{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2959346"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2959346","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αυτοάνοση βαρηκοϊα: διάγνωση - αντιμετώπιση","abstract":"Εισαγωγή Η αυτοάνοση βαρηκοΐα ή αυτοάνοση νόσος του έσω ωτός αποτελεί μια ετερογενή νοσολογική οντότητα, η οποία ορίζεται ως η διαταραχή του έσω ωτός που οφείλεται στην ενεργοποίηση αυτοάνοσων μηχανισμών του ατόμου. Τις περισσότερες φορές εκδηλώνεται με διαφόρου βαθμού απώλεια της ακοής, ενώ δεν είναι σπάνια και η εμφάνιση συμπτωμάτων από το αιθουσαίο σύστημα. Η απώλεια της ακοής είναι συνήθως προοδευτική και μπορεί να οδηγήσει στην κώφωση, εάν δεν υπάρξει έγκαιρη και αποτελεσματική θεραπευτική παρέμβαση. Τις περισσότερες φορές η διάγνωση βασίζεται στην κλινική εικόνα και στην ανταπόκριση στη θεραπεία με κορτικοστεροειδή, ενώ δεν έχει γίνει αποδεκτή έως και σήμερα, μια αντικειμενική μέθοδος διάγνωσης. Η θεραπεία συνίσταται κυρίως στη χορήγηση κορτικοστεροειδών, στα οποία όμως ένας σημαντικός αριθμός ασθενών δεν ανταποκρίνεται, με αποτέλεσμα τη χορήγηση άλλων ανοσοκατασταλτικών αλλά και την εφαρμογή, τις τελευταίες δεκαετίες, των νεότερων βιολογικών παραγόντων. Η σύγχρονη έρευνα επικεντρώνεται στην αναζήτηση ενός βιοδείκτη που θα συμβάλλει στην τεκμηρίωση της διάγνωσης αλλά και στη βελτιστοποίηση των θεραπευτικών επιλογών της αυτοάνοσης βαρηκοΐας. Μέθοδος - Υλικό Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, στη βάση δεδομένων Pubmed, αναζητώντας πρωτότυπες μελέτες, δημοσιευμένες τα τελευταία 15 έτη, σχετικές με τη διάγνωση και τη θεραπεία της αυτοάνοσης βαρηκοΐας, χρησιμοποιώντας λέξεις κλειδιά. Η αρχική αναζήτηση ανέδειξε 827 άρθρα, ενώ μετά την εφαρμογή των κριτηρίων επιλογής, επιλέχθηκαν 25 άρθρα. Αποτελέσματα Από τα 25 άρθρα που συμπεριελήφθησαν στην ανασκόπηση, δεδομένα για τη διάγνωση υπήρχαν σε δέκα μελέτες, ενώ για τη θεραπεία σε 17 μελέτες (σε δύο μελέτες υπήρχαν δεδομένα τόσο για τη διάγνωση όσο και για τη θεραπεία). Στο διαγνωστικό κομμάτι, τα επτά άρθρα αφορούσαν ειδικούς για το έσω αυτί δείκτες (αντισώματα έναντι της hsp70,αντισώματα έναντι της κοχλίνης), ενώ σε τρία άρθρα το αντικείμενο ήταν η διαγνωστική αξία μη ειδικών δεικτών (ANA, TNF, ανοσοσφαιρίνες ορού). Όσον αφορά τη θεραπεία, επτά μελέτες πραγματεύονται τα κορτικοστεροειδή και μη-κορτικοστεροειδή ανοσοκατασταλτικά (μεθοτρεξάτη), και δέκα μελέτες τις νεότερες θεραπείες με βιολογικούς παράγοντες (Etarnecept, Infliximab, Anakinra κ.α.). Συζήτηση H σύγχρονη έρευνα έχει επικεντρωθεί στην ανεύρεση ενός ειδικού για το έσω αυτί αντιγόνου-στόχου, με ικανοποιητική ειδικότητα – ευαισθησία ώστε να αποτελέσει βιοδείκτη, ικανό για τη διάγνωση της αυτοάνοσης βαρηκοΐας. Οι αυξημένοι τίτλοι των anti-hsp70 αντισωμάτων, των αντισωμάτων έναντι της κοχλίνης και τα ΑΝΑ, ενώ τεκμηριώνουν τη συσχέτιση με την αυτοάνοση βαρηκοΐα, δεν παρουσιάζουν ικανοποιητική ειδικότητα και ευαισθησία. Τα κορτικοστεροειδή αποτελούν τη θεραπεία εκλογής και, ενώ κρίνονται σχετικά ασφαλή για τη μακροχρόνια χορήγησή τους, η μελέτη εναλλακτικών θεραπειών είναι απαραίτητη καθώς μεγάλος αριθμός ασθενών δεν ανταποκρίνεται. Οι βιολογικοί παράγοντες φαίνεται να παρουσιάζουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα, κυρίως στη συντήρηση του θεραπευτικού αποτελέσματος και στη διακοπή των κορτικοστεροειδών, παρόλα αυτά τα στοιχεία που αφορούν την αποτελεσματικότητά τους ως μονοθεραπεία, ή στην κατηγορία των ανθεκτικών στα κορτικοστεροειδή ασθενών, είναι μέχρι στιγμής ελλιπή. Συμπεράσματα Η καθιέρωση αποτελεσματικών μεθόδων διάγνωσης της αυτοάνοσης βαρηκοΐας αποτελεί ακόμη αντικείμενο εντατικής έρευνας χωρίς ικανοποιητικά μέχρι στιγμής αποτελέσματα. Η σαφέστερη κατανόηση των παθοφυσιολογικών μηχανισμών της αυτοάνοσης βαρηκοΐας αναμένεται στο μέλλον να βοηθήσει στην αντικειμενικότερη διάγνωση αλλά και στην ανεύρεση των βέλτιστων θεραπειών. Οι βιολογικοί παράγοντες αποτελούν πολλά υποσχόμενες θεραπευτικές επιλογές, απαιτούνται όμως περαιτέρω κλινικές μελέτες για την τεκμηρίωση της αποτελεσματικότητάς τους.","abstract_html":"Εισαγωγή Η αυτοάνοση βαρηκοΐα ή αυτοάνοση νόσος του έσω ωτός αποτελεί μια ετερογενή νοσολογική οντότητα, η οποία ορίζεται ως η διαταραχή του έσω ωτός που οφείλεται στην ενεργοποίηση αυτοάνοσων μηχανισμών του ατόμου. Τις περισσότερες φορές εκδηλώνεται με διαφόρου βαθμού απώλεια της ακοής, ενώ δεν είναι σπάνια και η εμφάνιση συμπτωμάτων από το αιθουσαίο σύστημα. Η απώλεια της ακοής είναι συνήθως προοδευτική και μπορεί να οδηγήσει στην κώφωση, εάν δεν υπάρξει έγκαιρη και αποτελεσματική θεραπευτική παρέμβαση. Τις περισσότερες φορές η διάγνωση βασίζεται στην κλινική εικόνα και στην ανταπόκριση στη θεραπεία με κορτικοστεροειδή, ενώ δεν έχει γίνει αποδεκτή έως και σήμερα, μια αντικειμενική μέθοδος διάγνωσης. Η θεραπεία συνίσταται κυρίως στη χορήγηση κορτικοστεροειδών, στα οποία όμως ένας σημαντικός αριθμός ασθενών δεν ανταποκρίνεται, με αποτέλεσμα τη χορήγηση άλλων ανοσοκατασταλτικών αλλά και την εφαρμογή, τις τελευταίες δεκαετίες, των νεότερων βιολογικών παραγόντων. Η σύγχρονη έρευνα επικεντρώνεται στην αναζήτηση ενός βιοδείκτη που θα συμβάλλει στην τεκμηρίωση της διάγνωσης αλλά και στη βελτιστοποίηση των θεραπευτικών επιλογών της αυτοάνοσης βαρηκοΐας. Μέθοδος - Υλικό Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, στη βάση δεδομένων Pubmed, αναζητώντας πρωτότυπες μελέτες, δημοσιευμένες τα τελευταία 15 έτη, σχετικές με τη διάγνωση και τη θεραπεία της αυτοάνοσης βαρηκοΐας, χρησιμοποιώντας λέξεις κλειδιά. Η αρχική αναζήτηση ανέδειξε 827 άρθρα, ενώ μετά την εφαρμογή των κριτηρίων επιλογής, επιλέχθηκαν 25 άρθρα. Αποτελέσματα Από τα 25 άρθρα που συμπεριελήφθησαν στην ανασκόπηση, δεδομένα για τη διάγνωση υπήρχαν σε δέκα μελέτες, ενώ για τη θεραπεία σε 17 μελέτες (σε δύο μελέτες υπήρχαν δεδομένα τόσο για τη διάγνωση όσο και για τη θεραπεία). Στο διαγνωστικό κομμάτι, τα επτά άρθρα αφορούσαν ειδικούς για το έσω αυτί δείκτες (αντισώματα έναντι της hsp70,αντισώματα έναντι της κοχλίνης), ενώ σε τρία άρθρα το αντικείμενο ήταν η διαγνωστική αξία μη ειδικών δεικτών (ANA, TNF, ανοσοσφαιρίνες ορού). Όσον αφορά τη θεραπεία, επτά μελέτες πραγματεύονται τα κορτικοστεροειδή και μη-κορτικοστεροειδή ανοσοκατασταλτικά (μεθοτρεξάτη), και δέκα μελέτες τις νεότερες θεραπείες με βιολογικούς παράγοντες (Etarnecept, Infliximab, Anakinra κ.α.). Συζήτηση H σύγχρονη έρευνα έχει επικεντρωθεί στην ανεύρεση ενός ειδικού για το έσω αυτί αντιγόνου-στόχου, με ικανοποιητική ειδικότητα – ευαισθησία ώστε να αποτελέσει βιοδείκτη, ικανό για τη διάγνωση της αυτοάνοσης βαρηκοΐας. Οι αυξημένοι τίτλοι των anti-hsp70 αντισωμάτων, των αντισωμάτων έναντι της κοχλίνης και τα ΑΝΑ, ενώ τεκμηριώνουν τη συσχέτιση με την αυτοάνοση βαρηκοΐα, δεν παρουσιάζουν ικανοποιητική ειδικότητα και ευαισθησία. Τα κορτικοστεροειδή αποτελούν τη θεραπεία εκλογής και, ενώ κρίνονται σχετικά ασφαλή για τη μακροχρόνια χορήγησή τους, η μελέτη εναλλακτικών θεραπειών είναι απαραίτητη καθώς μεγάλος αριθμός ασθενών δεν ανταποκρίνεται. Οι βιολογικοί παράγοντες φαίνεται να παρουσιάζουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα, κυρίως στη συντήρηση του θεραπευτικού αποτελέσματος και στη διακοπή των κορτικοστεροειδών, παρόλα αυτά τα στοιχεία που αφορούν την αποτελεσματικότητά τους ως μονοθεραπεία, ή στην κατηγορία των ανθεκτικών στα κορτικοστεροειδή ασθενών, είναι μέχρι στιγμής ελλιπή. Συμπεράσματα Η καθιέρωση αποτελεσματικών μεθόδων διάγνωσης της αυτοάνοσης βαρηκοΐας αποτελεί ακόμη αντικείμενο εντατικής έρευνας χωρίς ικανοποιητικά μέχρι στιγμής αποτελέσματα. Η σαφέστερη κατανόηση των παθοφυσιολογικών μηχανισμών της αυτοάνοσης βαρηκοΐας αναμένεται στο μέλλον να βοηθήσει στην αντικειμενικότερη διάγνωση αλλά και στην ανεύρεση των βέλτιστων θεραπειών. Οι βιολογικοί παράγοντες αποτελούν πολλά υποσχόμενες θεραπευτικές επιλογές, απαιτούνται όμως περαιτέρω κλινικές μελέτες για την τεκμηρίωση της αποτελεσματικότητάς τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαίου Χαρίκλεια","Maiou Charikleia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:36Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2959346"],"render_values":[{"text":"uoadl:2959346","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959346","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959346","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2959346","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαίου Χαρίκλεια","Maiou Charikleia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2959346","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959346"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Η αυτοάνοση βαρηκοΐα ή αυτοάνοση νόσος του έσω ωτός αποτελεί μια ετερογενή νοσολογική οντότητα, η οποία ορίζεται ως η διαταραχή του έσω ωτός που οφείλεται στην ενεργοποίηση αυτοάνοσων μηχανισμών του ατόμου. Τις περισσότερες φορές εκδηλώνεται με διαφόρου βαθμού απώλεια της ακοής, ενώ δεν είναι σπάνια και η εμφάνιση συμπτωμάτων από το αιθουσαίο σύστημα. Η απώλεια της ακοής είναι συνήθως προοδευτική και μπορεί να οδηγήσει στην κώφωση, εάν δεν υπάρξει έγκαιρη και αποτελεσματική θεραπευτική παρέμβαση. Τις περισσότερες φορές η διάγνωση βασίζεται στην κλινική εικόνα και στην ανταπόκριση στη θεραπεία με κορτικοστεροειδή, ενώ δεν έχει γίνει αποδεκτή έως και σήμερα, μια αντικειμενική μέθοδος διάγνωσης. Η θεραπεία συνίσταται κυρίως στη χορήγηση κορτικοστεροειδών, στα οποία όμως ένας σημαντικός αριθμός ασθενών δεν ανταποκρίνεται, με αποτέλεσμα τη χορήγηση άλλων ανοσοκατασταλτικών αλλά και την εφαρμογή, τις τελευταίες δεκαετίες, των νεότερων βιολογικών παραγόντων. Η σύγχρονη έρευνα επικεντρώνεται στην αναζήτηση ενός βιοδείκτη που θα συμβάλλει στην τεκμηρίωση της διάγνωσης αλλά και στη βελτιστοποίηση των θεραπευτικών επιλογών της αυτοάνοσης βαρηκοΐας. Μέθοδος - Υλικό Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, στη βάση δεδομένων Pubmed, αναζητώντας πρωτότυπες μελέτες, δημοσιευμένες τα τελευταία 15 έτη, σχετικές με τη διάγνωση και τη θεραπεία της αυτοάνοσης βαρηκοΐας, χρησιμοποιώντας λέξεις κλειδιά. Η αρχική αναζήτηση ανέδειξε 827 άρθρα, ενώ μετά την εφαρμογή των κριτηρίων επιλογής, επιλέχθηκαν 25 άρθρα. Αποτελέσματα Από τα 25 άρθρα που συμπεριελήφθησαν στην ανασκόπηση, δεδομένα για τη διάγνωση υπήρχαν σε δέκα μελέτες, ενώ για τη θεραπεία σε 17 μελέτες (σε δύο μελέτες υπήρχαν δεδομένα τόσο για τη διάγνωση όσο και για τη θεραπεία). Στο διαγνωστικό κομμάτι, τα επτά άρθρα αφορούσαν ειδικούς για το έσω αυτί δείκτες (αντισώματα έναντι της hsp70,αντισώματα έναντι της κοχλίνης), ενώ σε τρία άρθρα το αντικείμενο ήταν η διαγνωστική αξία μη ειδικών δεικτών (ANA, TNF, ανοσοσφαιρίνες ορού). Όσον αφορά τη θεραπεία, επτά μελέτες πραγματεύονται τα κορτικοστεροειδή και μη-κορτικοστεροειδή ανοσοκατασταλτικά (μεθοτρεξάτη), και δέκα μελέτες τις νεότερες θεραπείες με βιολογικούς παράγοντες (Etarnecept, Infliximab, Anakinra κ.α.). Συζήτηση H σύγχρονη έρευνα έχει επικεντρωθεί στην ανεύρεση ενός ειδικού για το έσω αυτί αντιγόνου-στόχου, με ικανοποιητική ειδικότητα – ευαισθησία ώστε να αποτελέσει βιοδείκτη, ικανό για τη διάγνωση της αυτοάνοσης βαρηκοΐας. Οι αυξημένοι τίτλοι των anti-hsp70 αντισωμάτων, των αντισωμάτων έναντι της κοχλίνης και τα ΑΝΑ, ενώ τεκμηριώνουν τη συσχέτιση με την αυτοάνοση βαρηκοΐα, δεν παρουσιάζουν ικανοποιητική ειδικότητα και ευαισθησία. Τα κορτικοστεροειδή αποτελούν τη θεραπεία εκλογής και, ενώ κρίνονται σχετικά ασφαλή για τη μακροχρόνια χορήγησή τους, η μελέτη εναλλακτικών θεραπειών είναι απαραίτητη καθώς μεγάλος αριθμός ασθενών δεν ανταποκρίνεται. Οι βιολογικοί παράγοντες φαίνεται να παρουσιάζουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα, κυρίως στη συντήρηση του θεραπευτικού αποτελέσματος και στη διακοπή των κορτικοστεροειδών, παρόλα αυτά τα στοιχεία που αφορούν την αποτελεσματικότητά τους ως μονοθεραπεία, ή στην κατηγορία των ανθεκτικών στα κορτικοστεροειδή ασθενών, είναι μέχρι στιγμής ελλιπή. Συμπεράσματα Η καθιέρωση αποτελεσματικών μεθόδων διάγνωσης της αυτοάνοσης βαρηκοΐας αποτελεί ακόμη αντικείμενο εντατικής έρευνας χωρίς ικανοποιητικά μέχρι στιγμής αποτελέσματα. Η σαφέστερη κατανόηση των παθοφυσιολογικών μηχανισμών της αυτοάνοσης βαρηκοΐας αναμένεται στο μέλλον να βοηθήσει στην αντικειμενικότερη διάγνωση αλλά και στην ανεύρεση των βέλτιστων θεραπειών. Οι βιολογικοί παράγοντες αποτελούν πολλά υποσχόμενες θεραπευτικές επιλογές, απαιτούνται όμως περαιτέρω κλινικές μελέτες για την τεκμηρίωση της αποτελεσματικότητάς τους.","Introduction Autoimmune hearing loss or Autoimmune inner ear disease (AIED) is defined as an heterogenous clinical entity, that represents cochleovestibular disorders, caused by the activation of autoimmune mechanisms. Clinical manifestations include mainly hearing loss, whereas vestibular symptoms are not rare (50%). Hearing loss is usually bilateral and progressive and can lead to deafness, if left untreated. Diagnosis is based mainly on clinical criteria, including corticosteroid responsiveness, due to the absence of objective diagnostic tests. The initial treatment-of-choice is corticosteroid treatment, but the side effects of long-term use, along with the lack of response in a large number of patients, have urged the investigation for alternative treatments. Current research focuses on an effort to identify an effective biomarker that will contribute to more objective diagnosis, as well as the efficacy of non-steroid immunosuppressants on optimalising the treatment-algorithms, including novel therapeutic choices, such as biological agents. Methods PubMed review was conducted, in a search for original studies in English language, published over the last 15 years, reporting data for diagnosis and treatment of autoimmune inner ear disease, using key words. Initial search revealed 827 titles. 25 studies met selection criteria and were included. Results Ten studies provided data about the diagnosis of AIED and 17 studies about treatment (two studies were about both diagnosis and treatment). Regarding diagnosis, seven studies are about specific inner-ear biomarkers (anti-hsp70 antibodies, anti-cochlin antibodies), whereas three studies investigate the role of non-specific diagnostic tests (ANA, TNF, Serum Ιmmunoglobulins). Seven studies evaluate the use of corticosteroids and non-corticosteroid factors (Methotrexate) while ten studies present novel data regarding the use of biological factors (Etarnecept, Infliximab, Anakinra etc.). Discussion A large number of biomarkers, representing potential inner-ear antigens, have been studied. Anti-Heat Shock Protein 70 antibodies, anti-cochlin antibodies and antinuclear antibodies (ANA) have been associated with the presence of AIED, but the specificity and sensitivity of the tests remain controversial. Corticosteroids are the standard of treatment while they are characterized quite safe for long-duration treatment. Alternative treatment evaluation is critical, as an important number of patients do not respond to corticosteroids. Encouraging results are presented regarding the application of biological agents, especially when considering the persistence of the therapeutic effect and corticosteroid disruption. However, there is a lack of evidence regarding their application as single therapy or in corticosteroid non-responders’ group. Conclusions The establishment of effective diagnostic methods for autoimmune hearing loss is under extensive research without sufficient results according to the current literature. A more precise knowledge of the pathophysiologic mechanisms is suspected to elucidate a more objective diagnostic approach and ameliorate medical management. Biological agents are promising therapeutic measures. Larger clinical trials are needed to justify their efficacy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αυτοάνοση βαρηκοϊα: διάγνωση - αντιμετώπιση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαίου Χαρίκλεια","Maiou Charikleia"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή Η αυτοάνοση βαρηκοΐα ή αυτοάνοση νόσος του έσω ωτός αποτελεί μια ετερογενή νοσολογική οντότητα, η οποία ορίζεται ως η διαταραχή του έσω ωτός που οφείλεται στην ενεργοποίηση αυτοάνοσων μηχανισμών του ατόμου. Τις περισσότερες φορές εκδηλώνεται με διαφόρου βαθμού απώλεια της ακοής, ενώ δεν είναι σπάνια και η εμφάνιση συμπτωμάτων από το αιθουσαίο σύστημα. Η απώλεια της ακοής είναι συνήθως προοδευτική και μπορεί να οδηγήσει στην κώφωση, εάν δεν υπάρξει έγκαιρη και αποτελεσματική θεραπευτική παρέμβαση. Τις περισσότερες φορές η διάγνωση βασίζεται στην κλινική εικόνα και στην ανταπόκριση στη θεραπεία με κορτικοστεροειδή, ενώ δεν έχει γίνει αποδεκτή έως και σήμερα, μια αντικειμενική μέθοδος διάγνωσης. Η θεραπεία συνίσταται κυρίως στη χορήγηση κορτικοστεροειδών, στα οποία όμως ένας σημαντικός αριθμός ασθενών δεν ανταποκρίνεται, με αποτέλεσμα τη χορήγηση άλλων ανοσοκατασταλτικών αλλά και την εφαρμογή, τις τελευταίες δεκαετίες, των νεότερων βιολογικών παραγόντων. Η σύγχρονη έρευνα επικεντρώνεται στην αναζήτηση ενός βιοδείκτη που θα συμβάλλει στην τεκμηρίωση της διάγνωσης αλλά και στη βελτιστοποίηση των θεραπευτικών επιλογών της αυτοάνοσης βαρηκοΐας. Μέθοδος - Υλικό Πραγματοποιήθηκε ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, στη βάση δεδομένων Pubmed, αναζητώντας πρωτότυπες μελέτες, δημοσιευμένες τα τελευταία 15 έτη, σχετικές με τη διάγνωση και τη θεραπεία της αυτοάνοσης βαρηκοΐας, χρησιμοποιώντας λέξεις κλειδιά. Η αρχική αναζήτηση ανέδειξε 827 άρθρα, ενώ μετά την εφαρμογή των κριτηρίων επιλογής, επιλέχθηκαν 25 άρθρα. Αποτελέσματα Από τα 25 άρθρα που συμπεριελήφθησαν στην ανασκόπηση, δεδομένα για τη διάγνωση υπήρχαν σε δέκα μελέτες, ενώ για τη θεραπεία σε 17 μελέτες (σε δύο μελέτες υπήρχαν δεδομένα τόσο για τη διάγνωση όσο και για τη θεραπεία). Στο διαγνωστικό κομμάτι, τα επτά άρθρα αφορούσαν ειδικούς για το έσω αυτί δείκτες (αντισώματα έναντι της hsp70,αντισώματα έναντι της κοχλίνης), ενώ σε τρία άρθρα το αντικείμενο ήταν η διαγνωστική αξία μη ειδικών δεικτών (ANA, TNF, ανοσοσφαιρίνες ορού). Όσον αφορά τη θεραπεία, επτά μελέτες πραγματεύονται τα κορτικοστεροειδή και μη-κορτικοστεροειδή ανοσοκατασταλτικά (μεθοτρεξάτη), και δέκα μελέτες τις νεότερες θεραπείες με βιολογικούς παράγοντες (Etarnecept, Infliximab, Anakinra κ.α.). Συζήτηση H σύγχρονη έρευνα έχει επικεντρωθεί στην ανεύρεση ενός ειδικού για το έσω αυτί αντιγόνου-στόχου, με ικανοποιητική ειδικότητα – ευαισθησία ώστε να αποτελέσει βιοδείκτη, ικανό για τη διάγνωση της αυτοάνοσης βαρηκοΐας. Οι αυξημένοι τίτλοι των anti-hsp70 αντισωμάτων, των αντισωμάτων έναντι της κοχλίνης και τα ΑΝΑ, ενώ τεκμηριώνουν τη συσχέτιση με την αυτοάνοση βαρηκοΐα, δεν παρουσιάζουν ικανοποιητική ειδικότητα και ευαισθησία. Τα κορτικοστεροειδή αποτελούν τη θεραπεία εκλογής και, ενώ κρίνονται σχετικά ασφαλή για τη μακροχρόνια χορήγησή τους, η μελέτη εναλλακτικών θεραπειών είναι απαραίτητη καθώς μεγάλος αριθμός ασθενών δεν ανταποκρίνεται. Οι βιολογικοί παράγοντες φαίνεται να παρουσιάζουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα, κυρίως στη συντήρηση του θεραπευτικού αποτελέσματος και στη διακοπή των κορτικοστεροειδών, παρόλα αυτά τα στοιχεία που αφορούν την αποτελεσματικότητά τους ως μονοθεραπεία, ή στην κατηγορία των ανθεκτικών στα κορτικοστεροειδή ασθενών, είναι μέχρι στιγμής ελλιπή. Συμπεράσματα Η καθιέρωση αποτελεσματικών μεθόδων διάγνωσης της αυτοάνοσης βαρηκοΐας αποτελεί ακόμη αντικείμενο εντατικής έρευνας χωρίς ικανοποιητικά μέχρι στιγμής αποτελέσματα. Η σαφέστερη κατανόηση των παθοφυσιολογικών μηχανισμών της αυτοάνοσης βαρηκοΐας αναμένεται στο μέλλον να βοηθήσει στην αντικειμενικότερη διάγνωση αλλά και στην ανεύρεση των βέλτιστων θεραπειών. Οι βιολογικοί παράγοντες αποτελούν πολλά υποσχόμενες θεραπευτικές επιλογές, απαιτούνται όμως περαιτέρω κλινικές μελέτες για την τεκμηρίωση της αποτελεσματικότητάς τους.","Introduction Autoimmune hearing loss or Autoimmune inner ear disease (AIED) is defined as an heterogenous clinical entity, that represents cochleovestibular disorders, caused by the activation of autoimmune mechanisms. Clinical manifestations include mainly hearing loss, whereas vestibular symptoms are not rare (50%). Hearing loss is usually bilateral and progressive and can lead to deafness, if left untreated. Diagnosis is based mainly on clinical criteria, including corticosteroid responsiveness, due to the absence of objective diagnostic tests. The initial treatment-of-choice is corticosteroid treatment, but the side effects of long-term use, along with the lack of response in a large number of patients, have urged the investigation for alternative treatments. Current research focuses on an effort to identify an effective biomarker that will contribute to more objective diagnosis, as well as the efficacy of non-steroid immunosuppressants on optimalising the treatment-algorithms, including novel therapeutic choices, such as biological agents. Methods PubMed review was conducted, in a search for original studies in English language, published over the last 15 years, reporting data for diagnosis and treatment of autoimmune inner ear disease, using key words. Initial search revealed 827 titles. 25 studies met selection criteria and were included. Results Ten studies provided data about the diagnosis of AIED and 17 studies about treatment (two studies were about both diagnosis and treatment). Regarding diagnosis, seven studies are about specific inner-ear biomarkers (anti-hsp70 antibodies, anti-cochlin antibodies), whereas three studies investigate the role of non-specific diagnostic tests (ANA, TNF, Serum Ιmmunoglobulins). Seven studies evaluate the use of corticosteroids and non-corticosteroid factors (Methotrexate) while ten studies present novel data regarding the use of biological factors (Etarnecept, Infliximab, Anakinra etc.). Discussion A large number of biomarkers, representing potential inner-ear antigens, have been studied. Anti-Heat Shock Protein 70 antibodies, anti-cochlin antibodies and antinuclear antibodies (ANA) have been associated with the presence of AIED, but the specificity and sensitivity of the tests remain controversial. Corticosteroids are the standard of treatment while they are characterized quite safe for long-duration treatment. Alternative treatment evaluation is critical, as an important number of patients do not respond to corticosteroids. Encouraging results are presented regarding the application of biological agents, especially when considering the persistence of the therapeutic effect and corticosteroid disruption. However, there is a lack of evidence regarding their application as single therapy or in corticosteroid non-responders’ group. Conclusions The establishment of effective diagnostic methods for autoimmune hearing loss is under extensive research without sufficient results according to the current literature. A more precise knowledge of the pathophysiologic mechanisms is suspected to elucidate a more objective diagnostic approach and ameliorate medical management. Biological agents are promising therapeutic measures. Larger clinical trials are needed to justify their efficacy."],"dc:identifier":["uoadl:2959346","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959346"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αυτοάνοση βαρηκοϊα: διάγνωση - αντιμετώπιση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:36Z"}