμελιώδη πτυχὴ τῆς γενικώτερης μεθοδολογικῆς προσεγγίσεως τοῦ θέματος, ἡ ὁποία μεταξὺ ἄλλων συνοδεύεται ἀπὸ ὁριοθετήσεις θεμελιωδῶν κανονολογικῶν ὅρων, ἐννοιῶν, θεσμῶν καὶ διαδικασιῶν, ποὺ ἀποτελοῦν σημαντικὸ μέρος καὶ στοιχεῖο τοῦ παρόντος ἐπιστημονικοῦ ἐγχειρήματος, δηλαδὴ τῆς ἀποτυπώσεως τῆς τυπολογίας ἀφ’ ἑνὸς καὶ τῆς κανονικῆς αὐθεντίας ἀφ’ ἑτέρου καὶ τῆς μεταξύ τους σχέσεως καὶ διασυνδέσεως. Συγκεκριμένα, τὸ Πρῶτο Μέρος, το τυπολογικό, ἀναφέρεται στὴν τυπολογία, δηλαδὴ τὴν ὀνομασία, τὸν σκοπό, τὶς πηγὲς προελεύσεως-τὴν ἐκδοῦσα ἀρχὴ καὶ τὴ δομὴ τῶν «πράξεων» καὶ τῶν ἐγγράφων. Ἀναλύονται ἰδιαιτέρως τὰ διπλωματικὰ καὶ τυπολογικὰ χαρακτηριστικά τους, ἐνῷ μελετᾶται χάριν παραδείγματος μία συγκεκριμένη «πρᾶξις» μὲ εἰδικὸ τυπικό, ἡ γνωστὴ «Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ Πρᾶξις». Ἐντὸς τοῦ πλασίου αὐτοῦ διακρίνονται ὡς πρὸς τὸ οὐσιαστικὸ περιεχόμενο τους καὶ κατηγοριοποιοῦνται οἱ «Πράξεις», ἐνῷ παρατίθεται καὶ τὸ συνήθες τυπολογικὸ σχῆμα τῆς συγκεκριμένης «Πράξεως». Τὸ Δεύτερο Μέρος, τὸ κανονολογικὸ καὶ νομοκανονολογικό, συνδυάζοντας τὴν τυπολογία τῶν πράξεων μὲ τὴν θεωρία τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ἐπιδιώκει νὰ ἀποτυπώσει κατὰ τρόπον συνεκτικὸ τὸ «κανονολογικὸ ἀφήγημα» ἀναφορικὰ μὲ τὸ κῦρος καὶ τὴν ἰσχὺν τῶν «Πατριαρχικῶν καὶ Συνοδικῶν Πράξεων» ἐπὶ τῇ βάσει τεσσάρων ἀξόνων (α΄) ἐν σχέσει πρὸς τοὺς ἱεροὺς κανόνες· (β΄) ἐντὸς τοῦ οἰκείου κλίματος/δικαιοδοσίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου· (γ΄) ἐντὸς τοῦ συστήματος τῶν κατὰ τόπους αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ ἔναντι αὐτῶν· καὶ (δ΄) ἔναντι τοῦ Κράτους. Ἐν εἴδει συντόμου ἐπιμέτρου μελετᾶται τὸ ζήτημα τῆς ἀνακλησιμότητας τῶν «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων». Εἰδικώτερα, ἐπὶ τοῦ α΄ ἡ μελέτη ἐπάγεται ὅτι οἱ Πατριαρχικὲς καὶ Συνοδικὲς πράξεις ἔλκουν τὸ κῦρος καὶ τὴν ἰσχὺν αὐτῶν ἐκ τῆς συμφωνίας αὐτῶν πρὸς τοὺς ἱεροὺς κανόνες καὶ τὸ ἐκκλησιασιαστικὸ ἔθιμο. Ἐπὶ τοῦ β΄ τὸ κῦρος καὶ ἡ ἰσχὺς τῶν «πράξεων» πηγάζει ἐκ τοῦ πατριαρχικοῦ καὶ συνοδικοῦ συστήματος. Πατριαρχικὰ καὶ συνοδικὰ δικαία συνυπάρχουν. Ἐπὶ τοῦ γ΄ ἡ πηγὴ καὶ τὸ θεμέλιον τοῦ κύρους καὶ τῆς ἰσχύος ἐρείδεται ἐπὶ (α΄) τῶν «πρεσβείων» τῆς Νέας Ῥώμης Κωνσταντινουπόλεως ὡς πολιτικοῦ καὶ ἐκκλησιαστικοῦ Κέντρου· (β΄) τοῦ συνοδικοῦ θεσμοῦ καὶ τῆς συνοδικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως διαχρονικά· (γ΄) τῆς ἰδιαιτέρας θέσεως, εὐθύνης καὶ ἀποστολῆς τῆς Κωνσταντινοπολίτιδος Ἐκκλησίας ἐντὸς τοῦ συστήματος τῶν κατὰ τόπους Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν· (δ΄) τῆς πνευματικῆς αἴγλης (τοῦ ἠθικοῦ κύρους) τοῦ Ο.Π.· (ε΄) τῶν ἰδιαιτέρων «πρεσβείων», δηλαδὴ προνομίων, διὰ τῶν ὁποίων ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία τετίμηται. Ἐπὶ τοῦ δ΄ ἐξετάζεται καὶ ἀποτυπώνεται ἡ σχέση «πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν πράξεων» ἀφ’ ἑνὸς καὶ πολιτικῶν νόμων ἀφ’ ἑτέρου, καθὼς καὶ πτυχὲς καὶ ζητήματα κανονικότητας-συνταγματικότητας-νομιμότητας καὶ ἡ θέση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐντὸς τῆς ἑλληνικῆς ἔννομης τάξεως. Ἀπὸ τὴ μελέτη διαπιστώνεται ἡ σημασία, περιπλοκότητα καὶ πολυπλοκότητα τοῦ ἐν λόγῳ κανονολογικοῦ ζητήματος, καθὼς καὶ ἡ σημασία καὶ ἀναγκαιότητα συνθέσεως καὶ καταρτίσεως ἑνὸς συνεκτικοῦ «κανονολογικοῦ ἀφηγήματος» μὲ ἰσχυρὴ θεωρητικὴ καὶ ἐμπειρικὴ τεκμηρίωση, τόσο σὲ ἐπίπεδο θεωρίας κανονικοῦ καὶ νομοκανονικοῦ δικαίου, ὅσο καὶ σὲ ἐπίπεδο ἐμπειρικῆς τεκμηρίωσης τοῦ «ἀφηγήματος».","Both the bilateral intra-ecclesiastical crisis of 2003-4 between the Ecumenical Patriarchate (E.P.) of Constantinople and the Church of Greece concerning the canonical authority (κῦρος, auctoritas canonica), the validity/applicability (ἰσχὺς), and the interpretation (ἑρμηνεία) of the “Patriarchal and Synodal acts” of 1850 (i.e. the Τόμος/Tomos on the autocephalous status of the Church of Greece) and of 1928 (the Πρᾶξις/Praxis on the canonical dependence of the so-called “New Lands”), as well as the current crisis between the E.P. and the Church of Russia (Moscow Patriarchate) concerning the “Patriarchal and Synodal act” (Γράμμα Ἐκδόσεως/Letter of Issue) of E.P. dated 1686 raise and illustrate a crucial, intricate and complex canonical/canonological issue, that of the canonical authority, validity/applicability and interpretation of the Patriarchal and Synodal acts within the system of the local autocephalous Orthodox Churches (both ancient and more recent patriarchates and autocephalous Churches). The aforementioned “key “canonical/canonological issue carries with it other important aspects, among which are canonical authority of the “Patriarchal and Synodal acts” in relation to the sacred canons and even canonical authority against or vis-à-vis the State without of course overlooking the authority of the “acts” within the jurisdiction of the E.P. The present dissertation studies the typology and canonical authority of the “patriarchal and synodal acts” of the E.P. It is therefore divided into two main parts. This two-fold grouping is a fundamental aspect of the general methodological approach to the subject, which, among other factors, is accompanied by definitions of fundamental canonical terms, concepts, institutions and procedures, which are an important part and element of this academic endeavor, i.e. the imprinting of a typology on the one hand, and the relationship and interconnection between typology and canonical authority, validity/applicability and interpretation, on the other hand. Specifically, the first part refers to the typology, i.e. the name, the purpose, the sources of origin-the issuing authority and the structure of the \"acts\" and the documents of the E.P. Their diplomatic and typological characteristics are analyzed in particular, while a specific “act” with a special form, the well-known \"Patriarchal and Synodal Act/Praxis\" is studied, for example. Within this context, they are distinguished in terms of their substantive content and the “Αcts” are categorized, while the usual typological form of the specific “Αcts” is also presented. The second part, the canonical and nomocanonical, combining the typology of acts with the theory of Canon Law, seeks to consistently capture the “canonical/canonological narrative” regarding the authority and validity/applicability of the “Patriarchal and Synodal acts” on the basis of four points: (a) their relationship with the Sacred Canons; (b) within the jurisdiction of the Ecumenical Patriarchate; (c) within the canonical system of the local autocephalous Orthodox Churches; and (d) in relation to the State. The question of the revocability of “Patriarchal and Synodal acts” is explored in the form of a short addendum. In particular, concerning point a, the study suggests that the “Patriarchal and Synodal acts” derive their authority and validity/applicability from their agreement with the Sacred Canons and the ecclesiastical custom. Concerning point b, the authority and the validity of the “acts” stems from the patriarchal and synodal system; patriarchal and synodal rights coexist. As to point c, the source and the foundation of authority and validity/applicability is based on (1.) the “presbeia” (i.e. privileges/prerogatives) of New Rome/Constantinople as the new political and ecclesiastical Centre of the Roman Empire; (2.) the special position, responsibility and mission of the Church of Constantinople within the system of the local Orthodox churches; (3.) the spiritual prestige (or the moral authority) of the E.P.; (4.) the special “presbeia”, i.e., privileges, through which the Great Church is honored. On point d - the relationship between “Patriarchal and Synodal acts” on the one hand and political laws on the other hand, as well as aspects and issues of canonicity-constitutionality-legality and the position of the E.P. within the Greek legal order are examined and reflected. The study reveals the importance, the intricacy, and complexity of this canonical issue, as well as the importance and necessity of composing and compiling a coherent “canonical/canonological narrative” with strong theoretical and empirical documentation, both at the level of theory of canonical and nomocanonical law to the level of empirical documentation of the “narrative” among other things by the tradition and practice of the Church."],"dc:identifier":["uoadl:2949227","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2949227"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θρησκεία","Religion"],"dc:title":["Τυπολογία καὶ Κανονικὴ Αὐθεντία τῶν «Πατριαρχικῶν καὶ Συνοδικῶν Πράξεων» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:19Z"}