{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2965153"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2965153","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαχρονικές μεταβολές του Δείκτη Μάζας Σώματος, των ποσοστών παχυσαρκίας και της ολικής χοληστερόλης σε HIV οροθετικά άτομα υπό συνδυασμένη αντιρετροϊκή αγωγή.","abstract":"Εισαγωγή: Οι μεταβολές του βάρους σε HIV οροθετικά άτομα υπό αντιρετροϊκή αγωγή και οι επιδράσεις των αναστολέων ιντεγκράσης αποτελούν αντικείμενο σύγχρονης έρευνας. Σχήματα βασιζόμενα σε αναστολείς ιντεγκράσης έδειξαν υψηλή ανεκτικότητα και αυξημένες πιθανότητες παρατεταμένης ιολογικής ανταπόκρισης συγκρινόμενα με τις παλιότερες κλάσεις αντιρετροϊκών. Τα τελευταία δύο χρόνια ωστόσο έχουν πυκνώσει αναφορές στη βιβλιογραφία που σχετίζουν τους αναστολείς ιντεγκράσης με εντονότερη, σε σχέση με άλλες κλάσεις αντιρετροϊκών, αύξηση βάρους άρα και Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ), καθώς και αυξημένα ποσοστά παχυσαρκίας. Στόχος της μελέτης είναι να διερευνήσει τις μακροχρόνιες διαχρονικές μεταβολές του ΔΜΣ, του κινδύνου ανάπτυξης παχυσαρκίας καθώς και της ολικής χοληστερόλης κατά τη διάρκεια του πρώτου θεραπευτικού σχήματος. Δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στη σύγκριση των αναστολέων ιντεγκράσης με παλαιότερες κλάσεις αντιρετροϊκών. Παράλληλα διερευνήθηκαν και άλλοι παράγοντες που πιθανόν σχετίζονται με τις μεταβολές αυτές όπως δημογραφικά χαρακτηριστικά, τρόπος μετάδοσης, επίπεδα CD4 T λεμφοκυττάρων και ιϊκό φορτίο HIV-RNA. Μέθοδοι: Στη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα της πολυκεντρικής προοπτικής μελέτης AMACS (Athens Multicenter AIDS Cohort Study) η οποία περιλαμβάνει δεδομένα για το σύνολο των HIV – οροθετικών της Ελλάδας για τις 14 από τις 16 συνολικά μονάδες λοιμώξεων τις χώρας. Πάνω από 11.000 ασθενείς είναι καταγεγραμμένοι στην ηλεκτρονική βάση της AMACS. Από αυτούς συμπεριλήφθησαν στη μελέτη όσοι ήταν ενήλικοι κατά την ημερομηνία διάγνωσης, με καταγεγραμμένη τιμή CD4, και λάμβαναν ως πρώτη θεραπεία συνδυαστική αντιρετροϊκή θεραπεία (cART) με ημερομηνία έναρξης μετά την 1/1/2009. Ένα επιπλέον κριτήριο ήταν πως η θεραπεία τους έπρεπε να βασίζεται είτε σε αναστολείς Integrase (INSTIs), είτε σε αναστολείς αντίστροφης μεταγραφάσης (NNRTIs), είτε σε ενισχυμένους αναστολείς πρωτεάσης (bPIs). Το τελικό μέγεθος δείγματος για το σύνολο δεδομένων που αφόρα τον ΔΜΣ διαμορφώθηκε συμπεριλαμβάνοντας τους ασθενείς που είχαν καταγεγραμμένη τιμή βάρους κατά την 1η επίσκεψη τους στο νοσοκομείο (n=1022) ενώ αντίστοιχα για το σύνολο δεδομένων που αφορά την ολική χοληστερόλη συμπεριλήφθησαν εκείνοι που είχαν και καταγεγραμμένη τιμή ολικής χοληστερόλης κατά την έναρξη της θεραπείας (n=814). Η στατιστική ανάλυση των διαχρονικών μεταβολών του ΔΜΣ και της ολικής χοληστερόλης βασίστηκε σε μοντέλα τυχαίων επιδράσεων για επαναλαμβανόμενες μετρήσεις. Οι αποκλίσεις από τη γραμμικότητα των μεταβολών ως προς το χρόνο διερευνήθηκαν μέσω κλασματικών πολυωνύμων (fractional polynomials) στην περίπτωση του ΔΜΣ και πολυωνύμων παρεμβολής (smoothing splines) στην περίπτωση της ολικής χοληστερόλης. Τέλος διενεργήθηκε και μια διαδικασία διόρθωσης των εκτιμήσεων εκ των υστέρων προκειμένου να εκτιμηθούν διαφορές στη χρονική εξέλιξη του ΔΜΣ μεταξύ διαφορετικών κλάσεων θεραπείας υποθέτοντας μια κοινή τιμή του για όλες τις κλάσεις κατά τη στιγμή έναρξης της θεραπείας Αποτελέσματα: Από τους 1022 ασθενείς, οι 306 ακολουθούσαν θεραπεία βασισμένη σε NNRTIs, οι 337 σε INSTIs και οι 379 σε bPIs, με διάμεσους χρόνους παρακολούθησης τα 4.3, 1.4 και 4.3 έτη αντίστοιχα. Οι μεγαλύτερες διαφορές που παρατηρήθηκαν κατά τις εναρκτήριες τιμές, ανάμεσα στις κατηγορίες των θεραπειών, είχαν να κάνουν κυρίως με τον αριθμό των CD4 (bPIs μικρότερος αριθμός CD4), την ημερομηνία έναρξης της θεραπείας (INSTIs τρία χρόνια αργότερα) και τον τρόπο μόλυνσης (μεγαλύτερα ποσοστά ομοφυλόφιλων ανδρών σε INSTIs και NNRTIs). Ως προς τη διαχρονική εξέλιξη, ο αναμενόμενος ΔΜΣ φάνηκε να αυξάνεται εντονότερα, κατά τα πρώτα χρόνια της θεραπείας, για τους ασθενείς που ακλουθούσαν αγωγή βασισμένη σε INSTIs , ενώ ανεξαρτήτως θεραπείας, μεγαλύτερη ηλικία έδειξε να οδηγεί σε εντονότερη μείωση του μέσου ΔΜΣ μετά τα τρία πρώτα χρόνια της παρακολούθησης. Εκτός από την θεραπεία, στατιστικά σημαντικές μεταβλητές, ως προς τη μεταβολή του αναμενόμενου ΔΜΣ, φάνηκαν να είναι ο αριθμός των CD4, η ηλικία και το φύλο σε συνδυασμό με την κατηγορία μετάδοσης του ιού. Μετά την διόρθωση φάνηκε ακόμα εντονότερη η επιρροή της θεραπείας ως προς τον βαθμό αύξησης του ΔΜΣ. Για τους ασθενείς συγκεκριμένων χαρακτηριστικών, που ακολουθούσαν θεραπευτικό σχήμα βασισμένο σε INSTIs και είχαν τιμή εκκίνησης ΔΜΣ=22 kg/m2 εκτιμήθηκε το ποσοστό παχυσαρκίας τους από 5.5% το 2ο χρόνο παρακολούθησης να αυξάνεται σε 7.6%, ενώ για εκείνους που λάμβαναν NNRTIs ή bPIs από 4.3% μεταβλήθηκε σε 6.3% και από 4.1 σε 5.7 ανά περίπτωση. Αντίστοιχες αυξήσεις παρατηρήθηκαν και για τα εκτιμώμενα ποσοστά της κατηγορίας των υπέρβαρων, Σχετικά με τα αποτελέσματα της ολικής χοληστερόλης φάνηκε διαφορά κοντά στις 10 μονάδες, ακόμα και κατά το μέσο χρονικό διάστημα παρακολούθησης ανάμεσα στους INSTIs και τους NNRTIs ως προς τους bPIs, με τους τελευταίους να έχουν τις μικρότερες τιμές, μια διαφορά που στη συνέχεια ωστόσο μειώνεται. Τέλος οι χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών έδειξαν να μειώνουν ακόμα και κατά 30 μονάδες τις τιμές τους σε σχέση με τους ετεροφυλόφιλους. Συμπεράσματα: Τα ποσοστά παχυσαρκίας και ο αναμενόμενος ΔΜΣ αυξάνονται στο πέρασμα του χρόνου ανεξαρτήτως είδους θεραπείας. Ειδικότερα για τους ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία βασισμένη σε INSTIs (ακόμα και όταν ξεκινούν από το ίδιο σημείο μετά την διόρθωση) η αύξηση είναι γρηγορότερη κατά τα δυο με τρία πρώτα χρόνια της θεραπείας, σε σχέση με άλλα σχήματα, ενώ στη συνέχεια παρατηρείται σύγκλιση με εκείνους που λαμβάνουν NNRTIs. Αν και οι ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία βασισμένη σε bPIs αναμένεται να αυξήσουν λιγότερο τον ΔΜΣ, παρουσιάζουν πολύ πιο ανεβασμένα επίπεδα αναμενόμενης ολικής χοληστερόλης – λιπιδίων τόσο στην έναρξη όσο και κατά την εξέλιξη. Τα ευρήματα βασίζονται σε ένα σχετικά μεγάλο δείγμα, με ευρεία πανελλαδική κάλυψη κλινικών και νοσοκομείων ενώ σε συνδυασμό με την προηγμένη μεθοδολογία και στατιστική συμπερασματολογία που χρησιμοποιήθηκε τα κάνουν έγκυρα και αξιόπιστα. Ωστόσο υπάρχουν και περιορισμοί που οφείλονται κυρίως στις μειωμένες επαναλαμβανόμενες τιμές των ασθενών που λαμβάνουν INSTIs λόγω της σχετικά πρόσφατης χορήγησης τους. Τέλος χρήσιμο θα ήταν να αναλυθούν και να συγκριθούν παράλληλα και άλλοι εργαστηριακοί δείκτες όπως τα επίπεδα γλυκόζης και οι τιμές των τρυγλυκερίδιων.","abstract_html":"Εισαγωγή: Οι μεταβολές του βάρους σε HIV οροθετικά άτομα υπό αντιρετροϊκή αγωγή και οι επιδράσεις των αναστολέων ιντεγκράσης αποτελούν αντικείμενο σύγχρονης έρευνας. Σχήματα βασιζόμενα σε αναστολείς ιντεγκράσης έδειξαν υψηλή ανεκτικότητα και αυξημένες πιθανότητες παρατεταμένης ιολογικής ανταπόκρισης συγκρινόμενα με τις παλιότερες κλάσεις αντιρετροϊκών. Τα τελευταία δύο χρόνια ωστόσο έχουν πυκνώσει αναφορές στη βιβλιογραφία που σχετίζουν τους αναστολείς ιντεγκράσης με εντονότερη, σε σχέση με άλλες κλάσεις αντιρετροϊκών, αύξηση βάρους άρα και Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ), καθώς και αυξημένα ποσοστά παχυσαρκίας. Στόχος της μελέτης είναι να διερευνήσει τις μακροχρόνιες διαχρονικές μεταβολές του ΔΜΣ, του κινδύνου ανάπτυξης παχυσαρκίας καθώς και της ολικής χοληστερόλης κατά τη διάρκεια του πρώτου θεραπευτικού σχήματος. Δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στη σύγκριση των αναστολέων ιντεγκράσης με παλαιότερες κλάσεις αντιρετροϊκών. Παράλληλα διερευνήθηκαν και άλλοι παράγοντες που πιθανόν σχετίζονται με τις μεταβολές αυτές όπως δημογραφικά χαρακτηριστικά, τρόπος μετάδοσης, επίπεδα CD4 T λεμφοκυττάρων και ιϊκό φορτίο HIV-RNA. Μέθοδοι: Στη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα της πολυκεντρικής προοπτικής μελέτης AMACS (Athens Multicenter AIDS Cohort Study) η οποία περιλαμβάνει δεδομένα για το σύνολο των HIV – οροθετικών της Ελλάδας για τις 14 από τις 16 συνολικά μονάδες λοιμώξεων τις χώρας. Πάνω από 11.000 ασθενείς είναι καταγεγραμμένοι στην ηλεκτρονική βάση της AMACS. Από αυτούς συμπεριλήφθησαν στη μελέτη όσοι ήταν ενήλικοι κατά την ημερομηνία διάγνωσης, με καταγεγραμμένη τιμή CD4, και λάμβαναν ως πρώτη θεραπεία συνδυαστική αντιρετροϊκή θεραπεία (cART) με ημερομηνία έναρξης μετά την 1/1/2009. Ένα επιπλέον κριτήριο ήταν πως η θεραπεία τους έπρεπε να βασίζεται είτε σε αναστολείς Integrase (INSTIs), είτε σε αναστολείς αντίστροφης μεταγραφάσης (NNRTIs), είτε σε ενισχυμένους αναστολείς πρωτεάσης (bPIs). Το τελικό μέγεθος δείγματος για το σύνολο δεδομένων που αφόρα τον ΔΜΣ διαμορφώθηκε συμπεριλαμβάνοντας τους ασθενείς που είχαν καταγεγραμμένη τιμή βάρους κατά την 1η επίσκεψη τους στο νοσοκομείο (n=1022) ενώ αντίστοιχα για το σύνολο δεδομένων που αφορά την ολική χοληστερόλη συμπεριλήφθησαν εκείνοι που είχαν και καταγεγραμμένη τιμή ολικής χοληστερόλης κατά την έναρξη της θεραπείας (n=814). Η στατιστική ανάλυση των διαχρονικών μεταβολών του ΔΜΣ και της ολικής χοληστερόλης βασίστηκε σε μοντέλα τυχαίων επιδράσεων για επαναλαμβανόμενες μετρήσεις. Οι αποκλίσεις από τη γραμμικότητα των μεταβολών ως προς το χρόνο διερευνήθηκαν μέσω κλασματικών πολυωνύμων (fractional polynomials) στην περίπτωση του ΔΜΣ και πολυωνύμων παρεμβολής (smoothing splines) στην περίπτωση της ολικής χοληστερόλης. Τέλος διενεργήθηκε και μια διαδικασία διόρθωσης των εκτιμήσεων εκ των υστέρων προκειμένου να εκτιμηθούν διαφορές στη χρονική εξέλιξη του ΔΜΣ μεταξύ διαφορετικών κλάσεων θεραπείας υποθέτοντας μια κοινή τιμή του για όλες τις κλάσεις κατά τη στιγμή έναρξης της θεραπείας Αποτελέσματα: Από τους 1022 ασθενείς, οι 306 ακολουθούσαν θεραπεία βασισμένη σε NNRTIs, οι 337 σε INSTIs και οι 379 σε bPIs, με διάμεσους χρόνους παρακολούθησης τα 4.3, 1.4 και 4.3 έτη αντίστοιχα. Οι μεγαλύτερες διαφορές που παρατηρήθηκαν κατά τις εναρκτήριες τιμές, ανάμεσα στις κατηγορίες των θεραπειών, είχαν να κάνουν κυρίως με τον αριθμό των CD4 (bPIs μικρότερος αριθμός CD4), την ημερομηνία έναρξης της θεραπείας (INSTIs τρία χρόνια αργότερα) και τον τρόπο μόλυνσης (μεγαλύτερα ποσοστά ομοφυλόφιλων ανδρών σε INSTIs και NNRTIs). Ως προς τη διαχρονική εξέλιξη, ο αναμενόμενος ΔΜΣ φάνηκε να αυξάνεται εντονότερα, κατά τα πρώτα χρόνια της θεραπείας, για τους ασθενείς που ακλουθούσαν αγωγή βασισμένη σε INSTIs , ενώ ανεξαρτήτως θεραπείας, μεγαλύτερη ηλικία έδειξε να οδηγεί σε εντονότερη μείωση του μέσου ΔΜΣ μετά τα τρία πρώτα χρόνια της παρακολούθησης. Εκτός από την θεραπεία, στατιστικά σημαντικές μεταβλητές, ως προς τη μεταβολή του αναμενόμενου ΔΜΣ, φάνηκαν να είναι ο αριθμός των CD4, η ηλικία και το φύλο σε συνδυασμό με την κατηγορία μετάδοσης του ιού. Μετά την διόρθωση φάνηκε ακόμα εντονότερη η επιρροή της θεραπείας ως προς τον βαθμό αύξησης του ΔΜΣ. Για τους ασθενείς συγκεκριμένων χαρακτηριστικών, που ακολουθούσαν θεραπευτικό σχήμα βασισμένο σε INSTIs και είχαν τιμή εκκίνησης ΔΜΣ=22 kg/m2 εκτιμήθηκε το ποσοστό παχυσαρκίας τους από 5.5% το 2ο χρόνο παρακολούθησης να αυξάνεται σε 7.6%, ενώ για εκείνους που λάμβαναν NNRTIs ή bPIs από 4.3% μεταβλήθηκε σε 6.3% και από 4.1 σε 5.7 ανά περίπτωση. Αντίστοιχες αυξήσεις παρατηρήθηκαν και για τα εκτιμώμενα ποσοστά της κατηγορίας των υπέρβαρων, Σχετικά με τα αποτελέσματα της ολικής χοληστερόλης φάνηκε διαφορά κοντά στις 10 μονάδες, ακόμα και κατά το μέσο χρονικό διάστημα παρακολούθησης ανάμεσα στους INSTIs και τους NNRTIs ως προς τους bPIs, με τους τελευταίους να έχουν τις μικρότερες τιμές, μια διαφορά που στη συνέχεια ωστόσο μειώνεται. Τέλος οι χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών έδειξαν να μειώνουν ακόμα και κατά 30 μονάδες τις τιμές τους σε σχέση με τους ετεροφυλόφιλους. Συμπεράσματα: Τα ποσοστά παχυσαρκίας και ο αναμενόμενος ΔΜΣ αυξάνονται στο πέρασμα του χρόνου ανεξαρτήτως είδους θεραπείας. Ειδικότερα για τους ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία βασισμένη σε INSTIs (ακόμα και όταν ξεκινούν από το ίδιο σημείο μετά την διόρθωση) η αύξηση είναι γρηγορότερη κατά τα δυο με τρία πρώτα χρόνια της θεραπείας, σε σχέση με άλλα σχήματα, ενώ στη συνέχεια παρατηρείται σύγκλιση με εκείνους που λαμβάνουν NNRTIs. Αν και οι ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία βασισμένη σε bPIs αναμένεται να αυξήσουν λιγότερο τον ΔΜΣ, παρουσιάζουν πολύ πιο ανεβασμένα επίπεδα αναμενόμενης ολικής χοληστερόλης – λιπιδίων τόσο στην έναρξη όσο και κατά την εξέλιξη. Τα ευρήματα βασίζονται σε ένα σχετικά μεγάλο δείγμα, με ευρεία πανελλαδική κάλυψη κλινικών και νοσοκομείων ενώ σε συνδυασμό με την προηγμένη μεθοδολογία και στατιστική συμπερασματολογία που χρησιμοποιήθηκε τα κάνουν έγκυρα και αξιόπιστα. Ωστόσο υπάρχουν και περιορισμοί που οφείλονται κυρίως στις μειωμένες επαναλαμβανόμενες τιμές των ασθενών που λαμβάνουν INSTIs λόγω της σχετικά πρόσφατης χορήγησης τους. Τέλος χρήσιμο θα ήταν να αναλυθούν και να συγκριθούν παράλληλα και άλλοι εργαστηριακοί δείκτες όπως τα επίπεδα γλυκόζης και οι τιμές των τρυγλυκερίδιων.","abstract_has_math":false,"creators":["Αποστολάκος Κωνσταντίνος","Apostolakos Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:06Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2965153"],"render_values":[{"text":"uoadl:2965153","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2965153","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2965153","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2965153","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αποστολάκος Κωνσταντίνος","Apostolakos Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2965153","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2965153"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Οι μεταβολές του βάρους σε HIV οροθετικά άτομα υπό αντιρετροϊκή αγωγή και οι επιδράσεις των αναστολέων ιντεγκράσης αποτελούν αντικείμενο σύγχρονης έρευνας. Σχήματα βασιζόμενα σε αναστολείς ιντεγκράσης έδειξαν υψηλή ανεκτικότητα και αυξημένες πιθανότητες παρατεταμένης ιολογικής ανταπόκρισης συγκρινόμενα με τις παλιότερες κλάσεις αντιρετροϊκών. Τα τελευταία δύο χρόνια ωστόσο έχουν πυκνώσει αναφορές στη βιβλιογραφία που σχετίζουν τους αναστολείς ιντεγκράσης με εντονότερη, σε σχέση με άλλες κλάσεις αντιρετροϊκών, αύξηση βάρους άρα και Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ), καθώς και αυξημένα ποσοστά παχυσαρκίας. Στόχος της μελέτης είναι να διερευνήσει τις μακροχρόνιες διαχρονικές μεταβολές του ΔΜΣ, του κινδύνου ανάπτυξης παχυσαρκίας καθώς και της ολικής χοληστερόλης κατά τη διάρκεια του πρώτου θεραπευτικού σχήματος. Δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στη σύγκριση των αναστολέων ιντεγκράσης με παλαιότερες κλάσεις αντιρετροϊκών. Παράλληλα διερευνήθηκαν και άλλοι παράγοντες που πιθανόν σχετίζονται με τις μεταβολές αυτές όπως δημογραφικά χαρακτηριστικά, τρόπος μετάδοσης, επίπεδα CD4 T λεμφοκυττάρων και ιϊκό φορτίο HIV-RNA. Μέθοδοι: Στη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα της πολυκεντρικής προοπτικής μελέτης AMACS (Athens Multicenter AIDS Cohort Study) η οποία περιλαμβάνει δεδομένα για το σύνολο των HIV – οροθετικών της Ελλάδας για τις 14 από τις 16 συνολικά μονάδες λοιμώξεων τις χώρας. Πάνω από 11.000 ασθενείς είναι καταγεγραμμένοι στην ηλεκτρονική βάση της AMACS. Από αυτούς συμπεριλήφθησαν στη μελέτη όσοι ήταν ενήλικοι κατά την ημερομηνία διάγνωσης, με καταγεγραμμένη τιμή CD4, και λάμβαναν ως πρώτη θεραπεία συνδυαστική αντιρετροϊκή θεραπεία (cART) με ημερομηνία έναρξης μετά την 1/1/2009. Ένα επιπλέον κριτήριο ήταν πως η θεραπεία τους έπρεπε να βασίζεται είτε σε αναστολείς Integrase (INSTIs), είτε σε αναστολείς αντίστροφης μεταγραφάσης (NNRTIs), είτε σε ενισχυμένους αναστολείς πρωτεάσης (bPIs). Το τελικό μέγεθος δείγματος για το σύνολο δεδομένων που αφόρα τον ΔΜΣ διαμορφώθηκε συμπεριλαμβάνοντας τους ασθενείς που είχαν καταγεγραμμένη τιμή βάρους κατά την 1η επίσκεψη τους στο νοσοκομείο (n=1022) ενώ αντίστοιχα για το σύνολο δεδομένων που αφορά την ολική χοληστερόλη συμπεριλήφθησαν εκείνοι που είχαν και καταγεγραμμένη τιμή ολικής χοληστερόλης κατά την έναρξη της θεραπείας (n=814). Η στατιστική ανάλυση των διαχρονικών μεταβολών του ΔΜΣ και της ολικής χοληστερόλης βασίστηκε σε μοντέλα τυχαίων επιδράσεων για επαναλαμβανόμενες μετρήσεις. Οι αποκλίσεις από τη γραμμικότητα των μεταβολών ως προς το χρόνο διερευνήθηκαν μέσω κλασματικών πολυωνύμων (fractional polynomials) στην περίπτωση του ΔΜΣ και πολυωνύμων παρεμβολής (smoothing splines) στην περίπτωση της ολικής χοληστερόλης. Τέλος διενεργήθηκε και μια διαδικασία διόρθωσης των εκτιμήσεων εκ των υστέρων προκειμένου να εκτιμηθούν διαφορές στη χρονική εξέλιξη του ΔΜΣ μεταξύ διαφορετικών κλάσεων θεραπείας υποθέτοντας μια κοινή τιμή του για όλες τις κλάσεις κατά τη στιγμή έναρξης της θεραπείας Αποτελέσματα: Από τους 1022 ασθενείς, οι 306 ακολουθούσαν θεραπεία βασισμένη σε NNRTIs, οι 337 σε INSTIs και οι 379 σε bPIs, με διάμεσους χρόνους παρακολούθησης τα 4.3, 1.4 και 4.3 έτη αντίστοιχα. Οι μεγαλύτερες διαφορές που παρατηρήθηκαν κατά τις εναρκτήριες τιμές, ανάμεσα στις κατηγορίες των θεραπειών, είχαν να κάνουν κυρίως με τον αριθμό των CD4 (bPIs μικρότερος αριθμός CD4), την ημερομηνία έναρξης της θεραπείας (INSTIs τρία χρόνια αργότερα) και τον τρόπο μόλυνσης (μεγαλύτερα ποσοστά ομοφυλόφιλων ανδρών σε INSTIs και NNRTIs). Ως προς τη διαχρονική εξέλιξη, ο αναμενόμενος ΔΜΣ φάνηκε να αυξάνεται εντονότερα, κατά τα πρώτα χρόνια της θεραπείας, για τους ασθενείς που ακλουθούσαν αγωγή βασισμένη σε INSTIs , ενώ ανεξαρτήτως θεραπείας, μεγαλύτερη ηλικία έδειξε να οδηγεί σε εντονότερη μείωση του μέσου ΔΜΣ μετά τα τρία πρώτα χρόνια της παρακολούθησης. Εκτός από την θεραπεία, στατιστικά σημαντικές μεταβλητές, ως προς τη μεταβολή του αναμενόμενου ΔΜΣ, φάνηκαν να είναι ο αριθμός των CD4, η ηλικία και το φύλο σε συνδυασμό με την κατηγορία μετάδοσης του ιού. Μετά την διόρθωση φάνηκε ακόμα εντονότερη η επιρροή της θεραπείας ως προς τον βαθμό αύξησης του ΔΜΣ. Για τους ασθενείς συγκεκριμένων χαρακτηριστικών, που ακολουθούσαν θεραπευτικό σχήμα βασισμένο σε INSTIs και είχαν τιμή εκκίνησης ΔΜΣ=22 kg/m2 εκτιμήθηκε το ποσοστό παχυσαρκίας τους από 5.5% το 2ο χρόνο παρακολούθησης να αυξάνεται σε 7.6%, ενώ για εκείνους που λάμβαναν NNRTIs ή bPIs από 4.3% μεταβλήθηκε σε 6.3% και από 4.1 σε 5.7 ανά περίπτωση. Αντίστοιχες αυξήσεις παρατηρήθηκαν και για τα εκτιμώμενα ποσοστά της κατηγορίας των υπέρβαρων, Σχετικά με τα αποτελέσματα της ολικής χοληστερόλης φάνηκε διαφορά κοντά στις 10 μονάδες, ακόμα και κατά το μέσο χρονικό διάστημα παρακολούθησης ανάμεσα στους INSTIs και τους NNRTIs ως προς τους bPIs, με τους τελευταίους να έχουν τις μικρότερες τιμές, μια διαφορά που στη συνέχεια ωστόσο μειώνεται. Τέλος οι χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών έδειξαν να μειώνουν ακόμα και κατά 30 μονάδες τις τιμές τους σε σχέση με τους ετεροφυλόφιλους. Συμπεράσματα: Τα ποσοστά παχυσαρκίας και ο αναμενόμενος ΔΜΣ αυξάνονται στο πέρασμα του χρόνου ανεξαρτήτως είδους θεραπείας. Ειδικότερα για τους ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία βασισμένη σε INSTIs (ακόμα και όταν ξεκινούν από το ίδιο σημείο μετά την διόρθωση) η αύξηση είναι γρηγορότερη κατά τα δυο με τρία πρώτα χρόνια της θεραπείας, σε σχέση με άλλα σχήματα, ενώ στη συνέχεια παρατηρείται σύγκλιση με εκείνους που λαμβάνουν NNRTIs. Αν και οι ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία βασισμένη σε bPIs αναμένεται να αυξήσουν λιγότερο τον ΔΜΣ, παρουσιάζουν πολύ πιο ανεβασμένα επίπεδα αναμενόμενης ολικής χοληστερόλης – λιπιδίων τόσο στην έναρξη όσο και κατά την εξέλιξη. Τα ευρήματα βασίζονται σε ένα σχετικά μεγάλο δείγμα, με ευρεία πανελλαδική κάλυψη κλινικών και νοσοκομείων ενώ σε συνδυασμό με την προηγμένη μεθοδολογία και στατιστική συμπερασματολογία που χρησιμοποιήθηκε τα κάνουν έγκυρα και αξιόπιστα. Ωστόσο υπάρχουν και περιορισμοί που οφείλονται κυρίως στις μειωμένες επαναλαμβανόμενες τιμές των ασθενών που λαμβάνουν INSTIs λόγω της σχετικά πρόσφατης χορήγησης τους. Τέλος χρήσιμο θα ήταν να αναλυθούν και να συγκριθούν παράλληλα και άλλοι εργαστηριακοί δείκτες όπως τα επίπεδα γλυκόζης και οι τιμές των τρυγλυκερίδιων.","Introduction: Weight changes in HIV-positive individuals, under antiretroviral treatment, as well as the effects of integrase inhibitors, have been thoroughly examined in modern research. Schemes based on integrase inhibitors showed high tolerability, accompanied by an increased probability of prolonged virological response, in comparison to older classes of antiretrovirals. In the past couple of years, however, there have been frequent literature references correlating integrate inhibitors with increased rates of obesity and intensified weight gain (and, therefore, Body Mass Index [BMI]), compared to other classes of antiretrovirals. The aim of this very study is to investigate the long-term changes in BMI, the risk of developing obesity and the levels of total cholesterol, during the first treatment regimen. Particular emphasis was placed on the comparison of integrase inhibitors with older classes of antiretrovirals, while other, potentially relatable, to these changes, factors, were also investigated, such as demographics, modes of transmission, CD4 T lymphocyte levels, and HIV-RNA viral load. Methodology: For the purposes of this study, data from the multicenter prospective study “AMACS” (Athens Multicenter AIDS Cohort Study) were used, with the latter, including data on the total number of HIV-positive individuals of Greece, for 14 out of the 16, in total, infection units existing in the country. More than 11,000 patients have been registered in the “AMACS” online database. Out of them, those who were adults on the exact date of the diagnosis, with a recorded CD4 value, were included in the study, and the first treatment combination they received was the antiretroviral therapy (cART), starting on the 1/1/2009. The additional criterions which were used upon them, were that their treatment should be based on either Integrase inhibitors (INSTIs), reverse transcriptase inhibitors (NNRTIs), or enhanced protease inhibitors (bPIs). The final sample size of our data set, with regards to BMI, included all those patients who held a specified recorded weight value, on their first visit to the hospital (n = 1022), whereas, the equivalent data set, with respect to total cholesterol, included all those individuals, who also held a specified recorded total cholesterol value, at the commencement of their treatment (n = 814). The Statistical Analysis of BMI and total cholesterol changes, over time, was based on random effects models for repeated measures. Deviations from the linearity of the changes, over time, were investigated through fractional polynomials, in the case of BMI, and smoothing splines, in the case of total cholesterol. Finally, an ex-post estimation correction procedure was performed, in order to estimate potential differences in the time development of BMI, in between different treatment classes, whilst assuming a common value for the entire set of classes, at the initiation period of the treatment. Results: Out of the 1022 patients, in total, 306 were treated with NNRTIs, 337 with INSTIs and 379 with bPIs, receiving median follow-up values of 4.3, 1.4 and 4.3 years, respectively. The largest observed differences, in the baseline values between treatment categories, were mainly related to the number of CD4s (bPIs lower CD4 counts), the treatment initiation dates (INSTIs three years later) and the mode of infection (higher rates of INSTIs and NNRTIs in gay men). As for the time evolution, the expected BMI seemed to be increased more intensively, throughout the first years of the treatment, for those patients following an INSTIs based treatment, whilst, regardless of the treatment, the more aged the patients were, the more intensively diminished the estimated BMI was, once the first three years of follow up had been exceeded. Apart from the treatment itself, statistically significant variables, with respect to the expected BMI changes, appeared to be the CD4 count, the age, as well as the sex, in combination with the virus transmission class. Once the correction had occurred, the effect of the treatment, on the degree of increase in BMI, became even more intensified. Patients with specific characteristics, who followed a treatment regimen based on INSTIs and who had acquired a starting value of: BMI=22 kg/m2 received an estimated increase, in their obesity rate, from 5.5% in the second year of the follow-up, to 7.6%, whereas, for those receiving NNRTIs or bPIs, it increased from 4.3% to 6.3% and from 4.1% to 5.7%, respectively. Correspondent levels of increase were, also, observed on the estimated percentages of the category consistent of the overweight patients. Regarding the results of total cholesterol, there was a difference of, approximately, 10 units, even throughout the average follow-up period, in between the INSTIs and NNRTIs, with respect to the bPIs, with the latter, acquiring the lowest of values, a difference which, however, then, decreased. Last but not least, there was an overall decrease of, as high as 30 units, for intravenous drug abusers, in comparison to heterosexual individuals. Conclusion: Obesity rates, as well as the expected BMI value, increase, over time, regardless of the type of treatment. In particular, for those patients receiving treatment based on INSTIs, the increase is faster in the course of the first two to three years of the treatment (even when they commence from the exact same starting point, once the correction has occurred), in comparison to other schemes, period after which, their behavior converges to the one of those receiving NNRTIs. Although patients receiving bPIs-based therapy are expected to augment their BMI values, in lower proportions, they acquire much higher levels of expected total cholesterol-lipids, not only at the very initiation of the process, but also, throughout its progression. Our findings are based on a relatively large sample, with an extensive nationwide clinical and hospital coverage, while the advanced methodology and statistical inference that is being used, enhances, even further, their validity and reliability. However, there exist certain limitations, mainly due to the reduced recurrence rates of patients receiving INSTIs, as a result of their, relatively recent, administration. Finally, if this topic was to ever be further assessed, it could be beneficial to also include, analyze and compare various other laboratory indicators, such as glucose levels and triglyceride values."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαχρονικές μεταβολές του Δείκτη Μάζας Σώματος, των ποσοστών παχυσαρκίας και της ολικής χοληστερόλης σε HIV οροθετικά άτομα υπό συνδυασμένη αντιρετροϊκή αγωγή."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αποστολάκος Κωνσταντίνος","Apostolakos Konstantinos"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή: Οι μεταβολές του βάρους σε HIV οροθετικά άτομα υπό αντιρετροϊκή αγωγή και οι επιδράσεις των αναστολέων ιντεγκράσης αποτελούν αντικείμενο σύγχρονης έρευνας. Σχήματα βασιζόμενα σε αναστολείς ιντεγκράσης έδειξαν υψηλή ανεκτικότητα και αυξημένες πιθανότητες παρατεταμένης ιολογικής ανταπόκρισης συγκρινόμενα με τις παλιότερες κλάσεις αντιρετροϊκών. Τα τελευταία δύο χρόνια ωστόσο έχουν πυκνώσει αναφορές στη βιβλιογραφία που σχετίζουν τους αναστολείς ιντεγκράσης με εντονότερη, σε σχέση με άλλες κλάσεις αντιρετροϊκών, αύξηση βάρους άρα και Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ), καθώς και αυξημένα ποσοστά παχυσαρκίας. Στόχος της μελέτης είναι να διερευνήσει τις μακροχρόνιες διαχρονικές μεταβολές του ΔΜΣ, του κινδύνου ανάπτυξης παχυσαρκίας καθώς και της ολικής χοληστερόλης κατά τη διάρκεια του πρώτου θεραπευτικού σχήματος. Δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στη σύγκριση των αναστολέων ιντεγκράσης με παλαιότερες κλάσεις αντιρετροϊκών. Παράλληλα διερευνήθηκαν και άλλοι παράγοντες που πιθανόν σχετίζονται με τις μεταβολές αυτές όπως δημογραφικά χαρακτηριστικά, τρόπος μετάδοσης, επίπεδα CD4 T λεμφοκυττάρων και ιϊκό φορτίο HIV-RNA. Μέθοδοι: Στη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα της πολυκεντρικής προοπτικής μελέτης AMACS (Athens Multicenter AIDS Cohort Study) η οποία περιλαμβάνει δεδομένα για το σύνολο των HIV – οροθετικών της Ελλάδας για τις 14 από τις 16 συνολικά μονάδες λοιμώξεων τις χώρας. Πάνω από 11.000 ασθενείς είναι καταγεγραμμένοι στην ηλεκτρονική βάση της AMACS. Από αυτούς συμπεριλήφθησαν στη μελέτη όσοι ήταν ενήλικοι κατά την ημερομηνία διάγνωσης, με καταγεγραμμένη τιμή CD4, και λάμβαναν ως πρώτη θεραπεία συνδυαστική αντιρετροϊκή θεραπεία (cART) με ημερομηνία έναρξης μετά την 1/1/2009. Ένα επιπλέον κριτήριο ήταν πως η θεραπεία τους έπρεπε να βασίζεται είτε σε αναστολείς Integrase (INSTIs), είτε σε αναστολείς αντίστροφης μεταγραφάσης (NNRTIs), είτε σε ενισχυμένους αναστολείς πρωτεάσης (bPIs). Το τελικό μέγεθος δείγματος για το σύνολο δεδομένων που αφόρα τον ΔΜΣ διαμορφώθηκε συμπεριλαμβάνοντας τους ασθενείς που είχαν καταγεγραμμένη τιμή βάρους κατά την 1η επίσκεψη τους στο νοσοκομείο (n=1022) ενώ αντίστοιχα για το σύνολο δεδομένων που αφορά την ολική χοληστερόλη συμπεριλήφθησαν εκείνοι που είχαν και καταγεγραμμένη τιμή ολικής χοληστερόλης κατά την έναρξη της θεραπείας (n=814). Η στατιστική ανάλυση των διαχρονικών μεταβολών του ΔΜΣ και της ολικής χοληστερόλης βασίστηκε σε μοντέλα τυχαίων επιδράσεων για επαναλαμβανόμενες μετρήσεις. Οι αποκλίσεις από τη γραμμικότητα των μεταβολών ως προς το χρόνο διερευνήθηκαν μέσω κλασματικών πολυωνύμων (fractional polynomials) στην περίπτωση του ΔΜΣ και πολυωνύμων παρεμβολής (smoothing splines) στην περίπτωση της ολικής χοληστερόλης. Τέλος διενεργήθηκε και μια διαδικασία διόρθωσης των εκτιμήσεων εκ των υστέρων προκειμένου να εκτιμηθούν διαφορές στη χρονική εξέλιξη του ΔΜΣ μεταξύ διαφορετικών κλάσεων θεραπείας υποθέτοντας μια κοινή τιμή του για όλες τις κλάσεις κατά τη στιγμή έναρξης της θεραπείας Αποτελέσματα: Από τους 1022 ασθενείς, οι 306 ακολουθούσαν θεραπεία βασισμένη σε NNRTIs, οι 337 σε INSTIs και οι 379 σε bPIs, με διάμεσους χρόνους παρακολούθησης τα 4.3, 1.4 και 4.3 έτη αντίστοιχα. Οι μεγαλύτερες διαφορές που παρατηρήθηκαν κατά τις εναρκτήριες τιμές, ανάμεσα στις κατηγορίες των θεραπειών, είχαν να κάνουν κυρίως με τον αριθμό των CD4 (bPIs μικρότερος αριθμός CD4), την ημερομηνία έναρξης της θεραπείας (INSTIs τρία χρόνια αργότερα) και τον τρόπο μόλυνσης (μεγαλύτερα ποσοστά ομοφυλόφιλων ανδρών σε INSTIs και NNRTIs). Ως προς τη διαχρονική εξέλιξη, ο αναμενόμενος ΔΜΣ φάνηκε να αυξάνεται εντονότερα, κατά τα πρώτα χρόνια της θεραπείας, για τους ασθενείς που ακλουθούσαν αγωγή βασισμένη σε INSTIs , ενώ ανεξαρτήτως θεραπείας, μεγαλύτερη ηλικία έδειξε να οδηγεί σε εντονότερη μείωση του μέσου ΔΜΣ μετά τα τρία πρώτα χρόνια της παρακολούθησης. Εκτός από την θεραπεία, στατιστικά σημαντικές μεταβλητές, ως προς τη μεταβολή του αναμενόμενου ΔΜΣ, φάνηκαν να είναι ο αριθμός των CD4, η ηλικία και το φύλο σε συνδυασμό με την κατηγορία μετάδοσης του ιού. Μετά την διόρθωση φάνηκε ακόμα εντονότερη η επιρροή της θεραπείας ως προς τον βαθμό αύξησης του ΔΜΣ. Για τους ασθενείς συγκεκριμένων χαρακτηριστικών, που ακολουθούσαν θεραπευτικό σχήμα βασισμένο σε INSTIs και είχαν τιμή εκκίνησης ΔΜΣ=22 kg/m2 εκτιμήθηκε το ποσοστό παχυσαρκίας τους από 5.5% το 2ο χρόνο παρακολούθησης να αυξάνεται σε 7.6%, ενώ για εκείνους που λάμβαναν NNRTIs ή bPIs από 4.3% μεταβλήθηκε σε 6.3% και από 4.1 σε 5.7 ανά περίπτωση. Αντίστοιχες αυξήσεις παρατηρήθηκαν και για τα εκτιμώμενα ποσοστά της κατηγορίας των υπέρβαρων, Σχετικά με τα αποτελέσματα της ολικής χοληστερόλης φάνηκε διαφορά κοντά στις 10 μονάδες, ακόμα και κατά το μέσο χρονικό διάστημα παρακολούθησης ανάμεσα στους INSTIs και τους NNRTIs ως προς τους bPIs, με τους τελευταίους να έχουν τις μικρότερες τιμές, μια διαφορά που στη συνέχεια ωστόσο μειώνεται. Τέλος οι χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών έδειξαν να μειώνουν ακόμα και κατά 30 μονάδες τις τιμές τους σε σχέση με τους ετεροφυλόφιλους. Συμπεράσματα: Τα ποσοστά παχυσαρκίας και ο αναμενόμενος ΔΜΣ αυξάνονται στο πέρασμα του χρόνου ανεξαρτήτως είδους θεραπείας. Ειδικότερα για τους ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία βασισμένη σε INSTIs (ακόμα και όταν ξεκινούν από το ίδιο σημείο μετά την διόρθωση) η αύξηση είναι γρηγορότερη κατά τα δυο με τρία πρώτα χρόνια της θεραπείας, σε σχέση με άλλα σχήματα, ενώ στη συνέχεια παρατηρείται σύγκλιση με εκείνους που λαμβάνουν NNRTIs. Αν και οι ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία βασισμένη σε bPIs αναμένεται να αυξήσουν λιγότερο τον ΔΜΣ, παρουσιάζουν πολύ πιο ανεβασμένα επίπεδα αναμενόμενης ολικής χοληστερόλης – λιπιδίων τόσο στην έναρξη όσο και κατά την εξέλιξη. Τα ευρήματα βασίζονται σε ένα σχετικά μεγάλο δείγμα, με ευρεία πανελλαδική κάλυψη κλινικών και νοσοκομείων ενώ σε συνδυασμό με την προηγμένη μεθοδολογία και στατιστική συμπερασματολογία που χρησιμοποιήθηκε τα κάνουν έγκυρα και αξιόπιστα. Ωστόσο υπάρχουν και περιορισμοί που οφείλονται κυρίως στις μειωμένες επαναλαμβανόμενες τιμές των ασθενών που λαμβάνουν INSTIs λόγω της σχετικά πρόσφατης χορήγησης τους. Τέλος χρήσιμο θα ήταν να αναλυθούν και να συγκριθούν παράλληλα και άλλοι εργαστηριακοί δείκτες όπως τα επίπεδα γλυκόζης και οι τιμές των τρυγλυκερίδιων.","Introduction: Weight changes in HIV-positive individuals, under antiretroviral treatment, as well as the effects of integrase inhibitors, have been thoroughly examined in modern research. Schemes based on integrase inhibitors showed high tolerability, accompanied by an increased probability of prolonged virological response, in comparison to older classes of antiretrovirals. In the past couple of years, however, there have been frequent literature references correlating integrate inhibitors with increased rates of obesity and intensified weight gain (and, therefore, Body Mass Index [BMI]), compared to other classes of antiretrovirals. The aim of this very study is to investigate the long-term changes in BMI, the risk of developing obesity and the levels of total cholesterol, during the first treatment regimen. Particular emphasis was placed on the comparison of integrase inhibitors with older classes of antiretrovirals, while other, potentially relatable, to these changes, factors, were also investigated, such as demographics, modes of transmission, CD4 T lymphocyte levels, and HIV-RNA viral load. Methodology: For the purposes of this study, data from the multicenter prospective study “AMACS” (Athens Multicenter AIDS Cohort Study) were used, with the latter, including data on the total number of HIV-positive individuals of Greece, for 14 out of the 16, in total, infection units existing in the country. More than 11,000 patients have been registered in the “AMACS” online database. Out of them, those who were adults on the exact date of the diagnosis, with a recorded CD4 value, were included in the study, and the first treatment combination they received was the antiretroviral therapy (cART), starting on the 1/1/2009. The additional criterions which were used upon them, were that their treatment should be based on either Integrase inhibitors (INSTIs), reverse transcriptase inhibitors (NNRTIs), or enhanced protease inhibitors (bPIs). The final sample size of our data set, with regards to BMI, included all those patients who held a specified recorded weight value, on their first visit to the hospital (n = 1022), whereas, the equivalent data set, with respect to total cholesterol, included all those individuals, who also held a specified recorded total cholesterol value, at the commencement of their treatment (n = 814). The Statistical Analysis of BMI and total cholesterol changes, over time, was based on random effects models for repeated measures. Deviations from the linearity of the changes, over time, were investigated through fractional polynomials, in the case of BMI, and smoothing splines, in the case of total cholesterol. Finally, an ex-post estimation correction procedure was performed, in order to estimate potential differences in the time development of BMI, in between different treatment classes, whilst assuming a common value for the entire set of classes, at the initiation period of the treatment. Results: Out of the 1022 patients, in total, 306 were treated with NNRTIs, 337 with INSTIs and 379 with bPIs, receiving median follow-up values of 4.3, 1.4 and 4.3 years, respectively. The largest observed differences, in the baseline values between treatment categories, were mainly related to the number of CD4s (bPIs lower CD4 counts), the treatment initiation dates (INSTIs three years later) and the mode of infection (higher rates of INSTIs and NNRTIs in gay men). As for the time evolution, the expected BMI seemed to be increased more intensively, throughout the first years of the treatment, for those patients following an INSTIs based treatment, whilst, regardless of the treatment, the more aged the patients were, the more intensively diminished the estimated BMI was, once the first three years of follow up had been exceeded. Apart from the treatment itself, statistically significant variables, with respect to the expected BMI changes, appeared to be the CD4 count, the age, as well as the sex, in combination with the virus transmission class. Once the correction had occurred, the effect of the treatment, on the degree of increase in BMI, became even more intensified. Patients with specific characteristics, who followed a treatment regimen based on INSTIs and who had acquired a starting value of: BMI=22 kg/m2 received an estimated increase, in their obesity rate, from 5.5% in the second year of the follow-up, to 7.6%, whereas, for those receiving NNRTIs or bPIs, it increased from 4.3% to 6.3% and from 4.1% to 5.7%, respectively. Correspondent levels of increase were, also, observed on the estimated percentages of the category consistent of the overweight patients. Regarding the results of total cholesterol, there was a difference of, approximately, 10 units, even throughout the average follow-up period, in between the INSTIs and NNRTIs, with respect to the bPIs, with the latter, acquiring the lowest of values, a difference which, however, then, decreased. Last but not least, there was an overall decrease of, as high as 30 units, for intravenous drug abusers, in comparison to heterosexual individuals. Conclusion: Obesity rates, as well as the expected BMI value, increase, over time, regardless of the type of treatment. In particular, for those patients receiving treatment based on INSTIs, the increase is faster in the course of the first two to three years of the treatment (even when they commence from the exact same starting point, once the correction has occurred), in comparison to other schemes, period after which, their behavior converges to the one of those receiving NNRTIs. Although patients receiving bPIs-based therapy are expected to augment their BMI values, in lower proportions, they acquire much higher levels of expected total cholesterol-lipids, not only at the very initiation of the process, but also, throughout its progression. Our findings are based on a relatively large sample, with an extensive nationwide clinical and hospital coverage, while the advanced methodology and statistical inference that is being used, enhances, even further, their validity and reliability. However, there exist certain limitations, mainly due to the reduced recurrence rates of patients receiving INSTIs, as a result of their, relatively recent, administration. Finally, if this topic was to ever be further assessed, it could be beneficial to also include, analyze and compare various other laboratory indicators, such as glucose levels and triglyceride values."],"dc:identifier":["uoadl:2965153","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2965153"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διαχρονικές μεταβολές του Δείκτη Μάζας Σώματος, των ποσοστών παχυσαρκίας και της ολικής χοληστερόλης σε HIV οροθετικά άτομα υπό συνδυασμένη αντιρετροϊκή αγωγή."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:06Z"}