{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2962586"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2962586","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ενδείξεις νεοεπικουρικής χημειοθεραπείας στον εξαιρέσιμο καρκίνο του παγκρέατος","abstract":"Ο καρκίνος του παγκρέατος θεωρείται παγκοσμίως μία από τις πλέον θανατηφόρες μορφές καρκίνων, ενώ η 5 ετής επιβίωση παραμένει χαμηλή και ανέρχεται στο 9% για όλα τα στάδια της νόσου. Η νόσος παρουσιάζει γεωγραφική κατανομή και διακυμαίνεται μεταξύ των πληθυσμών και των φύλων. Στην αύξηση της επίπτωσης της νόσου στον γενικό πληθυσμό, πέραν από τους γενετικούς παράγοντες έχουν συμβάλλει σημαντικά η έκθεση σε διάφορους χημικούς παράγοντες, το κάπνισμα, ο σακχαρώδης διαβήτης και η παχυσαρκία. Σημαντικό ρόλο στη πρώιμη διάγνωση της νόσου διαδραματίζουν η αξονική τομογραφία και το ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα. Όμως παρά την βελτίωση των διαγνωστικών μέσων, οι περισσότεροι ασθενείς προσέρχονται με μεταστατική νόσο παρουσιάζοντας υψηλή αντίσταση στην χημειοθεραπεία. Περίπου το 20% των ασθενών με πορογενές αδενοκαρκίνωμα παγκρέατος διαγιγνώσκεται με εξαιρέσιμη ή οριακά εξαιρέσιμη νόσο. Παρά ταύτα η μόνη θεραπευτική προσέγγιση η οποία συμβάλλει στην αύξηση της επιβίωσης αποτελεί η χειρουργική εξαίρεση, ακολουθούμενη από επικουρική χημειοθεραπεία. Βέβαια η χειρουργική εξαίρεση δεν αρκεί και γι΄αυτό απαιτείται να επιτευχθεί πλήρης εκτομή της νόσου ( R0 εκτομή ), χωρίς παρουσία μικροσκοπικής νόσου. Επίσης από το σύνολο των ασθενών που θα υποβληθούν σε παγρεατεκτομή, μόνο οι μισοί θα λάβουν επικουρική χημειοθεραπεία και σε αυτό συμβάλλει η αυξημένη επίπτωση των μετεγχειρητικών επιπλοκών. Αν και η αποδεκτή θεραπεία για τον καρκίνο του παγκρέατος είναι η χειρουργική με την εφαρμογή επικουρικής χημειοθεραπείας, τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει πολλές κλινικές μελέτες για τον έλεγχο της αποτελεσματικότητας της νεοεπικουρικής χημειοθεραπείας στον εξαιρέσιμο καρκίνο του παγκρέατος. Οι μελέτες αυτές έχουν δείξει πως με την νεοεπικουρική χημειοθεραπεία αυξάνεται ο αριθμός των ασθενών που θα επωφεληθούν από την χημειοθεραπεία προεγχειρητικά , βελτιώνεται η συνολική επιβίωση των ασθενών, αυξάνεται το ποσοστό των R0 εκτομών, γίνεται πιο αποτελεσματικά η διάχυση της χημειοθεραπείας μέσω του ακέραιου αγγειακού δικτύου, αποστειρώνεται τοπικά το χειρουργικό πεδίο προλαμβάνοντας την διασπορά της νόσου διεγχειρητικά και μειώνεται η επίπτωση του παγκρεατικού συριγγίου.","abstract_html":"Ο καρκίνος του παγκρέατος θεωρείται παγκοσμίως μία από τις πλέον θανατηφόρες μορφές καρκίνων, ενώ η 5 ετής επιβίωση παραμένει χαμηλή και ανέρχεται στο 9% για όλα τα στάδια της νόσου. Η νόσος παρουσιάζει γεωγραφική κατανομή και διακυμαίνεται μεταξύ των πληθυσμών και των φύλων. Στην αύξηση της επίπτωσης της νόσου στον γενικό πληθυσμό, πέραν από τους γενετικούς παράγοντες έχουν συμβάλλει σημαντικά η έκθεση σε διάφορους χημικούς παράγοντες, το κάπνισμα, ο σακχαρώδης διαβήτης και η παχυσαρκία. Σημαντικό ρόλο στη πρώιμη διάγνωση της νόσου διαδραματίζουν η αξονική τομογραφία και το ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα. Όμως παρά την βελτίωση των διαγνωστικών μέσων, οι περισσότεροι ασθενείς προσέρχονται με μεταστατική νόσο παρουσιάζοντας υψηλή αντίσταση στην χημειοθεραπεία. Περίπου το 20% των ασθενών με πορογενές αδενοκαρκίνωμα παγκρέατος διαγιγνώσκεται με εξαιρέσιμη ή οριακά εξαιρέσιμη νόσο. Παρά ταύτα η μόνη θεραπευτική προσέγγιση η οποία συμβάλλει στην αύξηση της επιβίωσης αποτελεί η χειρουργική εξαίρεση, ακολουθούμενη από επικουρική χημειοθεραπεία. Βέβαια η χειρουργική εξαίρεση δεν αρκεί και γι΄αυτό απαιτείται να επιτευχθεί πλήρης εκτομή της νόσου ( R0 εκτομή ), χωρίς παρουσία μικροσκοπικής νόσου. Επίσης από το σύνολο των ασθενών που θα υποβληθούν σε παγρεατεκτομή, μόνο οι μισοί θα λάβουν επικουρική χημειοθεραπεία και σε αυτό συμβάλλει η αυξημένη επίπτωση των μετεγχειρητικών επιπλοκών. Αν και η αποδεκτή θεραπεία για τον καρκίνο του παγκρέατος είναι η χειρουργική με την εφαρμογή επικουρικής χημειοθεραπείας, τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει πολλές κλινικές μελέτες για τον έλεγχο της αποτελεσματικότητας της νεοεπικουρικής χημειοθεραπείας στον εξαιρέσιμο καρκίνο του παγκρέατος. Οι μελέτες αυτές έχουν δείξει πως με την νεοεπικουρική χημειοθεραπεία αυξάνεται ο αριθμός των ασθενών που θα επωφεληθούν από την χημειοθεραπεία προεγχειρητικά , βελτιώνεται η συνολική επιβίωση των ασθενών, αυξάνεται το ποσοστό των R0 εκτομών, γίνεται πιο αποτελεσματικά η διάχυση της χημειοθεραπείας μέσω του ακέραιου αγγειακού δικτύου, αποστειρώνεται τοπικά το χειρουργικό πεδίο προλαμβάνοντας την διασπορά της νόσου διεγχειρητικά και μειώνεται η επίπτωση του παγκρεατικού συριγγίου.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπαλαλής Δημήτριος","Balalis Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:52Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2962586"],"render_values":[{"text":"uoadl:2962586","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2962586","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2962586","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2962586","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπαλαλής Δημήτριος","Balalis Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2962586","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2962586"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος του παγκρέατος θεωρείται παγκοσμίως μία από τις πλέον θανατηφόρες μορφές καρκίνων, ενώ η 5 ετής επιβίωση παραμένει χαμηλή και ανέρχεται στο 9% για όλα τα στάδια της νόσου. Η νόσος παρουσιάζει γεωγραφική κατανομή και διακυμαίνεται μεταξύ των πληθυσμών και των φύλων. Στην αύξηση της επίπτωσης της νόσου στον γενικό πληθυσμό, πέραν από τους γενετικούς παράγοντες έχουν συμβάλλει σημαντικά η έκθεση σε διάφορους χημικούς παράγοντες, το κάπνισμα, ο σακχαρώδης διαβήτης και η παχυσαρκία. Σημαντικό ρόλο στη πρώιμη διάγνωση της νόσου διαδραματίζουν η αξονική τομογραφία και το ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα. Όμως παρά την βελτίωση των διαγνωστικών μέσων, οι περισσότεροι ασθενείς προσέρχονται με μεταστατική νόσο παρουσιάζοντας υψηλή αντίσταση στην χημειοθεραπεία. Περίπου το 20% των ασθενών με πορογενές αδενοκαρκίνωμα παγκρέατος διαγιγνώσκεται με εξαιρέσιμη ή οριακά εξαιρέσιμη νόσο. Παρά ταύτα η μόνη θεραπευτική προσέγγιση η οποία συμβάλλει στην αύξηση της επιβίωσης αποτελεί η χειρουργική εξαίρεση, ακολουθούμενη από επικουρική χημειοθεραπεία. Βέβαια η χειρουργική εξαίρεση δεν αρκεί και γι΄αυτό απαιτείται να επιτευχθεί πλήρης εκτομή της νόσου ( R0 εκτομή ), χωρίς παρουσία μικροσκοπικής νόσου. Επίσης από το σύνολο των ασθενών που θα υποβληθούν σε παγρεατεκτομή, μόνο οι μισοί θα λάβουν επικουρική χημειοθεραπεία και σε αυτό συμβάλλει η αυξημένη επίπτωση των μετεγχειρητικών επιπλοκών. Αν και η αποδεκτή θεραπεία για τον καρκίνο του παγκρέατος είναι η χειρουργική με την εφαρμογή επικουρικής χημειοθεραπείας, τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει πολλές κλινικές μελέτες για τον έλεγχο της αποτελεσματικότητας της νεοεπικουρικής χημειοθεραπείας στον εξαιρέσιμο καρκίνο του παγκρέατος. Οι μελέτες αυτές έχουν δείξει πως με την νεοεπικουρική χημειοθεραπεία αυξάνεται ο αριθμός των ασθενών που θα επωφεληθούν από την χημειοθεραπεία προεγχειρητικά , βελτιώνεται η συνολική επιβίωση των ασθενών, αυξάνεται το ποσοστό των R0 εκτομών, γίνεται πιο αποτελεσματικά η διάχυση της χημειοθεραπείας μέσω του ακέραιου αγγειακού δικτύου, αποστειρώνεται τοπικά το χειρουργικό πεδίο προλαμβάνοντας την διασπορά της νόσου διεγχειρητικά και μειώνεται η επίπτωση του παγκρεατικού συριγγίου.","Pancreatic cancer is globally considered one of the most deadly cancers, while the 5 - year survival rate remains low and achieves 9% for all stages of disease. The disease expounds geographical distribution and varies among populations and genders. Apart from the genetic factors, the exposure to chemicals, cigarette, diabetes mellitus and obesity have greatly contributed to the increase in the impact of the disease among general population. The computed tomography (CT) and endoscopic ultrasound (EUS) play an important role in the early diagnosis of the disease. However, in spite of the improvement of diagnostic imaging, most of the patients in admission have metastatic disease, presenting high resistance in cancer chemotherapy. Approximately 20% of the patients with pancreatic ductal adenocarcinoma have resectable or borderline resectable disease. Albeit the only treatment that contributes to augment survival is surgical resection followed by adjuvant chemotherapy. Certainly surgical excision is not sufficient, so it demands that a complete resection of disease (R0 resection) should be accomplished , without microscopic disease. Moreover only half of the patients who undergo pancreatectomy actually receive adjuvant chemotherapy and heightened effect of post – surgical complications contributes to this. Although the appropriate treatment for pancreatic cancer is surgical resection with adjuvant chemotherapy, during the last two decades, many clinical trials have been performed , for the assessment of the response of resectable pancreatic cancer to neoadjuvant chemotherapy. These clinical trials have shown that neoadjuvant chemotherapy can increase the number of patients who can be benefited from chemotherapy preoperatively, the overall survival of patients is improved , the percentage of R0 resections is increased , the delivery of chemotherapy becomes more effective (through intact vascular network) the surgical field is locally sterilized preventing disease’s diaspora and the incidence of pancreatic fistula is decreased."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ενδείξεις νεοεπικουρικής χημειοθεραπείας στον εξαιρέσιμο καρκίνο του παγκρέατος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπαλαλής Δημήτριος","Balalis Dimitrios"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Ο καρκίνος του παγκρέατος θεωρείται παγκοσμίως μία από τις πλέον θανατηφόρες μορφές καρκίνων, ενώ η 5 ετής επιβίωση παραμένει χαμηλή και ανέρχεται στο 9% για όλα τα στάδια της νόσου. Η νόσος παρουσιάζει γεωγραφική κατανομή και διακυμαίνεται μεταξύ των πληθυσμών και των φύλων. Στην αύξηση της επίπτωσης της νόσου στον γενικό πληθυσμό, πέραν από τους γενετικούς παράγοντες έχουν συμβάλλει σημαντικά η έκθεση σε διάφορους χημικούς παράγοντες, το κάπνισμα, ο σακχαρώδης διαβήτης και η παχυσαρκία. Σημαντικό ρόλο στη πρώιμη διάγνωση της νόσου διαδραματίζουν η αξονική τομογραφία και το ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα. Όμως παρά την βελτίωση των διαγνωστικών μέσων, οι περισσότεροι ασθενείς προσέρχονται με μεταστατική νόσο παρουσιάζοντας υψηλή αντίσταση στην χημειοθεραπεία. Περίπου το 20% των ασθενών με πορογενές αδενοκαρκίνωμα παγκρέατος διαγιγνώσκεται με εξαιρέσιμη ή οριακά εξαιρέσιμη νόσο. Παρά ταύτα η μόνη θεραπευτική προσέγγιση η οποία συμβάλλει στην αύξηση της επιβίωσης αποτελεί η χειρουργική εξαίρεση, ακολουθούμενη από επικουρική χημειοθεραπεία. Βέβαια η χειρουργική εξαίρεση δεν αρκεί και γι΄αυτό απαιτείται να επιτευχθεί πλήρης εκτομή της νόσου ( R0 εκτομή ), χωρίς παρουσία μικροσκοπικής νόσου. Επίσης από το σύνολο των ασθενών που θα υποβληθούν σε παγρεατεκτομή, μόνο οι μισοί θα λάβουν επικουρική χημειοθεραπεία και σε αυτό συμβάλλει η αυξημένη επίπτωση των μετεγχειρητικών επιπλοκών. Αν και η αποδεκτή θεραπεία για τον καρκίνο του παγκρέατος είναι η χειρουργική με την εφαρμογή επικουρικής χημειοθεραπείας, τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει πολλές κλινικές μελέτες για τον έλεγχο της αποτελεσματικότητας της νεοεπικουρικής χημειοθεραπείας στον εξαιρέσιμο καρκίνο του παγκρέατος. Οι μελέτες αυτές έχουν δείξει πως με την νεοεπικουρική χημειοθεραπεία αυξάνεται ο αριθμός των ασθενών που θα επωφεληθούν από την χημειοθεραπεία προεγχειρητικά , βελτιώνεται η συνολική επιβίωση των ασθενών, αυξάνεται το ποσοστό των R0 εκτομών, γίνεται πιο αποτελεσματικά η διάχυση της χημειοθεραπείας μέσω του ακέραιου αγγειακού δικτύου, αποστειρώνεται τοπικά το χειρουργικό πεδίο προλαμβάνοντας την διασπορά της νόσου διεγχειρητικά και μειώνεται η επίπτωση του παγκρεατικού συριγγίου.","Pancreatic cancer is globally considered one of the most deadly cancers, while the 5 - year survival rate remains low and achieves 9% for all stages of disease. The disease expounds geographical distribution and varies among populations and genders. Apart from the genetic factors, the exposure to chemicals, cigarette, diabetes mellitus and obesity have greatly contributed to the increase in the impact of the disease among general population. The computed tomography (CT) and endoscopic ultrasound (EUS) play an important role in the early diagnosis of the disease. However, in spite of the improvement of diagnostic imaging, most of the patients in admission have metastatic disease, presenting high resistance in cancer chemotherapy. Approximately 20% of the patients with pancreatic ductal adenocarcinoma have resectable or borderline resectable disease. Albeit the only treatment that contributes to augment survival is surgical resection followed by adjuvant chemotherapy. Certainly surgical excision is not sufficient, so it demands that a complete resection of disease (R0 resection) should be accomplished , without microscopic disease. Moreover only half of the patients who undergo pancreatectomy actually receive adjuvant chemotherapy and heightened effect of post – surgical complications contributes to this. Although the appropriate treatment for pancreatic cancer is surgical resection with adjuvant chemotherapy, during the last two decades, many clinical trials have been performed , for the assessment of the response of resectable pancreatic cancer to neoadjuvant chemotherapy. These clinical trials have shown that neoadjuvant chemotherapy can increase the number of patients who can be benefited from chemotherapy preoperatively, the overall survival of patients is improved , the percentage of R0 resections is increased , the delivery of chemotherapy becomes more effective (through intact vascular network) the surgical field is locally sterilized preventing disease’s diaspora and the incidence of pancreatic fistula is decreased."],"dc:identifier":["uoadl:2962586","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2962586"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ενδείξεις νεοεπικουρικής χημειοθεραπείας στον εξαιρέσιμο καρκίνο του παγκρέατος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:52Z"}