{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2958437"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2958437","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αντιμετώπιση της δύσπνοιας σε ασθενείς με πρωτοπαθή ή μεταστατικό καρκίνο του πνεύμονα τελικού σταδίου","abstract":"Εισαγωγή: Η δύσπνοια είναι συχνό σύμπτωμα στους ασθενείς με τελικού σταδίου κακοήθεια, καθώς εμφανίζεται σε ποσοστό έως και 70% αυτών, και επιφέρει σημαντική μείωση στην ποιότητα ζωής τους και σημαντικό φορτίο για τα συστήματα υγείας. Η διαχείριση της δύσπνοιας έχει σκοπό την προαγωγή της ποιότητας ζωής και την ανακούφιση των συμπτωμάτων στους ασθενείς που πάσχουν από καρκίνο τελικού σταδίου. Σκοπό της παρούσας μελέτης αποτέλεσε η καταγραφή των παρεμβάσεων για την ανακούφιση της δύσπνοιας σε ασθενείς με τελικού σταδίου πρωτοπαθή ή μεταστατικό καρκίνο του πνεύμονα, στο πλαίσιο μιας Μονάδας Ανακουφιστικής Φροντίδας, και η αντιστοίχισή τους με τα διεθνή δεδομένα. Υλικό – Ασθενείς – Μέθοδοι: Καταγράφηκαν και αναλύθηκαν τα δεδομένα ασθενών με τελικού σταδίου πρωτοπαθή ή μεταστατικό καρκίνο του πνεύμονα που εισήχθησαν σε Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας, και έλαβαν Ανακουφιστική Φροντίδα για δύσπνοια. Ειδικότερα, αναλύθηκαν τόσο οι φαρμακολογικές παρεμβάσεις ανά κατηγορία φαρμάκου, όσο και οι μη φαρμακολογικές παρεμβάσεις που χορηγήθηκαν σε κάθε ασθενή. Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 67 ασθενείς με μέση ηλικία τους ήταν 69,1 έτη (εύρος 47-89 έτη). Το 65,6% ήταν άνδρες και 34,4% γυναίκες. 62/67 ασθενείς είχαν σαν πρωτοπαθή εστία τον πνεύμονα, ενώ σε 5 περιπτώσεις η νόσος στον πνεύμονα ήταν μεταστατική. Η μέση διάρκεια παραμονής των ασθενών στην Μονάδα Φροντίδας ήταν 12 ημέρες. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν κάποιου είδους φαρμακολογική παρέμβαση. Οι βενζοδιαζεπίνες ήταν η συχνότερα χορηγούμενη κατηγορία φαρμάκων, καθώς χορηγήθηκαν σε 44/67 ασθενείς (ποσοστό 67,2%), με δεύτερη κατηγορία αυτή των οπιοειδών, που χορηγήθηκαν σε 32/67 ασθενείς. Βρογχοδιασταλτικά χορηγήθηκαν σε 22/67 ασθενείς και κορτικοστεροειδή σε 14/67 ασθενείς. Τέλος, για την ανακούφιση από τη δύσπνοια, σε 7 περιπτώσεις χορηγήθηκαν διουρητικά. Εκ των ασθενών, επιπρόσθετη μη φαρμακολογική ανακουφιστική αντιμετώπιση, καταγράφηκε σε 4 περιπτώσεις. Οι κυριότεροι συνδυασμοί φαρμακολογικής αντιμετώπισης είχαν ως κύριες συνιστώσες τις βενζοδιαζεπίνες μόνες τους ή σε συγχορήγηση με οπιοειδή. Συμπεράσματα: Σε εναρμόνιση με τη διεθνή βιβλιογραφία, οι κύριες ομάδες φαρμάκων που χορηγήθηκαν για την ανακούφιση των συμπτωμάτων δύσπνοιας σε ασθενείς με τελικού σταδίου καρκίνο του πνεύμονα ήταν οι βενζοδιαζεπίνες και τα οπιοειδή. Επίσης χρησιμοποιήθηκαν σε μικρότερη συχνότητα κορτικοστεροειδή και βρογχοδιασταλτικά. Η χρήση μη φαρμακολογικών παρεμβάσεων οφείλει να αυξηθεί, καθώς αποτελούν και αυτές σημαντική συνιστώσα της ανακούφισης της δύσπνοιας σε ασθενείς με τελικού σταδίου κακοήθεια.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η δύσπνοια είναι συχνό σύμπτωμα στους ασθενείς με τελικού σταδίου κακοήθεια, καθώς εμφανίζεται σε ποσοστό έως και 70% αυτών, και επιφέρει σημαντική μείωση στην ποιότητα ζωής τους και σημαντικό φορτίο για τα συστήματα υγείας. Η διαχείριση της δύσπνοιας έχει σκοπό την προαγωγή της ποιότητας ζωής και την ανακούφιση των συμπτωμάτων στους ασθενείς που πάσχουν από καρκίνο τελικού σταδίου. Σκοπό της παρούσας μελέτης αποτέλεσε η καταγραφή των παρεμβάσεων για την ανακούφιση της δύσπνοιας σε ασθενείς με τελικού σταδίου πρωτοπαθή ή μεταστατικό καρκίνο του πνεύμονα, στο πλαίσιο μιας Μονάδας Ανακουφιστικής Φροντίδας, και η αντιστοίχισή τους με τα διεθνή δεδομένα. Υλικό – Ασθενείς – Μέθοδοι: Καταγράφηκαν και αναλύθηκαν τα δεδομένα ασθενών με τελικού σταδίου πρωτοπαθή ή μεταστατικό καρκίνο του πνεύμονα που εισήχθησαν σε Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας, και έλαβαν Ανακουφιστική Φροντίδα για δύσπνοια. Ειδικότερα, αναλύθηκαν τόσο οι φαρμακολογικές παρεμβάσεις ανά κατηγορία φαρμάκου, όσο και οι μη φαρμακολογικές παρεμβάσεις που χορηγήθηκαν σε κάθε ασθενή. Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 67 ασθενείς με μέση ηλικία τους ήταν 69,1 έτη (εύρος 47-89 έτη). Το 65,6% ήταν άνδρες και 34,4% γυναίκες. 62/67 ασθενείς είχαν σαν πρωτοπαθή εστία τον πνεύμονα, ενώ σε 5 περιπτώσεις η νόσος στον πνεύμονα ήταν μεταστατική. Η μέση διάρκεια παραμονής των ασθενών στην Μονάδα Φροντίδας ήταν 12 ημέρες. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν κάποιου είδους φαρμακολογική παρέμβαση. Οι βενζοδιαζεπίνες ήταν η συχνότερα χορηγούμενη κατηγορία φαρμάκων, καθώς χορηγήθηκαν σε 44/67 ασθενείς (ποσοστό 67,2%), με δεύτερη κατηγορία αυτή των οπιοειδών, που χορηγήθηκαν σε 32/67 ασθενείς. Βρογχοδιασταλτικά χορηγήθηκαν σε 22/67 ασθενείς και κορτικοστεροειδή σε 14/67 ασθενείς. Τέλος, για την ανακούφιση από τη δύσπνοια, σε 7 περιπτώσεις χορηγήθηκαν διουρητικά. Εκ των ασθενών, επιπρόσθετη μη φαρμακολογική ανακουφιστική αντιμετώπιση, καταγράφηκε σε 4 περιπτώσεις. Οι κυριότεροι συνδυασμοί φαρμακολογικής αντιμετώπισης είχαν ως κύριες συνιστώσες τις βενζοδιαζεπίνες μόνες τους ή σε συγχορήγηση με οπιοειδή. Συμπεράσματα: Σε εναρμόνιση με τη διεθνή βιβλιογραφία, οι κύριες ομάδες φαρμάκων που χορηγήθηκαν για την ανακούφιση των συμπτωμάτων δύσπνοιας σε ασθενείς με τελικού σταδίου καρκίνο του πνεύμονα ήταν οι βενζοδιαζεπίνες και τα οπιοειδή. Επίσης χρησιμοποιήθηκαν σε μικρότερη συχνότητα κορτικοστεροειδή και βρογχοδιασταλτικά. Η χρήση μη φαρμακολογικών παρεμβάσεων οφείλει να αυξηθεί, καθώς αποτελούν και αυτές σημαντική συνιστώσα της ανακούφισης της δύσπνοιας σε ασθενείς με τελικού σταδίου κακοήθεια.","abstract_has_math":false,"creators":["Ρούσσου Ανέζα","Roussou Aneza"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:33Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2958437"],"render_values":[{"text":"uoadl:2958437","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2958437","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2958437","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2958437","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ρούσσου Ανέζα","Roussou Aneza"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2958437","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2958437"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η δύσπνοια είναι συχνό σύμπτωμα στους ασθενείς με τελικού σταδίου κακοήθεια, καθώς εμφανίζεται σε ποσοστό έως και 70% αυτών, και επιφέρει σημαντική μείωση στην ποιότητα ζωής τους και σημαντικό φορτίο για τα συστήματα υγείας. Η διαχείριση της δύσπνοιας έχει σκοπό την προαγωγή της ποιότητας ζωής και την ανακούφιση των συμπτωμάτων στους ασθενείς που πάσχουν από καρκίνο τελικού σταδίου. Σκοπό της παρούσας μελέτης αποτέλεσε η καταγραφή των παρεμβάσεων για την ανακούφιση της δύσπνοιας σε ασθενείς με τελικού σταδίου πρωτοπαθή ή μεταστατικό καρκίνο του πνεύμονα, στο πλαίσιο μιας Μονάδας Ανακουφιστικής Φροντίδας, και η αντιστοίχισή τους με τα διεθνή δεδομένα. Υλικό – Ασθενείς – Μέθοδοι: Καταγράφηκαν και αναλύθηκαν τα δεδομένα ασθενών με τελικού σταδίου πρωτοπαθή ή μεταστατικό καρκίνο του πνεύμονα που εισήχθησαν σε Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας, και έλαβαν Ανακουφιστική Φροντίδα για δύσπνοια. Ειδικότερα, αναλύθηκαν τόσο οι φαρμακολογικές παρεμβάσεις ανά κατηγορία φαρμάκου, όσο και οι μη φαρμακολογικές παρεμβάσεις που χορηγήθηκαν σε κάθε ασθενή. Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 67 ασθενείς με μέση ηλικία τους ήταν 69,1 έτη (εύρος 47-89 έτη). Το 65,6% ήταν άνδρες και 34,4% γυναίκες. 62/67 ασθενείς είχαν σαν πρωτοπαθή εστία τον πνεύμονα, ενώ σε 5 περιπτώσεις η νόσος στον πνεύμονα ήταν μεταστατική. Η μέση διάρκεια παραμονής των ασθενών στην Μονάδα Φροντίδας ήταν 12 ημέρες. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν κάποιου είδους φαρμακολογική παρέμβαση. Οι βενζοδιαζεπίνες ήταν η συχνότερα χορηγούμενη κατηγορία φαρμάκων, καθώς χορηγήθηκαν σε 44/67 ασθενείς (ποσοστό 67,2%), με δεύτερη κατηγορία αυτή των οπιοειδών, που χορηγήθηκαν σε 32/67 ασθενείς. Βρογχοδιασταλτικά χορηγήθηκαν σε 22/67 ασθενείς και κορτικοστεροειδή σε 14/67 ασθενείς. Τέλος, για την ανακούφιση από τη δύσπνοια, σε 7 περιπτώσεις χορηγήθηκαν διουρητικά. Εκ των ασθενών, επιπρόσθετη μη φαρμακολογική ανακουφιστική αντιμετώπιση, καταγράφηκε σε 4 περιπτώσεις. Οι κυριότεροι συνδυασμοί φαρμακολογικής αντιμετώπισης είχαν ως κύριες συνιστώσες τις βενζοδιαζεπίνες μόνες τους ή σε συγχορήγηση με οπιοειδή. Συμπεράσματα: Σε εναρμόνιση με τη διεθνή βιβλιογραφία, οι κύριες ομάδες φαρμάκων που χορηγήθηκαν για την ανακούφιση των συμπτωμάτων δύσπνοιας σε ασθενείς με τελικού σταδίου καρκίνο του πνεύμονα ήταν οι βενζοδιαζεπίνες και τα οπιοειδή. Επίσης χρησιμοποιήθηκαν σε μικρότερη συχνότητα κορτικοστεροειδή και βρογχοδιασταλτικά. Η χρήση μη φαρμακολογικών παρεμβάσεων οφείλει να αυξηθεί, καθώς αποτελούν και αυτές σημαντική συνιστώσα της ανακούφισης της δύσπνοιας σε ασθενείς με τελικού σταδίου κακοήθεια.","IntroductionL Dyspnea is a common symptom in patients with end stage malignancy, as it affects nearly 70% of patients and incurs significant decrease in the quality of life as well as a significant burden in healthcare systems. Relief of dyspnea aims at improvement of quality of life, and palliation of symptoms in patients with end – stage cancer. The present study aims at recording the interventions for palliation of dyspnea in patients with end – stage primary or metastatic lung cancer, at the setting of a Palliative Care Unit, and the comparison with established international practice. Patients and Methods: The data of patients with end – stage primary or metastatic lung cancer that were hospitalized in a Palliative Care Unit and received palliative interventions for dyspnea were recorded and analyzed. Specifically, the pharmacologic and non – pharmacologic interventions were categorized by type of intervention, and analyzed. Results: In the present study, 67 patients with a mean age of 69,1 years (47-89 years) were included. 65,6% of the patients were men and 34,4% women. 62 out of 67 patients had primary lung cancer whereas in 5 cases the lung disease was metastatic. The mean duration of hospice stay was 12 days. All patients received some form of pharmacological treatment. Benzodiazepines were the most frequently administered category of medication, as they were administered in 44/67 patients, while opioids were used in 32/67 patients. Bronchodilators were administered in 22/67 patients and corticosteroids in 14 cases. Finally, in 7 cases, diuretics were administered for palliation of dyspnea. Additional non – pharmacologic interventions were recorded in 4 cases. The most common combinations of pharmacologic interventions included benzodiazepines as monotherapy or in combination with opioids. Conclusions: In accordance to international common practice, the main drug categories that were used for palliation of dyspnea in patients with end – stage lung cancer were benzodiazepines and opioids. Corticosteroids and bronchodilators were used less frequently. The non – pharmacologic intervention rate might need to be increased, as they represent a significant pillar of dyspnea relief in patients with end – stage malignancy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αντιμετώπιση της δύσπνοιας σε ασθενείς με πρωτοπαθή ή μεταστατικό καρκίνο του πνεύμονα τελικού σταδίου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ρούσσου Ανέζα","Roussou Aneza"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η δύσπνοια είναι συχνό σύμπτωμα στους ασθενείς με τελικού σταδίου κακοήθεια, καθώς εμφανίζεται σε ποσοστό έως και 70% αυτών, και επιφέρει σημαντική μείωση στην ποιότητα ζωής τους και σημαντικό φορτίο για τα συστήματα υγείας. Η διαχείριση της δύσπνοιας έχει σκοπό την προαγωγή της ποιότητας ζωής και την ανακούφιση των συμπτωμάτων στους ασθενείς που πάσχουν από καρκίνο τελικού σταδίου. Σκοπό της παρούσας μελέτης αποτέλεσε η καταγραφή των παρεμβάσεων για την ανακούφιση της δύσπνοιας σε ασθενείς με τελικού σταδίου πρωτοπαθή ή μεταστατικό καρκίνο του πνεύμονα, στο πλαίσιο μιας Μονάδας Ανακουφιστικής Φροντίδας, και η αντιστοίχισή τους με τα διεθνή δεδομένα. Υλικό – Ασθενείς – Μέθοδοι: Καταγράφηκαν και αναλύθηκαν τα δεδομένα ασθενών με τελικού σταδίου πρωτοπαθή ή μεταστατικό καρκίνο του πνεύμονα που εισήχθησαν σε Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας, και έλαβαν Ανακουφιστική Φροντίδα για δύσπνοια. Ειδικότερα, αναλύθηκαν τόσο οι φαρμακολογικές παρεμβάσεις ανά κατηγορία φαρμάκου, όσο και οι μη φαρμακολογικές παρεμβάσεις που χορηγήθηκαν σε κάθε ασθενή. Αποτελέσματα: Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 67 ασθενείς με μέση ηλικία τους ήταν 69,1 έτη (εύρος 47-89 έτη). Το 65,6% ήταν άνδρες και 34,4% γυναίκες. 62/67 ασθενείς είχαν σαν πρωτοπαθή εστία τον πνεύμονα, ενώ σε 5 περιπτώσεις η νόσος στον πνεύμονα ήταν μεταστατική. Η μέση διάρκεια παραμονής των ασθενών στην Μονάδα Φροντίδας ήταν 12 ημέρες. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν κάποιου είδους φαρμακολογική παρέμβαση. Οι βενζοδιαζεπίνες ήταν η συχνότερα χορηγούμενη κατηγορία φαρμάκων, καθώς χορηγήθηκαν σε 44/67 ασθενείς (ποσοστό 67,2%), με δεύτερη κατηγορία αυτή των οπιοειδών, που χορηγήθηκαν σε 32/67 ασθενείς. Βρογχοδιασταλτικά χορηγήθηκαν σε 22/67 ασθενείς και κορτικοστεροειδή σε 14/67 ασθενείς. Τέλος, για την ανακούφιση από τη δύσπνοια, σε 7 περιπτώσεις χορηγήθηκαν διουρητικά. Εκ των ασθενών, επιπρόσθετη μη φαρμακολογική ανακουφιστική αντιμετώπιση, καταγράφηκε σε 4 περιπτώσεις. Οι κυριότεροι συνδυασμοί φαρμακολογικής αντιμετώπισης είχαν ως κύριες συνιστώσες τις βενζοδιαζεπίνες μόνες τους ή σε συγχορήγηση με οπιοειδή. Συμπεράσματα: Σε εναρμόνιση με τη διεθνή βιβλιογραφία, οι κύριες ομάδες φαρμάκων που χορηγήθηκαν για την ανακούφιση των συμπτωμάτων δύσπνοιας σε ασθενείς με τελικού σταδίου καρκίνο του πνεύμονα ήταν οι βενζοδιαζεπίνες και τα οπιοειδή. Επίσης χρησιμοποιήθηκαν σε μικρότερη συχνότητα κορτικοστεροειδή και βρογχοδιασταλτικά. Η χρήση μη φαρμακολογικών παρεμβάσεων οφείλει να αυξηθεί, καθώς αποτελούν και αυτές σημαντική συνιστώσα της ανακούφισης της δύσπνοιας σε ασθενείς με τελικού σταδίου κακοήθεια.","IntroductionL Dyspnea is a common symptom in patients with end stage malignancy, as it affects nearly 70% of patients and incurs significant decrease in the quality of life as well as a significant burden in healthcare systems. Relief of dyspnea aims at improvement of quality of life, and palliation of symptoms in patients with end – stage cancer. The present study aims at recording the interventions for palliation of dyspnea in patients with end – stage primary or metastatic lung cancer, at the setting of a Palliative Care Unit, and the comparison with established international practice. Patients and Methods: The data of patients with end – stage primary or metastatic lung cancer that were hospitalized in a Palliative Care Unit and received palliative interventions for dyspnea were recorded and analyzed. Specifically, the pharmacologic and non – pharmacologic interventions were categorized by type of intervention, and analyzed. Results: In the present study, 67 patients with a mean age of 69,1 years (47-89 years) were included. 65,6% of the patients were men and 34,4% women. 62 out of 67 patients had primary lung cancer whereas in 5 cases the lung disease was metastatic. The mean duration of hospice stay was 12 days. All patients received some form of pharmacological treatment. Benzodiazepines were the most frequently administered category of medication, as they were administered in 44/67 patients, while opioids were used in 32/67 patients. Bronchodilators were administered in 22/67 patients and corticosteroids in 14 cases. Finally, in 7 cases, diuretics were administered for palliation of dyspnea. Additional non – pharmacologic interventions were recorded in 4 cases. The most common combinations of pharmacologic interventions included benzodiazepines as monotherapy or in combination with opioids. Conclusions: In accordance to international common practice, the main drug categories that were used for palliation of dyspnea in patients with end – stage lung cancer were benzodiazepines and opioids. Corticosteroids and bronchodilators were used less frequently. The non – pharmacologic intervention rate might need to be increased, as they represent a significant pillar of dyspnea relief in patients with end – stage malignancy."],"dc:identifier":["uoadl:2958437","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2958437"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αντιμετώπιση της δύσπνοιας σε ασθενείς με πρωτοπαθή ή μεταστατικό καρκίνο του πνεύμονα τελικού σταδίου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:33Z"}