{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2962582"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2962582","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Απόψεις ενήλικων ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 για την ανθρωποκεντρική φροντίδα ή/και αντιμετώπιση","abstract":"ΣΚΟΠΟΣ: Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 2 (ΣΔΤ2) είναι ένα πολυπαραγοντικό νόσημα και η αντιμετώπισή του στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην αυτοδιαχείριση. Η ανθρωποκεντρική φροντίδα αποτελεί τον προτεινόμενο τρόπο διαχείρισης του Σακχαρώδη Διαβήτη (ΣΔ) τα τελευταία χρόνια. Στην Ελλάδα οι απόψεις των ατόμων με ΣΔΤ2 για την ανθρωποκεντρική φροντίδα έχουν μελετηθεί από μόνο 2 έρευνες στις οποίες συμμετείχαν αποκλειστικά νοσηλευόμενα άτομα. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση των απόψεων των ενήλικων ατόμων με ΣΔΤ2 σχετικά με την ανθρωποκεντρική φροντίδα στην Ελλάδα. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Διεξήχθη συγχρονική, μη πειραματική μελέτη. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη χρήση ηλεκτρονικών ερωτηματολογίων. Κάθε ερωτηματολόγιο αποτελείται από τα κοινωνικοδημογραφικά στοιχεία, το διαβητικό προφίλ και 2 εργαλεία μέτρησης που μεταφράστηκαν στην ελληνική γλώσσα. Τα μεταφρασμένα ερωτηματολόγια είναι το Patient Assessment of Care for Chronic Conditions+ (PACIC+) και το Diabetes Treatment Satisfaction Questionnaire (DTSQ). Το PACIC+ έχει πέντε υποκλίμακες, οι οποίες αντιστοιχούν στα 6 κύρια χαρακτηριστικά του Μοντέλου Χρόνιας Φροντίδας (ΜΧΦ). Το DTSQ αποτελείται από 2 υποκλίμακες, οι οποίες είναι η ικανοποίηση από το θεραπευτικό σχήμα και η επιβάρυνση από υπεργλυκαιμία/υπογλυκαιμία. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στην έρευνα συμμετείχαν 192 άτομα με ΣΔΤ2. Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων ήταν απόφοιτοι Πανεπιστημίου/ΤΕΙ (35,4%) και κατοικούσαν σε πόλη (83,2%). Μόνο το 25,1% των ατόμων με ΣΔΤ2 έχει παρακολουθήσει εκπαιδευτικό πρόγραμμα για την αυτοδιαχείριση του ΣΔ και παρατηρήθηκε ότι η παρακολούθηση τέτοιου προγράμματος βελτιώνει την ικανοποίηση των συμμετεχόντων από το θεραπευτικό σχήμα (p>0,054). Ακόμα, δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στη συσχέτιση ανάμεσα στην ικανοποίηση των ατόμων με ΣΔΤ2 από το θεραπευτικό σχήμα και του είδους της αντιδιαβητικής αγωγής που λαμβάνουν (P>0,876). Επιπλέον, τα άτομα με ΣΔΤ2 ανέφεραν ότι δεν είναι αποδέκτες ενθάρρυνσης από τους επαγγελματίες υγείας ώστε να συμμετέχουν ενεργά στη φροντίδα τους. Επίσης, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ του θεραπευτικού σχήματος με το φύλο (p>0,143) και το εκπαιδευτικό επίπεδο των ατόμων με ΣΔΤ2 (p>0,932). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Είναι απαραίτητο τα άτομα με ΣΔΤ2 να συμμετέχουν κατά μεγαλύτερο βαθμό σε εκπαιδευτικά προγράμματα για την αυτοδιαχείριση του νοσήματος. Το περιεχόμενο των προγραμμάτων αυτών προτείνεται να δίνει έμφαση στη διαχείριση της υπεργλυκαιμίας καθώς και των συννοσηροτήτων. Ακόμη, υπάρχει ανάγκη εκπαίδευσης των επαγγελματιών υγείας στις δεξιότητες επικοινωνίας, στην υποστήριξη για λήψη αποφάσεων και σε στρατηγικές επίλυσης προβλημάτων. Αφού εκπαιδευτούν τα άτομα με ΣΔΤ2 και οι επαγγελματίες υγείας, θα βελτιωθεί η συνεργασία των δύο πλευρών και επομένως θα προκύψουν καλύτερα θεραπευτικά αποτελέσματα για τα άτομα με ΣΔΤ2.","abstract_html":"ΣΚΟΠΟΣ: Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 2 (ΣΔΤ2) είναι ένα πολυπαραγοντικό νόσημα και η αντιμετώπισή του στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην αυτοδιαχείριση. Η ανθρωποκεντρική φροντίδα αποτελεί τον προτεινόμενο τρόπο διαχείρισης του Σακχαρώδη Διαβήτη (ΣΔ) τα τελευταία χρόνια. Στην Ελλάδα οι απόψεις των ατόμων με ΣΔΤ2 για την ανθρωποκεντρική φροντίδα έχουν μελετηθεί από μόνο 2 έρευνες στις οποίες συμμετείχαν αποκλειστικά νοσηλευόμενα άτομα. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση των απόψεων των ενήλικων ατόμων με ΣΔΤ2 σχετικά με την ανθρωποκεντρική φροντίδα στην Ελλάδα. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Διεξήχθη συγχρονική, μη πειραματική μελέτη. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη χρήση ηλεκτρονικών ερωτηματολογίων. Κάθε ερωτηματολόγιο αποτελείται από τα κοινωνικοδημογραφικά στοιχεία, το διαβητικό προφίλ και 2 εργαλεία μέτρησης που μεταφράστηκαν στην ελληνική γλώσσα. Τα μεταφρασμένα ερωτηματολόγια είναι το Patient Assessment of Care for Chronic Conditions+ (PACIC+) και το Diabetes Treatment Satisfaction Questionnaire (DTSQ). Το PACIC+ έχει πέντε υποκλίμακες, οι οποίες αντιστοιχούν στα 6 κύρια χαρακτηριστικά του Μοντέλου Χρόνιας Φροντίδας (ΜΧΦ). Το DTSQ αποτελείται από 2 υποκλίμακες, οι οποίες είναι η ικανοποίηση από το θεραπευτικό σχήμα και η επιβάρυνση από υπεργλυκαιμία/υπογλυκαιμία. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στην έρευνα συμμετείχαν 192 άτομα με ΣΔΤ2. Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων ήταν απόφοιτοι Πανεπιστημίου/ΤΕΙ (35,4%) και κατοικούσαν σε πόλη (83,2%). Μόνο το 25,1% των ατόμων με ΣΔΤ2 έχει παρακολουθήσει εκπαιδευτικό πρόγραμμα για την αυτοδιαχείριση του ΣΔ και παρατηρήθηκε ότι η παρακολούθηση τέτοιου προγράμματος βελτιώνει την ικανοποίηση των συμμετεχόντων από το θεραπευτικό σχήμα (p&gt;0,054). Ακόμα, δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στη συσχέτιση ανάμεσα στην ικανοποίηση των ατόμων με ΣΔΤ2 από το θεραπευτικό σχήμα και του είδους της αντιδιαβητικής αγωγής που λαμβάνουν (P&gt;0,876). Επιπλέον, τα άτομα με ΣΔΤ2 ανέφεραν ότι δεν είναι αποδέκτες ενθάρρυνσης από τους επαγγελματίες υγείας ώστε να συμμετέχουν ενεργά στη φροντίδα τους. Επίσης, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ του θεραπευτικού σχήματος με το φύλο (p&gt;0,143) και το εκπαιδευτικό επίπεδο των ατόμων με ΣΔΤ2 (p&gt;0,932). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Είναι απαραίτητο τα άτομα με ΣΔΤ2 να συμμετέχουν κατά μεγαλύτερο βαθμό σε εκπαιδευτικά προγράμματα για την αυτοδιαχείριση του νοσήματος. Το περιεχόμενο των προγραμμάτων αυτών προτείνεται να δίνει έμφαση στη διαχείριση της υπεργλυκαιμίας καθώς και των συννοσηροτήτων. Ακόμη, υπάρχει ανάγκη εκπαίδευσης των επαγγελματιών υγείας στις δεξιότητες επικοινωνίας, στην υποστήριξη για λήψη αποφάσεων και σε στρατηγικές επίλυσης προβλημάτων. Αφού εκπαιδευτούν τα άτομα με ΣΔΤ2 και οι επαγγελματίες υγείας, θα βελτιωθεί η συνεργασία των δύο πλευρών και επομένως θα προκύψουν καλύτερα θεραπευτικά αποτελέσματα για τα άτομα με ΣΔΤ2.","abstract_has_math":false,"creators":["Ποδηματά Φωτεινή-Θεοφανώ","Podimata Foteini-Theofano"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:52Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2962582"],"render_values":[{"text":"uoadl:2962582","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2962582","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2962582","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2962582","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ποδηματά Φωτεινή-Θεοφανώ","Podimata Foteini-Theofano"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2962582","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2962582"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΣΚΟΠΟΣ: Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 2 (ΣΔΤ2) είναι ένα πολυπαραγοντικό νόσημα και η αντιμετώπισή του στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην αυτοδιαχείριση. Η ανθρωποκεντρική φροντίδα αποτελεί τον προτεινόμενο τρόπο διαχείρισης του Σακχαρώδη Διαβήτη (ΣΔ) τα τελευταία χρόνια. Στην Ελλάδα οι απόψεις των ατόμων με ΣΔΤ2 για την ανθρωποκεντρική φροντίδα έχουν μελετηθεί από μόνο 2 έρευνες στις οποίες συμμετείχαν αποκλειστικά νοσηλευόμενα άτομα. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση των απόψεων των ενήλικων ατόμων με ΣΔΤ2 σχετικά με την ανθρωποκεντρική φροντίδα στην Ελλάδα. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Διεξήχθη συγχρονική, μη πειραματική μελέτη. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη χρήση ηλεκτρονικών ερωτηματολογίων. Κάθε ερωτηματολόγιο αποτελείται από τα κοινωνικοδημογραφικά στοιχεία, το διαβητικό προφίλ και 2 εργαλεία μέτρησης που μεταφράστηκαν στην ελληνική γλώσσα. Τα μεταφρασμένα ερωτηματολόγια είναι το Patient Assessment of Care for Chronic Conditions+ (PACIC+) και το Diabetes Treatment Satisfaction Questionnaire (DTSQ). Το PACIC+ έχει πέντε υποκλίμακες, οι οποίες αντιστοιχούν στα 6 κύρια χαρακτηριστικά του Μοντέλου Χρόνιας Φροντίδας (ΜΧΦ). Το DTSQ αποτελείται από 2 υποκλίμακες, οι οποίες είναι η ικανοποίηση από το θεραπευτικό σχήμα και η επιβάρυνση από υπεργλυκαιμία/υπογλυκαιμία. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στην έρευνα συμμετείχαν 192 άτομα με ΣΔΤ2. Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων ήταν απόφοιτοι Πανεπιστημίου/ΤΕΙ (35,4%) και κατοικούσαν σε πόλη (83,2%). Μόνο το 25,1% των ατόμων με ΣΔΤ2 έχει παρακολουθήσει εκπαιδευτικό πρόγραμμα για την αυτοδιαχείριση του ΣΔ και παρατηρήθηκε ότι η παρακολούθηση τέτοιου προγράμματος βελτιώνει την ικανοποίηση των συμμετεχόντων από το θεραπευτικό σχήμα (p>0,054). Ακόμα, δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στη συσχέτιση ανάμεσα στην ικανοποίηση των ατόμων με ΣΔΤ2 από το θεραπευτικό σχήμα και του είδους της αντιδιαβητικής αγωγής που λαμβάνουν (P>0,876). Επιπλέον, τα άτομα με ΣΔΤ2 ανέφεραν ότι δεν είναι αποδέκτες ενθάρρυνσης από τους επαγγελματίες υγείας ώστε να συμμετέχουν ενεργά στη φροντίδα τους. Επίσης, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ του θεραπευτικού σχήματος με το φύλο (p>0,143) και το εκπαιδευτικό επίπεδο των ατόμων με ΣΔΤ2 (p>0,932). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Είναι απαραίτητο τα άτομα με ΣΔΤ2 να συμμετέχουν κατά μεγαλύτερο βαθμό σε εκπαιδευτικά προγράμματα για την αυτοδιαχείριση του νοσήματος. Το περιεχόμενο των προγραμμάτων αυτών προτείνεται να δίνει έμφαση στη διαχείριση της υπεργλυκαιμίας καθώς και των συννοσηροτήτων. Ακόμη, υπάρχει ανάγκη εκπαίδευσης των επαγγελματιών υγείας στις δεξιότητες επικοινωνίας, στην υποστήριξη για λήψη αποφάσεων και σε στρατηγικές επίλυσης προβλημάτων. Αφού εκπαιδευτούν τα άτομα με ΣΔΤ2 και οι επαγγελματίες υγείας, θα βελτιωθεί η συνεργασία των δύο πλευρών και επομένως θα προκύψουν καλύτερα θεραπευτικά αποτελέσματα για τα άτομα με ΣΔΤ2.","OBJECTIVE: Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) is a multifactorial disease and its treatment is based on self-management to a large extent. Patient-centered care constitutes the recommended form of management of Diabetes Mellitus (DM) in recent years. The views of Greek adults on patient-centered care have only been investigated by 2 studies, in which participants were exclusively hospitalized people. The purpose of this research is to explore the opinions of adults with T2DM toward patient-centered care in Greece. METHOD: A cross-sectional, non-experimental study took place. The data were collected using online questionnaires. Each questionnaire is comprised of socio-demographic factors, diabetic profile and two measurement tools that were translated into Greek. The translated questionnaires are the Patient Assessment of Care for Chronic Conditions+ (PACIC+) and the Diabetes Treatment Satisfaction Questionnaire (DTSQ). The PACIC+ has five subscales that account for six main characteristics of Chronic Care Model (CCM). The DTSQ consists of two subscales that are the treatment satisfaction and the burden from hyperglycemia/hypoglycemia. RESULTS: One hundred ninety-two people with T2DM participated in the study. The majority of people were college graduates (35.4%) and resided in cities (83.2%). Only 25.1% of people with T2DM have participated in diabetes self-management educational programmes and it was observed to improve treatment satisfaction of participants (p>0.054). Also, a statistically significant difference was not found in correlation between the treatment satisfaction of people with T2DM and the type of diabetic medication that they take (P>0.0876). In addition, people with T2DM reported that they are not encouraged by healthcare professionals to actively participate in their own care. Moreover, a statistically significant correlation was not observed between the type of diabetic medication and the gender (p>0.143), the education level of participants (P>0.0932). CONCLUSIONS: It is essential that people with T2DM participate in diabetes self-management educational programmes to a larger extent. The programmes' content is recommended to focus on the management of hyperglycemia and comorbidities. Furthermore, it is a necessity that health professionals are trained in communication skills, support of decision-making and problem-solving strategies. Once people with T2DM and health professionals are educated, their collaboration will be improved and therefore there will be better treatment results for people with T2DM."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Απόψεις ενήλικων ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 για την ανθρωποκεντρική φροντίδα ή/και αντιμετώπιση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ποδηματά Φωτεινή-Θεοφανώ","Podimata Foteini-Theofano"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["ΣΚΟΠΟΣ: Ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 2 (ΣΔΤ2) είναι ένα πολυπαραγοντικό νόσημα και η αντιμετώπισή του στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην αυτοδιαχείριση. Η ανθρωποκεντρική φροντίδα αποτελεί τον προτεινόμενο τρόπο διαχείρισης του Σακχαρώδη Διαβήτη (ΣΔ) τα τελευταία χρόνια. Στην Ελλάδα οι απόψεις των ατόμων με ΣΔΤ2 για την ανθρωποκεντρική φροντίδα έχουν μελετηθεί από μόνο 2 έρευνες στις οποίες συμμετείχαν αποκλειστικά νοσηλευόμενα άτομα. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση των απόψεων των ενήλικων ατόμων με ΣΔΤ2 σχετικά με την ανθρωποκεντρική φροντίδα στην Ελλάδα. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Διεξήχθη συγχρονική, μη πειραματική μελέτη. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη χρήση ηλεκτρονικών ερωτηματολογίων. Κάθε ερωτηματολόγιο αποτελείται από τα κοινωνικοδημογραφικά στοιχεία, το διαβητικό προφίλ και 2 εργαλεία μέτρησης που μεταφράστηκαν στην ελληνική γλώσσα. Τα μεταφρασμένα ερωτηματολόγια είναι το Patient Assessment of Care for Chronic Conditions+ (PACIC+) και το Diabetes Treatment Satisfaction Questionnaire (DTSQ). Το PACIC+ έχει πέντε υποκλίμακες, οι οποίες αντιστοιχούν στα 6 κύρια χαρακτηριστικά του Μοντέλου Χρόνιας Φροντίδας (ΜΧΦ). Το DTSQ αποτελείται από 2 υποκλίμακες, οι οποίες είναι η ικανοποίηση από το θεραπευτικό σχήμα και η επιβάρυνση από υπεργλυκαιμία/υπογλυκαιμία. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στην έρευνα συμμετείχαν 192 άτομα με ΣΔΤ2. Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων ήταν απόφοιτοι Πανεπιστημίου/ΤΕΙ (35,4%) και κατοικούσαν σε πόλη (83,2%). Μόνο το 25,1% των ατόμων με ΣΔΤ2 έχει παρακολουθήσει εκπαιδευτικό πρόγραμμα για την αυτοδιαχείριση του ΣΔ και παρατηρήθηκε ότι η παρακολούθηση τέτοιου προγράμματος βελτιώνει την ικανοποίηση των συμμετεχόντων από το θεραπευτικό σχήμα (p>0,054). Ακόμα, δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στη συσχέτιση ανάμεσα στην ικανοποίηση των ατόμων με ΣΔΤ2 από το θεραπευτικό σχήμα και του είδους της αντιδιαβητικής αγωγής που λαμβάνουν (P>0,876). Επιπλέον, τα άτομα με ΣΔΤ2 ανέφεραν ότι δεν είναι αποδέκτες ενθάρρυνσης από τους επαγγελματίες υγείας ώστε να συμμετέχουν ενεργά στη φροντίδα τους. Επίσης, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ του θεραπευτικού σχήματος με το φύλο (p>0,143) και το εκπαιδευτικό επίπεδο των ατόμων με ΣΔΤ2 (p>0,932). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Είναι απαραίτητο τα άτομα με ΣΔΤ2 να συμμετέχουν κατά μεγαλύτερο βαθμό σε εκπαιδευτικά προγράμματα για την αυτοδιαχείριση του νοσήματος. Το περιεχόμενο των προγραμμάτων αυτών προτείνεται να δίνει έμφαση στη διαχείριση της υπεργλυκαιμίας καθώς και των συννοσηροτήτων. Ακόμη, υπάρχει ανάγκη εκπαίδευσης των επαγγελματιών υγείας στις δεξιότητες επικοινωνίας, στην υποστήριξη για λήψη αποφάσεων και σε στρατηγικές επίλυσης προβλημάτων. Αφού εκπαιδευτούν τα άτομα με ΣΔΤ2 και οι επαγγελματίες υγείας, θα βελτιωθεί η συνεργασία των δύο πλευρών και επομένως θα προκύψουν καλύτερα θεραπευτικά αποτελέσματα για τα άτομα με ΣΔΤ2.","OBJECTIVE: Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) is a multifactorial disease and its treatment is based on self-management to a large extent. Patient-centered care constitutes the recommended form of management of Diabetes Mellitus (DM) in recent years. The views of Greek adults on patient-centered care have only been investigated by 2 studies, in which participants were exclusively hospitalized people. The purpose of this research is to explore the opinions of adults with T2DM toward patient-centered care in Greece. METHOD: A cross-sectional, non-experimental study took place. The data were collected using online questionnaires. Each questionnaire is comprised of socio-demographic factors, diabetic profile and two measurement tools that were translated into Greek. The translated questionnaires are the Patient Assessment of Care for Chronic Conditions+ (PACIC+) and the Diabetes Treatment Satisfaction Questionnaire (DTSQ). The PACIC+ has five subscales that account for six main characteristics of Chronic Care Model (CCM). The DTSQ consists of two subscales that are the treatment satisfaction and the burden from hyperglycemia/hypoglycemia. RESULTS: One hundred ninety-two people with T2DM participated in the study. The majority of people were college graduates (35.4%) and resided in cities (83.2%). Only 25.1% of people with T2DM have participated in diabetes self-management educational programmes and it was observed to improve treatment satisfaction of participants (p>0.054). Also, a statistically significant difference was not found in correlation between the treatment satisfaction of people with T2DM and the type of diabetic medication that they take (P>0.0876). In addition, people with T2DM reported that they are not encouraged by healthcare professionals to actively participate in their own care. Moreover, a statistically significant correlation was not observed between the type of diabetic medication and the gender (p>0.143), the education level of participants (P>0.0932). CONCLUSIONS: It is essential that people with T2DM participate in diabetes self-management educational programmes to a larger extent. The programmes' content is recommended to focus on the management of hyperglycemia and comorbidities. Furthermore, it is a necessity that health professionals are trained in communication skills, support of decision-making and problem-solving strategies. Once people with T2DM and health professionals are educated, their collaboration will be improved and therefore there will be better treatment results for people with T2DM."],"dc:identifier":["uoadl:2962582","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2962582"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Απόψεις ενήλικων ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 για την ανθρωποκεντρική φροντίδα ή/και αντιμετώπιση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:52Z"}