{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2956524"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2956524","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Kακοήθης Eξαλλαγή Oισοφάγου Βarrett σε πρωτοπαθές Αδενοκαρκίνωμα","abstract":"Ο οισοφάγος αποτελεί τμήμα της γαστρεντερικής οδού, του οποίου η βασική λειτουργία είναι η μεταφορά της τροφής από το στόμα στο στομάχι. Για περιγραφικούς λόγους διακρίνονται τρία μέρη αυτού: ο αυχενικός, ο θωρακικός και ο κοιλιακός οισοφάγος. Περιληπτικά στο τοίχωμα του οισοφάγου συναντάμε τον βλεννογόνο, τον υποβλεννογόνο, μυϊκή στοιβάδα, ορογόνιο χιτώνα. Τα καλοήθη νεοπλάσματα του οισοφάγου κατατάσσονται σε: Λειομυώματα, Κύστεις, Πολύποδες, Αιμαγγειώματα. Η γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση (ΓΟΠ), συμβαίνει όταν τα περιεχόμενα του στομάχου παλινδρομούν προς τον οισοφάγο και/ή το στόμα. Η παλινδρόμηση είναι μια φυσιολογική διαδικασία που συμβαίνει σε υγιή βρέφη, παιδιά και ενήλικες. Τα περισσότερα επεισόδια παλινδρόμησης είναι σύντομα και δεν προκαλούν ενοχλητικά συμπτώματα ή επιπλοκές (Ruiz et al, 2018). Αντίθετα, τα άτομα με γαστρο-οισοφαγική παλινδρομική νόσο (ΓΟΠΝ) έχουν ενοχλητικά συμπτώματα ως αποτέλεσμα της παλινδρόμησης. Ο οισοφάγος Barrett πρόκειται για μία επιπλοκή της ΓΟΠ (περίπου στο 10-15% των περιπτώσεων), και συνιστά αντικατάσταση του πολύστιβου πλακώδους επιθηλίου στον κατώτερο οισοφάγο, από μεταπλαστικό κυλινδρικό επιθήλιο ειδικευμένου εντερικού τύπου. Παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση οισοφάγου Barrett θεωρούνται η ηλικία (>50 έτη), το ανδρικό φύλο, η λευκή φυλή, η παχυσαρκία, η διαφραγματοκήλη, το μακρύ ιστορικό γαστροοισοφαγικής παλινδρομικής νόσου (>5 έτη), το αλκοόλ και το κάπνισμα. Οι μηχανισμοί ενεργοποίησης του Οισοφάγου Barrett είναι οι εξής (Roman & Kahrilas, 2015): Διαφραγματοκήλη, Υποτονική Γαστροοισοφαγική Συνδρομή, Η Περίσταλση του Οισοφάγου. Η επιθηλιακή δυσπλασία στο μεταπλαστικό επιθήλιο Barrett είναι μια καλoήθης, μη διηθητική προνεoπλασματική αλλoίωση. Η μακροχρόνια παρακολούθηση των ασθενών έχει δείξει τεκμηριωμένα την εξέλιξη της δυσπλασίας σε αδενοκαρκίνωμα. Η ακολουθία των αλλοιώσεων του οισοφάγου που οδηγούν στη καρκινογένεση, συνοψίζεται στον αλγόριθμο: πλακώδες επιθήλιο – χρόνια οισοφαγίτιδα – εντερική μετάπλαση – επιθηλιακή δυσπλασία – διηθητικό καρκίνωμα. Ο πιο σημαντικός προγνωστικός παράγοντας κινδύνου ανάπτυξης κακοήθειας θεωρείται η δυσπλασία. Η δυσπλασία αποτελεί ιστολογική διάγνωση που ορίζει ότι ένας ή περισσότεροι κλώνοι επιθηλιακών κυττάρων έχουν επίκτητες γενετικές αλλαγές, οι οποίες τα καθιστούν νεοπλασματικά. H ενδοσκοπική επιτήρηση των ασθενών με οισοφάγο Barrett γίνεται πρωτίστως για την πρώιμη ανίχνευση δυσπλασίας στο μεταπλαστικό επιθήλιο (Karwowska et al, 2020). Η διαφορική διάγνωση από άλλα αδενοκαρκινώματα γίνεται εφικτή λόγο του διαφορετικού ανοσοϊστοχημικού προτύπου που έχουν. Οι βασικές θεραπευτικές επιλογές για το καρκίνωμα του Barrett είναι οι ενδοσκοπικές διαδικασίες, η χειρουργική εκτομή και η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία. Για βέλτιστη θεραπεία, ένα πρόγραμμα θεραπείας μονής ή πολλαπλής λειτουργίας αναπτύσσεται ξεχωριστά για κάθε ασθενή. Οι αποφάσεις θεραπείας εξαρτώνται από το στάδιο της νόσου. (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020) Μετά την ενδοσκοπική θεραπεία του αδενοκαρκινώματος επί οισοφάγου Barrett ακολουθούμενη από αφαίρεση του μη-δυσπλαστικού οισοφάγου του Barrett, είναι απαραίτητη η στενή ενδοσκοπική παρακολούθηση και αυτό απαιτεί σημαντικές απαιτήσεις για τη συμμόρφωση του ασθενούς. Οι εξετάσεις παρακολούθησης πρέπει να προγραμματίζονται πρώτα στους 3 μήνες μετά την επέμβαση, στη συνέχεια 6-μηνιαίως για 2 χρόνια και στη συνέχεια σε ετήσια διαστήματα. Πρέπει επίσης να έχουμε κατά νου ότι σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις του οισοφάγου του νεοπλασματικού Barrett, η εντερική μεταπλασία έχει ήδη εξαπλωθεί κάτω από το πλακώδες επιθήλιο κατά τη διάγνωση, καθιστώντας αδύνατη την αξιόπιστη ενδοσκοπική διάγνωση και θεραπεία (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020). Σε όλες τις κλινικές καταστάσεις όπου η θεραπεία προορίζεται να είναι οριστική, η τακτική ενδοσκοπική παρακολούθηση είναι ενδεδειγμένη. Ωστόσο, η αξία αυτής δεν έχει αποδειχθεί επίσημα (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020).","abstract_html":"Ο οισοφάγος αποτελεί τμήμα της γαστρεντερικής οδού, του οποίου η βασική λειτουργία είναι η μεταφορά της τροφής από το στόμα στο στομάχι. Για περιγραφικούς λόγους διακρίνονται τρία μέρη αυτού: ο αυχενικός, ο θωρακικός και ο κοιλιακός οισοφάγος. Περιληπτικά στο τοίχωμα του οισοφάγου συναντάμε τον βλεννογόνο, τον υποβλεννογόνο, μυϊκή στοιβάδα, ορογόνιο χιτώνα. Τα καλοήθη νεοπλάσματα του οισοφάγου κατατάσσονται σε: Λειομυώματα, Κύστεις, Πολύποδες, Αιμαγγειώματα. Η γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση (ΓΟΠ), συμβαίνει όταν τα περιεχόμενα του στομάχου παλινδρομούν προς τον οισοφάγο και/ή το στόμα. Η παλινδρόμηση είναι μια φυσιολογική διαδικασία που συμβαίνει σε υγιή βρέφη, παιδιά και ενήλικες. Τα περισσότερα επεισόδια παλινδρόμησης είναι σύντομα και δεν προκαλούν ενοχλητικά συμπτώματα ή επιπλοκές (Ruiz et al, 2018). Αντίθετα, τα άτομα με γαστρο-οισοφαγική παλινδρομική νόσο (ΓΟΠΝ) έχουν ενοχλητικά συμπτώματα ως αποτέλεσμα της παλινδρόμησης. Ο οισοφάγος Barrett πρόκειται για μία επιπλοκή της ΓΟΠ (περίπου στο 10-15% των περιπτώσεων), και συνιστά αντικατάσταση του πολύστιβου πλακώδους επιθηλίου στον κατώτερο οισοφάγο, από μεταπλαστικό κυλινδρικό επιθήλιο ειδικευμένου εντερικού τύπου. Παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση οισοφάγου Barrett θεωρούνται η ηλικία (&gt;50 έτη), το ανδρικό φύλο, η λευκή φυλή, η παχυσαρκία, η διαφραγματοκήλη, το μακρύ ιστορικό γαστροοισοφαγικής παλινδρομικής νόσου (&gt;5 έτη), το αλκοόλ και το κάπνισμα. Οι μηχανισμοί ενεργοποίησης του Οισοφάγου Barrett είναι οι εξής (Roman &amp; Kahrilas, 2015): Διαφραγματοκήλη, Υποτονική Γαστροοισοφαγική Συνδρομή, Η Περίσταλση του Οισοφάγου. Η επιθηλιακή δυσπλασία στο μεταπλαστικό επιθήλιο Barrett είναι μια καλoήθης, μη διηθητική προνεoπλασματική αλλoίωση. Η μακροχρόνια παρακολούθηση των ασθενών έχει δείξει τεκμηριωμένα την εξέλιξη της δυσπλασίας σε αδενοκαρκίνωμα. Η ακολουθία των αλλοιώσεων του οισοφάγου που οδηγούν στη καρκινογένεση, συνοψίζεται στον αλγόριθμο: πλακώδες επιθήλιο – χρόνια οισοφαγίτιδα – εντερική μετάπλαση – επιθηλιακή δυσπλασία – διηθητικό καρκίνωμα. Ο πιο σημαντικός προγνωστικός παράγοντας κινδύνου ανάπτυξης κακοήθειας θεωρείται η δυσπλασία. Η δυσπλασία αποτελεί ιστολογική διάγνωση που ορίζει ότι ένας ή περισσότεροι κλώνοι επιθηλιακών κυττάρων έχουν επίκτητες γενετικές αλλαγές, οι οποίες τα καθιστούν νεοπλασματικά. H ενδοσκοπική επιτήρηση των ασθενών με οισοφάγο Barrett γίνεται πρωτίστως για την πρώιμη ανίχνευση δυσπλασίας στο μεταπλαστικό επιθήλιο (Karwowska et al, 2020). Η διαφορική διάγνωση από άλλα αδενοκαρκινώματα γίνεται εφικτή λόγο του διαφορετικού ανοσοϊστοχημικού προτύπου που έχουν. Οι βασικές θεραπευτικές επιλογές για το καρκίνωμα του Barrett είναι οι ενδοσκοπικές διαδικασίες, η χειρουργική εκτομή και η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία. Για βέλτιστη θεραπεία, ένα πρόγραμμα θεραπείας μονής ή πολλαπλής λειτουργίας αναπτύσσεται ξεχωριστά για κάθε ασθενή. Οι αποφάσεις θεραπείας εξαρτώνται από το στάδιο της νόσου. (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020) Μετά την ενδοσκοπική θεραπεία του αδενοκαρκινώματος επί οισοφάγου Barrett ακολουθούμενη από αφαίρεση του μη-δυσπλαστικού οισοφάγου του Barrett, είναι απαραίτητη η στενή ενδοσκοπική παρακολούθηση και αυτό απαιτεί σημαντικές απαιτήσεις για τη συμμόρφωση του ασθενούς. Οι εξετάσεις παρακολούθησης πρέπει να προγραμματίζονται πρώτα στους 3 μήνες μετά την επέμβαση, στη συνέχεια 6-μηνιαίως για 2 χρόνια και στη συνέχεια σε ετήσια διαστήματα. Πρέπει επίσης να έχουμε κατά νου ότι σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις του οισοφάγου του νεοπλασματικού Barrett, η εντερική μεταπλασία έχει ήδη εξαπλωθεί κάτω από το πλακώδες επιθήλιο κατά τη διάγνωση, καθιστώντας αδύνατη την αξιόπιστη ενδοσκοπική διάγνωση και θεραπεία (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020). Σε όλες τις κλινικές καταστάσεις όπου η θεραπεία προορίζεται να είναι οριστική, η τακτική ενδοσκοπική παρακολούθηση είναι ενδεδειγμένη. Ωστόσο, η αξία αυτής δεν έχει αποδειχθεί επίσημα (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020).","abstract_has_math":false,"creators":["Ντουράκης Αλέξανδρος","Ntourakis Alexandros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:26Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2956524"],"render_values":[{"text":"uoadl:2956524","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2956524","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2956524","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2956524","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ντουράκης Αλέξανδρος","Ntourakis Alexandros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2956524","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2956524"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο οισοφάγος αποτελεί τμήμα της γαστρεντερικής οδού, του οποίου η βασική λειτουργία είναι η μεταφορά της τροφής από το στόμα στο στομάχι. Για περιγραφικούς λόγους διακρίνονται τρία μέρη αυτού: ο αυχενικός, ο θωρακικός και ο κοιλιακός οισοφάγος. Περιληπτικά στο τοίχωμα του οισοφάγου συναντάμε τον βλεννογόνο, τον υποβλεννογόνο, μυϊκή στοιβάδα, ορογόνιο χιτώνα. Τα καλοήθη νεοπλάσματα του οισοφάγου κατατάσσονται σε: Λειομυώματα, Κύστεις, Πολύποδες, Αιμαγγειώματα. Η γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση (ΓΟΠ), συμβαίνει όταν τα περιεχόμενα του στομάχου παλινδρομούν προς τον οισοφάγο και/ή το στόμα. Η παλινδρόμηση είναι μια φυσιολογική διαδικασία που συμβαίνει σε υγιή βρέφη, παιδιά και ενήλικες. Τα περισσότερα επεισόδια παλινδρόμησης είναι σύντομα και δεν προκαλούν ενοχλητικά συμπτώματα ή επιπλοκές (Ruiz et al, 2018). Αντίθετα, τα άτομα με γαστρο-οισοφαγική παλινδρομική νόσο (ΓΟΠΝ) έχουν ενοχλητικά συμπτώματα ως αποτέλεσμα της παλινδρόμησης. Ο οισοφάγος Barrett πρόκειται για μία επιπλοκή της ΓΟΠ (περίπου στο 10-15% των περιπτώσεων), και συνιστά αντικατάσταση του πολύστιβου πλακώδους επιθηλίου στον κατώτερο οισοφάγο, από μεταπλαστικό κυλινδρικό επιθήλιο ειδικευμένου εντερικού τύπου. Παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση οισοφάγου Barrett θεωρούνται η ηλικία (>50 έτη), το ανδρικό φύλο, η λευκή φυλή, η παχυσαρκία, η διαφραγματοκήλη, το μακρύ ιστορικό γαστροοισοφαγικής παλινδρομικής νόσου (>5 έτη), το αλκοόλ και το κάπνισμα. Οι μηχανισμοί ενεργοποίησης του Οισοφάγου Barrett είναι οι εξής (Roman & Kahrilas, 2015): Διαφραγματοκήλη, Υποτονική Γαστροοισοφαγική Συνδρομή, Η Περίσταλση του Οισοφάγου. Η επιθηλιακή δυσπλασία στο μεταπλαστικό επιθήλιο Barrett είναι μια καλoήθης, μη διηθητική προνεoπλασματική αλλoίωση. Η μακροχρόνια παρακολούθηση των ασθενών έχει δείξει τεκμηριωμένα την εξέλιξη της δυσπλασίας σε αδενοκαρκίνωμα. Η ακολουθία των αλλοιώσεων του οισοφάγου που οδηγούν στη καρκινογένεση, συνοψίζεται στον αλγόριθμο: πλακώδες επιθήλιο – χρόνια οισοφαγίτιδα – εντερική μετάπλαση – επιθηλιακή δυσπλασία – διηθητικό καρκίνωμα. Ο πιο σημαντικός προγνωστικός παράγοντας κινδύνου ανάπτυξης κακοήθειας θεωρείται η δυσπλασία. Η δυσπλασία αποτελεί ιστολογική διάγνωση που ορίζει ότι ένας ή περισσότεροι κλώνοι επιθηλιακών κυττάρων έχουν επίκτητες γενετικές αλλαγές, οι οποίες τα καθιστούν νεοπλασματικά. H ενδοσκοπική επιτήρηση των ασθενών με οισοφάγο Barrett γίνεται πρωτίστως για την πρώιμη ανίχνευση δυσπλασίας στο μεταπλαστικό επιθήλιο (Karwowska et al, 2020). Η διαφορική διάγνωση από άλλα αδενοκαρκινώματα γίνεται εφικτή λόγο του διαφορετικού ανοσοϊστοχημικού προτύπου που έχουν. Οι βασικές θεραπευτικές επιλογές για το καρκίνωμα του Barrett είναι οι ενδοσκοπικές διαδικασίες, η χειρουργική εκτομή και η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία. Για βέλτιστη θεραπεία, ένα πρόγραμμα θεραπείας μονής ή πολλαπλής λειτουργίας αναπτύσσεται ξεχωριστά για κάθε ασθενή. Οι αποφάσεις θεραπείας εξαρτώνται από το στάδιο της νόσου. (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020) Μετά την ενδοσκοπική θεραπεία του αδενοκαρκινώματος επί οισοφάγου Barrett ακολουθούμενη από αφαίρεση του μη-δυσπλαστικού οισοφάγου του Barrett, είναι απαραίτητη η στενή ενδοσκοπική παρακολούθηση και αυτό απαιτεί σημαντικές απαιτήσεις για τη συμμόρφωση του ασθενούς. Οι εξετάσεις παρακολούθησης πρέπει να προγραμματίζονται πρώτα στους 3 μήνες μετά την επέμβαση, στη συνέχεια 6-μηνιαίως για 2 χρόνια και στη συνέχεια σε ετήσια διαστήματα. Πρέπει επίσης να έχουμε κατά νου ότι σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις του οισοφάγου του νεοπλασματικού Barrett, η εντερική μεταπλασία έχει ήδη εξαπλωθεί κάτω από το πλακώδες επιθήλιο κατά τη διάγνωση, καθιστώντας αδύνατη την αξιόπιστη ενδοσκοπική διάγνωση και θεραπεία (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020). Σε όλες τις κλινικές καταστάσεις όπου η θεραπεία προορίζεται να είναι οριστική, η τακτική ενδοσκοπική παρακολούθηση είναι ενδεδειγμένη. Ωστόσο, η αξία αυτής δεν έχει αποδειχθεί επίσημα (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020).","The esophagus is part of the gastrointestinal tract whose main function is to transport food from mouth to stomach. For descriptive reasons, three parts of it can be distinguished: o cervical, thoracic and abdominal esophagus. In summary, in the wall of the esophagus we find the mucosa, the submucosa, the muscular layer, the orogenic tunic. The benign neoplasms of the esophagus are classified into: Leiomyomas, Cysts, Polyps, Hemangiomas. Gastroesophageal reflux disease (GERD) occurs when stomach contents return to the esophagus and / or mouth.Regression is a normal process that occurs in healthy infants, children and adults. Most Recurrence episodes are short and do not cause annoying symptoms or complications (Ruiz et al, 2018). In contrast, people with gastroesophageal reflux disease (GERD) have annoying symptoms as a result regression.Barrett's esophagus is a complication of GERD (about 10-15% of cases), and recommends replacement of the multilayered squamous epithelium in lower esophagus, from metaplastic cylindrical epithelium specialized intestinal type. Risk factors for Barrett's esophagus are considered age (> 50 years), male, white race, obesity, septal hernia, long history of gastroesophageal reflux disease (> 5 years), alcohol and smoking. The Barrett esophageal activation mechanisms are as follows (Roman & Kahrilas, 2015):Diaphragmatic Hernia, Hypotonic Gastroesophageal Syndrome, Esophageal Peristalsis. The epithelial dysplasia in Barrett metaplastic epithelium is one benign, non-invasive precancerous lesion. The long term Patient follow-up has shown documented progression of dysplasia in adenocarcinoma. The sequence of lesions of the esophagus leading to carcinogenesis, is summarized in algorithm: squamous epithelium - chronic esophagitis - intestinal metaplasia - epithelial dysplasia - invasive carcinoma.The most important prognostic factor of growth risk malignancy is considered dysplasia. Dysplasia is histological diagnosis that defines one or more clones epithelial cells have acquired genetic changes, which make them neoplastic. Endoscopic monitoring of patients with Barrett esophagus is done primarily for early detection dysplasia of the metaplastic epithelium (Karwowska et al, 2020).Differential diagnosis from other adenocarcinomas is possible due to their different immunohistochemical pattern. The main treatment options for Barrett's carcinoma are endoscopic procedures, surgical resection and chemotherapy and radiotherapy. For optimal treatment, a single or multifunctional treatment plan is developed individually for each patient. Treatment decisions depend on the stage of the disease. (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020)Following endoscopic treatment of Barrett's esophageal carcinoma followed by removal of the non-dysplastic Barrett's esophagus, close endoscopic monitoring is necessary and this requires significant patient compliance requirements. Follow-up examinations should be scheduled first at 3 months after surgery, then 6-monthly for 2 years and then at annual intervals. We must also keep in mind that in almost all cases of Barrett's esophagus, intestinal metaplasia has already spread beneath the squamous epithelium at diagnosis, making reliable endoscopic diagnosis and treatment impossible (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020).In all clinical situations where treatment is intended to be definitive, regular endoscopic monitoring is appropriate. However, its value has not been officially proven (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Kακοήθης Eξαλλαγή Oισοφάγου Βarrett σε πρωτοπαθές Αδενοκαρκίνωμα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ντουράκης Αλέξανδρος","Ntourakis Alexandros"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Ο οισοφάγος αποτελεί τμήμα της γαστρεντερικής οδού, του οποίου η βασική λειτουργία είναι η μεταφορά της τροφής από το στόμα στο στομάχι. Για περιγραφικούς λόγους διακρίνονται τρία μέρη αυτού: ο αυχενικός, ο θωρακικός και ο κοιλιακός οισοφάγος. Περιληπτικά στο τοίχωμα του οισοφάγου συναντάμε τον βλεννογόνο, τον υποβλεννογόνο, μυϊκή στοιβάδα, ορογόνιο χιτώνα. Τα καλοήθη νεοπλάσματα του οισοφάγου κατατάσσονται σε: Λειομυώματα, Κύστεις, Πολύποδες, Αιμαγγειώματα. Η γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση (ΓΟΠ), συμβαίνει όταν τα περιεχόμενα του στομάχου παλινδρομούν προς τον οισοφάγο και/ή το στόμα. Η παλινδρόμηση είναι μια φυσιολογική διαδικασία που συμβαίνει σε υγιή βρέφη, παιδιά και ενήλικες. Τα περισσότερα επεισόδια παλινδρόμησης είναι σύντομα και δεν προκαλούν ενοχλητικά συμπτώματα ή επιπλοκές (Ruiz et al, 2018). Αντίθετα, τα άτομα με γαστρο-οισοφαγική παλινδρομική νόσο (ΓΟΠΝ) έχουν ενοχλητικά συμπτώματα ως αποτέλεσμα της παλινδρόμησης. Ο οισοφάγος Barrett πρόκειται για μία επιπλοκή της ΓΟΠ (περίπου στο 10-15% των περιπτώσεων), και συνιστά αντικατάσταση του πολύστιβου πλακώδους επιθηλίου στον κατώτερο οισοφάγο, από μεταπλαστικό κυλινδρικό επιθήλιο ειδικευμένου εντερικού τύπου. Παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση οισοφάγου Barrett θεωρούνται η ηλικία (>50 έτη), το ανδρικό φύλο, η λευκή φυλή, η παχυσαρκία, η διαφραγματοκήλη, το μακρύ ιστορικό γαστροοισοφαγικής παλινδρομικής νόσου (>5 έτη), το αλκοόλ και το κάπνισμα. Οι μηχανισμοί ενεργοποίησης του Οισοφάγου Barrett είναι οι εξής (Roman & Kahrilas, 2015): Διαφραγματοκήλη, Υποτονική Γαστροοισοφαγική Συνδρομή, Η Περίσταλση του Οισοφάγου. Η επιθηλιακή δυσπλασία στο μεταπλαστικό επιθήλιο Barrett είναι μια καλoήθης, μη διηθητική προνεoπλασματική αλλoίωση. Η μακροχρόνια παρακολούθηση των ασθενών έχει δείξει τεκμηριωμένα την εξέλιξη της δυσπλασίας σε αδενοκαρκίνωμα. Η ακολουθία των αλλοιώσεων του οισοφάγου που οδηγούν στη καρκινογένεση, συνοψίζεται στον αλγόριθμο: πλακώδες επιθήλιο – χρόνια οισοφαγίτιδα – εντερική μετάπλαση – επιθηλιακή δυσπλασία – διηθητικό καρκίνωμα. Ο πιο σημαντικός προγνωστικός παράγοντας κινδύνου ανάπτυξης κακοήθειας θεωρείται η δυσπλασία. Η δυσπλασία αποτελεί ιστολογική διάγνωση που ορίζει ότι ένας ή περισσότεροι κλώνοι επιθηλιακών κυττάρων έχουν επίκτητες γενετικές αλλαγές, οι οποίες τα καθιστούν νεοπλασματικά. H ενδοσκοπική επιτήρηση των ασθενών με οισοφάγο Barrett γίνεται πρωτίστως για την πρώιμη ανίχνευση δυσπλασίας στο μεταπλαστικό επιθήλιο (Karwowska et al, 2020). Η διαφορική διάγνωση από άλλα αδενοκαρκινώματα γίνεται εφικτή λόγο του διαφορετικού ανοσοϊστοχημικού προτύπου που έχουν. Οι βασικές θεραπευτικές επιλογές για το καρκίνωμα του Barrett είναι οι ενδοσκοπικές διαδικασίες, η χειρουργική εκτομή και η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία. Για βέλτιστη θεραπεία, ένα πρόγραμμα θεραπείας μονής ή πολλαπλής λειτουργίας αναπτύσσεται ξεχωριστά για κάθε ασθενή. Οι αποφάσεις θεραπείας εξαρτώνται από το στάδιο της νόσου. (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020) Μετά την ενδοσκοπική θεραπεία του αδενοκαρκινώματος επί οισοφάγου Barrett ακολουθούμενη από αφαίρεση του μη-δυσπλαστικού οισοφάγου του Barrett, είναι απαραίτητη η στενή ενδοσκοπική παρακολούθηση και αυτό απαιτεί σημαντικές απαιτήσεις για τη συμμόρφωση του ασθενούς. Οι εξετάσεις παρακολούθησης πρέπει να προγραμματίζονται πρώτα στους 3 μήνες μετά την επέμβαση, στη συνέχεια 6-μηνιαίως για 2 χρόνια και στη συνέχεια σε ετήσια διαστήματα. Πρέπει επίσης να έχουμε κατά νου ότι σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις του οισοφάγου του νεοπλασματικού Barrett, η εντερική μεταπλασία έχει ήδη εξαπλωθεί κάτω από το πλακώδες επιθήλιο κατά τη διάγνωση, καθιστώντας αδύνατη την αξιόπιστη ενδοσκοπική διάγνωση και θεραπεία (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020). Σε όλες τις κλινικές καταστάσεις όπου η θεραπεία προορίζεται να είναι οριστική, η τακτική ενδοσκοπική παρακολούθηση είναι ενδεδειγμένη. Ωστόσο, η αξία αυτής δεν έχει αποδειχθεί επίσημα (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020).","The esophagus is part of the gastrointestinal tract whose main function is to transport food from mouth to stomach. For descriptive reasons, three parts of it can be distinguished: o cervical, thoracic and abdominal esophagus. In summary, in the wall of the esophagus we find the mucosa, the submucosa, the muscular layer, the orogenic tunic. The benign neoplasms of the esophagus are classified into: Leiomyomas, Cysts, Polyps, Hemangiomas. Gastroesophageal reflux disease (GERD) occurs when stomach contents return to the esophagus and / or mouth.Regression is a normal process that occurs in healthy infants, children and adults. Most Recurrence episodes are short and do not cause annoying symptoms or complications (Ruiz et al, 2018). In contrast, people with gastroesophageal reflux disease (GERD) have annoying symptoms as a result regression.Barrett's esophagus is a complication of GERD (about 10-15% of cases), and recommends replacement of the multilayered squamous epithelium in lower esophagus, from metaplastic cylindrical epithelium specialized intestinal type. Risk factors for Barrett's esophagus are considered age (> 50 years), male, white race, obesity, septal hernia, long history of gastroesophageal reflux disease (> 5 years), alcohol and smoking. The Barrett esophageal activation mechanisms are as follows (Roman & Kahrilas, 2015):Diaphragmatic Hernia, Hypotonic Gastroesophageal Syndrome, Esophageal Peristalsis. The epithelial dysplasia in Barrett metaplastic epithelium is one benign, non-invasive precancerous lesion. The long term Patient follow-up has shown documented progression of dysplasia in adenocarcinoma. The sequence of lesions of the esophagus leading to carcinogenesis, is summarized in algorithm: squamous epithelium - chronic esophagitis - intestinal metaplasia - epithelial dysplasia - invasive carcinoma.The most important prognostic factor of growth risk malignancy is considered dysplasia. Dysplasia is histological diagnosis that defines one or more clones epithelial cells have acquired genetic changes, which make them neoplastic. Endoscopic monitoring of patients with Barrett esophagus is done primarily for early detection dysplasia of the metaplastic epithelium (Karwowska et al, 2020).Differential diagnosis from other adenocarcinomas is possible due to their different immunohistochemical pattern. The main treatment options for Barrett's carcinoma are endoscopic procedures, surgical resection and chemotherapy and radiotherapy. For optimal treatment, a single or multifunctional treatment plan is developed individually for each patient. Treatment decisions depend on the stage of the disease. (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020)Following endoscopic treatment of Barrett's esophageal carcinoma followed by removal of the non-dysplastic Barrett's esophagus, close endoscopic monitoring is necessary and this requires significant patient compliance requirements. Follow-up examinations should be scheduled first at 3 months after surgery, then 6-monthly for 2 years and then at annual intervals. We must also keep in mind that in almost all cases of Barrett's esophagus, intestinal metaplasia has already spread beneath the squamous epithelium at diagnosis, making reliable endoscopic diagnosis and treatment impossible (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020).In all clinical situations where treatment is intended to be definitive, regular endoscopic monitoring is appropriate. However, its value has not been officially proven (Labenz et al., 2015; Hamel et al., 2020)."],"dc:identifier":["uoadl:2956524","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2956524"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Kακοήθης Eξαλλαγή Oισοφάγου Βarrett σε πρωτοπαθές Αδενοκαρκίνωμα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:26Z"}