{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2959808"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2959808","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Long term effectiveness of in-situ trace metal stabilization in the “Kavodokanos” waste pile, Lavrion Greece.","abstract":"Στην εργασία παρουσιάζονται τα αποτελέσματα της έρευνας σχετικά με τη διαχρονική αποτελεσματικότητα των επιτόπου τεχνικών σταθεροποίησης ιχνομετάλλων στον σωρό μεταλλευτικών αποβλήτων του Καβοδόκανου Λαυρίου. Τρεις διαφορετικές τεχνικές σταθεροποίησης της ρύπανσης (ανάμιξη με ανθρακικό πρόσθετο, μεμβράνη γεωφραγμού και γεωφραγμός πεπιεσμένης αργίλου) είχαν εφαρμοστεί δοκιμαστικά περίπου 25 χρόνια πριν, για τη σταθεροποίηση της όξινης απορροής στον σωρό αποβλήτων πυριτούχων τελμάτων. Έγινε σύγκριση των αποτελεσμάτων κινητοποίησης δυνητικά τοξικών στοιχείων (ΔΤΣ) στον σωρό σε σχέση με τα αποτελέσματα της αρχικής δοκιμής αποκατάστασης, ενώ μελετήθηκε η κινητοποίηση τριών ΔΤΣ (Pb, Zn, Cd) στην παρούσα κατάσταση κατά την οριζόντια και κατακόρυφη έννοια στον σωρό. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν περιλαμβάνουν χημική ανάλυση μετά από χώνευση με βασιλικό ύδωρ, απλοποιημένη δοκιμή εκχύλισης του βιοπροσβάσιμου κλάσματος των μετάλλων (SBET) και μέθοδο εκχύλισης TCLP. Η ορυκτολογία του σωρού και η αναγνώριση των ξενιστών των μετάλλων ενδιαφέροντος μελετήθηκε με περιθλασιμετρία ακτίνων Χ (XRD) σε επιλεγμένα δείγματα και ηλεκτρονική μικροσκοπία-μικροανάλυση (SEM-EDS). Τα αποτελέσματα κατέδειξαν ότι 25 χρόνια μετά την αρχική εφαρμογή των τεχνικών σταθεροποίησης η περιοχή παραμένει ένας ρυπασμένος χώρος υψηλής διακινδύνευσης για την περιβάλλουσα οικιστική περιοχή, λόγω των υψηλών συγκεντρώσεων ΔΤΣ όπως Pb, Cd, As. Τα γεωχημικά δεδομένα της παρούσας έρευνας κατέδειξαν ότι η ανάμιξη με αλκαλικό μέσο (ασβεστόλιθο) δεν απέβη αποτελεσματική για τον περιορισμό των ΔΤΣ στη διηθημένη απορροή πάρα τις ενδείξεις σχηματισμού συμπαγοποιημένου στρώματος (hardpan). Ο γεωφραγμός πεπιεσμένης αργίλου φαίνεται να διατηρεί το pH στο πορικό νερό του υπερκειμένου στρώματος σε ελαφρά αλκαλικές συνθήκες και να συνεχίζει να αποτελεί αποτελεσματικό φραγμό περιορίζοντας το φαινόμενο της διάχυσης των ΔΤΣ προς την επιφάνεια, σε αντίθεση με το control και το πεδίο δοκιμής προσθήκης αλκαλικού μέσου. Συμπερασματικά, ο φραγμός πεπιεσμένης αργίλου κρίνεται ως η πλέον αποτελεσματική τεχνική για τη σταθεροποίηση των ΔΤΣ στο επιφανειακό κάλυμμα αποδίδοντας χαμηλότερες συγκεντρώσεις μετάλλων κατά τη δοκιμή TCLP. Ένα πρόσθετο πλεονέκτημα της τεχνικής αυτής, σύμφωνα και με την κοστολόγηση της αρχικής μελέτης αποκατάστασης, είναι ότι πρόκειται για την πλέον οικονομική λύση συγκρινόμενη με την συνθετική γεωμεμβράνη. Η αποτελεσματικότητα του αργιλικού γεωφραγμού καθιστά την τεχνική μια επιτυχημένη και βιώσιμη λύση αποκατάστασης με δυνατότητα εφαρμογής σε άλλες περιοχές με παρόμοια χαρακτηριστικά.","abstract_html":"Στην εργασία παρουσιάζονται τα αποτελέσματα της έρευνας σχετικά με τη διαχρονική αποτελεσματικότητα των επιτόπου τεχνικών σταθεροποίησης ιχνομετάλλων στον σωρό μεταλλευτικών αποβλήτων του Καβοδόκανου Λαυρίου. Τρεις διαφορετικές τεχνικές σταθεροποίησης της ρύπανσης (ανάμιξη με ανθρακικό πρόσθετο, μεμβράνη γεωφραγμού και γεωφραγμός πεπιεσμένης αργίλου) είχαν εφαρμοστεί δοκιμαστικά περίπου 25 χρόνια πριν, για τη σταθεροποίηση της όξινης απορροής στον σωρό αποβλήτων πυριτούχων τελμάτων. Έγινε σύγκριση των αποτελεσμάτων κινητοποίησης δυνητικά τοξικών στοιχείων (ΔΤΣ) στον σωρό σε σχέση με τα αποτελέσματα της αρχικής δοκιμής αποκατάστασης, ενώ μελετήθηκε η κινητοποίηση τριών ΔΤΣ (Pb, Zn, Cd) στην παρούσα κατάσταση κατά την οριζόντια και κατακόρυφη έννοια στον σωρό. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν περιλαμβάνουν χημική ανάλυση μετά από χώνευση με βασιλικό ύδωρ, απλοποιημένη δοκιμή εκχύλισης του βιοπροσβάσιμου κλάσματος των μετάλλων (SBET) και μέθοδο εκχύλισης TCLP. Η ορυκτολογία του σωρού και η αναγνώριση των ξενιστών των μετάλλων ενδιαφέροντος μελετήθηκε με περιθλασιμετρία ακτίνων Χ (XRD) σε επιλεγμένα δείγματα και ηλεκτρονική μικροσκοπία-μικροανάλυση (SEM-EDS). Τα αποτελέσματα κατέδειξαν ότι 25 χρόνια μετά την αρχική εφαρμογή των τεχνικών σταθεροποίησης η περιοχή παραμένει ένας ρυπασμένος χώρος υψηλής διακινδύνευσης για την περιβάλλουσα οικιστική περιοχή, λόγω των υψηλών συγκεντρώσεων ΔΤΣ όπως Pb, Cd, As. Τα γεωχημικά δεδομένα της παρούσας έρευνας κατέδειξαν ότι η ανάμιξη με αλκαλικό μέσο (ασβεστόλιθο) δεν απέβη αποτελεσματική για τον περιορισμό των ΔΤΣ στη διηθημένη απορροή πάρα τις ενδείξεις σχηματισμού συμπαγοποιημένου στρώματος (hardpan). Ο γεωφραγμός πεπιεσμένης αργίλου φαίνεται να διατηρεί το pH στο πορικό νερό του υπερκειμένου στρώματος σε ελαφρά αλκαλικές συνθήκες και να συνεχίζει να αποτελεί αποτελεσματικό φραγμό περιορίζοντας το φαινόμενο της διάχυσης των ΔΤΣ προς την επιφάνεια, σε αντίθεση με το control και το πεδίο δοκιμής προσθήκης αλκαλικού μέσου. Συμπερασματικά, ο φραγμός πεπιεσμένης αργίλου κρίνεται ως η πλέον αποτελεσματική τεχνική για τη σταθεροποίηση των ΔΤΣ στο επιφανειακό κάλυμμα αποδίδοντας χαμηλότερες συγκεντρώσεις μετάλλων κατά τη δοκιμή TCLP. Ένα πρόσθετο πλεονέκτημα της τεχνικής αυτής, σύμφωνα και με την κοστολόγηση της αρχικής μελέτης αποκατάστασης, είναι ότι πρόκειται για την πλέον οικονομική λύση συγκρινόμενη με την συνθετική γεωμεμβράνη. Η αποτελεσματικότητα του αργιλικού γεωφραγμού καθιστά την τεχνική μια επιτυχημένη και βιώσιμη λύση αποκατάστασης με δυνατότητα εφαρμογής σε άλλες περιοχές με παρόμοια χαρακτηριστικά.","abstract_has_math":false,"creators":["Elhusseini Khaled"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:38Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2959808"],"render_values":[{"text":"uoadl:2959808","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959808","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959808","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2959808","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Elhusseini Khaled"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2959808","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959808"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην εργασία παρουσιάζονται τα αποτελέσματα της έρευνας σχετικά με τη διαχρονική αποτελεσματικότητα των επιτόπου τεχνικών σταθεροποίησης ιχνομετάλλων στον σωρό μεταλλευτικών αποβλήτων του Καβοδόκανου Λαυρίου. Τρεις διαφορετικές τεχνικές σταθεροποίησης της ρύπανσης (ανάμιξη με ανθρακικό πρόσθετο, μεμβράνη γεωφραγμού και γεωφραγμός πεπιεσμένης αργίλου) είχαν εφαρμοστεί δοκιμαστικά περίπου 25 χρόνια πριν, για τη σταθεροποίηση της όξινης απορροής στον σωρό αποβλήτων πυριτούχων τελμάτων. Έγινε σύγκριση των αποτελεσμάτων κινητοποίησης δυνητικά τοξικών στοιχείων (ΔΤΣ) στον σωρό σε σχέση με τα αποτελέσματα της αρχικής δοκιμής αποκατάστασης, ενώ μελετήθηκε η κινητοποίηση τριών ΔΤΣ (Pb, Zn, Cd) στην παρούσα κατάσταση κατά την οριζόντια και κατακόρυφη έννοια στον σωρό. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν περιλαμβάνουν χημική ανάλυση μετά από χώνευση με βασιλικό ύδωρ, απλοποιημένη δοκιμή εκχύλισης του βιοπροσβάσιμου κλάσματος των μετάλλων (SBET) και μέθοδο εκχύλισης TCLP. Η ορυκτολογία του σωρού και η αναγνώριση των ξενιστών των μετάλλων ενδιαφέροντος μελετήθηκε με περιθλασιμετρία ακτίνων Χ (XRD) σε επιλεγμένα δείγματα και ηλεκτρονική μικροσκοπία-μικροανάλυση (SEM-EDS). Τα αποτελέσματα κατέδειξαν ότι 25 χρόνια μετά την αρχική εφαρμογή των τεχνικών σταθεροποίησης η περιοχή παραμένει ένας ρυπασμένος χώρος υψηλής διακινδύνευσης για την περιβάλλουσα οικιστική περιοχή, λόγω των υψηλών συγκεντρώσεων ΔΤΣ όπως Pb, Cd, As. Τα γεωχημικά δεδομένα της παρούσας έρευνας κατέδειξαν ότι η ανάμιξη με αλκαλικό μέσο (ασβεστόλιθο) δεν απέβη αποτελεσματική για τον περιορισμό των ΔΤΣ στη διηθημένη απορροή πάρα τις ενδείξεις σχηματισμού συμπαγοποιημένου στρώματος (hardpan). Ο γεωφραγμός πεπιεσμένης αργίλου φαίνεται να διατηρεί το pH στο πορικό νερό του υπερκειμένου στρώματος σε ελαφρά αλκαλικές συνθήκες και να συνεχίζει να αποτελεί αποτελεσματικό φραγμό περιορίζοντας το φαινόμενο της διάχυσης των ΔΤΣ προς την επιφάνεια, σε αντίθεση με το control και το πεδίο δοκιμής προσθήκης αλκαλικού μέσου. Συμπερασματικά, ο φραγμός πεπιεσμένης αργίλου κρίνεται ως η πλέον αποτελεσματική τεχνική για τη σταθεροποίηση των ΔΤΣ στο επιφανειακό κάλυμμα αποδίδοντας χαμηλότερες συγκεντρώσεις μετάλλων κατά τη δοκιμή TCLP. Ένα πρόσθετο πλεονέκτημα της τεχνικής αυτής, σύμφωνα και με την κοστολόγηση της αρχικής μελέτης αποκατάστασης, είναι ότι πρόκειται για την πλέον οικονομική λύση συγκρινόμενη με την συνθετική γεωμεμβράνη. Η αποτελεσματικότητα του αργιλικού γεωφραγμού καθιστά την τεχνική μια επιτυχημένη και βιώσιμη λύση αποκατάστασης με δυνατότητα εφαρμογής σε άλλες περιοχές με παρόμοια χαρακτηριστικά.","This dissertation presents the findings of the study of long-term performance of in-situ mining and metallurgical waste remediation techniques, focusing mainly on the comparison of three different elemental stabilization methods (liming, geomembrane barrier, and compacted clay barrier) that have been applied in a waste pile of pyrite tailings almost 25 years ago. Data of potential toxic element (PTE) leachability are compared with data presented in the initial remediation study held in 1998. In this way, the mobility of three PTEs (Pb, Zn, and Cd) has been assessed for each treatment technique and the spatial distribution, horizontally and vertically, of the PTEs in the waste pile has been determined. Chemical analysis after aqua regia dissolution, a simplified bioaccessibility extraction test (SBET), and the Toxicity Characteristic Leaching Procedure (TCLP) have been utilized in this study to gather geochemical data. X-ray diffraction (XRD) with integration of scanning electron microscopy coupled with energy dispersive microanalysis (SEM-EDS) have been hired for mineralogical investigation. The X-ray energy dispersive (EDS) measurements in combination with (XRD) and total chemical analysis helped to identify the corresponding host-speciation of the trace metals and therefore the major factors controlling the environmental mobility of Pb, Zn and Cd. The results of the present study indicate that almost 25 years after the pilot scale remediation in the Kavodokanos waste pile, the area remains polluted, posing significant risks for the health of nearby inhabitants, being exposed to very high concentrations of PTEs including Pb, Cd and As. From the geochemical data, it is deduced that liming did not reduce the PTEs infiltration to the drainage in spite of the indications for a hardpan layer formation. The compacted clay barrier showed good performance in maintaining neutral to slightly alkaline pH values along the depth profile and sustaining its water content and hence eliminating the effect of the evaporation process. The effect of the evaporation process within the pores of the waste material results in high concentrations of PTEs on the surface, especially in the control plot and the lime test plot. Overall, the long-term performance demonstrates better effectiveness of the compacted clay barrier with the lowest TCLP leachable concentrations of PTEs in surface soil. This means that effective stabilization is better induced by this treatment in the long term. In the original study it is noted that the compacted clay has the additional advantage of low cost compared to the geomembrane barrier. Thus, the compacted clay technique can be considered as an effective sustainable remediation technique that should be considered in other areas with similar characteristics."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Long term effectiveness of in-situ trace metal stabilization in the “Kavodokanos” waste pile, Lavrion Greece."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Elhusseini Khaled"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Στην εργασία παρουσιάζονται τα αποτελέσματα της έρευνας σχετικά με τη διαχρονική αποτελεσματικότητα των επιτόπου τεχνικών σταθεροποίησης ιχνομετάλλων στον σωρό μεταλλευτικών αποβλήτων του Καβοδόκανου Λαυρίου. Τρεις διαφορετικές τεχνικές σταθεροποίησης της ρύπανσης (ανάμιξη με ανθρακικό πρόσθετο, μεμβράνη γεωφραγμού και γεωφραγμός πεπιεσμένης αργίλου) είχαν εφαρμοστεί δοκιμαστικά περίπου 25 χρόνια πριν, για τη σταθεροποίηση της όξινης απορροής στον σωρό αποβλήτων πυριτούχων τελμάτων. Έγινε σύγκριση των αποτελεσμάτων κινητοποίησης δυνητικά τοξικών στοιχείων (ΔΤΣ) στον σωρό σε σχέση με τα αποτελέσματα της αρχικής δοκιμής αποκατάστασης, ενώ μελετήθηκε η κινητοποίηση τριών ΔΤΣ (Pb, Zn, Cd) στην παρούσα κατάσταση κατά την οριζόντια και κατακόρυφη έννοια στον σωρό. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν περιλαμβάνουν χημική ανάλυση μετά από χώνευση με βασιλικό ύδωρ, απλοποιημένη δοκιμή εκχύλισης του βιοπροσβάσιμου κλάσματος των μετάλλων (SBET) και μέθοδο εκχύλισης TCLP. Η ορυκτολογία του σωρού και η αναγνώριση των ξενιστών των μετάλλων ενδιαφέροντος μελετήθηκε με περιθλασιμετρία ακτίνων Χ (XRD) σε επιλεγμένα δείγματα και ηλεκτρονική μικροσκοπία-μικροανάλυση (SEM-EDS). Τα αποτελέσματα κατέδειξαν ότι 25 χρόνια μετά την αρχική εφαρμογή των τεχνικών σταθεροποίησης η περιοχή παραμένει ένας ρυπασμένος χώρος υψηλής διακινδύνευσης για την περιβάλλουσα οικιστική περιοχή, λόγω των υψηλών συγκεντρώσεων ΔΤΣ όπως Pb, Cd, As. Τα γεωχημικά δεδομένα της παρούσας έρευνας κατέδειξαν ότι η ανάμιξη με αλκαλικό μέσο (ασβεστόλιθο) δεν απέβη αποτελεσματική για τον περιορισμό των ΔΤΣ στη διηθημένη απορροή πάρα τις ενδείξεις σχηματισμού συμπαγοποιημένου στρώματος (hardpan). Ο γεωφραγμός πεπιεσμένης αργίλου φαίνεται να διατηρεί το pH στο πορικό νερό του υπερκειμένου στρώματος σε ελαφρά αλκαλικές συνθήκες και να συνεχίζει να αποτελεί αποτελεσματικό φραγμό περιορίζοντας το φαινόμενο της διάχυσης των ΔΤΣ προς την επιφάνεια, σε αντίθεση με το control και το πεδίο δοκιμής προσθήκης αλκαλικού μέσου. Συμπερασματικά, ο φραγμός πεπιεσμένης αργίλου κρίνεται ως η πλέον αποτελεσματική τεχνική για τη σταθεροποίηση των ΔΤΣ στο επιφανειακό κάλυμμα αποδίδοντας χαμηλότερες συγκεντρώσεις μετάλλων κατά τη δοκιμή TCLP. Ένα πρόσθετο πλεονέκτημα της τεχνικής αυτής, σύμφωνα και με την κοστολόγηση της αρχικής μελέτης αποκατάστασης, είναι ότι πρόκειται για την πλέον οικονομική λύση συγκρινόμενη με την συνθετική γεωμεμβράνη. Η αποτελεσματικότητα του αργιλικού γεωφραγμού καθιστά την τεχνική μια επιτυχημένη και βιώσιμη λύση αποκατάστασης με δυνατότητα εφαρμογής σε άλλες περιοχές με παρόμοια χαρακτηριστικά.","This dissertation presents the findings of the study of long-term performance of in-situ mining and metallurgical waste remediation techniques, focusing mainly on the comparison of three different elemental stabilization methods (liming, geomembrane barrier, and compacted clay barrier) that have been applied in a waste pile of pyrite tailings almost 25 years ago. Data of potential toxic element (PTE) leachability are compared with data presented in the initial remediation study held in 1998. In this way, the mobility of three PTEs (Pb, Zn, and Cd) has been assessed for each treatment technique and the spatial distribution, horizontally and vertically, of the PTEs in the waste pile has been determined. Chemical analysis after aqua regia dissolution, a simplified bioaccessibility extraction test (SBET), and the Toxicity Characteristic Leaching Procedure (TCLP) have been utilized in this study to gather geochemical data. X-ray diffraction (XRD) with integration of scanning electron microscopy coupled with energy dispersive microanalysis (SEM-EDS) have been hired for mineralogical investigation. The X-ray energy dispersive (EDS) measurements in combination with (XRD) and total chemical analysis helped to identify the corresponding host-speciation of the trace metals and therefore the major factors controlling the environmental mobility of Pb, Zn and Cd. The results of the present study indicate that almost 25 years after the pilot scale remediation in the Kavodokanos waste pile, the area remains polluted, posing significant risks for the health of nearby inhabitants, being exposed to very high concentrations of PTEs including Pb, Cd and As. From the geochemical data, it is deduced that liming did not reduce the PTEs infiltration to the drainage in spite of the indications for a hardpan layer formation. The compacted clay barrier showed good performance in maintaining neutral to slightly alkaline pH values along the depth profile and sustaining its water content and hence eliminating the effect of the evaporation process. The effect of the evaporation process within the pores of the waste material results in high concentrations of PTEs on the surface, especially in the control plot and the lime test plot. Overall, the long-term performance demonstrates better effectiveness of the compacted clay barrier with the lowest TCLP leachable concentrations of PTEs in surface soil. This means that effective stabilization is better induced by this treatment in the long term. In the original study it is noted that the compacted clay has the additional advantage of low cost compared to the geomembrane barrier. Thus, the compacted clay technique can be considered as an effective sustainable remediation technique that should be considered in other areas with similar characteristics."],"dc:identifier":["uoadl:2959808","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959808"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Long term effectiveness of in-situ trace metal stabilization in the “Kavodokanos” waste pile, Lavrion Greece."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:38Z"}