{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2955939"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2955939","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η φιλοσοφική αξία του μυστικισμού στον Henri Bergson","abstract":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ο Γάλλος φιλόσοφος Ηenri Βergson (1959-1941), στο έργο του Οι Δύο πηγές της ηθικής και της θρησκείας (1932) αποφαίνεται ότι ο μυστικισμός, υπό συγκεκριμένες μεθοδολογικές προϋποθέσεις, μπορεί να αποτελέσει σημαντική μέθοδο για τη «φιλοσοφική έρευνα». Η παρούσα εργασία διερευνά υπό ποιες προϋποθέσεις, σε ποια μορφή του και με ποιον τρόπο μπορεί ο μυστικισμός να αποτελέσει μεθοδολογικό εργαλείο στο πλαίσιο της «νέας μεταφυσικής» του Bergson και πώς μπορεί εν γένει, να ολοκληρώσει τη μεταφυσική. Επιπλέον, επισημαίνεται σε τι συνίσταται η μεγάλη συνεισφορά των «μεγάλων μυστικών» -(οι οποίου διακρίνονται από τους εκπροσώπους του «μη ολοκληρωμένου» μυστικισμού για την «υπεράφθονη ζωτικότητα» και «δράση» στην οποία καταλήγει η εμπειρία τους)- στη μεταφυσική. Η συμβολή αυτή έγκειται στο ότι μπορούν να εξασφαλίσουν μια αξιόπιστη εμπειρική βάση για την ολοκληρωμένη προσέγγιση ζητημάτων που έμειναν αναπάντητα στο έργο του 1907, Δημιουργική εξέλιξη, όπως η προέλευση της ζωτικής ορμής και το νόημα της δημιουργίας. Οι φιλοσοφικές προτάσεις που θα προκύψουν από αυτή τη σπάνια εμπειρία, συνιστούν την ολοκλήρωση της μπερξονικής μεθόδου της ενόρασης που αντιδιαστέλλεται προς τις «αυταπάτες» των θεωρητικών συστημάτων της «νοησιαρχίας» της προηγούμενης μεταφυσικής, από την αρχαιοελληνική φιλοσοφία (πλατωνισμό, αριστοτελισμό, νεοπλατωνισμό) μέχρι τη φιλοσοφία του Καντ. Βασική προϋπόθεση εξέτασης της μυστικιστικής εμπειρίας είναι να εξεταστεί ανεξάρτητα από το οποιοδήποτε δόγμα. Ο «ολοκληρωμένος» μυστικισμός των «μεγάλων μυστικών» με τη νέα «υπερ-νοητική» ηθική που ενέπνευσαν στην ανθρωπότητα, μας εισάγει σε μια νέα φιλοσοφία του ανθρώπου, και φέρνει κοντά την φιλοσοφία που προέκυψε από τη μελέτη της βιολογίας το 1907 με τα αποτελέσματα της φιλοσοφικής μελέτης άλλης τάξης φαινομένων, κυρίως του φαινομένου της θρησκείας.","abstract_html":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ο Γάλλος φιλόσοφος Ηenri Βergson (1959-1941), στο έργο του Οι Δύο πηγές της ηθικής και της θρησκείας (1932) αποφαίνεται ότι ο μυστικισμός, υπό συγκεκριμένες μεθοδολογικές προϋποθέσεις, μπορεί να αποτελέσει σημαντική μέθοδο για τη «φιλοσοφική έρευνα». Η παρούσα εργασία διερευνά υπό ποιες προϋποθέσεις, σε ποια μορφή του και με ποιον τρόπο μπορεί ο μυστικισμός να αποτελέσει μεθοδολογικό εργαλείο στο πλαίσιο της «νέας μεταφυσικής» του Bergson και πώς μπορεί εν γένει, να ολοκληρώσει τη μεταφυσική. Επιπλέον, επισημαίνεται σε τι συνίσταται η μεγάλη συνεισφορά των «μεγάλων μυστικών» -(οι οποίου διακρίνονται από τους εκπροσώπους του «μη ολοκληρωμένου» μυστικισμού για την «υπεράφθονη ζωτικότητα» και «δράση» στην οποία καταλήγει η εμπειρία τους)- στη μεταφυσική. Η συμβολή αυτή έγκειται στο ότι μπορούν να εξασφαλίσουν μια αξιόπιστη εμπειρική βάση για την ολοκληρωμένη προσέγγιση ζητημάτων που έμειναν αναπάντητα στο έργο του 1907, Δημιουργική εξέλιξη, όπως η προέλευση της ζωτικής ορμής και το νόημα της δημιουργίας. Οι φιλοσοφικές προτάσεις που θα προκύψουν από αυτή τη σπάνια εμπειρία, συνιστούν την ολοκλήρωση της μπερξονικής μεθόδου της ενόρασης που αντιδιαστέλλεται προς τις «αυταπάτες» των θεωρητικών συστημάτων της «νοησιαρχίας» της προηγούμενης μεταφυσικής, από την αρχαιοελληνική φιλοσοφία (πλατωνισμό, αριστοτελισμό, νεοπλατωνισμό) μέχρι τη φιλοσοφία του Καντ. Βασική προϋπόθεση εξέτασης της μυστικιστικής εμπειρίας είναι να εξεταστεί ανεξάρτητα από το οποιοδήποτε δόγμα. Ο «ολοκληρωμένος» μυστικισμός των «μεγάλων μυστικών» με τη νέα «υπερ-νοητική» ηθική που ενέπνευσαν στην ανθρωπότητα, μας εισάγει σε μια νέα φιλοσοφία του ανθρώπου, και φέρνει κοντά την φιλοσοφία που προέκυψε από τη μελέτη της βιολογίας το 1907 με τα αποτελέσματα της φιλοσοφικής μελέτης άλλης τάξης φαινομένων, κυρίως του φαινομένου της θρησκείας.","abstract_has_math":false,"creators":["Στρατής Βασίλειος","Stratis Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:23Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2955939"],"render_values":[{"text":"uoadl:2955939","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2955939","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2955939","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2955939","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στρατής Βασίλειος","Stratis Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2955939","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2955939"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ο Γάλλος φιλόσοφος Ηenri Βergson (1959-1941), στο έργο του Οι Δύο πηγές της ηθικής και της θρησκείας (1932) αποφαίνεται ότι ο μυστικισμός, υπό συγκεκριμένες μεθοδολογικές προϋποθέσεις, μπορεί να αποτελέσει σημαντική μέθοδο για τη «φιλοσοφική έρευνα». Η παρούσα εργασία διερευνά υπό ποιες προϋποθέσεις, σε ποια μορφή του και με ποιον τρόπο μπορεί ο μυστικισμός να αποτελέσει μεθοδολογικό εργαλείο στο πλαίσιο της «νέας μεταφυσικής» του Bergson και πώς μπορεί εν γένει, να ολοκληρώσει τη μεταφυσική. Επιπλέον, επισημαίνεται σε τι συνίσταται η μεγάλη συνεισφορά των «μεγάλων μυστικών» -(οι οποίου διακρίνονται από τους εκπροσώπους του «μη ολοκληρωμένου» μυστικισμού για την «υπεράφθονη ζωτικότητα» και «δράση» στην οποία καταλήγει η εμπειρία τους)- στη μεταφυσική. Η συμβολή αυτή έγκειται στο ότι μπορούν να εξασφαλίσουν μια αξιόπιστη εμπειρική βάση για την ολοκληρωμένη προσέγγιση ζητημάτων που έμειναν αναπάντητα στο έργο του 1907, Δημιουργική εξέλιξη, όπως η προέλευση της ζωτικής ορμής και το νόημα της δημιουργίας. Οι φιλοσοφικές προτάσεις που θα προκύψουν από αυτή τη σπάνια εμπειρία, συνιστούν την ολοκλήρωση της μπερξονικής μεθόδου της ενόρασης που αντιδιαστέλλεται προς τις «αυταπάτες» των θεωρητικών συστημάτων της «νοησιαρχίας» της προηγούμενης μεταφυσικής, από την αρχαιοελληνική φιλοσοφία (πλατωνισμό, αριστοτελισμό, νεοπλατωνισμό) μέχρι τη φιλοσοφία του Καντ. Βασική προϋπόθεση εξέτασης της μυστικιστικής εμπειρίας είναι να εξεταστεί ανεξάρτητα από το οποιοδήποτε δόγμα. Ο «ολοκληρωμένος» μυστικισμός των «μεγάλων μυστικών» με τη νέα «υπερ-νοητική» ηθική που ενέπνευσαν στην ανθρωπότητα, μας εισάγει σε μια νέα φιλοσοφία του ανθρώπου, και φέρνει κοντά την φιλοσοφία που προέκυψε από τη μελέτη της βιολογίας το 1907 με τα αποτελέσματα της φιλοσοφικής μελέτης άλλης τάξης φαινομένων, κυρίως του φαινομένου της θρησκείας.","ΑBSTRACT The French philosopher Henri Bergson (1959-1941), in his book The two sources of morality and religion (1932), concludes that mysticism can be a significant method of ‘philosophical research’. The present piece of work examines under which circumstances, in which form and in what way mysticism can be a methodological tool in the frame of Bergson’s ‘new metaphysics’ and how it can complete metaphysics in general. What is pointed out is the great contribution of ‘the great mystics’,- who are discerned in relation to the representatives of the ‘incomplete’ versions of mysticism, as to the fact that their experience culminates in ‘super-abundant vitality’ and action,- to metaphysics. This contribution relies on the fact that they can provide with a more reliable empirical basis for a more complete approach to issues that remained unanswered in Bergson’s Creative evolution (1907), such as the origins of life and the meaning of creation. The philosophical suggestions that result from this rare experience complete Bergson’s method of intuition , which is opposed to the ‘illusions’ of the theoretical systems of the previous ‘intellectualist’ metaphysics, from ancient Greek philosophy ( platonism, aristotelism, Neoplatonism) until Kant’s philosophy. A fundamental presupposition for the implementation of mysticism as a method is that it is examined regardless of any religious doctrine. The ‘complete’ mysticism of the ‘great mystics’ with the new ‘supra-intellectual’ morality with which they inspired humanity, introduces us to a new human philosophy and brings together the philosophy that resulted from the study of biology in 1907 with the results of the study of a totally different field, that is the religious phenomenon."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η φιλοσοφική αξία του μυστικισμού στον Henri Bergson"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στρατής Βασίλειος","Stratis Vasileios"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ο Γάλλος φιλόσοφος Ηenri Βergson (1959-1941), στο έργο του Οι Δύο πηγές της ηθικής και της θρησκείας (1932) αποφαίνεται ότι ο μυστικισμός, υπό συγκεκριμένες μεθοδολογικές προϋποθέσεις, μπορεί να αποτελέσει σημαντική μέθοδο για τη «φιλοσοφική έρευνα». Η παρούσα εργασία διερευνά υπό ποιες προϋποθέσεις, σε ποια μορφή του και με ποιον τρόπο μπορεί ο μυστικισμός να αποτελέσει μεθοδολογικό εργαλείο στο πλαίσιο της «νέας μεταφυσικής» του Bergson και πώς μπορεί εν γένει, να ολοκληρώσει τη μεταφυσική. Επιπλέον, επισημαίνεται σε τι συνίσταται η μεγάλη συνεισφορά των «μεγάλων μυστικών» -(οι οποίου διακρίνονται από τους εκπροσώπους του «μη ολοκληρωμένου» μυστικισμού για την «υπεράφθονη ζωτικότητα» και «δράση» στην οποία καταλήγει η εμπειρία τους)- στη μεταφυσική. Η συμβολή αυτή έγκειται στο ότι μπορούν να εξασφαλίσουν μια αξιόπιστη εμπειρική βάση για την ολοκληρωμένη προσέγγιση ζητημάτων που έμειναν αναπάντητα στο έργο του 1907, Δημιουργική εξέλιξη, όπως η προέλευση της ζωτικής ορμής και το νόημα της δημιουργίας. Οι φιλοσοφικές προτάσεις που θα προκύψουν από αυτή τη σπάνια εμπειρία, συνιστούν την ολοκλήρωση της μπερξονικής μεθόδου της ενόρασης που αντιδιαστέλλεται προς τις «αυταπάτες» των θεωρητικών συστημάτων της «νοησιαρχίας» της προηγούμενης μεταφυσικής, από την αρχαιοελληνική φιλοσοφία (πλατωνισμό, αριστοτελισμό, νεοπλατωνισμό) μέχρι τη φιλοσοφία του Καντ. Βασική προϋπόθεση εξέτασης της μυστικιστικής εμπειρίας είναι να εξεταστεί ανεξάρτητα από το οποιοδήποτε δόγμα. Ο «ολοκληρωμένος» μυστικισμός των «μεγάλων μυστικών» με τη νέα «υπερ-νοητική» ηθική που ενέπνευσαν στην ανθρωπότητα, μας εισάγει σε μια νέα φιλοσοφία του ανθρώπου, και φέρνει κοντά την φιλοσοφία που προέκυψε από τη μελέτη της βιολογίας το 1907 με τα αποτελέσματα της φιλοσοφικής μελέτης άλλης τάξης φαινομένων, κυρίως του φαινομένου της θρησκείας.","ΑBSTRACT The French philosopher Henri Bergson (1959-1941), in his book The two sources of morality and religion (1932), concludes that mysticism can be a significant method of ‘philosophical research’. The present piece of work examines under which circumstances, in which form and in what way mysticism can be a methodological tool in the frame of Bergson’s ‘new metaphysics’ and how it can complete metaphysics in general. What is pointed out is the great contribution of ‘the great mystics’,- who are discerned in relation to the representatives of the ‘incomplete’ versions of mysticism, as to the fact that their experience culminates in ‘super-abundant vitality’ and action,- to metaphysics. This contribution relies on the fact that they can provide with a more reliable empirical basis for a more complete approach to issues that remained unanswered in Bergson’s Creative evolution (1907), such as the origins of life and the meaning of creation. The philosophical suggestions that result from this rare experience complete Bergson’s method of intuition , which is opposed to the ‘illusions’ of the theoretical systems of the previous ‘intellectualist’ metaphysics, from ancient Greek philosophy ( platonism, aristotelism, Neoplatonism) until Kant’s philosophy. A fundamental presupposition for the implementation of mysticism as a method is that it is examined regardless of any religious doctrine. The ‘complete’ mysticism of the ‘great mystics’ with the new ‘supra-intellectual’ morality with which they inspired humanity, introduces us to a new human philosophy and brings together the philosophy that resulted from the study of biology in 1907 with the results of the study of a totally different field, that is the religious phenomenon."],"dc:identifier":["uoadl:2955939","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2955939"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Η φιλοσοφική αξία του μυστικισμού στον Henri Bergson"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:23Z"}