{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2959973"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2959973","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ελισάβετ Βάλβη (1949) - Ασπασία Παπαδοπεράκη (1942). Δύο σύγχρονες Ελληνίδες γλύπτριες","abstract":"Το δημόσιο μνημείο στην Ελλάδα ξεκινά μαζί με τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, η οποία οφείλεται στην ανάγκη απόδοσης τιμών σε πρόσωπα που πολέμησαν για την πατρίδα. Η ανάγκη αυτή οδηγεί στη δημιουργία μιας συλλογικής ταυτότητας και έτσι τα δημόσια έργα συλλογικής μνήμης είναι πλέον πολυάριθμα. Ανάμεσα σε αυτά υπάρχουν και εκείνα της Ελισάβετ Βάλβη και της Ασπασίας Παπαδοπεράκη, δύο σύγχρονων γλυπτριών που αποφάσισαν να ασχοληθούν κυρίως με τη φιλοτέχνηση τέτοιων μνημείων. Και οι δύο γλύπτριες σπούδασαν στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με κύριο καθηγητή τους τον Δημήτρη Καλαμάρα και συνέχισαν τις σπουδές τους στο λίκνο της μοντέρνας τέχνης, τη Γαλλία και συγκεκριμένα στην École des Beaux-Arts. Ωρίμασαν καλλιτεχνικά σε μια περίοδο κατά την οποία τα νεωτερικά κινήματα ήκμαζαν και εξελίσσονταν, αλλά οι Ελισάβετ Βάλβη και Ασπασία Παπαδοπεράκη προτίμησαν να μείνουν πιστές την παραστατική απόδοση των μορφών με ελάχιστες εξαιρέσεις. Στο μνημειακό τους έργο, ενσωματώνουν στοιχεία κλασικά και νεωτερικά με αποτέλεσμα αυτός ο συνδυασμός τεχνοτροπιών, κάποιες φορές, να οδηγεί σε σύγχυση. Η θεματική των δύο γυναικών επικεντρώνεται σε δύο περιόδους πολύ σημαντικές για την ελληνική ιστορία. Η Ελισάβετ Βάλβη φιλοτέχνησε, μεταξύ άλλων, δύο μνημεία για τη γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού και η Ασπασία Παπαδοπεράκη ασχολήθηκε, πέρα από τα μνημεία που στήθηκαν σε Κρήτη και Αθήνα, επανειλημμένως με την κατοχική Αντίσταση, στα οποία πρωταγωνιστούν γυναικείες μορφές.","abstract_html":"Το δημόσιο μνημείο στην Ελλάδα ξεκινά μαζί με τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, η οποία οφείλεται στην ανάγκη απόδοσης τιμών σε πρόσωπα που πολέμησαν για την πατρίδα. Η ανάγκη αυτή οδηγεί στη δημιουργία μιας συλλογικής ταυτότητας και έτσι τα δημόσια έργα συλλογικής μνήμης είναι πλέον πολυάριθμα. Ανάμεσα σε αυτά υπάρχουν και εκείνα της Ελισάβετ Βάλβη και της Ασπασίας Παπαδοπεράκη, δύο σύγχρονων γλυπτριών που αποφάσισαν να ασχοληθούν κυρίως με τη φιλοτέχνηση τέτοιων μνημείων. Και οι δύο γλύπτριες σπούδασαν στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με κύριο καθηγητή τους τον Δημήτρη Καλαμάρα και συνέχισαν τις σπουδές τους στο λίκνο της μοντέρνας τέχνης, τη Γαλλία και συγκεκριμένα στην École des Beaux-Arts. Ωρίμασαν καλλιτεχνικά σε μια περίοδο κατά την οποία τα νεωτερικά κινήματα ήκμαζαν και εξελίσσονταν, αλλά οι Ελισάβετ Βάλβη και Ασπασία Παπαδοπεράκη προτίμησαν να μείνουν πιστές την παραστατική απόδοση των μορφών με ελάχιστες εξαιρέσεις. Στο μνημειακό τους έργο, ενσωματώνουν στοιχεία κλασικά και νεωτερικά με αποτέλεσμα αυτός ο συνδυασμός τεχνοτροπιών, κάποιες φορές, να οδηγεί σε σύγχυση. Η θεματική των δύο γυναικών επικεντρώνεται σε δύο περιόδους πολύ σημαντικές για την ελληνική ιστορία. Η Ελισάβετ Βάλβη φιλοτέχνησε, μεταξύ άλλων, δύο μνημεία για τη γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού και η Ασπασία Παπαδοπεράκη ασχολήθηκε, πέρα από τα μνημεία που στήθηκαν σε Κρήτη και Αθήνα, επανειλημμένως με την κατοχική Αντίσταση, στα οποία πρωταγωνιστούν γυναικείες μορφές.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπράττη Νικολίτσα","Bratti Nikolitsa"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:38Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2959973"],"render_values":[{"text":"uoadl:2959973","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959973","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959973","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2959973","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπράττη Νικολίτσα","Bratti Nikolitsa"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2959973","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959973"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το δημόσιο μνημείο στην Ελλάδα ξεκινά μαζί με τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, η οποία οφείλεται στην ανάγκη απόδοσης τιμών σε πρόσωπα που πολέμησαν για την πατρίδα. Η ανάγκη αυτή οδηγεί στη δημιουργία μιας συλλογικής ταυτότητας και έτσι τα δημόσια έργα συλλογικής μνήμης είναι πλέον πολυάριθμα. Ανάμεσα σε αυτά υπάρχουν και εκείνα της Ελισάβετ Βάλβη και της Ασπασίας Παπαδοπεράκη, δύο σύγχρονων γλυπτριών που αποφάσισαν να ασχοληθούν κυρίως με τη φιλοτέχνηση τέτοιων μνημείων. Και οι δύο γλύπτριες σπούδασαν στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με κύριο καθηγητή τους τον Δημήτρη Καλαμάρα και συνέχισαν τις σπουδές τους στο λίκνο της μοντέρνας τέχνης, τη Γαλλία και συγκεκριμένα στην École des Beaux-Arts. Ωρίμασαν καλλιτεχνικά σε μια περίοδο κατά την οποία τα νεωτερικά κινήματα ήκμαζαν και εξελίσσονταν, αλλά οι Ελισάβετ Βάλβη και Ασπασία Παπαδοπεράκη προτίμησαν να μείνουν πιστές την παραστατική απόδοση των μορφών με ελάχιστες εξαιρέσεις. Στο μνημειακό τους έργο, ενσωματώνουν στοιχεία κλασικά και νεωτερικά με αποτέλεσμα αυτός ο συνδυασμός τεχνοτροπιών, κάποιες φορές, να οδηγεί σε σύγχυση. Η θεματική των δύο γυναικών επικεντρώνεται σε δύο περιόδους πολύ σημαντικές για την ελληνική ιστορία. Η Ελισάβετ Βάλβη φιλοτέχνησε, μεταξύ άλλων, δύο μνημεία για τη γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού και η Ασπασία Παπαδοπεράκη ασχολήθηκε, πέρα από τα μνημεία που στήθηκαν σε Κρήτη και Αθήνα, επανειλημμένως με την κατοχική Αντίσταση, στα οποία πρωταγωνιστούν γυναικείες μορφές.","The concept regarding the erection of public monuments in Greece, emerges concurrently with the establishment of the Greek State and it is due to the need to pay tribute to those who fought for the country. Such a need leads towards the creation of a collective identity and thus, public monuments that evoke collective memories are now great in numbers. Among those, are the works of Elisavet Valvi and Aspasia Papadoperaki, two contemporary sculptresses who resolved to work towards the crafting of such monuments. Both sculptresses attended the Athens School of Fine Arts under the tutelage of Demitris Kalamaras and later continued their studies at École des Beaux-Arts in the cradle of modern art, France. They matured artistically during a period when modernist movements thrived and evolved; nevertheless, Elisavet Valvi and Aspasia Papadoperaki chose to remain faithful to the representational rendition of forms, with few exceptions only, and their monumental work incorporates both classical and modernist elements. However, at times, this conflation of styles may lead to confusion. The subject areas of both sculptresses focus upon two very important Greek historical periods: Elisavet Valvi crafted, among others, two monuments depicting the genocide of the Pontic Greeks and Aspasia Paparoperaki, besides the monuments that were erected in Crete and Athens, repeatedly dealt with the resistance during the German occupation with the female form as the protagonist."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ελισάβετ Βάλβη (1949) - Ασπασία Παπαδοπεράκη (1942). Δύο σύγχρονες Ελληνίδες γλύπτριες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπράττη Νικολίτσα","Bratti Nikolitsa"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Το δημόσιο μνημείο στην Ελλάδα ξεκινά μαζί με τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, η οποία οφείλεται στην ανάγκη απόδοσης τιμών σε πρόσωπα που πολέμησαν για την πατρίδα. Η ανάγκη αυτή οδηγεί στη δημιουργία μιας συλλογικής ταυτότητας και έτσι τα δημόσια έργα συλλογικής μνήμης είναι πλέον πολυάριθμα. Ανάμεσα σε αυτά υπάρχουν και εκείνα της Ελισάβετ Βάλβη και της Ασπασίας Παπαδοπεράκη, δύο σύγχρονων γλυπτριών που αποφάσισαν να ασχοληθούν κυρίως με τη φιλοτέχνηση τέτοιων μνημείων. Και οι δύο γλύπτριες σπούδασαν στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με κύριο καθηγητή τους τον Δημήτρη Καλαμάρα και συνέχισαν τις σπουδές τους στο λίκνο της μοντέρνας τέχνης, τη Γαλλία και συγκεκριμένα στην École des Beaux-Arts. Ωρίμασαν καλλιτεχνικά σε μια περίοδο κατά την οποία τα νεωτερικά κινήματα ήκμαζαν και εξελίσσονταν, αλλά οι Ελισάβετ Βάλβη και Ασπασία Παπαδοπεράκη προτίμησαν να μείνουν πιστές την παραστατική απόδοση των μορφών με ελάχιστες εξαιρέσεις. Στο μνημειακό τους έργο, ενσωματώνουν στοιχεία κλασικά και νεωτερικά με αποτέλεσμα αυτός ο συνδυασμός τεχνοτροπιών, κάποιες φορές, να οδηγεί σε σύγχυση. Η θεματική των δύο γυναικών επικεντρώνεται σε δύο περιόδους πολύ σημαντικές για την ελληνική ιστορία. Η Ελισάβετ Βάλβη φιλοτέχνησε, μεταξύ άλλων, δύο μνημεία για τη γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού και η Ασπασία Παπαδοπεράκη ασχολήθηκε, πέρα από τα μνημεία που στήθηκαν σε Κρήτη και Αθήνα, επανειλημμένως με την κατοχική Αντίσταση, στα οποία πρωταγωνιστούν γυναικείες μορφές.","The concept regarding the erection of public monuments in Greece, emerges concurrently with the establishment of the Greek State and it is due to the need to pay tribute to those who fought for the country. Such a need leads towards the creation of a collective identity and thus, public monuments that evoke collective memories are now great in numbers. Among those, are the works of Elisavet Valvi and Aspasia Papadoperaki, two contemporary sculptresses who resolved to work towards the crafting of such monuments. Both sculptresses attended the Athens School of Fine Arts under the tutelage of Demitris Kalamaras and later continued their studies at École des Beaux-Arts in the cradle of modern art, France. They matured artistically during a period when modernist movements thrived and evolved; nevertheless, Elisavet Valvi and Aspasia Papadoperaki chose to remain faithful to the representational rendition of forms, with few exceptions only, and their monumental work incorporates both classical and modernist elements. However, at times, this conflation of styles may lead to confusion. The subject areas of both sculptresses focus upon two very important Greek historical periods: Elisavet Valvi crafted, among others, two monuments depicting the genocide of the Pontic Greeks and Aspasia Paparoperaki, besides the monuments that were erected in Crete and Athens, repeatedly dealt with the resistance during the German occupation with the female form as the protagonist."],"dc:identifier":["uoadl:2959973","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2959973"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Ελισάβετ Βάλβη (1949) - Ασπασία Παπαδοπεράκη (1942). Δύο σύγχρονες Ελληνίδες γλύπτριες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:38Z"}