{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2961123"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2961123","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Έκβαση και προγνωστικοί παράγοντες σε ασθενείς που υποβάλλονται σε μεγαθεραπεία και αυτόλογη μεταμόσχευση προγονικών κυττάρων αίματος για ανθεκτικό/υποτροπιάζον λέμφωμα Hodgkin","abstract":"Εισαγωγή Το λέμφωμα Hodgkin αποτελεί μια ξεχωριστή ομάδα λεμφωμάτων ανάμεσα στις αιματολογικές κακοήθειες. Είναι μια δυνητικά ιάσιμη νόσος με χημειοθεραπεία πρώτης γραμμής σε ποσοστό 70-75%. Για τους ασθενείς που θα υποτροπιάσουν η μόνη θεραπευτική στρατηγική με σκοπό την ίαση αποτελεί η χορήγηση χημειοθεραπεία διάσωσης, κινητοποίηση και συλλογή αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων, μεγαθεραπεία και αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ΑΜΑΑΚ), επιτυγχάνοντας ίαση σε ποσοστό περίπου 50%. Έχουν προταθεί αρκετοί προγνωστικοί παράγοντες που συμμετέχουν στην πρόγνωση μετά την ΑΜΑΑΚ ώστε αυτοί με δυσμενέστερους παράγοντες για υποτροπή/εξέλιξη νόσου να επιλεγούν για θεραπεία συντήρησης (ΘΣ) με Brentuximab- Vedotin, ωστόσο τα δεδομένα επιλογής των ασθενών αμφισβητούνται. Σκοπός Σκοπός της παρούσας μελέτης αποτελεί η ανάδειξη εκείνων των χαρακτηριστικών των ασθενών με ανθεκτικό/υποτροπιάζον (Α/Υ) λέμφωμα Hodgkin που έχουν προγνωστική σημασία για την έκβαση μετά την AMAAK. Ως πρωτεύον καταληκτικό σημείο ορίζεται η επιβίωση ελεύθερης εξέλιξης νόσου (ΕΕΕΝ), από την ημέρα της ΑΜΑΑΚ και ως γεγονός η εξέλιξη/υποτροπή μετά την ΑΜΑΑΚ. Υλικά και Μέθοδοι Συνολικά μελετήθηκαν 189 επάλληλοι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ΑΜΑΑΚ για Α/Υ λέμφωμα Hodgkin από το 1996 έως το 2020. Καταγράφηκαν η ηλικία, το φύλο, ο ιστολογικός τύπος, το κλινικό στάδιο ο αριθμός προσβεβλημένων περιοχών, η ύπαρξη εξωλεμφαδενικής νόσου, ογκώδους νόσου και Β συμπτωματολογίας στη διάγνωση και στην υποτροπή, η αιμοσφαιρίνη/αναιμία στην υποτροπή, οι χημειοθεραπευτικοί συνδυασμοί 1ης γραμμής και διάσωσης, ο αριθμός των θεραπειών διάσωσης, η ακτινοθεραπεία και η χημειοευαισθησία προ ΑΜΑΑΚ. Ο έλεγχος ανταπόκρισης αξιολογήθηκε σε κάθε γραμμή θεραπείας αλλά και πριν την ΑΜΑΑΚ με αξονική τομογραφία (CT) και τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (PET/CT). Αναλύθηκαν οι μεταβλητές με βασική περιγραφική ανάλυση και έλεγχος των σχέσεων μεταξύ των μεταβλητών. Στη συνέχεια διενεργήθηκε μονοπαραγοντική μη παραμετρική ανάλυση με εκτίμηση συνάρτησης επιβίωσης Kaplan Meier και πολυπαραγοντική ανάλυση μ ε τ ο μοντέλο αναλογικών κινδύνων του Cox. Η σύγκριση μεταξύ μοντέλων έγινε με το κριτήριο πληροφορίας Akaike (AIC) και τον έλεγχο των λόγων μερικής πιθανοφάνειας (partial likelihood ratio test). Αποτελέσματα Καταστρώθηκε νέα μεταβλητή με 3 κατηγορίες με διαφορετική έκβαση, αξιοποιώντας τις μεταβλητές PCT/CT και CT προ ΑΜΑΑΚ : Ομάδα 1. ασθενείς σε πλήρη ύφεση (ΠΥ) με CT και PET/CT D5PS1-4 και σε μερική ύφεση (ΜΥ) και PET/CT D5PS 1-3. Ομάδα 2. Ασθενείς σε ΠΥ με CT και PET/CT D5PS:5 και σε ΜΥ με CT και PET/CT D5PS 4-5 αλλά και με σταθερή νόσο (ΣΝ) σε CT ανεξαρτήτως των ευρημάτων της PET/CT, Ομάδα 3. ασθενείς με πρόοδο νόσου (ΠΝ) με κριτήρια CT ανεξαρτήτως των ευρημάτων της PET/CT. Από το μονοπαραγοντικό έλεγχο προέκυψε σημαντικότητα για τις εξής μεταβλητές: 1. κατάσταση νόσου μετά τη θεραπεία πρώτης γραμμής: όψιμη υποτροπή (>12 μηνών) με 5ετή ΕΕΕΝ 71.2 %, έναντι πρώιμης υποτροπής/πρωτοπαθώς ανθεκτικής νόσου με 56.8 % έναντι πρωτοπαθώς εξελισσόμενης νόσου με 38.1%, έναντι περισσοτέρων από μία υποτροπές με 65.6% (p=0.003), 2. Β-συμπτώματα στην υποτροπή, 5ετής ΕΕΕΝ ναι 40.4 % έναντι όχι 60.9 (p=0.02), 3. ανταπόκριση στην 1η διάσωση με 5ετή ΕΕΕΝ 65.3%, 66.8%, 63.3%, 26.1% για ΠΥ, ΜΥ, ΣΝ και ΠΝ αντίστοιχα (p<0.001), 4. PET/CT προ AMAAK στην πεντάβαθμη κλίμακα .Deauville (D5PS) με 5ετή ΕΕΕΝ 81%, 47.6%, 78.7%, 63.1% και 30% για D5PS: 1, 2, 3, 4, 5 αντίστοιχα (p<0.001), 5. εκτίμηση της ύφεσης προ ΑΜΑΑΚ με κριτήρια CT με 5ετή ΕΕΕΝ 70.5%, 58.6%, 39.7%, 6.7% για ΠΥ, ΜΥ, ΣΝ, ΠΝ αντίστοιχα (p<0.001) 6. αναιμία με 5ετή ΕΕΕΝ 41.6% και 66.7% γι’ αυτούς που παρουσιάζουν ή όχι αναιμία στην υποτροπή, αντίστοιχα (p<0.001), 7. Χημειοευαισθησία προ της ΑΜΑΑΚ με 5ετή ΕΕΕΝ για τη χημειοευαίσθητη νόσο 72.4% και για τη χημειοανθεκτική 23.9 % (p<0.001), 8. Κατάσταση νόσου προ ΑΜΑΑΚ με 5ετή ΕΕΕΝ 72.4%, 49.8%, 36%, 5.3% για ΠΥ, ΜΥ, ΣΝ και ΠΝ αντίστοιχα (p<0.001), 9. Για τις κατηγορίες της .συνδυαστικής μεταβλητής με CT και PET/CT προ της ΑΜΑΑΚ τα ποσοστά 5ετούς ΕΕΕΝ ήταν 82.4%, 47.7%, 6.7% για τις ομάδες 1 2 και 3 αντίστοιχα (p<0.001) . Στην πολυπαραγοντική ανάλυση επιλέχθηκε η συνδυαστική μεταβλητή CT-PET/CT, καθώς στον μονοπαραγοντικό έλεγχο με Cox ανάλυση είχε την καλύτερη εφαρμογή έναντι της CT, PET/CT, κατάστασης νόσου προ ΑΜΑΑΚ. Στο τέλος της κατασκευής του πολυπαραγοντικού μοντέλου, έγινε έλεγχος ευαισθησίας που κατέδειξε ότι η χρήση της συνδυαστικής μεταβλητής CT-PET/CT είναι ισοδύναμη με αυτήν της κατάστασης νόσου προ ΑΜΑΑΚ κ αι κ αλύτερη α πό τ η χ ρήση της CT ξεχωριστά. Το μοντέλο με τη συνδυαστική μεταβλητή CT-PET/CT, κατέδειξε σχεδόν οκτώ και σαράντα φορές μεγαλύτερο κίνδυνο υποτροπής/εξέλιξης νόσου των ομάδων 2 και 3 αντίστοιχα, από την ομάδα 1, με τα εκτιμώμενα ποσοστά 5ετούς ΕΕΕΝ 87.9% για την 1, 45 % για τη 2 και 3.2% για την 3 (p<0.001) διορθωμένα ως προς το φύλο, το κλινικό στάδιο στη διάγνωση, την παρουσία αναιμίας και εξωλεμφαδενικής νόσου στην υποτροπή, είδος θεραπείας στην 1η διάσωση, ηλικία στην ΑΜΑΑΚ. Στο ίδιο μοντέλο οι ασθενείς που έλαβαν GIN ή τοπική θεραπεία έχουν πολλαπλάσιο κίνδυνο έναντι αυτών που έλαβαν ESHAP (Λόγος Κίνδύνου/pvalue: 5.17/0.002 και 21.56/ <0.001, αντίστοιχα) ενώ η απουσία αναιμίας στην υποτροπή παρουσιάζει 77% μικρότερο κίνδυνο για υποτροπή/εξέλιξη νόσου(p=0.005). Τέλος οι ασθενείς ηλικίας 36-45 φαίνεται να έχουν 75% μικότερο κίνδυνο από αυτούς ηλικίας 15-25 (pvalue0.019). Συμπεράσματα/Συζήτηση Το μοντέλο που παρουσίαζε τον βέλτιστο διαχωρισμό των ασθενών, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί καλύτερα στην κλινική πρακτική ήταν αυτό του συνδυασμού της CT με την PET/CT. Φαίνεται ότι οι ασθενείς με ΠΝ στη CT ανεξαρτήτως PET/CT έχουν τα μικρότερα ποσοστά ΕΕΕΝ και σε αυτούς τους ασθενείς η επιλογή της ΑΜΑΑΚ ίσως να μην είναι η καλύτερη θεραπευτική στρατηγική. Αντίθετα οι ασθενείς σ ε ΠΥ σ τη CT με PET D5PS1-4 αλλά και αυτοί σε ΜΥ στη CT με PET D5PS1-3 έχουν άριστη έκβαση και πιθανόν δεν χρειάζεται να λάβουν ΘΣ, ενώ οι υπόλοιποι ασθενείς είναι αυτοί που ενδεχομένως θα ωφεληθούν περισσότερο από ΘΣ. Πλεονεκτήματα/Αδυναμίες μελέτης Στην παρούσα μελέτη αναλύονται δεδομένα από την καθημερινή κλινική πρακτική και άρα είναι πιο αντιπροσωπευτικά του συνόλου των ασθενών, από μια κλινική μελέτη. Η μεγάλη ετερογένεια στα χαρακτηριστικά των ασθενών δεν μπορεί να καθορίσει απόλυτα μεμονωμένους προγνωστικούς παράγοντες. Η ύπαρξη πολλών ελλειπουσών τιμών στις υπό μελέτη μεταβλητές δυσκόλεψε την ανάλυσή τους. Καθώς στην μελέτη εντάχθηκαν ασθενείς από το 1996 έως το 2020 ο διαγνωστικός και θεραπευτικός αλγόριθμος ήταν διαφορετικός σε κάθε χρονική περίοδο. Τέλος, ο χαρακτηρισμός την ανταπόκρισης προ της ΑΜΑΑΚ με διαφορετικά κριτήρια κατέστησε την ανάλυση πιο σύνθετη.","abstract_html":"Εισαγωγή Το λέμφωμα Hodgkin αποτελεί μια ξεχωριστή ομάδα λεμφωμάτων ανάμεσα στις αιματολογικές κακοήθειες. Είναι μια δυνητικά ιάσιμη νόσος με χημειοθεραπεία πρώτης γραμμής σε ποσοστό 70-75%. Για τους ασθενείς που θα υποτροπιάσουν η μόνη θεραπευτική στρατηγική με σκοπό την ίαση αποτελεί η χορήγηση χημειοθεραπεία διάσωσης, κινητοποίηση και συλλογή αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων, μεγαθεραπεία και αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ΑΜΑΑΚ), επιτυγχάνοντας ίαση σε ποσοστό περίπου 50%. Έχουν προταθεί αρκετοί προγνωστικοί παράγοντες που συμμετέχουν στην πρόγνωση μετά την ΑΜΑΑΚ ώστε αυτοί με δυσμενέστερους παράγοντες για υποτροπή/εξέλιξη νόσου να επιλεγούν για θεραπεία συντήρησης (ΘΣ) με Brentuximab- Vedotin, ωστόσο τα δεδομένα επιλογής των ασθενών αμφισβητούνται. Σκοπός Σκοπός της παρούσας μελέτης αποτελεί η ανάδειξη εκείνων των χαρακτηριστικών των ασθενών με ανθεκτικό/υποτροπιάζον (Α/Υ) λέμφωμα Hodgkin που έχουν προγνωστική σημασία για την έκβαση μετά την AMAAK. Ως πρωτεύον καταληκτικό σημείο ορίζεται η επιβίωση ελεύθερης εξέλιξης νόσου (ΕΕΕΝ), από την ημέρα της ΑΜΑΑΚ και ως γεγονός η εξέλιξη/υποτροπή μετά την ΑΜΑΑΚ. Υλικά και Μέθοδοι Συνολικά μελετήθηκαν 189 επάλληλοι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ΑΜΑΑΚ για Α/Υ λέμφωμα Hodgkin από το 1996 έως το 2020. Καταγράφηκαν η ηλικία, το φύλο, ο ιστολογικός τύπος, το κλινικό στάδιο ο αριθμός προσβεβλημένων περιοχών, η ύπαρξη εξωλεμφαδενικής νόσου, ογκώδους νόσου και Β συμπτωματολογίας στη διάγνωση και στην υποτροπή, η αιμοσφαιρίνη/αναιμία στην υποτροπή, οι χημειοθεραπευτικοί συνδυασμοί 1ης γραμμής και διάσωσης, ο αριθμός των θεραπειών διάσωσης, η ακτινοθεραπεία και η χημειοευαισθησία προ ΑΜΑΑΚ. Ο έλεγχος ανταπόκρισης αξιολογήθηκε σε κάθε γραμμή θεραπείας αλλά και πριν την ΑΜΑΑΚ με αξονική τομογραφία (CT) και τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (PET/CT). Αναλύθηκαν οι μεταβλητές με βασική περιγραφική ανάλυση και έλεγχος των σχέσεων μεταξύ των μεταβλητών. Στη συνέχεια διενεργήθηκε μονοπαραγοντική μη παραμετρική ανάλυση με εκτίμηση συνάρτησης επιβίωσης Kaplan Meier και πολυπαραγοντική ανάλυση μ ε τ ο μοντέλο αναλογικών κινδύνων του Cox. Η σύγκριση μεταξύ μοντέλων έγινε με το κριτήριο πληροφορίας Akaike (AIC) και τον έλεγχο των λόγων μερικής πιθανοφάνειας (partial likelihood ratio test). Αποτελέσματα Καταστρώθηκε νέα μεταβλητή με 3 κατηγορίες με διαφορετική έκβαση, αξιοποιώντας τις μεταβλητές PCT/CT και CT προ ΑΜΑΑΚ : Ομάδα 1. ασθενείς σε πλήρη ύφεση (ΠΥ) με CT και PET/CT D5PS1-4 και σε μερική ύφεση (ΜΥ) και PET/CT D5PS 1-3. Ομάδα 2. Ασθενείς σε ΠΥ με CT και PET/CT D5PS:5 και σε ΜΥ με CT και PET/CT D5PS 4-5 αλλά και με σταθερή νόσο (ΣΝ) σε CT ανεξαρτήτως των ευρημάτων της PET/CT, Ομάδα 3. ασθενείς με πρόοδο νόσου (ΠΝ) με κριτήρια CT ανεξαρτήτως των ευρημάτων της PET/CT. Από το μονοπαραγοντικό έλεγχο προέκυψε σημαντικότητα για τις εξής μεταβλητές: 1. κατάσταση νόσου μετά τη θεραπεία πρώτης γραμμής: όψιμη υποτροπή (&gt;12 μηνών) με 5ετή ΕΕΕΝ 71.2 %, έναντι πρώιμης υποτροπής/πρωτοπαθώς ανθεκτικής νόσου με 56.8 % έναντι πρωτοπαθώς εξελισσόμενης νόσου με 38.1%, έναντι περισσοτέρων από μία υποτροπές με 65.6% (p=0.003), 2. Β-συμπτώματα στην υποτροπή, 5ετής ΕΕΕΝ ναι 40.4 % έναντι όχι 60.9 (p=0.02), 3. ανταπόκριση στην 1η διάσωση με 5ετή ΕΕΕΝ 65.3%, 66.8%, 63.3%, 26.1% για ΠΥ, ΜΥ, ΣΝ και ΠΝ αντίστοιχα (p&lt;0.001), 4. PET/CT προ AMAAK στην πεντάβαθμη κλίμακα .Deauville (D5PS) με 5ετή ΕΕΕΝ 81%, 47.6%, 78.7%, 63.1% και 30% για D5PS: 1, 2, 3, 4, 5 αντίστοιχα (p&lt;0.001), 5. εκτίμηση της ύφεσης προ ΑΜΑΑΚ με κριτήρια CT με 5ετή ΕΕΕΝ 70.5%, 58.6%, 39.7%, 6.7% για ΠΥ, ΜΥ, ΣΝ, ΠΝ αντίστοιχα (p&lt;0.001) 6. αναιμία με 5ετή ΕΕΕΝ 41.6% και 66.7% γι’ αυτούς που παρουσιάζουν ή όχι αναιμία στην υποτροπή, αντίστοιχα (p&lt;0.001), 7. Χημειοευαισθησία προ της ΑΜΑΑΚ με 5ετή ΕΕΕΝ για τη χημειοευαίσθητη νόσο 72.4% και για τη χημειοανθεκτική 23.9 % (p&lt;0.001), 8. Κατάσταση νόσου προ ΑΜΑΑΚ με 5ετή ΕΕΕΝ 72.4%, 49.8%, 36%, 5.3% για ΠΥ, ΜΥ, ΣΝ και ΠΝ αντίστοιχα (p&lt;0.001), 9. Για τις κατηγορίες της .συνδυαστικής μεταβλητής με CT και PET/CT προ της ΑΜΑΑΚ τα ποσοστά 5ετούς ΕΕΕΝ ήταν 82.4%, 47.7%, 6.7% για τις ομάδες 1 2 και 3 αντίστοιχα (p&lt;0.001) . Στην πολυπαραγοντική ανάλυση επιλέχθηκε η συνδυαστική μεταβλητή CT-PET/CT, καθώς στον μονοπαραγοντικό έλεγχο με Cox ανάλυση είχε την καλύτερη εφαρμογή έναντι της CT, PET/CT, κατάστασης νόσου προ ΑΜΑΑΚ. Στο τέλος της κατασκευής του πολυπαραγοντικού μοντέλου, έγινε έλεγχος ευαισθησίας που κατέδειξε ότι η χρήση της συνδυαστικής μεταβλητής CT-PET/CT είναι ισοδύναμη με αυτήν της κατάστασης νόσου προ ΑΜΑΑΚ κ αι κ αλύτερη α πό τ η χ ρήση της CT ξεχωριστά. Το μοντέλο με τη συνδυαστική μεταβλητή CT-PET/CT, κατέδειξε σχεδόν οκτώ και σαράντα φορές μεγαλύτερο κίνδυνο υποτροπής/εξέλιξης νόσου των ομάδων 2 και 3 αντίστοιχα, από την ομάδα 1, με τα εκτιμώμενα ποσοστά 5ετούς ΕΕΕΝ 87.9% για την 1, 45 % για τη 2 και 3.2% για την 3 (p&lt;0.001) διορθωμένα ως προς το φύλο, το κλινικό στάδιο στη διάγνωση, την παρουσία αναιμίας και εξωλεμφαδενικής νόσου στην υποτροπή, είδος θεραπείας στην 1η διάσωση, ηλικία στην ΑΜΑΑΚ. Στο ίδιο μοντέλο οι ασθενείς που έλαβαν GIN ή τοπική θεραπεία έχουν πολλαπλάσιο κίνδυνο έναντι αυτών που έλαβαν ESHAP (Λόγος Κίνδύνου/pvalue: 5.17/0.002 και 21.56/ &lt;0.001, αντίστοιχα) ενώ η απουσία αναιμίας στην υποτροπή παρουσιάζει 77% μικρότερο κίνδυνο για υποτροπή/εξέλιξη νόσου(p=0.005). Τέλος οι ασθενείς ηλικίας 36-45 φαίνεται να έχουν 75% μικότερο κίνδυνο από αυτούς ηλικίας 15-25 (pvalue0.019). Συμπεράσματα/Συζήτηση Το μοντέλο που παρουσίαζε τον βέλτιστο διαχωρισμό των ασθενών, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί καλύτερα στην κλινική πρακτική ήταν αυτό του συνδυασμού της CT με την PET/CT. Φαίνεται ότι οι ασθενείς με ΠΝ στη CT ανεξαρτήτως PET/CT έχουν τα μικρότερα ποσοστά ΕΕΕΝ και σε αυτούς τους ασθενείς η επιλογή της ΑΜΑΑΚ ίσως να μην είναι η καλύτερη θεραπευτική στρατηγική. Αντίθετα οι ασθενείς σ ε ΠΥ σ τη CT με PET D5PS1-4 αλλά και αυτοί σε ΜΥ στη CT με PET D5PS1-3 έχουν άριστη έκβαση και πιθανόν δεν χρειάζεται να λάβουν ΘΣ, ενώ οι υπόλοιποι ασθενείς είναι αυτοί που ενδεχομένως θα ωφεληθούν περισσότερο από ΘΣ. Πλεονεκτήματα/Αδυναμίες μελέτης Στην παρούσα μελέτη αναλύονται δεδομένα από την καθημερινή κλινική πρακτική και άρα είναι πιο αντιπροσωπευτικά του συνόλου των ασθενών, από μια κλινική μελέτη. Η μεγάλη ετερογένεια στα χαρακτηριστικά των ασθενών δεν μπορεί να καθορίσει απόλυτα μεμονωμένους προγνωστικούς παράγοντες. Η ύπαρξη πολλών ελλειπουσών τιμών στις υπό μελέτη μεταβλητές δυσκόλεψε την ανάλυσή τους. Καθώς στην μελέτη εντάχθηκαν ασθενείς από το 1996 έως το 2020 ο διαγνωστικός και θεραπευτικός αλγόριθμος ήταν διαφορετικός σε κάθε χρονική περίοδο. Τέλος, ο χαρακτηρισμός την ανταπόκρισης προ της ΑΜΑΑΚ με διαφορετικά κριτήρια κατέστησε την ανάλυση πιο σύνθετη.","abstract_has_math":false,"creators":["Γαλόπουλος Δημήτριος","Galopoulos Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:46Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2961123"],"render_values":[{"text":"uoadl:2961123","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961123","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961123","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2961123","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γαλόπουλος Δημήτριος","Galopoulos Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2961123","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961123"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Το λέμφωμα Hodgkin αποτελεί μια ξεχωριστή ομάδα λεμφωμάτων ανάμεσα στις αιματολογικές κακοήθειες. Είναι μια δυνητικά ιάσιμη νόσος με χημειοθεραπεία πρώτης γραμμής σε ποσοστό 70-75%. Για τους ασθενείς που θα υποτροπιάσουν η μόνη θεραπευτική στρατηγική με σκοπό την ίαση αποτελεί η χορήγηση χημειοθεραπεία διάσωσης, κινητοποίηση και συλλογή αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων, μεγαθεραπεία και αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ΑΜΑΑΚ), επιτυγχάνοντας ίαση σε ποσοστό περίπου 50%. Έχουν προταθεί αρκετοί προγνωστικοί παράγοντες που συμμετέχουν στην πρόγνωση μετά την ΑΜΑΑΚ ώστε αυτοί με δυσμενέστερους παράγοντες για υποτροπή/εξέλιξη νόσου να επιλεγούν για θεραπεία συντήρησης (ΘΣ) με Brentuximab- Vedotin, ωστόσο τα δεδομένα επιλογής των ασθενών αμφισβητούνται. Σκοπός Σκοπός της παρούσας μελέτης αποτελεί η ανάδειξη εκείνων των χαρακτηριστικών των ασθενών με ανθεκτικό/υποτροπιάζον (Α/Υ) λέμφωμα Hodgkin που έχουν προγνωστική σημασία για την έκβαση μετά την AMAAK. Ως πρωτεύον καταληκτικό σημείο ορίζεται η επιβίωση ελεύθερης εξέλιξης νόσου (ΕΕΕΝ), από την ημέρα της ΑΜΑΑΚ και ως γεγονός η εξέλιξη/υποτροπή μετά την ΑΜΑΑΚ. Υλικά και Μέθοδοι Συνολικά μελετήθηκαν 189 επάλληλοι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ΑΜΑΑΚ για Α/Υ λέμφωμα Hodgkin από το 1996 έως το 2020. Καταγράφηκαν η ηλικία, το φύλο, ο ιστολογικός τύπος, το κλινικό στάδιο ο αριθμός προσβεβλημένων περιοχών, η ύπαρξη εξωλεμφαδενικής νόσου, ογκώδους νόσου και Β συμπτωματολογίας στη διάγνωση και στην υποτροπή, η αιμοσφαιρίνη/αναιμία στην υποτροπή, οι χημειοθεραπευτικοί συνδυασμοί 1ης γραμμής και διάσωσης, ο αριθμός των θεραπειών διάσωσης, η ακτινοθεραπεία και η χημειοευαισθησία προ ΑΜΑΑΚ. Ο έλεγχος ανταπόκρισης αξιολογήθηκε σε κάθε γραμμή θεραπείας αλλά και πριν την ΑΜΑΑΚ με αξονική τομογραφία (CT) και τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (PET/CT). Αναλύθηκαν οι μεταβλητές με βασική περιγραφική ανάλυση και έλεγχος των σχέσεων μεταξύ των μεταβλητών. Στη συνέχεια διενεργήθηκε μονοπαραγοντική μη παραμετρική ανάλυση με εκτίμηση συνάρτησης επιβίωσης Kaplan Meier και πολυπαραγοντική ανάλυση μ ε τ ο μοντέλο αναλογικών κινδύνων του Cox. Η σύγκριση μεταξύ μοντέλων έγινε με το κριτήριο πληροφορίας Akaike (AIC) και τον έλεγχο των λόγων μερικής πιθανοφάνειας (partial likelihood ratio test). Αποτελέσματα Καταστρώθηκε νέα μεταβλητή με 3 κατηγορίες με διαφορετική έκβαση, αξιοποιώντας τις μεταβλητές PCT/CT και CT προ ΑΜΑΑΚ : Ομάδα 1. ασθενείς σε πλήρη ύφεση (ΠΥ) με CT και PET/CT D5PS1-4 και σε μερική ύφεση (ΜΥ) και PET/CT D5PS 1-3. Ομάδα 2. Ασθενείς σε ΠΥ με CT και PET/CT D5PS:5 και σε ΜΥ με CT και PET/CT D5PS 4-5 αλλά και με σταθερή νόσο (ΣΝ) σε CT ανεξαρτήτως των ευρημάτων της PET/CT, Ομάδα 3. ασθενείς με πρόοδο νόσου (ΠΝ) με κριτήρια CT ανεξαρτήτως των ευρημάτων της PET/CT. Από το μονοπαραγοντικό έλεγχο προέκυψε σημαντικότητα για τις εξής μεταβλητές: 1. κατάσταση νόσου μετά τη θεραπεία πρώτης γραμμής: όψιμη υποτροπή (>12 μηνών) με 5ετή ΕΕΕΝ 71.2 %, έναντι πρώιμης υποτροπής/πρωτοπαθώς ανθεκτικής νόσου με 56.8 % έναντι πρωτοπαθώς εξελισσόμενης νόσου με 38.1%, έναντι περισσοτέρων από μία υποτροπές με 65.6% (p=0.003), 2. Β-συμπτώματα στην υποτροπή, 5ετής ΕΕΕΝ ναι 40.4 % έναντι όχι 60.9 (p=0.02), 3. ανταπόκριση στην 1η διάσωση με 5ετή ΕΕΕΝ 65.3%, 66.8%, 63.3%, 26.1% για ΠΥ, ΜΥ, ΣΝ και ΠΝ αντίστοιχα (p<0.001), 4. PET/CT προ AMAAK στην πεντάβαθμη κλίμακα .Deauville (D5PS) με 5ετή ΕΕΕΝ 81%, 47.6%, 78.7%, 63.1% και 30% για D5PS: 1, 2, 3, 4, 5 αντίστοιχα (p<0.001), 5. εκτίμηση της ύφεσης προ ΑΜΑΑΚ με κριτήρια CT με 5ετή ΕΕΕΝ 70.5%, 58.6%, 39.7%, 6.7% για ΠΥ, ΜΥ, ΣΝ, ΠΝ αντίστοιχα (p<0.001) 6. αναιμία με 5ετή ΕΕΕΝ 41.6% και 66.7% γι’ αυτούς που παρουσιάζουν ή όχι αναιμία στην υποτροπή, αντίστοιχα (p<0.001), 7. Χημειοευαισθησία προ της ΑΜΑΑΚ με 5ετή ΕΕΕΝ για τη χημειοευαίσθητη νόσο 72.4% και για τη χημειοανθεκτική 23.9 % (p<0.001), 8. Κατάσταση νόσου προ ΑΜΑΑΚ με 5ετή ΕΕΕΝ 72.4%, 49.8%, 36%, 5.3% για ΠΥ, ΜΥ, ΣΝ και ΠΝ αντίστοιχα (p<0.001), 9. Για τις κατηγορίες της .συνδυαστικής μεταβλητής με CT και PET/CT προ της ΑΜΑΑΚ τα ποσοστά 5ετούς ΕΕΕΝ ήταν 82.4%, 47.7%, 6.7% για τις ομάδες 1 2 και 3 αντίστοιχα (p<0.001) . Στην πολυπαραγοντική ανάλυση επιλέχθηκε η συνδυαστική μεταβλητή CT-PET/CT, καθώς στον μονοπαραγοντικό έλεγχο με Cox ανάλυση είχε την καλύτερη εφαρμογή έναντι της CT, PET/CT, κατάστασης νόσου προ ΑΜΑΑΚ. Στο τέλος της κατασκευής του πολυπαραγοντικού μοντέλου, έγινε έλεγχος ευαισθησίας που κατέδειξε ότι η χρήση της συνδυαστικής μεταβλητής CT-PET/CT είναι ισοδύναμη με αυτήν της κατάστασης νόσου προ ΑΜΑΑΚ κ αι κ αλύτερη α πό τ η χ ρήση της CT ξεχωριστά. Το μοντέλο με τη συνδυαστική μεταβλητή CT-PET/CT, κατέδειξε σχεδόν οκτώ και σαράντα φορές μεγαλύτερο κίνδυνο υποτροπής/εξέλιξης νόσου των ομάδων 2 και 3 αντίστοιχα, από την ομάδα 1, με τα εκτιμώμενα ποσοστά 5ετούς ΕΕΕΝ 87.9% για την 1, 45 % για τη 2 και 3.2% για την 3 (p<0.001) διορθωμένα ως προς το φύλο, το κλινικό στάδιο στη διάγνωση, την παρουσία αναιμίας και εξωλεμφαδενικής νόσου στην υποτροπή, είδος θεραπείας στην 1η διάσωση, ηλικία στην ΑΜΑΑΚ. Στο ίδιο μοντέλο οι ασθενείς που έλαβαν GIN ή τοπική θεραπεία έχουν πολλαπλάσιο κίνδυνο έναντι αυτών που έλαβαν ESHAP (Λόγος Κίνδύνου/pvalue: 5.17/0.002 και 21.56/ <0.001, αντίστοιχα) ενώ η απουσία αναιμίας στην υποτροπή παρουσιάζει 77% μικρότερο κίνδυνο για υποτροπή/εξέλιξη νόσου(p=0.005). Τέλος οι ασθενείς ηλικίας 36-45 φαίνεται να έχουν 75% μικότερο κίνδυνο από αυτούς ηλικίας 15-25 (pvalue0.019). Συμπεράσματα/Συζήτηση Το μοντέλο που παρουσίαζε τον βέλτιστο διαχωρισμό των ασθενών, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί καλύτερα στην κλινική πρακτική ήταν αυτό του συνδυασμού της CT με την PET/CT. Φαίνεται ότι οι ασθενείς με ΠΝ στη CT ανεξαρτήτως PET/CT έχουν τα μικρότερα ποσοστά ΕΕΕΝ και σε αυτούς τους ασθενείς η επιλογή της ΑΜΑΑΚ ίσως να μην είναι η καλύτερη θεραπευτική στρατηγική. Αντίθετα οι ασθενείς σ ε ΠΥ σ τη CT με PET D5PS1-4 αλλά και αυτοί σε ΜΥ στη CT με PET D5PS1-3 έχουν άριστη έκβαση και πιθανόν δεν χρειάζεται να λάβουν ΘΣ, ενώ οι υπόλοιποι ασθενείς είναι αυτοί που ενδεχομένως θα ωφεληθούν περισσότερο από ΘΣ. Πλεονεκτήματα/Αδυναμίες μελέτης Στην παρούσα μελέτη αναλύονται δεδομένα από την καθημερινή κλινική πρακτική και άρα είναι πιο αντιπροσωπευτικά του συνόλου των ασθενών, από μια κλινική μελέτη. Η μεγάλη ετερογένεια στα χαρακτηριστικά των ασθενών δεν μπορεί να καθορίσει απόλυτα μεμονωμένους προγνωστικούς παράγοντες. Η ύπαρξη πολλών ελλειπουσών τιμών στις υπό μελέτη μεταβλητές δυσκόλεψε την ανάλυσή τους. Καθώς στην μελέτη εντάχθηκαν ασθενείς από το 1996 έως το 2020 ο διαγνωστικός και θεραπευτικός αλγόριθμος ήταν διαφορετικός σε κάθε χρονική περίοδο. Τέλος, ο χαρακτηρισμός την ανταπόκρισης προ της ΑΜΑΑΚ με διαφορετικά κριτήρια κατέστησε την ανάλυση πιο σύνθετη.","Introduction Hodgkin lymphoma is a distinct group of lymphomas among hematologic malignancies. It can be cured in about 70 to 75% only by first line chemotherapy with or without radiotherapy. For patients with relapsed/refractory (R/R) disease, salvage chemotherapy following mobilization, harvesting of peripheral blood stem cells, high dose chemotherapy and autologous stem cell transplant (ASCT) is the only therapeutic strategy that leads to cure about 50% of them. Several prognostic factors that contribute to the outcome following ASCT have been proposed to select patients that are more likely to relapse, in order to receive maintenance therapy after ASCT with brentuximab vedotin (BV); however, the criteria for selection of those patients are controversial. Aims The aim of this study is to highlight the characteristics of the patients with R/R disease that play a significant role in the outcome following ASCT. The primary endpoint of the study was the free of progression time (FFP) counting from the day of ASCT procedure. Event is defined as progression/relapse after ASCT. Material and Methods A total of 189 consecutive patients who received ASCT for R/R Hodgkin lymphoma between 1996 and 2020 were retrospectively analysed. Age, gender, histologic type, clinical stage, number of involved fields, extranodal disease, bulky disease, beta symptoms, at diagnosis and at relapse, haemoglobin/anemia at relapse, 1st line and salvage chemotherapy regimens, the number of salvage chemotherapies, radiotherapy, chemosensitivity and disease status pre-transplant as assessed by computed tomography (CT) and positron emission tomography (PET) were recorded. Descriptive statistical analysis was followed by univariable, non-parametric Kaplan Meier survival analysis. Fianlly multivariable analysis was performed using the semiparametric method of Cox Proportional-Hazards Model. For the model comparison Akaike Information Criterion (AIC) and partial likelihood ratio test were used. Results Α composite score combining both CT and PET was created. It consisted of 3 groups defined as: the 1st group included patients with complete remission (CR) by CT and PET up to Deauville 5-point scale (D5PS) of 4, and those with partial remission (PR) by CT and PET D5PS 1-3; the 2nd group included patients in CR by CT and PET D5PS:5, patients in PR by CT and PET D5PS 4-5, and those with stable disease (SD) by CT regardless of PET; finally the 3rd group included patients with progressive disease (PD) by CT, regardless of PET. Univariable Analysis revealed the following significant factors for 5-year FFP: 1. Response after 1st line and 1st salvage: late, versus early and primary refractory, versus primary progressive, versus more than one relapses (5-year FFP 71.2%, 56.8%, 38.1%, 65.6%, respectively, p=0.003), 2. B-symptoms at relapse (5-year FFP 40.9% for yes and 60.9% for no, p=0.02), 3. Response after first salvage (5-year FFP 65.3%, 66.8%, 63.3%, 26.1% for CR, PR, SD, and PD, respectively, p<0.001), 4. Disease status pre-transplant, as assessed by Deauville 5-point Scale (D5PS) of PET (5-year FFP 81%, 47.6%, 78.7%, 63.1% and 30% for D5PS: 1, 2, 3, 4, 5, respectively, p<0.001), 5. Disease status pre-transplant, as assessed by CT (5-year FFP 70.5%, 58.6%, 39.7%, 6.7% for CR, PR, SD, and PD, respectively, p<0.001), 6. Anemia at relapse (5-year FFP 41.6% for yes and 66.7% for no, p<0.001), 7. Chemosensitivity pre transplant (5-year FFP 72.4% for chemosensitive and 23.9% for chemoresistant disease, p<0.001), 8. Disease status pre ASCT (5-year FFP 72.4%, 49.8%, 36%, 5.3% for CR, PR, SD, and PD, respectively, p<0.001), 9. The composite PET and CT score (5-year FFP 82.4%, 47.7%, 6.7% for group 1, 2 and 3, respectively, p<0.001). In the multivariable analysis the composite CT and PET variable was selected as it showed better fit in univariate Cox analysis compared to CT, PET/CT and status pre ASCT.. Sensitivity analysis on the final model showed that the composite CT and PET variable was superior to CT alone, and non inferior to disease status pre ASCT. The model for the composite CT and PET variable showed almost eight and forty times greater risk for progression/relapse for group 2 and 3 respectively(p value <0.001 for both), compared to group 1 and the estimated 5-year FFP were 87.9% for group 1, 45% for group 2 and 3.2 for group 3 (p<0.001), adjusted for gender, clinical stage at diagnosis, anemia and extranodal disease at relapse, 1st salvage therapy typeand age at transplant. At the same model, patients who received GIN or local treatment as 1st salvage had multiple risk for relapse/progression, compared to those who received ESHAP (Hazard Ratio/p value: 5.17/0.002 and 21.56/<0.001, respecrtively), and patients not presenting with anemia at relapse had 56% less risk for progression/relapse after ASCT (p=0.034). Finally, patients aged 36-45 years seem to have 75% less risk for relapse/progression compared to patients aged between 15 and 25 years (p-value=0.019) Conclusions/Discussion The model that shows the most distinct outcomes for each variable level, so as to be used easily in clinical practice was that of the composite CT and PET. It seems that patients with progressive disease by CT, regardless of PET might not benefit from ASCT procedure. In contrast, patients with CR by CT and PET up to D5PS of 4 or these with PR by CT and PET up to D5PS 3, show excellent prognosis and do not need consolidation treatment post ASCT. The remaining ones are those who may benefit from BV maintenance post ASCT. Advantages/weaknesses of the study In this study, real world data of clinical practice were analysed, making it more representative of the reference population, compared to data from a clinical trial. The large heterogeneity of the patients’ characteristics makes it difficult to identify sigle independent prognostic factors. Management of missing values made the analysis troublesome. The study included patients treated from 1996 to 2020; the diagnostic and therapeutic algorithm differs from time to time. Finally, remission status defined by different variables required thourough analysis to select the one that fits the best, leading to a more complex analysis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Έκβαση και προγνωστικοί παράγοντες σε ασθενείς που υποβάλλονται σε μεγαθεραπεία και αυτόλογη μεταμόσχευση προγονικών κυττάρων αίματος για ανθεκτικό/υποτροπιάζον λέμφωμα Hodgkin"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γαλόπουλος Δημήτριος","Galopoulos Dimitrios"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή Το λέμφωμα Hodgkin αποτελεί μια ξεχωριστή ομάδα λεμφωμάτων ανάμεσα στις αιματολογικές κακοήθειες. Είναι μια δυνητικά ιάσιμη νόσος με χημειοθεραπεία πρώτης γραμμής σε ποσοστό 70-75%. Για τους ασθενείς που θα υποτροπιάσουν η μόνη θεραπευτική στρατηγική με σκοπό την ίαση αποτελεί η χορήγηση χημειοθεραπεία διάσωσης, κινητοποίηση και συλλογή αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων, μεγαθεραπεία και αυτόλογη μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων (ΑΜΑΑΚ), επιτυγχάνοντας ίαση σε ποσοστό περίπου 50%. Έχουν προταθεί αρκετοί προγνωστικοί παράγοντες που συμμετέχουν στην πρόγνωση μετά την ΑΜΑΑΚ ώστε αυτοί με δυσμενέστερους παράγοντες για υποτροπή/εξέλιξη νόσου να επιλεγούν για θεραπεία συντήρησης (ΘΣ) με Brentuximab- Vedotin, ωστόσο τα δεδομένα επιλογής των ασθενών αμφισβητούνται. Σκοπός Σκοπός της παρούσας μελέτης αποτελεί η ανάδειξη εκείνων των χαρακτηριστικών των ασθενών με ανθεκτικό/υποτροπιάζον (Α/Υ) λέμφωμα Hodgkin που έχουν προγνωστική σημασία για την έκβαση μετά την AMAAK. Ως πρωτεύον καταληκτικό σημείο ορίζεται η επιβίωση ελεύθερης εξέλιξης νόσου (ΕΕΕΝ), από την ημέρα της ΑΜΑΑΚ και ως γεγονός η εξέλιξη/υποτροπή μετά την ΑΜΑΑΚ. Υλικά και Μέθοδοι Συνολικά μελετήθηκαν 189 επάλληλοι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ΑΜΑΑΚ για Α/Υ λέμφωμα Hodgkin από το 1996 έως το 2020. Καταγράφηκαν η ηλικία, το φύλο, ο ιστολογικός τύπος, το κλινικό στάδιο ο αριθμός προσβεβλημένων περιοχών, η ύπαρξη εξωλεμφαδενικής νόσου, ογκώδους νόσου και Β συμπτωματολογίας στη διάγνωση και στην υποτροπή, η αιμοσφαιρίνη/αναιμία στην υποτροπή, οι χημειοθεραπευτικοί συνδυασμοί 1ης γραμμής και διάσωσης, ο αριθμός των θεραπειών διάσωσης, η ακτινοθεραπεία και η χημειοευαισθησία προ ΑΜΑΑΚ. Ο έλεγχος ανταπόκρισης αξιολογήθηκε σε κάθε γραμμή θεραπείας αλλά και πριν την ΑΜΑΑΚ με αξονική τομογραφία (CT) και τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (PET/CT). Αναλύθηκαν οι μεταβλητές με βασική περιγραφική ανάλυση και έλεγχος των σχέσεων μεταξύ των μεταβλητών. Στη συνέχεια διενεργήθηκε μονοπαραγοντική μη παραμετρική ανάλυση με εκτίμηση συνάρτησης επιβίωσης Kaplan Meier και πολυπαραγοντική ανάλυση μ ε τ ο μοντέλο αναλογικών κινδύνων του Cox. Η σύγκριση μεταξύ μοντέλων έγινε με το κριτήριο πληροφορίας Akaike (AIC) και τον έλεγχο των λόγων μερικής πιθανοφάνειας (partial likelihood ratio test). Αποτελέσματα Καταστρώθηκε νέα μεταβλητή με 3 κατηγορίες με διαφορετική έκβαση, αξιοποιώντας τις μεταβλητές PCT/CT και CT προ ΑΜΑΑΚ : Ομάδα 1. ασθενείς σε πλήρη ύφεση (ΠΥ) με CT και PET/CT D5PS1-4 και σε μερική ύφεση (ΜΥ) και PET/CT D5PS 1-3. Ομάδα 2. Ασθενείς σε ΠΥ με CT και PET/CT D5PS:5 και σε ΜΥ με CT και PET/CT D5PS 4-5 αλλά και με σταθερή νόσο (ΣΝ) σε CT ανεξαρτήτως των ευρημάτων της PET/CT, Ομάδα 3. ασθενείς με πρόοδο νόσου (ΠΝ) με κριτήρια CT ανεξαρτήτως των ευρημάτων της PET/CT. Από το μονοπαραγοντικό έλεγχο προέκυψε σημαντικότητα για τις εξής μεταβλητές: 1. κατάσταση νόσου μετά τη θεραπεία πρώτης γραμμής: όψιμη υποτροπή (>12 μηνών) με 5ετή ΕΕΕΝ 71.2 %, έναντι πρώιμης υποτροπής/πρωτοπαθώς ανθεκτικής νόσου με 56.8 % έναντι πρωτοπαθώς εξελισσόμενης νόσου με 38.1%, έναντι περισσοτέρων από μία υποτροπές με 65.6% (p=0.003), 2. Β-συμπτώματα στην υποτροπή, 5ετής ΕΕΕΝ ναι 40.4 % έναντι όχι 60.9 (p=0.02), 3. ανταπόκριση στην 1η διάσωση με 5ετή ΕΕΕΝ 65.3%, 66.8%, 63.3%, 26.1% για ΠΥ, ΜΥ, ΣΝ και ΠΝ αντίστοιχα (p<0.001), 4. PET/CT προ AMAAK στην πεντάβαθμη κλίμακα .Deauville (D5PS) με 5ετή ΕΕΕΝ 81%, 47.6%, 78.7%, 63.1% και 30% για D5PS: 1, 2, 3, 4, 5 αντίστοιχα (p<0.001), 5. εκτίμηση της ύφεσης προ ΑΜΑΑΚ με κριτήρια CT με 5ετή ΕΕΕΝ 70.5%, 58.6%, 39.7%, 6.7% για ΠΥ, ΜΥ, ΣΝ, ΠΝ αντίστοιχα (p<0.001) 6. αναιμία με 5ετή ΕΕΕΝ 41.6% και 66.7% γι’ αυτούς που παρουσιάζουν ή όχι αναιμία στην υποτροπή, αντίστοιχα (p<0.001), 7. Χημειοευαισθησία προ της ΑΜΑΑΚ με 5ετή ΕΕΕΝ για τη χημειοευαίσθητη νόσο 72.4% και για τη χημειοανθεκτική 23.9 % (p<0.001), 8. Κατάσταση νόσου προ ΑΜΑΑΚ με 5ετή ΕΕΕΝ 72.4%, 49.8%, 36%, 5.3% για ΠΥ, ΜΥ, ΣΝ και ΠΝ αντίστοιχα (p<0.001), 9. Για τις κατηγορίες της .συνδυαστικής μεταβλητής με CT και PET/CT προ της ΑΜΑΑΚ τα ποσοστά 5ετούς ΕΕΕΝ ήταν 82.4%, 47.7%, 6.7% για τις ομάδες 1 2 και 3 αντίστοιχα (p<0.001) . Στην πολυπαραγοντική ανάλυση επιλέχθηκε η συνδυαστική μεταβλητή CT-PET/CT, καθώς στον μονοπαραγοντικό έλεγχο με Cox ανάλυση είχε την καλύτερη εφαρμογή έναντι της CT, PET/CT, κατάστασης νόσου προ ΑΜΑΑΚ. Στο τέλος της κατασκευής του πολυπαραγοντικού μοντέλου, έγινε έλεγχος ευαισθησίας που κατέδειξε ότι η χρήση της συνδυαστικής μεταβλητής CT-PET/CT είναι ισοδύναμη με αυτήν της κατάστασης νόσου προ ΑΜΑΑΚ κ αι κ αλύτερη α πό τ η χ ρήση της CT ξεχωριστά. Το μοντέλο με τη συνδυαστική μεταβλητή CT-PET/CT, κατέδειξε σχεδόν οκτώ και σαράντα φορές μεγαλύτερο κίνδυνο υποτροπής/εξέλιξης νόσου των ομάδων 2 και 3 αντίστοιχα, από την ομάδα 1, με τα εκτιμώμενα ποσοστά 5ετούς ΕΕΕΝ 87.9% για την 1, 45 % για τη 2 και 3.2% για την 3 (p<0.001) διορθωμένα ως προς το φύλο, το κλινικό στάδιο στη διάγνωση, την παρουσία αναιμίας και εξωλεμφαδενικής νόσου στην υποτροπή, είδος θεραπείας στην 1η διάσωση, ηλικία στην ΑΜΑΑΚ. Στο ίδιο μοντέλο οι ασθενείς που έλαβαν GIN ή τοπική θεραπεία έχουν πολλαπλάσιο κίνδυνο έναντι αυτών που έλαβαν ESHAP (Λόγος Κίνδύνου/pvalue: 5.17/0.002 και 21.56/ <0.001, αντίστοιχα) ενώ η απουσία αναιμίας στην υποτροπή παρουσιάζει 77% μικρότερο κίνδυνο για υποτροπή/εξέλιξη νόσου(p=0.005). Τέλος οι ασθενείς ηλικίας 36-45 φαίνεται να έχουν 75% μικότερο κίνδυνο από αυτούς ηλικίας 15-25 (pvalue0.019). Συμπεράσματα/Συζήτηση Το μοντέλο που παρουσίαζε τον βέλτιστο διαχωρισμό των ασθενών, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί καλύτερα στην κλινική πρακτική ήταν αυτό του συνδυασμού της CT με την PET/CT. Φαίνεται ότι οι ασθενείς με ΠΝ στη CT ανεξαρτήτως PET/CT έχουν τα μικρότερα ποσοστά ΕΕΕΝ και σε αυτούς τους ασθενείς η επιλογή της ΑΜΑΑΚ ίσως να μην είναι η καλύτερη θεραπευτική στρατηγική. Αντίθετα οι ασθενείς σ ε ΠΥ σ τη CT με PET D5PS1-4 αλλά και αυτοί σε ΜΥ στη CT με PET D5PS1-3 έχουν άριστη έκβαση και πιθανόν δεν χρειάζεται να λάβουν ΘΣ, ενώ οι υπόλοιποι ασθενείς είναι αυτοί που ενδεχομένως θα ωφεληθούν περισσότερο από ΘΣ. Πλεονεκτήματα/Αδυναμίες μελέτης Στην παρούσα μελέτη αναλύονται δεδομένα από την καθημερινή κλινική πρακτική και άρα είναι πιο αντιπροσωπευτικά του συνόλου των ασθενών, από μια κλινική μελέτη. Η μεγάλη ετερογένεια στα χαρακτηριστικά των ασθενών δεν μπορεί να καθορίσει απόλυτα μεμονωμένους προγνωστικούς παράγοντες. Η ύπαρξη πολλών ελλειπουσών τιμών στις υπό μελέτη μεταβλητές δυσκόλεψε την ανάλυσή τους. Καθώς στην μελέτη εντάχθηκαν ασθενείς από το 1996 έως το 2020 ο διαγνωστικός και θεραπευτικός αλγόριθμος ήταν διαφορετικός σε κάθε χρονική περίοδο. Τέλος, ο χαρακτηρισμός την ανταπόκρισης προ της ΑΜΑΑΚ με διαφορετικά κριτήρια κατέστησε την ανάλυση πιο σύνθετη.","Introduction Hodgkin lymphoma is a distinct group of lymphomas among hematologic malignancies. It can be cured in about 70 to 75% only by first line chemotherapy with or without radiotherapy. For patients with relapsed/refractory (R/R) disease, salvage chemotherapy following mobilization, harvesting of peripheral blood stem cells, high dose chemotherapy and autologous stem cell transplant (ASCT) is the only therapeutic strategy that leads to cure about 50% of them. Several prognostic factors that contribute to the outcome following ASCT have been proposed to select patients that are more likely to relapse, in order to receive maintenance therapy after ASCT with brentuximab vedotin (BV); however, the criteria for selection of those patients are controversial. Aims The aim of this study is to highlight the characteristics of the patients with R/R disease that play a significant role in the outcome following ASCT. The primary endpoint of the study was the free of progression time (FFP) counting from the day of ASCT procedure. Event is defined as progression/relapse after ASCT. Material and Methods A total of 189 consecutive patients who received ASCT for R/R Hodgkin lymphoma between 1996 and 2020 were retrospectively analysed. Age, gender, histologic type, clinical stage, number of involved fields, extranodal disease, bulky disease, beta symptoms, at diagnosis and at relapse, haemoglobin/anemia at relapse, 1st line and salvage chemotherapy regimens, the number of salvage chemotherapies, radiotherapy, chemosensitivity and disease status pre-transplant as assessed by computed tomography (CT) and positron emission tomography (PET) were recorded. Descriptive statistical analysis was followed by univariable, non-parametric Kaplan Meier survival analysis. Fianlly multivariable analysis was performed using the semiparametric method of Cox Proportional-Hazards Model. For the model comparison Akaike Information Criterion (AIC) and partial likelihood ratio test were used. Results Α composite score combining both CT and PET was created. It consisted of 3 groups defined as: the 1st group included patients with complete remission (CR) by CT and PET up to Deauville 5-point scale (D5PS) of 4, and those with partial remission (PR) by CT and PET D5PS 1-3; the 2nd group included patients in CR by CT and PET D5PS:5, patients in PR by CT and PET D5PS 4-5, and those with stable disease (SD) by CT regardless of PET; finally the 3rd group included patients with progressive disease (PD) by CT, regardless of PET. Univariable Analysis revealed the following significant factors for 5-year FFP: 1. Response after 1st line and 1st salvage: late, versus early and primary refractory, versus primary progressive, versus more than one relapses (5-year FFP 71.2%, 56.8%, 38.1%, 65.6%, respectively, p=0.003), 2. B-symptoms at relapse (5-year FFP 40.9% for yes and 60.9% for no, p=0.02), 3. Response after first salvage (5-year FFP 65.3%, 66.8%, 63.3%, 26.1% for CR, PR, SD, and PD, respectively, p<0.001), 4. Disease status pre-transplant, as assessed by Deauville 5-point Scale (D5PS) of PET (5-year FFP 81%, 47.6%, 78.7%, 63.1% and 30% for D5PS: 1, 2, 3, 4, 5, respectively, p<0.001), 5. Disease status pre-transplant, as assessed by CT (5-year FFP 70.5%, 58.6%, 39.7%, 6.7% for CR, PR, SD, and PD, respectively, p<0.001), 6. Anemia at relapse (5-year FFP 41.6% for yes and 66.7% for no, p<0.001), 7. Chemosensitivity pre transplant (5-year FFP 72.4% for chemosensitive and 23.9% for chemoresistant disease, p<0.001), 8. Disease status pre ASCT (5-year FFP 72.4%, 49.8%, 36%, 5.3% for CR, PR, SD, and PD, respectively, p<0.001), 9. The composite PET and CT score (5-year FFP 82.4%, 47.7%, 6.7% for group 1, 2 and 3, respectively, p<0.001). In the multivariable analysis the composite CT and PET variable was selected as it showed better fit in univariate Cox analysis compared to CT, PET/CT and status pre ASCT.. Sensitivity analysis on the final model showed that the composite CT and PET variable was superior to CT alone, and non inferior to disease status pre ASCT. The model for the composite CT and PET variable showed almost eight and forty times greater risk for progression/relapse for group 2 and 3 respectively(p value <0.001 for both), compared to group 1 and the estimated 5-year FFP were 87.9% for group 1, 45% for group 2 and 3.2 for group 3 (p<0.001), adjusted for gender, clinical stage at diagnosis, anemia and extranodal disease at relapse, 1st salvage therapy typeand age at transplant. At the same model, patients who received GIN or local treatment as 1st salvage had multiple risk for relapse/progression, compared to those who received ESHAP (Hazard Ratio/p value: 5.17/0.002 and 21.56/<0.001, respecrtively), and patients not presenting with anemia at relapse had 56% less risk for progression/relapse after ASCT (p=0.034). Finally, patients aged 36-45 years seem to have 75% less risk for relapse/progression compared to patients aged between 15 and 25 years (p-value=0.019) Conclusions/Discussion The model that shows the most distinct outcomes for each variable level, so as to be used easily in clinical practice was that of the composite CT and PET. It seems that patients with progressive disease by CT, regardless of PET might not benefit from ASCT procedure. In contrast, patients with CR by CT and PET up to D5PS of 4 or these with PR by CT and PET up to D5PS 3, show excellent prognosis and do not need consolidation treatment post ASCT. The remaining ones are those who may benefit from BV maintenance post ASCT. Advantages/weaknesses of the study In this study, real world data of clinical practice were analysed, making it more representative of the reference population, compared to data from a clinical trial. The large heterogeneity of the patients’ characteristics makes it difficult to identify sigle independent prognostic factors. Management of missing values made the analysis troublesome. The study included patients treated from 1996 to 2020; the diagnostic and therapeutic algorithm differs from time to time. Finally, remission status defined by different variables required thourough analysis to select the one that fits the best, leading to a more complex analysis."],"dc:identifier":["uoadl:2961123","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961123"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Έκβαση και προγνωστικοί παράγοντες σε ασθενείς που υποβάλλονται σε μεγαθεραπεία και αυτόλογη μεταμόσχευση προγονικών κυττάρων αίματος για ανθεκτικό/υποτροπιάζον λέμφωμα Hodgkin"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:46Z"}