{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2955608"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2955608","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κοινή Πολιτική Ασφαλείας και Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Η περίπτωση των πολιτικών και στρατιωτικών επιχειρήσεων στα Δυτικά Βαλκάνια","abstract":"Όταν αναφερόμαστε στην ευρωπαϊκή άμυνα και το πώς αυτή κατέληξε στην Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ), τότε μιλάμε για μια μακρόχρονη πορεία που αποκτά τα τελικά της χαρακτηριστικά μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, όταν η πτώση του τείχους του Βερολίνου, η πρόκληση της διεύρυνσης της Ένωσης προς την ανατολή καθώς και η απουσία ενός συγκεκριμένου εξωτερικού εχθρού, έθεσαν στην ΕΕ την ανάγκη να αλλάξει τον τρόπο που αντιμετωπίζει την άμυνα και την ασφάλεια. Πρόκειται για μια δύσκολη πορεία της Ευρώπης για την απόκτηση της δικής της πολιτικής άμυνας και ασφάλειας, που να μην ταυτίζεται με το ΝΑΤΟ, αλλά να μπορεί να συνεργαστεί αρμονικά μαζί του. Η Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ) είναι κατά κύριο λόγο μια πολιτική διατήρησης της ειρήνης και της διαχείρισης κρίσεων, κάτι που τη διαφοροποιεί από οποιαδήποτε αντίστοιχη πολιτική και αντανακλά τις αρχές της ΕΕ. Μέσα από αυτήν η ΕΕ ανάγεται σε διαχειριστή της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή της (άλλοτε με μεγαλύτερη και άλλοτε με μικρότερη επιτυχία) και ανάγεται σε έναν σημαντικό διεθνή δρώντα, αναβαθμίζοντας τη θέση της στο διεθνές στερέωμα. Ουσιαστικά, η Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ) αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ). Στόχος της είναι να παρέχει στην ΕΕ την επιχειρησιακή δυνατότητα να διεξάγει αποστολές πρόληψης συγκρούσεων, διατήρησης της ειρήνης και ενίσχυσης της διεθνούς ασφάλειας, σύμφωνα με τις αρχές της Χάρτας του ΟHΕ. Το ορατό της κομμάτι είναι οι 38 στρατιωτικές επιχειρήσεις και πολιτικές αποστολές που αποφασίστηκαν από το 2003 σε τρεις ηπείρους (Ευρώπη, Ασία και Αφρική), με τις 18 από αυτές να συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Ο στόχος της παρούσας διατριβής είναι μέσω της βιβλιογραφικής ανασκόπησης, να παρουσιάσει την Κοινή Πολιτική Ασφαλείας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναλύοντας την πορεία της Ευρώπης από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα και αναλύοντας τις αιτίες που οδήγησαν στη δημιουργία της. Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι αιτίες που οδήγησαν την ΕΕ στην επέμβαση της στα Δυτικά Βαλκάνια καθώς και οι πολιτικές και στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή. Από τη διεξαγωγή των συμπερασμάτων προκύπτει η επιτυχία των ανωτέρω επιχειρήσεων, και η σαφής σύνδεση τους με την πολιτική της ΕΕ για τα Δυτικά Βαλκάνια, αν και υπήρξαν σαφείς αδυναμίες κατά τη διεξαγωγή τους. Ωστόσο, σήμερα 18 χρόνια μετά τη Σύνοδο της Θεσσαλονίκης, η ολοκλήρωση της πολιτικής της ΕΕ για τα Δυτικά Βαλκάνια είναι μετέωρη, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό ασφαλείας στο μαλακό της υπογάστριο σε μία περίοδο όπου οι εξελίξεις και οι προκλήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, τόσο στο εσωτερικό όσο και στον άμεσο περίγυρο της. Λέξεις κλειδιά: Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ), Συνθήκη Λισαβόνας, πολιτικές επιχειρήσεις, στρατιωτικές επιχειρήσεις, Δυτικά Βαλκάνια.","abstract_html":"Όταν αναφερόμαστε στην ευρωπαϊκή άμυνα και το πώς αυτή κατέληξε στην Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ), τότε μιλάμε για μια μακρόχρονη πορεία που αποκτά τα τελικά της χαρακτηριστικά μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, όταν η πτώση του τείχους του Βερολίνου, η πρόκληση της διεύρυνσης της Ένωσης προς την ανατολή καθώς και η απουσία ενός συγκεκριμένου εξωτερικού εχθρού, έθεσαν στην ΕΕ την ανάγκη να αλλάξει τον τρόπο που αντιμετωπίζει την άμυνα και την ασφάλεια. Πρόκειται για μια δύσκολη πορεία της Ευρώπης για την απόκτηση της δικής της πολιτικής άμυνας και ασφάλειας, που να μην ταυτίζεται με το ΝΑΤΟ, αλλά να μπορεί να συνεργαστεί αρμονικά μαζί του. Η Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ) είναι κατά κύριο λόγο μια πολιτική διατήρησης της ειρήνης και της διαχείρισης κρίσεων, κάτι που τη διαφοροποιεί από οποιαδήποτε αντίστοιχη πολιτική και αντανακλά τις αρχές της ΕΕ. Μέσα από αυτήν η ΕΕ ανάγεται σε διαχειριστή της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή της (άλλοτε με μεγαλύτερη και άλλοτε με μικρότερη επιτυχία) και ανάγεται σε έναν σημαντικό διεθνή δρώντα, αναβαθμίζοντας τη θέση της στο διεθνές στερέωμα. Ουσιαστικά, η Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ) αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ). Στόχος της είναι να παρέχει στην ΕΕ την επιχειρησιακή δυνατότητα να διεξάγει αποστολές πρόληψης συγκρούσεων, διατήρησης της ειρήνης και ενίσχυσης της διεθνούς ασφάλειας, σύμφωνα με τις αρχές της Χάρτας του ΟHΕ. Το ορατό της κομμάτι είναι οι 38 στρατιωτικές επιχειρήσεις και πολιτικές αποστολές που αποφασίστηκαν από το 2003 σε τρεις ηπείρους (Ευρώπη, Ασία και Αφρική), με τις 18 από αυτές να συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Ο στόχος της παρούσας διατριβής είναι μέσω της βιβλιογραφικής ανασκόπησης, να παρουσιάσει την Κοινή Πολιτική Ασφαλείας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναλύοντας την πορεία της Ευρώπης από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα και αναλύοντας τις αιτίες που οδήγησαν στη δημιουργία της. Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι αιτίες που οδήγησαν την ΕΕ στην επέμβαση της στα Δυτικά Βαλκάνια καθώς και οι πολιτικές και στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή. Από τη διεξαγωγή των συμπερασμάτων προκύπτει η επιτυχία των ανωτέρω επιχειρήσεων, και η σαφής σύνδεση τους με την πολιτική της ΕΕ για τα Δυτικά Βαλκάνια, αν και υπήρξαν σαφείς αδυναμίες κατά τη διεξαγωγή τους. Ωστόσο, σήμερα 18 χρόνια μετά τη Σύνοδο της Θεσσαλονίκης, η ολοκλήρωση της πολιτικής της ΕΕ για τα Δυτικά Βαλκάνια είναι μετέωρη, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό ασφαλείας στο μαλακό της υπογάστριο σε μία περίοδο όπου οι εξελίξεις και οι προκλήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, τόσο στο εσωτερικό όσο και στον άμεσο περίγυρο της. Λέξεις κλειδιά: Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ), Συνθήκη Λισαβόνας, πολιτικές επιχειρήσεις, στρατιωτικές επιχειρήσεις, Δυτικά Βαλκάνια.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοντόπουλος Βασίλειος","Kontopoulos Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:23Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2955608"],"render_values":[{"text":"uoadl:2955608","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2955608","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2955608","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2955608","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοντόπουλος Βασίλειος","Kontopoulos Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2955608","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2955608"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Όταν αναφερόμαστε στην ευρωπαϊκή άμυνα και το πώς αυτή κατέληξε στην Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ), τότε μιλάμε για μια μακρόχρονη πορεία που αποκτά τα τελικά της χαρακτηριστικά μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, όταν η πτώση του τείχους του Βερολίνου, η πρόκληση της διεύρυνσης της Ένωσης προς την ανατολή καθώς και η απουσία ενός συγκεκριμένου εξωτερικού εχθρού, έθεσαν στην ΕΕ την ανάγκη να αλλάξει τον τρόπο που αντιμετωπίζει την άμυνα και την ασφάλεια. Πρόκειται για μια δύσκολη πορεία της Ευρώπης για την απόκτηση της δικής της πολιτικής άμυνας και ασφάλειας, που να μην ταυτίζεται με το ΝΑΤΟ, αλλά να μπορεί να συνεργαστεί αρμονικά μαζί του. Η Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ) είναι κατά κύριο λόγο μια πολιτική διατήρησης της ειρήνης και της διαχείρισης κρίσεων, κάτι που τη διαφοροποιεί από οποιαδήποτε αντίστοιχη πολιτική και αντανακλά τις αρχές της ΕΕ. Μέσα από αυτήν η ΕΕ ανάγεται σε διαχειριστή της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή της (άλλοτε με μεγαλύτερη και άλλοτε με μικρότερη επιτυχία) και ανάγεται σε έναν σημαντικό διεθνή δρώντα, αναβαθμίζοντας τη θέση της στο διεθνές στερέωμα. Ουσιαστικά, η Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ) αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ). Στόχος της είναι να παρέχει στην ΕΕ την επιχειρησιακή δυνατότητα να διεξάγει αποστολές πρόληψης συγκρούσεων, διατήρησης της ειρήνης και ενίσχυσης της διεθνούς ασφάλειας, σύμφωνα με τις αρχές της Χάρτας του ΟHΕ. Το ορατό της κομμάτι είναι οι 38 στρατιωτικές επιχειρήσεις και πολιτικές αποστολές που αποφασίστηκαν από το 2003 σε τρεις ηπείρους (Ευρώπη, Ασία και Αφρική), με τις 18 από αυτές να συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Ο στόχος της παρούσας διατριβής είναι μέσω της βιβλιογραφικής ανασκόπησης, να παρουσιάσει την Κοινή Πολιτική Ασφαλείας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναλύοντας την πορεία της Ευρώπης από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα και αναλύοντας τις αιτίες που οδήγησαν στη δημιουργία της. Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι αιτίες που οδήγησαν την ΕΕ στην επέμβαση της στα Δυτικά Βαλκάνια καθώς και οι πολιτικές και στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή. Από τη διεξαγωγή των συμπερασμάτων προκύπτει η επιτυχία των ανωτέρω επιχειρήσεων, και η σαφής σύνδεση τους με την πολιτική της ΕΕ για τα Δυτικά Βαλκάνια, αν και υπήρξαν σαφείς αδυναμίες κατά τη διεξαγωγή τους. Ωστόσο, σήμερα 18 χρόνια μετά τη Σύνοδο της Θεσσαλονίκης, η ολοκλήρωση της πολιτικής της ΕΕ για τα Δυτικά Βαλκάνια είναι μετέωρη, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό ασφαλείας στο μαλακό της υπογάστριο σε μία περίοδο όπου οι εξελίξεις και οι προκλήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, τόσο στο εσωτερικό όσο και στον άμεσο περίγυρο της. Λέξεις κλειδιά: Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ), Συνθήκη Λισαβόνας, πολιτικές επιχειρήσεις, στρατιωτικές επιχειρήσεις, Δυτικά Βαλκάνια.","When we talk about European defense and how it ended up in the Common Defense and Security Policy (CDSP), then we are talking about a long journey that acquired its final characteristics after the fall of the Soviet Union and the end of the Cold War, when the fall of the Berlin wall, the challenge of enlarging the Union to the east, and the absence of a specific external enemy have raised the need for the EU to change the way it treats defense and security. This is a difficult path for Europe to acquire its own civil defense and security policy, which does not identify with NATO, but can work harmoniously with it. The Common Defense and Security Policy (CSDP) is primarily a policy of peacekeeping and crisis management, which differentiates it from any other policy and reflects EU principles. Through this policy, the EU becomes a peacekeeper in its area (sometimes with greater and sometimes with less success) and is raised to a major international actor, upgrading its position in the international firmament. In essence, the Common Defense and Security Policy (CSDP) is an integral part of the Common Foreign and Security Policy (CFSP). Its primary objective is to enable the EU to conduct operational missions to prevent conflict, maintain peace and enhance international security, in accordance with the principles of the UN Charta. Its visible part is the 38 military operations and civilian missions that have been already launched since 2003 on three continents (Europe, Asia and Africa). In addition, 18 of them are still ongoing and active up to this day. The aim of this dissertation is through the literature review, to present the Common Security and Defense Policy (CSDP) of the European Union by analyzing the course of Europe from the end of World War II until today and by examining the causes that led to its creation. Subsequently, are being presented the reasons that led the EU to intervene in the Western Balkans as well as the political and military operations in the region. The conclusions show the success of the above operations, and their clear link to EU policy in the Western Balkans although there were clear weaknesses in their conduct. However, today, 18 years after the Thessaloniki Summit, the integration of EU policy towards the Western Balkans is meteoric, leaving a large security vacuum in its soft belly at a time when developments and challenges follow one another, both in the inside and in its immediate vicinity. Key words: Common Defense and Security Policy (CSDP), Lisbon Treaty, civilian missions, military operations, Western Balkans."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κοινή Πολιτική Ασφαλείας και Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Η περίπτωση των πολιτικών και στρατιωτικών επιχειρήσεων στα Δυτικά Βαλκάνια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοντόπουλος Βασίλειος","Kontopoulos Vasileios"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Όταν αναφερόμαστε στην ευρωπαϊκή άμυνα και το πώς αυτή κατέληξε στην Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ), τότε μιλάμε για μια μακρόχρονη πορεία που αποκτά τα τελικά της χαρακτηριστικά μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, όταν η πτώση του τείχους του Βερολίνου, η πρόκληση της διεύρυνσης της Ένωσης προς την ανατολή καθώς και η απουσία ενός συγκεκριμένου εξωτερικού εχθρού, έθεσαν στην ΕΕ την ανάγκη να αλλάξει τον τρόπο που αντιμετωπίζει την άμυνα και την ασφάλεια. Πρόκειται για μια δύσκολη πορεία της Ευρώπης για την απόκτηση της δικής της πολιτικής άμυνας και ασφάλειας, που να μην ταυτίζεται με το ΝΑΤΟ, αλλά να μπορεί να συνεργαστεί αρμονικά μαζί του. Η Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ) είναι κατά κύριο λόγο μια πολιτική διατήρησης της ειρήνης και της διαχείρισης κρίσεων, κάτι που τη διαφοροποιεί από οποιαδήποτε αντίστοιχη πολιτική και αντανακλά τις αρχές της ΕΕ. Μέσα από αυτήν η ΕΕ ανάγεται σε διαχειριστή της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή της (άλλοτε με μεγαλύτερη και άλλοτε με μικρότερη επιτυχία) και ανάγεται σε έναν σημαντικό διεθνή δρώντα, αναβαθμίζοντας τη θέση της στο διεθνές στερέωμα. Ουσιαστικά, η Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ) αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ). Στόχος της είναι να παρέχει στην ΕΕ την επιχειρησιακή δυνατότητα να διεξάγει αποστολές πρόληψης συγκρούσεων, διατήρησης της ειρήνης και ενίσχυσης της διεθνούς ασφάλειας, σύμφωνα με τις αρχές της Χάρτας του ΟHΕ. Το ορατό της κομμάτι είναι οι 38 στρατιωτικές επιχειρήσεις και πολιτικές αποστολές που αποφασίστηκαν από το 2003 σε τρεις ηπείρους (Ευρώπη, Ασία και Αφρική), με τις 18 από αυτές να συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Ο στόχος της παρούσας διατριβής είναι μέσω της βιβλιογραφικής ανασκόπησης, να παρουσιάσει την Κοινή Πολιτική Ασφαλείας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναλύοντας την πορεία της Ευρώπης από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα και αναλύοντας τις αιτίες που οδήγησαν στη δημιουργία της. Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι αιτίες που οδήγησαν την ΕΕ στην επέμβαση της στα Δυτικά Βαλκάνια καθώς και οι πολιτικές και στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή. Από τη διεξαγωγή των συμπερασμάτων προκύπτει η επιτυχία των ανωτέρω επιχειρήσεων, και η σαφής σύνδεση τους με την πολιτική της ΕΕ για τα Δυτικά Βαλκάνια, αν και υπήρξαν σαφείς αδυναμίες κατά τη διεξαγωγή τους. Ωστόσο, σήμερα 18 χρόνια μετά τη Σύνοδο της Θεσσαλονίκης, η ολοκλήρωση της πολιτικής της ΕΕ για τα Δυτικά Βαλκάνια είναι μετέωρη, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό ασφαλείας στο μαλακό της υπογάστριο σε μία περίοδο όπου οι εξελίξεις και οι προκλήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, τόσο στο εσωτερικό όσο και στον άμεσο περίγυρο της. Λέξεις κλειδιά: Κοινή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας (ΚΠΑΑ), Συνθήκη Λισαβόνας, πολιτικές επιχειρήσεις, στρατιωτικές επιχειρήσεις, Δυτικά Βαλκάνια.","When we talk about European defense and how it ended up in the Common Defense and Security Policy (CDSP), then we are talking about a long journey that acquired its final characteristics after the fall of the Soviet Union and the end of the Cold War, when the fall of the Berlin wall, the challenge of enlarging the Union to the east, and the absence of a specific external enemy have raised the need for the EU to change the way it treats defense and security. This is a difficult path for Europe to acquire its own civil defense and security policy, which does not identify with NATO, but can work harmoniously with it. The Common Defense and Security Policy (CSDP) is primarily a policy of peacekeeping and crisis management, which differentiates it from any other policy and reflects EU principles. Through this policy, the EU becomes a peacekeeper in its area (sometimes with greater and sometimes with less success) and is raised to a major international actor, upgrading its position in the international firmament. In essence, the Common Defense and Security Policy (CSDP) is an integral part of the Common Foreign and Security Policy (CFSP). Its primary objective is to enable the EU to conduct operational missions to prevent conflict, maintain peace and enhance international security, in accordance with the principles of the UN Charta. Its visible part is the 38 military operations and civilian missions that have been already launched since 2003 on three continents (Europe, Asia and Africa). In addition, 18 of them are still ongoing and active up to this day. The aim of this dissertation is through the literature review, to present the Common Security and Defense Policy (CSDP) of the European Union by analyzing the course of Europe from the end of World War II until today and by examining the causes that led to its creation. Subsequently, are being presented the reasons that led the EU to intervene in the Western Balkans as well as the political and military operations in the region. The conclusions show the success of the above operations, and their clear link to EU policy in the Western Balkans although there were clear weaknesses in their conduct. However, today, 18 years after the Thessaloniki Summit, the integration of EU policy towards the Western Balkans is meteoric, leaving a large security vacuum in its soft belly at a time when developments and challenges follow one another, both in the inside and in its immediate vicinity. Key words: Common Defense and Security Policy (CSDP), Lisbon Treaty, civilian missions, military operations, Western Balkans."],"dc:identifier":["uoadl:2955608","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2955608"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Κοινή Πολιτική Ασφαλείας και Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Η περίπτωση των πολιτικών και στρατιωτικών επιχειρήσεων στα Δυτικά Βαλκάνια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:23Z"}