{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2962698"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2962698","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ιστορία της νεογνικής αναζωογόνησης στην Αθήνα","abstract":"Η Αθήνα είναι μία πόλη με μακρά ιστορία. Οι θρησκευτικές και κοινωνικές αντιλήψεις, η επιρροή από ξένους κατακτητές και γειτονικούς λαούς καθώς και οι ιατρικές αντιλήψεις άλλων πολιτισμών διαμόρφωσαν την εξέλιξη της Ιατρικής και την ανάνηψη του νεκροφανούς νεογνού στη γέννηση. Στην ελληνική μυθολογία, η επιτυχής έκβαση του τοκετού είχε απασχολήσει ιδιαίτερα τους Έλληνες ενώ είχε εμφανή επιρροή στις μετέπειτα κοινωνίες και το Δυτικό πολιτισμό. Η αρχαία ελληνική ιατρική αποτέλεσε θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε και αναπτύχθηκε η σύγχρονη ιατρική με κορυφαία προσωπικότητα τον Ιπποκράτη. Στην αρχαία Αθήνα τον τοκετό εκτελούσαν οι μαίες. Για την ανάνηψη του νεκροφανούς νεογνού έκαναν άμελξη του ομφαλίου λώρου. Την εποχή χαρακτήριζε η υψηλή περιγεννητική θνησιμότητα αλλά και η έκθεση των νεογνών. Με την έλευση του Χριστιανισμού οι Αθηναίοι εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για ευτοκία και υγιή νεογνά στους Αγίους προστάτες. Η βυζαντινή περίοδος είναι και αυτή μία περίοδος υψηλής περιγεννητικής θνησιμότητας. Την περίοδο αυτή η ιατρική αποτελεί ένα κράμα δημώδους, ιερατικής και μαγικής ιατρικής. Οι επιστήμονες της ύστερης βυζαντινής εποχής διέθεταν πιο εκσυγχρονισμένες απόψεις για τις τραυματικές εμπειρίες του νεογνού όταν μεταβαίνει στο εξωμήτριο περιβάλλον. Η Βυζαντινή ιατρική χαρακτηρίστηκε για τη διαφύλαξη μεγάλου μέρους των αρχαίων ελληνικών συγγραμμάτων και από καλύτερες γνώσεις της ανατομίας και της φυσιολογίας. Κατά την οθωμανική περίοδο, τον τοκετό διεκπεραίωναν οι παραδοσιακές μαμές και αντιμετώπιζαν την πιθανή ασφυξία του νεογέννητου με πολλές τεχνικές όπως την εμφύσηση αέρα στόμα με στόμα. Το 19ο αιώνα, η ιστορία της νεογνικής ανάνηψης είναι συνδεδεμένη με την ιστορία του πανεπιστημίου, με τη δράση των καθηγητών της μαιευτικής καθώς και με τη λειτουργία του Δημόσιου μαιευτηρίου και της σχολής μαιών, ενώ γίνεται και απόπειρα συγγραφής του πρώτου ελληνικού παιδιατρικού βιβλίου με οδηγίες για την ανάνηψη του νεογνού. Τον 20ο αιώνα, με τη δημιουργία των μαιευτηρίων και τη συγγραφή βιβλίων για την επιμόρφωση των ιατρών και των μαιών, δίνονται οδηγίες για τη νεογνική ανάνηψη που στηρίζονται, κυρίως, σε μεθόδους ξένων ιατρών. Στο τέλος του 20ου αιώνα, οι τοκετοί γίνονται, κυρίως, στα μαιευτήρια τα οποία αποκτούν εξοπλισμό για την ανάνηψη. Η περιγεννητική θνησιμότητα μειώνεται ενώ αυξάνεται και νομοθετικά το όριο επιβίωσης των πρόωρων νεογνών.","abstract_html":"Η Αθήνα είναι μία πόλη με μακρά ιστορία. Οι θρησκευτικές και κοινωνικές αντιλήψεις, η επιρροή από ξένους κατακτητές και γειτονικούς λαούς καθώς και οι ιατρικές αντιλήψεις άλλων πολιτισμών διαμόρφωσαν την εξέλιξη της Ιατρικής και την ανάνηψη του νεκροφανούς νεογνού στη γέννηση. Στην ελληνική μυθολογία, η επιτυχής έκβαση του τοκετού είχε απασχολήσει ιδιαίτερα τους Έλληνες ενώ είχε εμφανή επιρροή στις μετέπειτα κοινωνίες και το Δυτικό πολιτισμό. Η αρχαία ελληνική ιατρική αποτέλεσε θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε και αναπτύχθηκε η σύγχρονη ιατρική με κορυφαία προσωπικότητα τον Ιπποκράτη. Στην αρχαία Αθήνα τον τοκετό εκτελούσαν οι μαίες. Για την ανάνηψη του νεκροφανούς νεογνού έκαναν άμελξη του ομφαλίου λώρου. Την εποχή χαρακτήριζε η υψηλή περιγεννητική θνησιμότητα αλλά και η έκθεση των νεογνών. Με την έλευση του Χριστιανισμού οι Αθηναίοι εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για ευτοκία και υγιή νεογνά στους Αγίους προστάτες. Η βυζαντινή περίοδος είναι και αυτή μία περίοδος υψηλής περιγεννητικής θνησιμότητας. Την περίοδο αυτή η ιατρική αποτελεί ένα κράμα δημώδους, ιερατικής και μαγικής ιατρικής. Οι επιστήμονες της ύστερης βυζαντινής εποχής διέθεταν πιο εκσυγχρονισμένες απόψεις για τις τραυματικές εμπειρίες του νεογνού όταν μεταβαίνει στο εξωμήτριο περιβάλλον. Η Βυζαντινή ιατρική χαρακτηρίστηκε για τη διαφύλαξη μεγάλου μέρους των αρχαίων ελληνικών συγγραμμάτων και από καλύτερες γνώσεις της ανατομίας και της φυσιολογίας. Κατά την οθωμανική περίοδο, τον τοκετό διεκπεραίωναν οι παραδοσιακές μαμές και αντιμετώπιζαν την πιθανή ασφυξία του νεογέννητου με πολλές τεχνικές όπως την εμφύσηση αέρα στόμα με στόμα. Το 19ο αιώνα, η ιστορία της νεογνικής ανάνηψης είναι συνδεδεμένη με την ιστορία του πανεπιστημίου, με τη δράση των καθηγητών της μαιευτικής καθώς και με τη λειτουργία του Δημόσιου μαιευτηρίου και της σχολής μαιών, ενώ γίνεται και απόπειρα συγγραφής του πρώτου ελληνικού παιδιατρικού βιβλίου με οδηγίες για την ανάνηψη του νεογνού. Τον 20ο αιώνα, με τη δημιουργία των μαιευτηρίων και τη συγγραφή βιβλίων για την επιμόρφωση των ιατρών και των μαιών, δίνονται οδηγίες για τη νεογνική ανάνηψη που στηρίζονται, κυρίως, σε μεθόδους ξένων ιατρών. Στο τέλος του 20ου αιώνα, οι τοκετοί γίνονται, κυρίως, στα μαιευτήρια τα οποία αποκτούν εξοπλισμό για την ανάνηψη. Η περιγεννητική θνησιμότητα μειώνεται ενώ αυξάνεται και νομοθετικά το όριο επιβίωσης των πρόωρων νεογνών.","abstract_has_math":false,"creators":["Βολάκη Παρασκευή","Volaki Paraskevi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:43:52Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2962698"],"render_values":[{"text":"uoadl:2962698","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2962698","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2962698","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2962698","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βολάκη Παρασκευή","Volaki Paraskevi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2962698","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2962698"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Αθήνα είναι μία πόλη με μακρά ιστορία. Οι θρησκευτικές και κοινωνικές αντιλήψεις, η επιρροή από ξένους κατακτητές και γειτονικούς λαούς καθώς και οι ιατρικές αντιλήψεις άλλων πολιτισμών διαμόρφωσαν την εξέλιξη της Ιατρικής και την ανάνηψη του νεκροφανούς νεογνού στη γέννηση. Στην ελληνική μυθολογία, η επιτυχής έκβαση του τοκετού είχε απασχολήσει ιδιαίτερα τους Έλληνες ενώ είχε εμφανή επιρροή στις μετέπειτα κοινωνίες και το Δυτικό πολιτισμό. Η αρχαία ελληνική ιατρική αποτέλεσε θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε και αναπτύχθηκε η σύγχρονη ιατρική με κορυφαία προσωπικότητα τον Ιπποκράτη. Στην αρχαία Αθήνα τον τοκετό εκτελούσαν οι μαίες. Για την ανάνηψη του νεκροφανούς νεογνού έκαναν άμελξη του ομφαλίου λώρου. Την εποχή χαρακτήριζε η υψηλή περιγεννητική θνησιμότητα αλλά και η έκθεση των νεογνών. Με την έλευση του Χριστιανισμού οι Αθηναίοι εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για ευτοκία και υγιή νεογνά στους Αγίους προστάτες. Η βυζαντινή περίοδος είναι και αυτή μία περίοδος υψηλής περιγεννητικής θνησιμότητας. Την περίοδο αυτή η ιατρική αποτελεί ένα κράμα δημώδους, ιερατικής και μαγικής ιατρικής. Οι επιστήμονες της ύστερης βυζαντινής εποχής διέθεταν πιο εκσυγχρονισμένες απόψεις για τις τραυματικές εμπειρίες του νεογνού όταν μεταβαίνει στο εξωμήτριο περιβάλλον. Η Βυζαντινή ιατρική χαρακτηρίστηκε για τη διαφύλαξη μεγάλου μέρους των αρχαίων ελληνικών συγγραμμάτων και από καλύτερες γνώσεις της ανατομίας και της φυσιολογίας. Κατά την οθωμανική περίοδο, τον τοκετό διεκπεραίωναν οι παραδοσιακές μαμές και αντιμετώπιζαν την πιθανή ασφυξία του νεογέννητου με πολλές τεχνικές όπως την εμφύσηση αέρα στόμα με στόμα. Το 19ο αιώνα, η ιστορία της νεογνικής ανάνηψης είναι συνδεδεμένη με την ιστορία του πανεπιστημίου, με τη δράση των καθηγητών της μαιευτικής καθώς και με τη λειτουργία του Δημόσιου μαιευτηρίου και της σχολής μαιών, ενώ γίνεται και απόπειρα συγγραφής του πρώτου ελληνικού παιδιατρικού βιβλίου με οδηγίες για την ανάνηψη του νεογνού. Τον 20ο αιώνα, με τη δημιουργία των μαιευτηρίων και τη συγγραφή βιβλίων για την επιμόρφωση των ιατρών και των μαιών, δίνονται οδηγίες για τη νεογνική ανάνηψη που στηρίζονται, κυρίως, σε μεθόδους ξένων ιατρών. Στο τέλος του 20ου αιώνα, οι τοκετοί γίνονται, κυρίως, στα μαιευτήρια τα οποία αποκτούν εξοπλισμό για την ανάνηψη. Η περιγεννητική θνησιμότητα μειώνεται ενώ αυξάνεται και νομοθετικά το όριο επιβίωσης των πρόωρων νεογνών.","Athens is a city with a long history. Religious and social perceptions, the influence of foreign conquerors and neighboring civilizations as well as the medical perceptions of other cultures shaped the evolution of Medicine and the revival of the apparently dead newborn at birth. In Greek mythology the successful outcome of childbirth was of particular concern to the Greeks while it had an obvious influence on later societies and Western culture. Ancient Greek medicine laid the foundations on which modern medicine was built and developed, led by Hippocrates. In ancient Athens, midwives performed childbirth. To resuscitate an apparently dead newborn, they milked the umbilical cord. The era was characterized by high perinatal mortality. With the advent of Christianity, the Athenians placed their hopes for well-being and healthy newborns in the Holy Protectors. The Byzantine period is also a period of high perinatal mortality. During this period, medicine is a mixture of folk, priestly and magical medicine. The scientists of the late Byzantine era had more modernized views on the traumatic experiences of the newborn when exposed to the extrauterine environment. Byzantine medicine was characterized by the preservation of much of the ancient Greek literature and by better knowledge of anatomy and physiology. During the Ottoman period, the midwives performed childbirth and they dealt with the possible asphyxia of the newborn with many techniques such as mouth-to-mouth breathing. In the 19th century, the history of neonatal resuscitation is connected with the history of the University, Professors of Obstetrics as well as with the operation of the Public maternity hospital and the midwifery school. An attempt is made to write the first Greek pediatric book with instructions for the resuscitation of the newborn. In the 20th century, with the construction of maternity hospitals and the writing of books for the training of doctors and midwives, instructions were given for neonatal resuscitation based mainly on methods suggested by foreign physicians. At the end of the 20th century, deliveries take place mainly in maternity hospitals, which have all is needed for neonatal resuscitation. Perinatal mortality is decreasing, while the threshold of viability is by law placed at lower gestational ages."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ιστορία της νεογνικής αναζωογόνησης στην Αθήνα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βολάκη Παρασκευή","Volaki Paraskevi"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η Αθήνα είναι μία πόλη με μακρά ιστορία. Οι θρησκευτικές και κοινωνικές αντιλήψεις, η επιρροή από ξένους κατακτητές και γειτονικούς λαούς καθώς και οι ιατρικές αντιλήψεις άλλων πολιτισμών διαμόρφωσαν την εξέλιξη της Ιατρικής και την ανάνηψη του νεκροφανούς νεογνού στη γέννηση. Στην ελληνική μυθολογία, η επιτυχής έκβαση του τοκετού είχε απασχολήσει ιδιαίτερα τους Έλληνες ενώ είχε εμφανή επιρροή στις μετέπειτα κοινωνίες και το Δυτικό πολιτισμό. Η αρχαία ελληνική ιατρική αποτέλεσε θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε και αναπτύχθηκε η σύγχρονη ιατρική με κορυφαία προσωπικότητα τον Ιπποκράτη. Στην αρχαία Αθήνα τον τοκετό εκτελούσαν οι μαίες. Για την ανάνηψη του νεκροφανούς νεογνού έκαναν άμελξη του ομφαλίου λώρου. Την εποχή χαρακτήριζε η υψηλή περιγεννητική θνησιμότητα αλλά και η έκθεση των νεογνών. Με την έλευση του Χριστιανισμού οι Αθηναίοι εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για ευτοκία και υγιή νεογνά στους Αγίους προστάτες. Η βυζαντινή περίοδος είναι και αυτή μία περίοδος υψηλής περιγεννητικής θνησιμότητας. Την περίοδο αυτή η ιατρική αποτελεί ένα κράμα δημώδους, ιερατικής και μαγικής ιατρικής. Οι επιστήμονες της ύστερης βυζαντινής εποχής διέθεταν πιο εκσυγχρονισμένες απόψεις για τις τραυματικές εμπειρίες του νεογνού όταν μεταβαίνει στο εξωμήτριο περιβάλλον. Η Βυζαντινή ιατρική χαρακτηρίστηκε για τη διαφύλαξη μεγάλου μέρους των αρχαίων ελληνικών συγγραμμάτων και από καλύτερες γνώσεις της ανατομίας και της φυσιολογίας. Κατά την οθωμανική περίοδο, τον τοκετό διεκπεραίωναν οι παραδοσιακές μαμές και αντιμετώπιζαν την πιθανή ασφυξία του νεογέννητου με πολλές τεχνικές όπως την εμφύσηση αέρα στόμα με στόμα. Το 19ο αιώνα, η ιστορία της νεογνικής ανάνηψης είναι συνδεδεμένη με την ιστορία του πανεπιστημίου, με τη δράση των καθηγητών της μαιευτικής καθώς και με τη λειτουργία του Δημόσιου μαιευτηρίου και της σχολής μαιών, ενώ γίνεται και απόπειρα συγγραφής του πρώτου ελληνικού παιδιατρικού βιβλίου με οδηγίες για την ανάνηψη του νεογνού. Τον 20ο αιώνα, με τη δημιουργία των μαιευτηρίων και τη συγγραφή βιβλίων για την επιμόρφωση των ιατρών και των μαιών, δίνονται οδηγίες για τη νεογνική ανάνηψη που στηρίζονται, κυρίως, σε μεθόδους ξένων ιατρών. Στο τέλος του 20ου αιώνα, οι τοκετοί γίνονται, κυρίως, στα μαιευτήρια τα οποία αποκτούν εξοπλισμό για την ανάνηψη. Η περιγεννητική θνησιμότητα μειώνεται ενώ αυξάνεται και νομοθετικά το όριο επιβίωσης των πρόωρων νεογνών.","Athens is a city with a long history. Religious and social perceptions, the influence of foreign conquerors and neighboring civilizations as well as the medical perceptions of other cultures shaped the evolution of Medicine and the revival of the apparently dead newborn at birth. In Greek mythology the successful outcome of childbirth was of particular concern to the Greeks while it had an obvious influence on later societies and Western culture. Ancient Greek medicine laid the foundations on which modern medicine was built and developed, led by Hippocrates. In ancient Athens, midwives performed childbirth. To resuscitate an apparently dead newborn, they milked the umbilical cord. The era was characterized by high perinatal mortality. With the advent of Christianity, the Athenians placed their hopes for well-being and healthy newborns in the Holy Protectors. The Byzantine period is also a period of high perinatal mortality. During this period, medicine is a mixture of folk, priestly and magical medicine. The scientists of the late Byzantine era had more modernized views on the traumatic experiences of the newborn when exposed to the extrauterine environment. Byzantine medicine was characterized by the preservation of much of the ancient Greek literature and by better knowledge of anatomy and physiology. During the Ottoman period, the midwives performed childbirth and they dealt with the possible asphyxia of the newborn with many techniques such as mouth-to-mouth breathing. In the 19th century, the history of neonatal resuscitation is connected with the history of the University, Professors of Obstetrics as well as with the operation of the Public maternity hospital and the midwifery school. An attempt is made to write the first Greek pediatric book with instructions for the resuscitation of the newborn. In the 20th century, with the construction of maternity hospitals and the writing of books for the training of doctors and midwives, instructions were given for neonatal resuscitation based mainly on methods suggested by foreign physicians. At the end of the 20th century, deliveries take place mainly in maternity hospitals, which have all is needed for neonatal resuscitation. Perinatal mortality is decreasing, while the threshold of viability is by law placed at lower gestational ages."],"dc:identifier":["uoadl:2962698","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2962698"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η ιστορία της νεογνικής αναζωογόνησης στην Αθήνα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:43:52Z"}