{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2961784"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2961784","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εξελίξεις της γονιδιακής θεραπείας στη νωτιαία μυϊκή ατροφία","abstract":"Η Νωτιαία Μυϊκή Ατροφία (Spinal Muscular Atrophy) είναι μία νευρομυϊκή διαταραχή που κληρονομείται με αυτοσωμικό υπολειπόμενο τρόπο. Χαρακτηρίζεται από τον εκφυλισμό των πρόσθιων κεράτων των άλφα κινητικών νευρώνων του νωτιαίου μυελού με αποτέλεσμα τη συμμετρική μυϊκή αδυναμία και ατροφία των κινητικών μυών, ενώ σπάνια εμπλέκονται άλλα όργανα ή άλλο τμήμα του νευρικού συστήματος. Η συχνότητα της ετησίως εκτιμάται σε 1/10.000 γεννήσεις παγκοσμίως. H συχνότητα φορέων Καυκάσιας φυλής υπολογίζεται σε 1/35 και στους Αφροαμερικάνους σε 1/91. Στην Ελλάδα αποτελεί το τρίτο πιο συχνό γενετικό νόσημα. Οι ασθενείς ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου και την ηλικία εκδήλωσης συμπτωμάτων κατατάσσονται σε 5 τύπους με τον τύπο SMA 0 και SMA I να αποτελούν τους τύπους με την πιο βαριά κλινική εικόνα. Το 95% των περιπτώσεων της SMA οφείλονται στην ομόζυγη έλλειψη των εξωνίων 7 ή/και 8 του γονιδίου SMN1 το οποίο είναι υπεύθυνο για την παραγωγή της πρωτεΐνης SMN, το υπόλοιπο 5% οφείλεται σε σημειακές παραλλαγές. Στο 98% των περιπτώσεων το παθολογικό γονίδιο κληρονομείται από προηγούμενες γενιές, ενώ στο ~2% των περιπτώσεων μπορεί να εμφανιστεί η παραλλαγή για πρώτη φορά (de novo). Ένα δεύτερο SMN γονίδιο, το SMN2 τροποποιεί τη βαρύτητα της SMA. Συγκεκριμένα υπάρχει μία αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ της βαρύτητας της νόσου και του αριθμού των αντιγράφων του γονιδίου SMN2. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, η έγκαιρη διάγνωση είναι απαραίτητη για την πρόληψη της νόσου. Διεξάγεται μέσω εντοπισμού των φορέων σε οικογένειες με ιστορικό νόσου ή στο γενικό πληθυσμό και εφαρμογή προγεννητικού ελέγχου ή προεμφυτευτικής διάγνωσης. Στους ασθενείς με SMA παρέχονται συγκεκριμένα θεραπευτικά πρωτόκολλα με ανακουφιστικές και γενετικές παρεμβάσεις και στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Από τις πιο σημαντικές εξελίξεις για παιδιά με SMA μετά την έγκριση της πρώτης γενετικής θεραπείας με το σκεύασμα Nusinersen, ήταν η έγκριση από τον FDA, το 2019, της πρώτης γονιδιακής θεραπείας με το onasemnogene abeparvovec-xioi (εμπορική ονομασία Zolgensma). Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα, παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση προσδόκιμου επιβίωσης στην πλειοψηφία των παιδιών με SMA που τους χορηγήθηκε το zolgensma. Διαπιστώθηκε ότι η έγκαιρη θεραπεία σε προσυμπτωματικούς ασθενείς, είχε ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη επιβίωση και βελτιωμένη κινητική λειτουργία σε σύγκριση με συμπτωματικούς ασθενείς. Επίσης, μέσω έμμεσης σύγκρισης του nusinersen με το zolgensma διαπιστώθηκε ότι το δεύτερο φαίνεται να εμφανίζει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα αναφορικά με την επιβίωση και την κινητική λειτουργία. Τέλος, εξετάστηκε ο κίνδυνος ηπατοτοξικότητας με τη χορήγηση zolgensma και διαπιστώθηκε ότι μπορεί να μειωθεί με την κατάλληλη ιατρική παρακολούθηση και παρέμβαση. Εν κατακλείδι, παρόλο που υπάρχει ένα μεγάλο άλμα στη θεραπευτική αντιμετώπισης της SMA, δεν έχει κατορθωθεί η ίαση της. Προς το παρόν η καλύτερη θεραπευτική αντιμετώπιση είναι η πρόληψη.","abstract_html":"Η Νωτιαία Μυϊκή Ατροφία (Spinal Muscular Atrophy) είναι μία νευρομυϊκή διαταραχή που κληρονομείται με αυτοσωμικό υπολειπόμενο τρόπο. Χαρακτηρίζεται από τον εκφυλισμό των πρόσθιων κεράτων των άλφα κινητικών νευρώνων του νωτιαίου μυελού με αποτέλεσμα τη συμμετρική μυϊκή αδυναμία και ατροφία των κινητικών μυών, ενώ σπάνια εμπλέκονται άλλα όργανα ή άλλο τμήμα του νευρικού συστήματος. Η συχνότητα της ετησίως εκτιμάται σε 1/10.000 γεννήσεις παγκοσμίως. H συχνότητα φορέων Καυκάσιας φυλής υπολογίζεται σε 1/35 και στους Αφροαμερικάνους σε 1/91. Στην Ελλάδα αποτελεί το τρίτο πιο συχνό γενετικό νόσημα. Οι ασθενείς ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου και την ηλικία εκδήλωσης συμπτωμάτων κατατάσσονται σε 5 τύπους με τον τύπο SMA 0 και SMA I να αποτελούν τους τύπους με την πιο βαριά κλινική εικόνα. Το 95% των περιπτώσεων της SMA οφείλονται στην ομόζυγη έλλειψη των εξωνίων 7 ή/και 8 του γονιδίου SMN1 το οποίο είναι υπεύθυνο για την παραγωγή της πρωτεΐνης SMN, το υπόλοιπο 5% οφείλεται σε σημειακές παραλλαγές. Στο 98% των περιπτώσεων το παθολογικό γονίδιο κληρονομείται από προηγούμενες γενιές, ενώ στο ~2% των περιπτώσεων μπορεί να εμφανιστεί η παραλλαγή για πρώτη φορά (de novo). Ένα δεύτερο SMN γονίδιο, το SMN2 τροποποιεί τη βαρύτητα της SMA. Συγκεκριμένα υπάρχει μία αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ της βαρύτητας της νόσου και του αριθμού των αντιγράφων του γονιδίου SMN2. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, η έγκαιρη διάγνωση είναι απαραίτητη για την πρόληψη της νόσου. Διεξάγεται μέσω εντοπισμού των φορέων σε οικογένειες με ιστορικό νόσου ή στο γενικό πληθυσμό και εφαρμογή προγεννητικού ελέγχου ή προεμφυτευτικής διάγνωσης. Στους ασθενείς με SMA παρέχονται συγκεκριμένα θεραπευτικά πρωτόκολλα με ανακουφιστικές και γενετικές παρεμβάσεις και στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Από τις πιο σημαντικές εξελίξεις για παιδιά με SMA μετά την έγκριση της πρώτης γενετικής θεραπείας με το σκεύασμα Nusinersen, ήταν η έγκριση από τον FDA, το 2019, της πρώτης γονιδιακής θεραπείας με το onasemnogene abeparvovec-xioi (εμπορική ονομασία Zolgensma). Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα, παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση προσδόκιμου επιβίωσης στην πλειοψηφία των παιδιών με SMA που τους χορηγήθηκε το zolgensma. Διαπιστώθηκε ότι η έγκαιρη θεραπεία σε προσυμπτωματικούς ασθενείς, είχε ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη επιβίωση και βελτιωμένη κινητική λειτουργία σε σύγκριση με συμπτωματικούς ασθενείς. Επίσης, μέσω έμμεσης σύγκρισης του nusinersen με το zolgensma διαπιστώθηκε ότι το δεύτερο φαίνεται να εμφανίζει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα αναφορικά με την επιβίωση και την κινητική λειτουργία. Τέλος, εξετάστηκε ο κίνδυνος ηπατοτοξικότητας με τη χορήγηση zolgensma και διαπιστώθηκε ότι μπορεί να μειωθεί με την κατάλληλη ιατρική παρακολούθηση και παρέμβαση. Εν κατακλείδι, παρόλο που υπάρχει ένα μεγάλο άλμα στη θεραπευτική αντιμετώπισης της SMA, δεν έχει κατορθωθεί η ίαση της. Προς το παρόν η καλύτερη θεραπευτική αντιμετώπιση είναι η πρόληψη.","abstract_has_math":false,"creators":["Σαλαγιάννη Χρυσάνθη-Αγγελική","Salagianni Chrysanthi-Angeliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:48Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2961784"],"render_values":[{"text":"uoadl:2961784","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961784","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961784","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2961784","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σαλαγιάννη Χρυσάνθη-Αγγελική","Salagianni Chrysanthi-Angeliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2961784","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961784"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Νωτιαία Μυϊκή Ατροφία (Spinal Muscular Atrophy) είναι μία νευρομυϊκή διαταραχή που κληρονομείται με αυτοσωμικό υπολειπόμενο τρόπο. Χαρακτηρίζεται από τον εκφυλισμό των πρόσθιων κεράτων των άλφα κινητικών νευρώνων του νωτιαίου μυελού με αποτέλεσμα τη συμμετρική μυϊκή αδυναμία και ατροφία των κινητικών μυών, ενώ σπάνια εμπλέκονται άλλα όργανα ή άλλο τμήμα του νευρικού συστήματος. Η συχνότητα της ετησίως εκτιμάται σε 1/10.000 γεννήσεις παγκοσμίως. H συχνότητα φορέων Καυκάσιας φυλής υπολογίζεται σε 1/35 και στους Αφροαμερικάνους σε 1/91. Στην Ελλάδα αποτελεί το τρίτο πιο συχνό γενετικό νόσημα. Οι ασθενείς ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου και την ηλικία εκδήλωσης συμπτωμάτων κατατάσσονται σε 5 τύπους με τον τύπο SMA 0 και SMA I να αποτελούν τους τύπους με την πιο βαριά κλινική εικόνα. Το 95% των περιπτώσεων της SMA οφείλονται στην ομόζυγη έλλειψη των εξωνίων 7 ή/και 8 του γονιδίου SMN1 το οποίο είναι υπεύθυνο για την παραγωγή της πρωτεΐνης SMN, το υπόλοιπο 5% οφείλεται σε σημειακές παραλλαγές. Στο 98% των περιπτώσεων το παθολογικό γονίδιο κληρονομείται από προηγούμενες γενιές, ενώ στο ~2% των περιπτώσεων μπορεί να εμφανιστεί η παραλλαγή για πρώτη φορά (de novo). Ένα δεύτερο SMN γονίδιο, το SMN2 τροποποιεί τη βαρύτητα της SMA. Συγκεκριμένα υπάρχει μία αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ της βαρύτητας της νόσου και του αριθμού των αντιγράφων του γονιδίου SMN2. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, η έγκαιρη διάγνωση είναι απαραίτητη για την πρόληψη της νόσου. Διεξάγεται μέσω εντοπισμού των φορέων σε οικογένειες με ιστορικό νόσου ή στο γενικό πληθυσμό και εφαρμογή προγεννητικού ελέγχου ή προεμφυτευτικής διάγνωσης. Στους ασθενείς με SMA παρέχονται συγκεκριμένα θεραπευτικά πρωτόκολλα με ανακουφιστικές και γενετικές παρεμβάσεις και στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Από τις πιο σημαντικές εξελίξεις για παιδιά με SMA μετά την έγκριση της πρώτης γενετικής θεραπείας με το σκεύασμα Nusinersen, ήταν η έγκριση από τον FDA, το 2019, της πρώτης γονιδιακής θεραπείας με το onasemnogene abeparvovec-xioi (εμπορική ονομασία Zolgensma). Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα, παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση προσδόκιμου επιβίωσης στην πλειοψηφία των παιδιών με SMA που τους χορηγήθηκε το zolgensma. Διαπιστώθηκε ότι η έγκαιρη θεραπεία σε προσυμπτωματικούς ασθενείς, είχε ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη επιβίωση και βελτιωμένη κινητική λειτουργία σε σύγκριση με συμπτωματικούς ασθενείς. Επίσης, μέσω έμμεσης σύγκρισης του nusinersen με το zolgensma διαπιστώθηκε ότι το δεύτερο φαίνεται να εμφανίζει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα αναφορικά με την επιβίωση και την κινητική λειτουργία. Τέλος, εξετάστηκε ο κίνδυνος ηπατοτοξικότητας με τη χορήγηση zolgensma και διαπιστώθηκε ότι μπορεί να μειωθεί με την κατάλληλη ιατρική παρακολούθηση και παρέμβαση. Εν κατακλείδι, παρόλο που υπάρχει ένα μεγάλο άλμα στη θεραπευτική αντιμετώπισης της SMA, δεν έχει κατορθωθεί η ίαση της. Προς το παρόν η καλύτερη θεραπευτική αντιμετώπιση είναι η πρόληψη.","Spinal muscular atrophy is a neuromuscular disorder with an autosomal recessive mode of inheritance. It is characterized by degeneration of the anterior horns, the alpha neurons of the spinal cord resulting in symmetrical muscle weakness and atrophy of the motor muscles, while other organs or other parts of the nervous system are rarely involved. It’s frequency is estimated at 1/10.000 births worldwide. The incidence of Caucasian carriers is estimated at 1/35 and in African Americans at 1/91. In Greece it is the third most common genetic disease. Patients, according to the severity of the disease and the age of onset of symptoms, are classified into 5 subcategories. The type SMA 0 and SMA Ι are the types with the most severe clinical picture. It is reported that 95% of SMA cases are due to the homogeneous deletions of exons 7 and/ or 8 of the SMN1 gene which is responsible for the production of SMN protein, while 5% of pathogenic variants are caused by single nucleotide variations (SNVs). In the 98% of the cases the the paathogenic variant is inherited, while in 2% the cases it is not inherited and therefore considered de novo. A second SMN gene, SMN2, modifies the severity of SMA. In particular, there is an inverse relationship between the severity of the disease and the number of copies of the SMN2 gene. Given the above, early diagnosis is essential for the prevention of the disease. Early diagnosis can be performed through prenatal screening or preimplantation diagnosis (in cases of IVF), and carrier detection of carriers in families with a history of disease or the general population. Additionally after the birth of an affected child early diagnosis is essential for treatment protocols provided to individuals with SMA aimed at improving their quality of life. One of the most important developments for children with SMA, after the approval of the first genetic treatment with Nusinersen, was in 2019, the approval by the FDA of the first gene therapy with the preparation onasmnogene abeparvovec-xioi (Zolgensma). According to the results so far, there has been a significant increase in life expectancy in the majority of children with SMA that were given zolgensma. Early treatment with zolgensma in pre-symptomatic patients was found to result in greater survival and improved cognitive function compared to symptomatic ones. Indirect comparison of Nusinersen with zolgensma revealed that the latter seems to show greater efficiency in terms of survival and motor function. Finally, the risk of hepatotoxicity due to the administration of zolgensma was examined, and it was found that it can be reduced with appropriate medical monitoring and intervention. In conclusion, although there is a big leap in the treatment of SMA, its cure has not been achieved. At present the best treatment is prevention."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εξελίξεις της γονιδιακής θεραπείας στη νωτιαία μυϊκή ατροφία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σαλαγιάννη Χρυσάνθη-Αγγελική","Salagianni Chrysanthi-Angeliki"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η Νωτιαία Μυϊκή Ατροφία (Spinal Muscular Atrophy) είναι μία νευρομυϊκή διαταραχή που κληρονομείται με αυτοσωμικό υπολειπόμενο τρόπο. Χαρακτηρίζεται από τον εκφυλισμό των πρόσθιων κεράτων των άλφα κινητικών νευρώνων του νωτιαίου μυελού με αποτέλεσμα τη συμμετρική μυϊκή αδυναμία και ατροφία των κινητικών μυών, ενώ σπάνια εμπλέκονται άλλα όργανα ή άλλο τμήμα του νευρικού συστήματος. Η συχνότητα της ετησίως εκτιμάται σε 1/10.000 γεννήσεις παγκοσμίως. H συχνότητα φορέων Καυκάσιας φυλής υπολογίζεται σε 1/35 και στους Αφροαμερικάνους σε 1/91. Στην Ελλάδα αποτελεί το τρίτο πιο συχνό γενετικό νόσημα. Οι ασθενείς ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου και την ηλικία εκδήλωσης συμπτωμάτων κατατάσσονται σε 5 τύπους με τον τύπο SMA 0 και SMA I να αποτελούν τους τύπους με την πιο βαριά κλινική εικόνα. Το 95% των περιπτώσεων της SMA οφείλονται στην ομόζυγη έλλειψη των εξωνίων 7 ή/και 8 του γονιδίου SMN1 το οποίο είναι υπεύθυνο για την παραγωγή της πρωτεΐνης SMN, το υπόλοιπο 5% οφείλεται σε σημειακές παραλλαγές. Στο 98% των περιπτώσεων το παθολογικό γονίδιο κληρονομείται από προηγούμενες γενιές, ενώ στο ~2% των περιπτώσεων μπορεί να εμφανιστεί η παραλλαγή για πρώτη φορά (de novo). Ένα δεύτερο SMN γονίδιο, το SMN2 τροποποιεί τη βαρύτητα της SMA. Συγκεκριμένα υπάρχει μία αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ της βαρύτητας της νόσου και του αριθμού των αντιγράφων του γονιδίου SMN2. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, η έγκαιρη διάγνωση είναι απαραίτητη για την πρόληψη της νόσου. Διεξάγεται μέσω εντοπισμού των φορέων σε οικογένειες με ιστορικό νόσου ή στο γενικό πληθυσμό και εφαρμογή προγεννητικού ελέγχου ή προεμφυτευτικής διάγνωσης. Στους ασθενείς με SMA παρέχονται συγκεκριμένα θεραπευτικά πρωτόκολλα με ανακουφιστικές και γενετικές παρεμβάσεις και στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Από τις πιο σημαντικές εξελίξεις για παιδιά με SMA μετά την έγκριση της πρώτης γενετικής θεραπείας με το σκεύασμα Nusinersen, ήταν η έγκριση από τον FDA, το 2019, της πρώτης γονιδιακής θεραπείας με το onasemnogene abeparvovec-xioi (εμπορική ονομασία Zolgensma). Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα, παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση προσδόκιμου επιβίωσης στην πλειοψηφία των παιδιών με SMA που τους χορηγήθηκε το zolgensma. Διαπιστώθηκε ότι η έγκαιρη θεραπεία σε προσυμπτωματικούς ασθενείς, είχε ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη επιβίωση και βελτιωμένη κινητική λειτουργία σε σύγκριση με συμπτωματικούς ασθενείς. Επίσης, μέσω έμμεσης σύγκρισης του nusinersen με το zolgensma διαπιστώθηκε ότι το δεύτερο φαίνεται να εμφανίζει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα αναφορικά με την επιβίωση και την κινητική λειτουργία. Τέλος, εξετάστηκε ο κίνδυνος ηπατοτοξικότητας με τη χορήγηση zolgensma και διαπιστώθηκε ότι μπορεί να μειωθεί με την κατάλληλη ιατρική παρακολούθηση και παρέμβαση. Εν κατακλείδι, παρόλο που υπάρχει ένα μεγάλο άλμα στη θεραπευτική αντιμετώπισης της SMA, δεν έχει κατορθωθεί η ίαση της. Προς το παρόν η καλύτερη θεραπευτική αντιμετώπιση είναι η πρόληψη.","Spinal muscular atrophy is a neuromuscular disorder with an autosomal recessive mode of inheritance. It is characterized by degeneration of the anterior horns, the alpha neurons of the spinal cord resulting in symmetrical muscle weakness and atrophy of the motor muscles, while other organs or other parts of the nervous system are rarely involved. It’s frequency is estimated at 1/10.000 births worldwide. The incidence of Caucasian carriers is estimated at 1/35 and in African Americans at 1/91. In Greece it is the third most common genetic disease. Patients, according to the severity of the disease and the age of onset of symptoms, are classified into 5 subcategories. The type SMA 0 and SMA Ι are the types with the most severe clinical picture. It is reported that 95% of SMA cases are due to the homogeneous deletions of exons 7 and/ or 8 of the SMN1 gene which is responsible for the production of SMN protein, while 5% of pathogenic variants are caused by single nucleotide variations (SNVs). In the 98% of the cases the the paathogenic variant is inherited, while in 2% the cases it is not inherited and therefore considered de novo. A second SMN gene, SMN2, modifies the severity of SMA. In particular, there is an inverse relationship between the severity of the disease and the number of copies of the SMN2 gene. Given the above, early diagnosis is essential for the prevention of the disease. Early diagnosis can be performed through prenatal screening or preimplantation diagnosis (in cases of IVF), and carrier detection of carriers in families with a history of disease or the general population. Additionally after the birth of an affected child early diagnosis is essential for treatment protocols provided to individuals with SMA aimed at improving their quality of life. One of the most important developments for children with SMA, after the approval of the first genetic treatment with Nusinersen, was in 2019, the approval by the FDA of the first gene therapy with the preparation onasmnogene abeparvovec-xioi (Zolgensma). According to the results so far, there has been a significant increase in life expectancy in the majority of children with SMA that were given zolgensma. Early treatment with zolgensma in pre-symptomatic patients was found to result in greater survival and improved cognitive function compared to symptomatic ones. Indirect comparison of Nusinersen with zolgensma revealed that the latter seems to show greater efficiency in terms of survival and motor function. Finally, the risk of hepatotoxicity due to the administration of zolgensma was examined, and it was found that it can be reduced with appropriate medical monitoring and intervention. In conclusion, although there is a big leap in the treatment of SMA, its cure has not been achieved. At present the best treatment is prevention."],"dc:identifier":["uoadl:2961784","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961784"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εξελίξεις της γονιδιακής θεραπείας στη νωτιαία μυϊκή ατροφία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:48Z"}