{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2961864"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2961864","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Endoleak Ic following fenestrated and branched EVAR","abstract":"Η εισαγωγή της ενδαγγειακής αποκατάστασης ανευρυσματων (EVAR) στη δεκαετία του 1990, άλλαξε ριζικά τη θεραπεία για τους περισσότερους ασθενείς με νόσο ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Τα τελευταία χρόνια, η ανάπτυξη των FEVAR και BEVAR επέτρεψε τη θεραπεία ενός ευρέος φάσματος παθήσεων της αορτής, συμπεριλαμβανομένων των παρανεφρικών και υπερνεφρικών ανευρυσμάτων, ανευρυσμάτων θωρακικής αορτής και της νόσου του διαχωρισμού. Αυτές οι εξελίξεις στην ενδοαγγειακή χειρουργική προωθήθηκαν από μια ποικιλία αναφορών που υπογραμμίζουν τον μειωμένο κίνδυνο επιπλοκών και μετεγχειρητικής θνησιμότητας σε σύγκριση με την ανοικτή χειρουργική αποκατάσταση. Η επιτυχία του EVAR ορίζεται ως ο πλήρης αποκλεισμός ανευρύσματος με επιτυχημένη τοποθέτηση του μοσχεύματος και των πλάγιων κλάδων. Οι τεχνικές των FEVAR και BEVAR παρουσιάζονται με πολλά υποσχόμενα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, ισάξια με των EVAR. Παρόλο που, τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα δεν είναι ακόμα καλά γνωστά, δημιουργείται ανησυχία σχετικά με τις δευτερογενείς επανεπεμβάσεις λόγω μεγαλύτερης ανατομικής πολυπλοκότητας που σχετίζεται με την εξέλιξη των αγγειακών παθήσεων. Στην πραγματικότητα, οι δευτερεύουσες παρεμβάσεις υπολογίζονται μεταξύ 2 και 37% και περιλαμβάνουν την εκφύλιση της αορτής, τον διαχωρισμό σκελών, απόφραξη σκελών και πλάγιων κλάδων, καθώς και ενδοδιαγυγές. Το FEVAR και το BEVAR αποτελούνται από πολύπλοκες αρθρωτές συσκευές με πολλαπλά στοιχεία. Ως αποτέλεσμα, συχνά παρατηρούνται ενδοδιαφυγές με τις ενδοδιαφυγές των αγγείων στόχων να εμφανίζονται πιο συχνά. Ο Jain et al πρότειναν μια ταξινόμηση ενδοδιαφυγών που όριζαν ενδοδιαφυγή τύπου IC ως την ανεπαρκή σφράγιση του άπω τμήματος του μοσχεύματος και του αγγείου -στόχου. Οι ενδοδιαφυγές αγγείων -στόχων συνήθως απεικονίζονται με αγγειογραφία υπολογιστικής τομογραφίας (CTA) και πολλές από αυτές υποχωρούν αυθόρμητα. Ωστόσο, οι επίμονες ενδοδιαφυγές έχουν ως αποτέλεσμα τη διεύρυνση του σάκου και ως εκ τούτου ο κίνδυνος ρήξης αυξάνεται και απαιτείται επανεπέμβαση. Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι να προσδιοριστεί η συχνότητα και οι παράγοντες κινδύνου της ενδοδιαφυγής τύπου IC μετά από παρεμβάσεις FEVAR και BEVAR.","abstract_html":"Η εισαγωγή της ενδαγγειακής αποκατάστασης ανευρυσματων (EVAR) στη δεκαετία του 1990, άλλαξε ριζικά τη θεραπεία για τους περισσότερους ασθενείς με νόσο ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Τα τελευταία χρόνια, η ανάπτυξη των FEVAR και BEVAR επέτρεψε τη θεραπεία ενός ευρέος φάσματος παθήσεων της αορτής, συμπεριλαμβανομένων των παρανεφρικών και υπερνεφρικών ανευρυσμάτων, ανευρυσμάτων θωρακικής αορτής και της νόσου του διαχωρισμού. Αυτές οι εξελίξεις στην ενδοαγγειακή χειρουργική προωθήθηκαν από μια ποικιλία αναφορών που υπογραμμίζουν τον μειωμένο κίνδυνο επιπλοκών και μετεγχειρητικής θνησιμότητας σε σύγκριση με την ανοικτή χειρουργική αποκατάσταση. Η επιτυχία του EVAR ορίζεται ως ο πλήρης αποκλεισμός ανευρύσματος με επιτυχημένη τοποθέτηση του μοσχεύματος και των πλάγιων κλάδων. Οι τεχνικές των FEVAR και BEVAR παρουσιάζονται με πολλά υποσχόμενα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, ισάξια με των EVAR. Παρόλο που, τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα δεν είναι ακόμα καλά γνωστά, δημιουργείται ανησυχία σχετικά με τις δευτερογενείς επανεπεμβάσεις λόγω μεγαλύτερης ανατομικής πολυπλοκότητας που σχετίζεται με την εξέλιξη των αγγειακών παθήσεων. Στην πραγματικότητα, οι δευτερεύουσες παρεμβάσεις υπολογίζονται μεταξύ 2 και 37% και περιλαμβάνουν την εκφύλιση της αορτής, τον διαχωρισμό σκελών, απόφραξη σκελών και πλάγιων κλάδων, καθώς και ενδοδιαγυγές. Το FEVAR και το BEVAR αποτελούνται από πολύπλοκες αρθρωτές συσκευές με πολλαπλά στοιχεία. Ως αποτέλεσμα, συχνά παρατηρούνται ενδοδιαφυγές με τις ενδοδιαφυγές των αγγείων στόχων να εμφανίζονται πιο συχνά. Ο Jain et al πρότειναν μια ταξινόμηση ενδοδιαφυγών που όριζαν ενδοδιαφυγή τύπου IC ως την ανεπαρκή σφράγιση του άπω τμήματος του μοσχεύματος και του αγγείου -στόχου. Οι ενδοδιαφυγές αγγείων -στόχων συνήθως απεικονίζονται με αγγειογραφία υπολογιστικής τομογραφίας (CTA) και πολλές από αυτές υποχωρούν αυθόρμητα. Ωστόσο, οι επίμονες ενδοδιαφυγές έχουν ως αποτέλεσμα τη διεύρυνση του σάκου και ως εκ τούτου ο κίνδυνος ρήξης αυξάνεται και απαιτείται επανεπέμβαση. Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι να προσδιοριστεί η συχνότητα και οι παράγοντες κινδύνου της ενδοδιαφυγής τύπου IC μετά από παρεμβάσεις FEVAR και BEVAR.","abstract_has_math":false,"creators":["Σκοτσιμάρα Αντωνία","Skotsimara Antonia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:48Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2961864"],"render_values":[{"text":"uoadl:2961864","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961864","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961864","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2961864","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σκοτσιμάρα Αντωνία","Skotsimara Antonia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2961864","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961864"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εισαγωγή της ενδαγγειακής αποκατάστασης ανευρυσματων (EVAR) στη δεκαετία του 1990, άλλαξε ριζικά τη θεραπεία για τους περισσότερους ασθενείς με νόσο ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Τα τελευταία χρόνια, η ανάπτυξη των FEVAR και BEVAR επέτρεψε τη θεραπεία ενός ευρέος φάσματος παθήσεων της αορτής, συμπεριλαμβανομένων των παρανεφρικών και υπερνεφρικών ανευρυσμάτων, ανευρυσμάτων θωρακικής αορτής και της νόσου του διαχωρισμού. Αυτές οι εξελίξεις στην ενδοαγγειακή χειρουργική προωθήθηκαν από μια ποικιλία αναφορών που υπογραμμίζουν τον μειωμένο κίνδυνο επιπλοκών και μετεγχειρητικής θνησιμότητας σε σύγκριση με την ανοικτή χειρουργική αποκατάσταση. Η επιτυχία του EVAR ορίζεται ως ο πλήρης αποκλεισμός ανευρύσματος με επιτυχημένη τοποθέτηση του μοσχεύματος και των πλάγιων κλάδων. Οι τεχνικές των FEVAR και BEVAR παρουσιάζονται με πολλά υποσχόμενα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, ισάξια με των EVAR. Παρόλο που, τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα δεν είναι ακόμα καλά γνωστά, δημιουργείται ανησυχία σχετικά με τις δευτερογενείς επανεπεμβάσεις λόγω μεγαλύτερης ανατομικής πολυπλοκότητας που σχετίζεται με την εξέλιξη των αγγειακών παθήσεων. Στην πραγματικότητα, οι δευτερεύουσες παρεμβάσεις υπολογίζονται μεταξύ 2 και 37% και περιλαμβάνουν την εκφύλιση της αορτής, τον διαχωρισμό σκελών, απόφραξη σκελών και πλάγιων κλάδων, καθώς και ενδοδιαγυγές. Το FEVAR και το BEVAR αποτελούνται από πολύπλοκες αρθρωτές συσκευές με πολλαπλά στοιχεία. Ως αποτέλεσμα, συχνά παρατηρούνται ενδοδιαφυγές με τις ενδοδιαφυγές των αγγείων στόχων να εμφανίζονται πιο συχνά. Ο Jain et al πρότειναν μια ταξινόμηση ενδοδιαφυγών που όριζαν ενδοδιαφυγή τύπου IC ως την ανεπαρκή σφράγιση του άπω τμήματος του μοσχεύματος και του αγγείου -στόχου. Οι ενδοδιαφυγές αγγείων -στόχων συνήθως απεικονίζονται με αγγειογραφία υπολογιστικής τομογραφίας (CTA) και πολλές από αυτές υποχωρούν αυθόρμητα. Ωστόσο, οι επίμονες ενδοδιαφυγές έχουν ως αποτέλεσμα τη διεύρυνση του σάκου και ως εκ τούτου ο κίνδυνος ρήξης αυξάνεται και απαιτείται επανεπέμβαση. Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι να προσδιοριστεί η συχνότητα και οι παράγοντες κινδύνου της ενδοδιαφυγής τύπου IC μετά από παρεμβάσεις FEVAR και BEVAR.","The introduction of endovascular aneurysm repair (EVAR) in the 1990s, radically changed the treatment for most patients with abdominal aortic aneurysm disease. In recent years, the development of fenestrated and branched endovascular repair (FEVAR / BEVAR) permitted the treatment of a wide spectrum of aortic pathologies, including juxtarenal and pararenal aneurysms, thoracabdominal aneurysms and dissection related disease. These advances in endovascular surgery have been promoted by a variety of reports that highlight the decreased risk of complications and and postoperative mortality rated when compared with open surgery repair. Technical success of fenestrated and branched EVAR is defined as the complete aneurysm exclusion with successful placement of the aortic stent graft and the side branches component. FEVAR and BEVAR are presented with promising short term outcomes, equal to EVAR. Although, longer term outcomes are not still well known and a concern arises regarding secondary reinterventions (SI) due to greater anatomic and device related complexity, vascular disease progression, intimal hyperplasia and pulse and respiratory movements. In fact, secondary interventions are estimated between 2 to 37% and include aortic degeneration, component separation, limb and branch vessel occlusion, as well as endoleaks. FEVAR and BEVAR consist of complex modular devices with multiple components. As a result, endoleaks are frequently observed with target vessel endoleaks appearing more common. Jain et al proposed a classification of endoleaks that defined type IC endoleak as the inadequate seal of the distal aspect of the bridging stent graft and the native target vessel. There are only a few documentations regarding the incidence of type IC endoleak as well as its natural history, results and indications for treatment. Target vessel endoleaks are usually visualized on computed tomography angiography (CTA) and many of them resolve spontaneously. However, persistent endoleaks result in sac enlargement and as a result rupture risk is increased and reintervention is required. The purpose of this study is to determine the incidence and the risk factors of type IC endoleak after FEVAR and BEVAR interventions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Endoleak Ic following fenestrated and branched EVAR"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σκοτσιμάρα Αντωνία","Skotsimara Antonia"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η εισαγωγή της ενδαγγειακής αποκατάστασης ανευρυσματων (EVAR) στη δεκαετία του 1990, άλλαξε ριζικά τη θεραπεία για τους περισσότερους ασθενείς με νόσο ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Τα τελευταία χρόνια, η ανάπτυξη των FEVAR και BEVAR επέτρεψε τη θεραπεία ενός ευρέος φάσματος παθήσεων της αορτής, συμπεριλαμβανομένων των παρανεφρικών και υπερνεφρικών ανευρυσμάτων, ανευρυσμάτων θωρακικής αορτής και της νόσου του διαχωρισμού. Αυτές οι εξελίξεις στην ενδοαγγειακή χειρουργική προωθήθηκαν από μια ποικιλία αναφορών που υπογραμμίζουν τον μειωμένο κίνδυνο επιπλοκών και μετεγχειρητικής θνησιμότητας σε σύγκριση με την ανοικτή χειρουργική αποκατάσταση. Η επιτυχία του EVAR ορίζεται ως ο πλήρης αποκλεισμός ανευρύσματος με επιτυχημένη τοποθέτηση του μοσχεύματος και των πλάγιων κλάδων. Οι τεχνικές των FEVAR και BEVAR παρουσιάζονται με πολλά υποσχόμενα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, ισάξια με των EVAR. Παρόλο που, τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα δεν είναι ακόμα καλά γνωστά, δημιουργείται ανησυχία σχετικά με τις δευτερογενείς επανεπεμβάσεις λόγω μεγαλύτερης ανατομικής πολυπλοκότητας που σχετίζεται με την εξέλιξη των αγγειακών παθήσεων. Στην πραγματικότητα, οι δευτερεύουσες παρεμβάσεις υπολογίζονται μεταξύ 2 και 37% και περιλαμβάνουν την εκφύλιση της αορτής, τον διαχωρισμό σκελών, απόφραξη σκελών και πλάγιων κλάδων, καθώς και ενδοδιαγυγές. Το FEVAR και το BEVAR αποτελούνται από πολύπλοκες αρθρωτές συσκευές με πολλαπλά στοιχεία. Ως αποτέλεσμα, συχνά παρατηρούνται ενδοδιαφυγές με τις ενδοδιαφυγές των αγγείων στόχων να εμφανίζονται πιο συχνά. Ο Jain et al πρότειναν μια ταξινόμηση ενδοδιαφυγών που όριζαν ενδοδιαφυγή τύπου IC ως την ανεπαρκή σφράγιση του άπω τμήματος του μοσχεύματος και του αγγείου -στόχου. Οι ενδοδιαφυγές αγγείων -στόχων συνήθως απεικονίζονται με αγγειογραφία υπολογιστικής τομογραφίας (CTA) και πολλές από αυτές υποχωρούν αυθόρμητα. Ωστόσο, οι επίμονες ενδοδιαφυγές έχουν ως αποτέλεσμα τη διεύρυνση του σάκου και ως εκ τούτου ο κίνδυνος ρήξης αυξάνεται και απαιτείται επανεπέμβαση. Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι να προσδιοριστεί η συχνότητα και οι παράγοντες κινδύνου της ενδοδιαφυγής τύπου IC μετά από παρεμβάσεις FEVAR και BEVAR.","The introduction of endovascular aneurysm repair (EVAR) in the 1990s, radically changed the treatment for most patients with abdominal aortic aneurysm disease. In recent years, the development of fenestrated and branched endovascular repair (FEVAR / BEVAR) permitted the treatment of a wide spectrum of aortic pathologies, including juxtarenal and pararenal aneurysms, thoracabdominal aneurysms and dissection related disease. These advances in endovascular surgery have been promoted by a variety of reports that highlight the decreased risk of complications and and postoperative mortality rated when compared with open surgery repair. Technical success of fenestrated and branched EVAR is defined as the complete aneurysm exclusion with successful placement of the aortic stent graft and the side branches component. FEVAR and BEVAR are presented with promising short term outcomes, equal to EVAR. Although, longer term outcomes are not still well known and a concern arises regarding secondary reinterventions (SI) due to greater anatomic and device related complexity, vascular disease progression, intimal hyperplasia and pulse and respiratory movements. In fact, secondary interventions are estimated between 2 to 37% and include aortic degeneration, component separation, limb and branch vessel occlusion, as well as endoleaks. FEVAR and BEVAR consist of complex modular devices with multiple components. As a result, endoleaks are frequently observed with target vessel endoleaks appearing more common. Jain et al proposed a classification of endoleaks that defined type IC endoleak as the inadequate seal of the distal aspect of the bridging stent graft and the native target vessel. There are only a few documentations regarding the incidence of type IC endoleak as well as its natural history, results and indications for treatment. Target vessel endoleaks are usually visualized on computed tomography angiography (CTA) and many of them resolve spontaneously. However, persistent endoleaks result in sac enlargement and as a result rupture risk is increased and reintervention is required. The purpose of this study is to determine the incidence and the risk factors of type IC endoleak after FEVAR and BEVAR interventions."],"dc:identifier":["uoadl:2961864","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2961864"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Endoleak Ic following fenestrated and branched EVAR"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:48Z"}