{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2961675"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2961675","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση του ρόλου των IFN-λ στα Β-λεμφοκύτταρα","abstract":"Οι ιντερφερόνες τύπου ΙΙΙ ή IFN-λ, οι οποίες είναι το πιο πρόσφατα χαρακτηρισμένο μέλος της οικογένειας των ιντερφερονών, είναι σημαντικοί ρυθμιστές της έμφυτης και προσαρμοστικής ανοσίας. Στους ανθρώπους υπάρχουν τρία μέλη στην οικογένεια των IFN-λ: IFNλ1 (IL-29), IFNλ2 (IL28A) και IFNλ3 (IL28B). Πρόσφατα, λόγω μιας μετάλλαξης αλλαγής πλαισίου στον γενετικό τόπο του γονιδίου της IFNλ3, μια νέα τύπου III ιντερφερόνη χαρακτηρίστηκε, γνωστή ως IFN-λ4. Στα ποντίκια, η οικογένεια των ιντερφερονών τύπου III αποτελείται από δύο μέλη- IFNλ2 (IL28A) και IFNλ3 (IL28B). Οι ιντερφερόνες τύπου ΙΙΙ, σηματοδοτούν μέσω του μοναδικού ετεροδιμερικού υποδοχέα IFNLR1-IL10Rβ, οδηγώντας στην επαγωγή ενός συγκεκριμένου συνόλου γονιδίων γνωστά ως γονίδια επαγόμενα από ιντερφερόνες, χωρίς όμως την ενεργοποίηση προφλεγμονωδών γονιδίων. Η υπομονάδα IFNLR1, σε αντίθεση με την υπομονάδα IL10Rβ, η οποία εκφράζεται παντού, έχει περιορισμένη έκφραση μεταξύ διαφορετικών κυτταρικών τύπων, εξηγώντας την ιστοειδική αντιιική δράση των ιντερφερονών τύπου III. Μέχρι στιγμής, λίγα είναι γνωστά για το ρόλο του συστήματος των ιντερφερονών τύπου III στα Β λεμφοκύτταρα. Σε αντίθεση με ό, τι είναι γνωστό, είμαστε οι πρώτοι που δείξαμε ότι Β λεμφοκύτταρα από ποντίκι εκφράζουν χαμηλά επίπεδα ifnlr1. Επιπλέον, χρησιμοποιώντας ένα ποντίκι αναφοράς για την έκφραση του ifnlr1, το οποίο εκφράζει tdTomato όταν εκφράζεται ο ifnlr1, διαπιστώσαμε ότι μετά από διέγερση με IFN-λ2 τα σπληνικά Tom+ B λεμφοκύτταρα δείχνουν ενισχυμένη έκφραση των oas1 και mx1 αλλά όχι των isg15 ή ip10, υποδεικνύοντας ότι ένα υποσύνολο των Β λεμφοκυττάρων του ποντικού ανταποκρίνονται απευθείας στην IFN-λ2 υπερεκφράζοντας μια συγκεκριμένη ομάδα γονιδίων επαγόμενων από ιντερφερόνες. Επίσης δείξαμε ότι εκτός από τη σπλήνα, τα Β-λεμφοκύτταρα που εκφράζουν ifnlr1 υπάρχουν -με διαφορετικές συχνότητες- στο μυελό των οστών, στα Μονοπυρηνικά Κύτταρα Περιφερικού Αίματος, στα Peyer’s Patches, στην περιτοναϊκή κοιλότητα και στους περιφερικούς και μεσεντερικούς λεμφαδένες. Επιπλέον, δείξαμε ότι το R848 ήταν μοναδικά ικανό να οδηγήσει σε ισχυρή αύξηση της έκφρασης του ifnlr1. Με περαιτέρω διερεύνηση αυτού του αποτελέσματος, εντοπίσαμε έναν πληθυσμό που προέκυψε από την διέγερση με R848, που φέρει ενδιάμεση έκφραση tdTomato στις 16 ώρες και ο οποίος αυξήθηκε στις 46 ώρες μετά τη διέγερση. Είναι ενδιαφέρον ότι τα δεδομένα μας, υποδηλώνουν ότι αυτός ο πληθυσμός B λεμφοκυττάρων με ενδιάμεση έκφραση tdTomato είναι σε θέση να ανταποκριθεί στη διέγερση με IFN-λ2. Παραδόξως, δείξαμε ότι τουλάχιστον ένα ποσοστό του πληθυσμού B λεμφοκυττάρων με ενδιάμεση έκφραση tdTomato προέρχεται από τα Tom- Β λεμφοκύτταρα έπειτα από διέγερση με R848. Τέλος, δείξαμε ότι η IFN-λ2 ενίσχυσε συγκεκριμένα την παραγωγή IL-6 που προκαλείται από την διέγερση με R848 αλλά όχι από LPS, υποδεικνύοντας έναν ειδικό ρόλο της σηματοδότησης των ιντερφερονών τύπου ΙΙΙ στις επαγόμενες από R848 αποκρίσεις των Β λεμφοκυττάρων.","abstract_html":"Οι ιντερφερόνες τύπου ΙΙΙ ή IFN-λ, οι οποίες είναι το πιο πρόσφατα χαρακτηρισμένο μέλος της οικογένειας των ιντερφερονών, είναι σημαντικοί ρυθμιστές της έμφυτης και προσαρμοστικής ανοσίας. Στους ανθρώπους υπάρχουν τρία μέλη στην οικογένεια των IFN-λ: IFNλ1 (IL-29), IFNλ2 (IL28A) και IFNλ3 (IL28B). Πρόσφατα, λόγω μιας μετάλλαξης αλλαγής πλαισίου στον γενετικό τόπο του γονιδίου της IFNλ3, μια νέα τύπου III ιντερφερόνη χαρακτηρίστηκε, γνωστή ως IFN-λ4. Στα ποντίκια, η οικογένεια των ιντερφερονών τύπου III αποτελείται από δύο μέλη- IFNλ2 (IL28A) και IFNλ3 (IL28B). Οι ιντερφερόνες τύπου ΙΙΙ, σηματοδοτούν μέσω του μοναδικού ετεροδιμερικού υποδοχέα IFNLR1-IL10Rβ, οδηγώντας στην επαγωγή ενός συγκεκριμένου συνόλου γονιδίων γνωστά ως γονίδια επαγόμενα από ιντερφερόνες, χωρίς όμως την ενεργοποίηση προφλεγμονωδών γονιδίων. Η υπομονάδα IFNLR1, σε αντίθεση με την υπομονάδα IL10Rβ, η οποία εκφράζεται παντού, έχει περιορισμένη έκφραση μεταξύ διαφορετικών κυτταρικών τύπων, εξηγώντας την ιστοειδική αντιιική δράση των ιντερφερονών τύπου III. Μέχρι στιγμής, λίγα είναι γνωστά για το ρόλο του συστήματος των ιντερφερονών τύπου III στα Β λεμφοκύτταρα. Σε αντίθεση με ό, τι είναι γνωστό, είμαστε οι πρώτοι που δείξαμε ότι Β λεμφοκύτταρα από ποντίκι εκφράζουν χαμηλά επίπεδα ifnlr1. Επιπλέον, χρησιμοποιώντας ένα ποντίκι αναφοράς για την έκφραση του ifnlr1, το οποίο εκφράζει tdTomato όταν εκφράζεται ο ifnlr1, διαπιστώσαμε ότι μετά από διέγερση με IFN-λ2 τα σπληνικά Tom+ B λεμφοκύτταρα δείχνουν ενισχυμένη έκφραση των oas1 και mx1 αλλά όχι των isg15 ή ip10, υποδεικνύοντας ότι ένα υποσύνολο των Β λεμφοκυττάρων του ποντικού ανταποκρίνονται απευθείας στην IFN-λ2 υπερεκφράζοντας μια συγκεκριμένη ομάδα γονιδίων επαγόμενων από ιντερφερόνες. Επίσης δείξαμε ότι εκτός από τη σπλήνα, τα Β-λεμφοκύτταρα που εκφράζουν ifnlr1 υπάρχουν -με διαφορετικές συχνότητες- στο μυελό των οστών, στα Μονοπυρηνικά Κύτταρα Περιφερικού Αίματος, στα Peyer’s Patches, στην περιτοναϊκή κοιλότητα και στους περιφερικούς και μεσεντερικούς λεμφαδένες. Επιπλέον, δείξαμε ότι το R848 ήταν μοναδικά ικανό να οδηγήσει σε ισχυρή αύξηση της έκφρασης του ifnlr1. Με περαιτέρω διερεύνηση αυτού του αποτελέσματος, εντοπίσαμε έναν πληθυσμό που προέκυψε από την διέγερση με R848, που φέρει ενδιάμεση έκφραση tdTomato στις 16 ώρες και ο οποίος αυξήθηκε στις 46 ώρες μετά τη διέγερση. Είναι ενδιαφέρον ότι τα δεδομένα μας, υποδηλώνουν ότι αυτός ο πληθυσμός B λεμφοκυττάρων με ενδιάμεση έκφραση tdTomato είναι σε θέση να ανταποκριθεί στη διέγερση με IFN-λ2. Παραδόξως, δείξαμε ότι τουλάχιστον ένα ποσοστό του πληθυσμού B λεμφοκυττάρων με ενδιάμεση έκφραση tdTomato προέρχεται από τα Tom- Β λεμφοκύτταρα έπειτα από διέγερση με R848. Τέλος, δείξαμε ότι η IFN-λ2 ενίσχυσε συγκεκριμένα την παραγωγή IL-6 που προκαλείται από την διέγερση με R848 αλλά όχι από LPS, υποδεικνύοντας έναν ειδικό ρόλο της σηματοδότησης των ιντερφερονών τύπου ΙΙΙ στις επαγόμενες από R848 αποκρίσεις των Β λεμφοκυττάρων.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραμασιώτη Ναυσικά","Karamasioti Nafsika"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:48Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2961675"],"render_values":[{"text":"uoadl:2961675","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961675","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961675","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2961675","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραμασιώτη Ναυσικά","Karamasioti Nafsika"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2961675","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961675"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι ιντερφερόνες τύπου ΙΙΙ ή IFN-λ, οι οποίες είναι το πιο πρόσφατα χαρακτηρισμένο μέλος της οικογένειας των ιντερφερονών, είναι σημαντικοί ρυθμιστές της έμφυτης και προσαρμοστικής ανοσίας. Στους ανθρώπους υπάρχουν τρία μέλη στην οικογένεια των IFN-λ: IFNλ1 (IL-29), IFNλ2 (IL28A) και IFNλ3 (IL28B). Πρόσφατα, λόγω μιας μετάλλαξης αλλαγής πλαισίου στον γενετικό τόπο του γονιδίου της IFNλ3, μια νέα τύπου III ιντερφερόνη χαρακτηρίστηκε, γνωστή ως IFN-λ4. Στα ποντίκια, η οικογένεια των ιντερφερονών τύπου III αποτελείται από δύο μέλη- IFNλ2 (IL28A) και IFNλ3 (IL28B). Οι ιντερφερόνες τύπου ΙΙΙ, σηματοδοτούν μέσω του μοναδικού ετεροδιμερικού υποδοχέα IFNLR1-IL10Rβ, οδηγώντας στην επαγωγή ενός συγκεκριμένου συνόλου γονιδίων γνωστά ως γονίδια επαγόμενα από ιντερφερόνες, χωρίς όμως την ενεργοποίηση προφλεγμονωδών γονιδίων. Η υπομονάδα IFNLR1, σε αντίθεση με την υπομονάδα IL10Rβ, η οποία εκφράζεται παντού, έχει περιορισμένη έκφραση μεταξύ διαφορετικών κυτταρικών τύπων, εξηγώντας την ιστοειδική αντιιική δράση των ιντερφερονών τύπου III. Μέχρι στιγμής, λίγα είναι γνωστά για το ρόλο του συστήματος των ιντερφερονών τύπου III στα Β λεμφοκύτταρα. Σε αντίθεση με ό, τι είναι γνωστό, είμαστε οι πρώτοι που δείξαμε ότι Β λεμφοκύτταρα από ποντίκι εκφράζουν χαμηλά επίπεδα ifnlr1. Επιπλέον, χρησιμοποιώντας ένα ποντίκι αναφοράς για την έκφραση του ifnlr1, το οποίο εκφράζει tdTomato όταν εκφράζεται ο ifnlr1, διαπιστώσαμε ότι μετά από διέγερση με IFN-λ2 τα σπληνικά Tom+ B λεμφοκύτταρα δείχνουν ενισχυμένη έκφραση των oas1 και mx1 αλλά όχι των isg15 ή ip10, υποδεικνύοντας ότι ένα υποσύνολο των Β λεμφοκυττάρων του ποντικού ανταποκρίνονται απευθείας στην IFN-λ2 υπερεκφράζοντας μια συγκεκριμένη ομάδα γονιδίων επαγόμενων από ιντερφερόνες. Επίσης δείξαμε ότι εκτός από τη σπλήνα, τα Β-λεμφοκύτταρα που εκφράζουν ifnlr1 υπάρχουν -με διαφορετικές συχνότητες- στο μυελό των οστών, στα Μονοπυρηνικά Κύτταρα Περιφερικού Αίματος, στα Peyer’s Patches, στην περιτοναϊκή κοιλότητα και στους περιφερικούς και μεσεντερικούς λεμφαδένες. Επιπλέον, δείξαμε ότι το R848 ήταν μοναδικά ικανό να οδηγήσει σε ισχυρή αύξηση της έκφρασης του ifnlr1. Με περαιτέρω διερεύνηση αυτού του αποτελέσματος, εντοπίσαμε έναν πληθυσμό που προέκυψε από την διέγερση με R848, που φέρει ενδιάμεση έκφραση tdTomato στις 16 ώρες και ο οποίος αυξήθηκε στις 46 ώρες μετά τη διέγερση. Είναι ενδιαφέρον ότι τα δεδομένα μας, υποδηλώνουν ότι αυτός ο πληθυσμός B λεμφοκυττάρων με ενδιάμεση έκφραση tdTomato είναι σε θέση να ανταποκριθεί στη διέγερση με IFN-λ2. Παραδόξως, δείξαμε ότι τουλάχιστον ένα ποσοστό του πληθυσμού B λεμφοκυττάρων με ενδιάμεση έκφραση tdTomato προέρχεται από τα Tom- Β λεμφοκύτταρα έπειτα από διέγερση με R848. Τέλος, δείξαμε ότι η IFN-λ2 ενίσχυσε συγκεκριμένα την παραγωγή IL-6 που προκαλείται από την διέγερση με R848 αλλά όχι από LPS, υποδεικνύοντας έναν ειδικό ρόλο της σηματοδότησης των ιντερφερονών τύπου ΙΙΙ στις επαγόμενες από R848 αποκρίσεις των Β λεμφοκυττάρων.","Type III IFNs or IFN-λs, which are the most recently characterized members of IFN family, are important regulators of innate and adaptive immunity. In humans there are three members in IFN-λ family: IFNλ1 (IL-29), IFNλ2 (IL28A) and IFNλ3 (IL28B). Recently, due to a frameshift mutation in the IFNλ3 locus, a new type III IFN was characterized known as IFN-λ4. In mice, the family of type III IFNs consists of two members- IFNλ2 (IL28A) and IFNλ3 (IL28B).Type III IFNs, signal through the unique heterodimeric receptor IFNLR1-IL10Rβ, leading to the induction of a specific gene set known as Interferon Stimulated Genes (ISGs) without though the activation of pro-inflammatory genes. The IFNLR1 subunit, unlike IL10Rβ subunit, which is ubiquitously expressed, shows restrictive expression among the different cell types explaining the tissue specific antiviral activity of type III IFNs. So far, little is known about the role of type III IFN system in B cells. Contrary to what is known, we are the first to show that mouse B cells are able to express low levels of ifnlr1. Additionally, by using our reporter mouse for ifnlr1, which expresses tdTomato when ifnlr1 is expressed, we found that upon IFN-λ stimulation splenic Tom+ B cells show enhanced expression of oas1 and mx1 but not isg15 or ip10, indicating that a subset of mouse B cells directly responds to IFN-λ by up-regulating a specific ISG signature. Interestingly, we showed that apart from the spleen, ifnlr1-expressing B cells are present -at varying frequencies- in the bone marrow, Peripheral Blood Mononuclear Cells (PBMCs), Peyer’s Patches, peritoneal cavity, peripheral LNs and mesenteric LNs (mLN). Moreover, we showed that R848 was uniquely able to lead to robust up-regulation of ifnlr1. By further investigating that effect, we identified an R848-induced population with intermediate tomato expression at 16h, which was increased at 46h post stimulation. Interestingly, our data suggest that this Tomint B cell population is able to respond to IFN-λ2 treatment. Surprisingly, we showed that at least a percentage of the Tomint B cell population that is induced upon R848 treatment derives from the up-regulation of ifnlr1 in Tom- B cells. Last but not least, we showed that IFN-λ2 was able to specifically boost R848- but not LPS-induced IL-6 production, indicating a select role for type III IFNs signaling in R848-driven mouse B cell responses."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση του ρόλου των IFN-λ στα Β-λεμφοκύτταρα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραμασιώτη Ναυσικά","Karamasioti Nafsika"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Οι ιντερφερόνες τύπου ΙΙΙ ή IFN-λ, οι οποίες είναι το πιο πρόσφατα χαρακτηρισμένο μέλος της οικογένειας των ιντερφερονών, είναι σημαντικοί ρυθμιστές της έμφυτης και προσαρμοστικής ανοσίας. Στους ανθρώπους υπάρχουν τρία μέλη στην οικογένεια των IFN-λ: IFNλ1 (IL-29), IFNλ2 (IL28A) και IFNλ3 (IL28B). Πρόσφατα, λόγω μιας μετάλλαξης αλλαγής πλαισίου στον γενετικό τόπο του γονιδίου της IFNλ3, μια νέα τύπου III ιντερφερόνη χαρακτηρίστηκε, γνωστή ως IFN-λ4. Στα ποντίκια, η οικογένεια των ιντερφερονών τύπου III αποτελείται από δύο μέλη- IFNλ2 (IL28A) και IFNλ3 (IL28B). Οι ιντερφερόνες τύπου ΙΙΙ, σηματοδοτούν μέσω του μοναδικού ετεροδιμερικού υποδοχέα IFNLR1-IL10Rβ, οδηγώντας στην επαγωγή ενός συγκεκριμένου συνόλου γονιδίων γνωστά ως γονίδια επαγόμενα από ιντερφερόνες, χωρίς όμως την ενεργοποίηση προφλεγμονωδών γονιδίων. Η υπομονάδα IFNLR1, σε αντίθεση με την υπομονάδα IL10Rβ, η οποία εκφράζεται παντού, έχει περιορισμένη έκφραση μεταξύ διαφορετικών κυτταρικών τύπων, εξηγώντας την ιστοειδική αντιιική δράση των ιντερφερονών τύπου III. Μέχρι στιγμής, λίγα είναι γνωστά για το ρόλο του συστήματος των ιντερφερονών τύπου III στα Β λεμφοκύτταρα. Σε αντίθεση με ό, τι είναι γνωστό, είμαστε οι πρώτοι που δείξαμε ότι Β λεμφοκύτταρα από ποντίκι εκφράζουν χαμηλά επίπεδα ifnlr1. Επιπλέον, χρησιμοποιώντας ένα ποντίκι αναφοράς για την έκφραση του ifnlr1, το οποίο εκφράζει tdTomato όταν εκφράζεται ο ifnlr1, διαπιστώσαμε ότι μετά από διέγερση με IFN-λ2 τα σπληνικά Tom+ B λεμφοκύτταρα δείχνουν ενισχυμένη έκφραση των oas1 και mx1 αλλά όχι των isg15 ή ip10, υποδεικνύοντας ότι ένα υποσύνολο των Β λεμφοκυττάρων του ποντικού ανταποκρίνονται απευθείας στην IFN-λ2 υπερεκφράζοντας μια συγκεκριμένη ομάδα γονιδίων επαγόμενων από ιντερφερόνες. Επίσης δείξαμε ότι εκτός από τη σπλήνα, τα Β-λεμφοκύτταρα που εκφράζουν ifnlr1 υπάρχουν -με διαφορετικές συχνότητες- στο μυελό των οστών, στα Μονοπυρηνικά Κύτταρα Περιφερικού Αίματος, στα Peyer’s Patches, στην περιτοναϊκή κοιλότητα και στους περιφερικούς και μεσεντερικούς λεμφαδένες. Επιπλέον, δείξαμε ότι το R848 ήταν μοναδικά ικανό να οδηγήσει σε ισχυρή αύξηση της έκφρασης του ifnlr1. Με περαιτέρω διερεύνηση αυτού του αποτελέσματος, εντοπίσαμε έναν πληθυσμό που προέκυψε από την διέγερση με R848, που φέρει ενδιάμεση έκφραση tdTomato στις 16 ώρες και ο οποίος αυξήθηκε στις 46 ώρες μετά τη διέγερση. Είναι ενδιαφέρον ότι τα δεδομένα μας, υποδηλώνουν ότι αυτός ο πληθυσμός B λεμφοκυττάρων με ενδιάμεση έκφραση tdTomato είναι σε θέση να ανταποκριθεί στη διέγερση με IFN-λ2. Παραδόξως, δείξαμε ότι τουλάχιστον ένα ποσοστό του πληθυσμού B λεμφοκυττάρων με ενδιάμεση έκφραση tdTomato προέρχεται από τα Tom- Β λεμφοκύτταρα έπειτα από διέγερση με R848. Τέλος, δείξαμε ότι η IFN-λ2 ενίσχυσε συγκεκριμένα την παραγωγή IL-6 που προκαλείται από την διέγερση με R848 αλλά όχι από LPS, υποδεικνύοντας έναν ειδικό ρόλο της σηματοδότησης των ιντερφερονών τύπου ΙΙΙ στις επαγόμενες από R848 αποκρίσεις των Β λεμφοκυττάρων.","Type III IFNs or IFN-λs, which are the most recently characterized members of IFN family, are important regulators of innate and adaptive immunity. In humans there are three members in IFN-λ family: IFNλ1 (IL-29), IFNλ2 (IL28A) and IFNλ3 (IL28B). Recently, due to a frameshift mutation in the IFNλ3 locus, a new type III IFN was characterized known as IFN-λ4. In mice, the family of type III IFNs consists of two members- IFNλ2 (IL28A) and IFNλ3 (IL28B).Type III IFNs, signal through the unique heterodimeric receptor IFNLR1-IL10Rβ, leading to the induction of a specific gene set known as Interferon Stimulated Genes (ISGs) without though the activation of pro-inflammatory genes. The IFNLR1 subunit, unlike IL10Rβ subunit, which is ubiquitously expressed, shows restrictive expression among the different cell types explaining the tissue specific antiviral activity of type III IFNs. So far, little is known about the role of type III IFN system in B cells. Contrary to what is known, we are the first to show that mouse B cells are able to express low levels of ifnlr1. Additionally, by using our reporter mouse for ifnlr1, which expresses tdTomato when ifnlr1 is expressed, we found that upon IFN-λ stimulation splenic Tom+ B cells show enhanced expression of oas1 and mx1 but not isg15 or ip10, indicating that a subset of mouse B cells directly responds to IFN-λ by up-regulating a specific ISG signature. Interestingly, we showed that apart from the spleen, ifnlr1-expressing B cells are present -at varying frequencies- in the bone marrow, Peripheral Blood Mononuclear Cells (PBMCs), Peyer’s Patches, peritoneal cavity, peripheral LNs and mesenteric LNs (mLN). Moreover, we showed that R848 was uniquely able to lead to robust up-regulation of ifnlr1. By further investigating that effect, we identified an R848-induced population with intermediate tomato expression at 16h, which was increased at 46h post stimulation. Interestingly, our data suggest that this Tomint B cell population is able to respond to IFN-λ2 treatment. Surprisingly, we showed that at least a percentage of the Tomint B cell population that is induced upon R848 treatment derives from the up-regulation of ifnlr1 in Tom- B cells. Last but not least, we showed that IFN-λ2 was able to specifically boost R848- but not LPS-induced IL-6 production, indicating a select role for type III IFNs signaling in R848-driven mouse B cell responses."],"dc:identifier":["uoadl:2961675","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961675"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση του ρόλου των IFN-λ στα Β-λεμφοκύτταρα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:48Z"}