{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2959559"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2959559","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο αλγόριθμος του δύσκολου αεραγωγού στο ΤΕΠ","abstract":"Οι δυσκολες διασωληνώσεις αποτελούν συχνο φαινομένο στα Νοσοκομεία και πολλες φορές μπορούν να αποβούν μοιραίες. Η συχνότητα εμφάνισης δύσκολης διασωλήνωσης εξαρτάται από τον βαθμό δυσκολίας που αντιμετωπίζει ο εκάστοτε αναισθησιολόγος, Ο δύσκολος αεραγωγός αντιπροσωπεύει μια πολύπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ των παραγόντων των ασθενών, της κλινικής ρύθμισης, και των δεξιοτήτων του αναισθησιολόγου. Η επιτυχής διαχείριση ενός δύσκολου αεραγωγού ξεκινά με την αναγνώριση του πιθανού προβλήματος. Όλοι οι ασθενείς θα πρέπει να εξετάζονται για την ικανότητά τους να ανοίγουν το στόμα τους ευρέως και για τις δομές που είναι ορατές κατά το άνοιγμα αυτό. Εάν υπάρχει καλή πιθανότητα να είναι δύσκολη η διασωλήνωση και ο εξαερισμός με μάσκα, τότε ο αεραγωγός πρέπει να ασφαλίζεται ενώ ο ασθενής είναι ακόμα ξύπνιος. Προκειμένου να είναι επιτυχής μια ξύπνια διασωλήνωση, είναι απολύτως απαραίτητο ο ασθενής να είναι σωστά προετοιμασμένος. Ένα ιστορικό αεραγωγών πρέπει να διεξάγεται πριν από την έναρξη της αναισθητικής φροντίδας και της διαχείρισης των αεραγωγών σε όλους τους ασθενείς. Ο σκοπός του ιστορικού των αεραγωγών είναι να ανιχνεύσει ιατρικούς, χειρουργικούς και αναισθητικούς παράγοντες που μπορεί να υποδηλώνουν την παρουσία ενός δύσκολου αεραγωγού. Άλλωστε πρωταρχικός στόχος είναι η οξυγόνωση του ασθενούς και όχι η διασωλήνωση της τραχείας. Ο ασθενής μπορεί να χρειαστεί να ξυπνήσει, να λάβει χειρουργική αναπνευστική οδό ή να δημιουργηθεί καρδιοπνευμονική παράκαμψη. Για να ληφθεί λοιπόν μια σωστή απόφαση, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα κάθε επιλογής, καθώς και κάθε συσκευής αεραγωγού. Για τον λόγο αυτό οι επαγγελματιες υγέιας που συνεργαζονται σε μια διασωλήνωση οφείλουν να εχουν ενημερωθει για τις εναλλακτικες μεθοδους διασωληνωσης αλλα και σαφως να ακολουθουν τον παγκοσμιως αποδεκτό αλγοριθμο του δυσκολου αεραγωγου.","abstract_html":"Οι δυσκολες διασωληνώσεις αποτελούν συχνο φαινομένο στα Νοσοκομεία και πολλες φορές μπορούν να αποβούν μοιραίες. Η συχνότητα εμφάνισης δύσκολης διασωλήνωσης εξαρτάται από τον βαθμό δυσκολίας που αντιμετωπίζει ο εκάστοτε αναισθησιολόγος, Ο δύσκολος αεραγωγός αντιπροσωπεύει μια πολύπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ των παραγόντων των ασθενών, της κλινικής ρύθμισης, και των δεξιοτήτων του αναισθησιολόγου. Η επιτυχής διαχείριση ενός δύσκολου αεραγωγού ξεκινά με την αναγνώριση του πιθανού προβλήματος. Όλοι οι ασθενείς θα πρέπει να εξετάζονται για την ικανότητά τους να ανοίγουν το στόμα τους ευρέως και για τις δομές που είναι ορατές κατά το άνοιγμα αυτό. Εάν υπάρχει καλή πιθανότητα να είναι δύσκολη η διασωλήνωση και ο εξαερισμός με μάσκα, τότε ο αεραγωγός πρέπει να ασφαλίζεται ενώ ο ασθενής είναι ακόμα ξύπνιος. Προκειμένου να είναι επιτυχής μια ξύπνια διασωλήνωση, είναι απολύτως απαραίτητο ο ασθενής να είναι σωστά προετοιμασμένος. Ένα ιστορικό αεραγωγών πρέπει να διεξάγεται πριν από την έναρξη της αναισθητικής φροντίδας και της διαχείρισης των αεραγωγών σε όλους τους ασθενείς. Ο σκοπός του ιστορικού των αεραγωγών είναι να ανιχνεύσει ιατρικούς, χειρουργικούς και αναισθητικούς παράγοντες που μπορεί να υποδηλώνουν την παρουσία ενός δύσκολου αεραγωγού. Άλλωστε πρωταρχικός στόχος είναι η οξυγόνωση του ασθενούς και όχι η διασωλήνωση της τραχείας. Ο ασθενής μπορεί να χρειαστεί να ξυπνήσει, να λάβει χειρουργική αναπνευστική οδό ή να δημιουργηθεί καρδιοπνευμονική παράκαμψη. Για να ληφθεί λοιπόν μια σωστή απόφαση, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα κάθε επιλογής, καθώς και κάθε συσκευής αεραγωγού. Για τον λόγο αυτό οι επαγγελματιες υγέιας που συνεργαζονται σε μια διασωλήνωση οφείλουν να εχουν ενημερωθει για τις εναλλακτικες μεθοδους διασωληνωσης αλλα και σαφως να ακολουθουν τον παγκοσμιως αποδεκτό αλγοριθμο του δυσκολου αεραγωγου.","abstract_has_math":false,"creators":["Σέλα Ερβίνα","Sela Ervina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:38Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2959559"],"render_values":[{"text":"uoadl:2959559","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959559","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959559","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2959559","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σέλα Ερβίνα","Sela Ervina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2959559","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959559"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι δυσκολες διασωληνώσεις αποτελούν συχνο φαινομένο στα Νοσοκομεία και πολλες φορές μπορούν να αποβούν μοιραίες. Η συχνότητα εμφάνισης δύσκολης διασωλήνωσης εξαρτάται από τον βαθμό δυσκολίας που αντιμετωπίζει ο εκάστοτε αναισθησιολόγος, Ο δύσκολος αεραγωγός αντιπροσωπεύει μια πολύπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ των παραγόντων των ασθενών, της κλινικής ρύθμισης, και των δεξιοτήτων του αναισθησιολόγου. Η επιτυχής διαχείριση ενός δύσκολου αεραγωγού ξεκινά με την αναγνώριση του πιθανού προβλήματος. Όλοι οι ασθενείς θα πρέπει να εξετάζονται για την ικανότητά τους να ανοίγουν το στόμα τους ευρέως και για τις δομές που είναι ορατές κατά το άνοιγμα αυτό. Εάν υπάρχει καλή πιθανότητα να είναι δύσκολη η διασωλήνωση και ο εξαερισμός με μάσκα, τότε ο αεραγωγός πρέπει να ασφαλίζεται ενώ ο ασθενής είναι ακόμα ξύπνιος. Προκειμένου να είναι επιτυχής μια ξύπνια διασωλήνωση, είναι απολύτως απαραίτητο ο ασθενής να είναι σωστά προετοιμασμένος. Ένα ιστορικό αεραγωγών πρέπει να διεξάγεται πριν από την έναρξη της αναισθητικής φροντίδας και της διαχείρισης των αεραγωγών σε όλους τους ασθενείς. Ο σκοπός του ιστορικού των αεραγωγών είναι να ανιχνεύσει ιατρικούς, χειρουργικούς και αναισθητικούς παράγοντες που μπορεί να υποδηλώνουν την παρουσία ενός δύσκολου αεραγωγού. Άλλωστε πρωταρχικός στόχος είναι η οξυγόνωση του ασθενούς και όχι η διασωλήνωση της τραχείας. Ο ασθενής μπορεί να χρειαστεί να ξυπνήσει, να λάβει χειρουργική αναπνευστική οδό ή να δημιουργηθεί καρδιοπνευμονική παράκαμψη. Για να ληφθεί λοιπόν μια σωστή απόφαση, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα κάθε επιλογής, καθώς και κάθε συσκευής αεραγωγού. Για τον λόγο αυτό οι επαγγελματιες υγέιας που συνεργαζονται σε μια διασωλήνωση οφείλουν να εχουν ενημερωθει για τις εναλλακτικες μεθοδους διασωληνωσης αλλα και σαφως να ακολουθουν τον παγκοσμιως αποδεκτό αλγοριθμο του δυσκολου αεραγωγου.","Difficult intubation is a common phenomenon in Hospitals and many times can be fatal. THE The incidence of difficult intubation depends on the degree of difficulty faced by the anesthesiologist, O. difficult airway represents a complex interaction between patient factors, clinical setting, and skills of the anesthesiologist. The successful management of a difficult airway begins with the identification of the probable problem. All patients should be screened for their ability to open their mouths wide and to structures which are visible at this opening.If there is a good chance to be difficult intubation and ventilation with a mask, then the airway must be secured while the patient is still awake. In order for an awake intubation to be successful, it is it is absolutely essential that the patient be properly prepared. An airway history should be performed prior to commencement of anesthetic care and airway management in all patients.The purpose of the airway history is to detect medical, surgical and anesthetic agents which may indicate the presence of a difficult airway. After all, the primary goal is the oxygenation of the patient and not the intubation of the trachea. The patient may need to wake up, take a surgical airway or set up cardiopulmonary bypass.So to get a correct one decision, it is necessary to know the advantages and the Disadvantages of each option, as well as each air duct device. For this reason health professionals work together in one intubation must have been informed of the alternatives intubation methods but also clearly follow him globally accepted difficult airway algorithm."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο αλγόριθμος του δύσκολου αεραγωγού στο ΤΕΠ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σέλα Ερβίνα","Sela Ervina"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Οι δυσκολες διασωληνώσεις αποτελούν συχνο φαινομένο στα Νοσοκομεία και πολλες φορές μπορούν να αποβούν μοιραίες. Η συχνότητα εμφάνισης δύσκολης διασωλήνωσης εξαρτάται από τον βαθμό δυσκολίας που αντιμετωπίζει ο εκάστοτε αναισθησιολόγος, Ο δύσκολος αεραγωγός αντιπροσωπεύει μια πολύπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ των παραγόντων των ασθενών, της κλινικής ρύθμισης, και των δεξιοτήτων του αναισθησιολόγου. Η επιτυχής διαχείριση ενός δύσκολου αεραγωγού ξεκινά με την αναγνώριση του πιθανού προβλήματος. Όλοι οι ασθενείς θα πρέπει να εξετάζονται για την ικανότητά τους να ανοίγουν το στόμα τους ευρέως και για τις δομές που είναι ορατές κατά το άνοιγμα αυτό. Εάν υπάρχει καλή πιθανότητα να είναι δύσκολη η διασωλήνωση και ο εξαερισμός με μάσκα, τότε ο αεραγωγός πρέπει να ασφαλίζεται ενώ ο ασθενής είναι ακόμα ξύπνιος. Προκειμένου να είναι επιτυχής μια ξύπνια διασωλήνωση, είναι απολύτως απαραίτητο ο ασθενής να είναι σωστά προετοιμασμένος. Ένα ιστορικό αεραγωγών πρέπει να διεξάγεται πριν από την έναρξη της αναισθητικής φροντίδας και της διαχείρισης των αεραγωγών σε όλους τους ασθενείς. Ο σκοπός του ιστορικού των αεραγωγών είναι να ανιχνεύσει ιατρικούς, χειρουργικούς και αναισθητικούς παράγοντες που μπορεί να υποδηλώνουν την παρουσία ενός δύσκολου αεραγωγού. Άλλωστε πρωταρχικός στόχος είναι η οξυγόνωση του ασθενούς και όχι η διασωλήνωση της τραχείας. Ο ασθενής μπορεί να χρειαστεί να ξυπνήσει, να λάβει χειρουργική αναπνευστική οδό ή να δημιουργηθεί καρδιοπνευμονική παράκαμψη. Για να ληφθεί λοιπόν μια σωστή απόφαση, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα κάθε επιλογής, καθώς και κάθε συσκευής αεραγωγού. Για τον λόγο αυτό οι επαγγελματιες υγέιας που συνεργαζονται σε μια διασωλήνωση οφείλουν να εχουν ενημερωθει για τις εναλλακτικες μεθοδους διασωληνωσης αλλα και σαφως να ακολουθουν τον παγκοσμιως αποδεκτό αλγοριθμο του δυσκολου αεραγωγου.","Difficult intubation is a common phenomenon in Hospitals and many times can be fatal. THE The incidence of difficult intubation depends on the degree of difficulty faced by the anesthesiologist, O. difficult airway represents a complex interaction between patient factors, clinical setting, and skills of the anesthesiologist. The successful management of a difficult airway begins with the identification of the probable problem. All patients should be screened for their ability to open their mouths wide and to structures which are visible at this opening.If there is a good chance to be difficult intubation and ventilation with a mask, then the airway must be secured while the patient is still awake. In order for an awake intubation to be successful, it is it is absolutely essential that the patient be properly prepared. An airway history should be performed prior to commencement of anesthetic care and airway management in all patients.The purpose of the airway history is to detect medical, surgical and anesthetic agents which may indicate the presence of a difficult airway. After all, the primary goal is the oxygenation of the patient and not the intubation of the trachea. The patient may need to wake up, take a surgical airway or set up cardiopulmonary bypass.So to get a correct one decision, it is necessary to know the advantages and the Disadvantages of each option, as well as each air duct device. For this reason health professionals work together in one intubation must have been informed of the alternatives intubation methods but also clearly follow him globally accepted difficult airway algorithm."],"dc:identifier":["uoadl:2959559","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959559"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο αλγόριθμος του δύσκολου αεραγωγού στο ΤΕΠ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:38Z"}