{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2965787"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2965787","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η κλινική σημασία της ανάλυσης όλων των εξωνίων (whole exome sequencing- wes) στην διερεύνηση συνθετών κλινικών φαινοτύπων","abstract":"Ο τομέας της Ιατρικής Γενετικής ασχολείται με την μελέτη των γενετικών νοσημάτων, τόσο σε ερευνητικό όσο και σε κλινικό επίπεδο. Ιδιαίτερα σημαντικός παράγοντας για την ολο- κληρωμένη μελέτη των γενετικών νοσημάτων αποτελεί η ακριβής ανίχνευση και ερμηνεία των γενετικών αιτίων που ευθύνονται για την εκδήλωση τους. Ο εντοπισμός των γονιδιακών τόπων και των γενετικών αλληλεπιδράσεων που ευθύνονται για την εκδήλωση των παθολογικών φαι- νοτυπικών χαρακτηριστικών συμβάλλει στην ταυτοποίηση της εκάστοτε νόσου, δηλαδή στην γε- νετική διάγνωση. Η γενετική διάγνωση είναι σημαντική, διότι μόνο ο εντοπισμός του γενετικού αιτίου επιτρέπει την εφαρμογή της ιατρικής ακριβείας, ώστε να δοθεί η αρμόζουσα κλινική καθο- δήγηση και φαρμακευτική αγωγή, εξατομικευμένα για κάθε ασθενή. Στον κλινικό τομέα η γενετική διάγνωση επιτυγχάνεται με την σωστή εφαρμογή των εργαστηριακών κυτταρογενετικών και μοριακών τεχνικών. Αναλόγως με τον κλινικό φαινότυπο του ασθενούς και την αιτία παραπομπής εφαρμόζεται η αντίστοιχη εργαστηριακή. Βα- σικό εργαλείο του κλινικού εργαστηρίου αποτελεί ο μοριακός έλεγχος αλληλούχισης κατά Sanger, η οποία επιτρέπει την ακριβή αλληλούχιση της προς εξέταση περιοχής. Ωστόσο, οι περιορισμοί της μεθόδου σε συνδυασμό με τον σύνθετο κλινικό φαινότυπο ορισμένων ασθενών δεν βοηθούν στην επίτευξη γενετικής διάγνωσης του γενετικού νοσήματος, από το οποίο πάσχουν. Με στόχο την βελτίωση της απόδοσης της γενετικής διάγνωσης τα τελευταία χρόνια εφαρμόζεται στην καθημερινή κλινική πράξη ο μοριακός έλεγχος αλληλούχισης επόμενης γενιάς, δηλαδή η μαζική αλληλούχιση πολλαπλών γενετικών περιοχών. Η αλληλούχιση επόμενης γενιάς εφαρμόζεται συνήθως ως i) στοχευμένη αλληλούχιση (ένα γονίδιο ή πάνελ γονιδίων), ii) αλληλού- χιση ολόκληρου του γονιδιώματος, και iii) αλληλούχιση όλων των εξωνίων του γονιδιώματος. Η επιλογή της ανάλυσης που εφαρμόζεται σε κάθε ασθενή εξαρτάται από τον κλινικό φαινότυπο και την υποψία νοσήματος και την ορίζει συνήθως ο κλινικός γενετιστής. Η τεχνική αλληλούχισης που προτιμάται σε ασθενείς με υποψία συγκεκριμένου γενετικού νοσήματος είναι η στοχευμένη αλλη- λούχιση. Αντιθέτως, σε ασθενείς με σύνθετα φαινοτυπικά χαρακτηριστικά, όπου δεν υφίσταται υποψία συγκεκριμένου γενετικού νοσήματος, προτιμάται η αλληλούχιση όλων των εξωνίων, κα- θώς, έχει μικρότερο κόστος από την αλληλούχιση ολόκληρου του γονιδιώματος και επιτρέπει τον γενετικό έλεγχο περισσότερων γονιδίων σε σύγκριση με την στοχευμένη αλληλούχιση. Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι ο προσδιορισμός της κλινικής ση- μασίας της εφαρμογής της αλληλούχισης όλων των εξωνίων σε ασθενείς με σύνθετο φαινότυπο σε σύγκριση με την στοχευμένη αλληλούχιση (πάνελ γονιδίων). Για την επίτευξη του ανωτέρου σκοπού συλλέχθηκαν κλινικά δεδομένα 150 ασθενών με σύνθετα κλινικά φαινοτυπικά χαρακτη- ριστικά που προσήλθαν στο κέντρο διάγνωσης Genesis-Genoma Lab για διερεύνηση της πιθανής γενετικής βάσης του κλινικού τους φαινοτύπου το χρονικό διάστημα 2017-2021.","abstract_html":"Ο τομέας της Ιατρικής Γενετικής ασχολείται με την μελέτη των γενετικών νοσημάτων, τόσο σε ερευνητικό όσο και σε κλινικό επίπεδο. Ιδιαίτερα σημαντικός παράγοντας για την ολο- κληρωμένη μελέτη των γενετικών νοσημάτων αποτελεί η ακριβής ανίχνευση και ερμηνεία των γενετικών αιτίων που ευθύνονται για την εκδήλωση τους. Ο εντοπισμός των γονιδιακών τόπων και των γενετικών αλληλεπιδράσεων που ευθύνονται για την εκδήλωση των παθολογικών φαι- νοτυπικών χαρακτηριστικών συμβάλλει στην ταυτοποίηση της εκάστοτε νόσου, δηλαδή στην γε- νετική διάγνωση. Η γενετική διάγνωση είναι σημαντική, διότι μόνο ο εντοπισμός του γενετικού αιτίου επιτρέπει την εφαρμογή της ιατρικής ακριβείας, ώστε να δοθεί η αρμόζουσα κλινική καθο- δήγηση και φαρμακευτική αγωγή, εξατομικευμένα για κάθε ασθενή. Στον κλινικό τομέα η γενετική διάγνωση επιτυγχάνεται με την σωστή εφαρμογή των εργαστηριακών κυτταρογενετικών και μοριακών τεχνικών. Αναλόγως με τον κλινικό φαινότυπο του ασθενούς και την αιτία παραπομπής εφαρμόζεται η αντίστοιχη εργαστηριακή. Βα- σικό εργαλείο του κλινικού εργαστηρίου αποτελεί ο μοριακός έλεγχος αλληλούχισης κατά Sanger, η οποία επιτρέπει την ακριβή αλληλούχιση της προς εξέταση περιοχής. Ωστόσο, οι περιορισμοί της μεθόδου σε συνδυασμό με τον σύνθετο κλινικό φαινότυπο ορισμένων ασθενών δεν βοηθούν στην επίτευξη γενετικής διάγνωσης του γενετικού νοσήματος, από το οποίο πάσχουν. Με στόχο την βελτίωση της απόδοσης της γενετικής διάγνωσης τα τελευταία χρόνια εφαρμόζεται στην καθημερινή κλινική πράξη ο μοριακός έλεγχος αλληλούχισης επόμενης γενιάς, δηλαδή η μαζική αλληλούχιση πολλαπλών γενετικών περιοχών. Η αλληλούχιση επόμενης γενιάς εφαρμόζεται συνήθως ως i) στοχευμένη αλληλούχιση (ένα γονίδιο ή πάνελ γονιδίων), ii) αλληλού- χιση ολόκληρου του γονιδιώματος, και iii) αλληλούχιση όλων των εξωνίων του γονιδιώματος. Η επιλογή της ανάλυσης που εφαρμόζεται σε κάθε ασθενή εξαρτάται από τον κλινικό φαινότυπο και την υποψία νοσήματος και την ορίζει συνήθως ο κλινικός γενετιστής. Η τεχνική αλληλούχισης που προτιμάται σε ασθενείς με υποψία συγκεκριμένου γενετικού νοσήματος είναι η στοχευμένη αλλη- λούχιση. Αντιθέτως, σε ασθενείς με σύνθετα φαινοτυπικά χαρακτηριστικά, όπου δεν υφίσταται υποψία συγκεκριμένου γενετικού νοσήματος, προτιμάται η αλληλούχιση όλων των εξωνίων, κα- θώς, έχει μικρότερο κόστος από την αλληλούχιση ολόκληρου του γονιδιώματος και επιτρέπει τον γενετικό έλεγχο περισσότερων γονιδίων σε σύγκριση με την στοχευμένη αλληλούχιση. Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι ο προσδιορισμός της κλινικής ση- μασίας της εφαρμογής της αλληλούχισης όλων των εξωνίων σε ασθενείς με σύνθετο φαινότυπο σε σύγκριση με την στοχευμένη αλληλούχιση (πάνελ γονιδίων). Για την επίτευξη του ανωτέρου σκοπού συλλέχθηκαν κλινικά δεδομένα 150 ασθενών με σύνθετα κλινικά φαινοτυπικά χαρακτη- ριστικά που προσήλθαν στο κέντρο διάγνωσης Genesis-Genoma Lab για διερεύνηση της πιθανής γενετικής βάσης του κλινικού τους φαινοτύπου το χρονικό διάστημα 2017-2021.","abstract_has_math":false,"creators":["Κατσίδη Χριστίνα","Katsidi Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:19Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2965787"],"render_values":[{"text":"uoadl:2965787","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2965787","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2965787","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2965787","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κατσίδη Χριστίνα","Katsidi Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2965787","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2965787"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο τομέας της Ιατρικής Γενετικής ασχολείται με την μελέτη των γενετικών νοσημάτων, τόσο σε ερευνητικό όσο και σε κλινικό επίπεδο. Ιδιαίτερα σημαντικός παράγοντας για την ολο- κληρωμένη μελέτη των γενετικών νοσημάτων αποτελεί η ακριβής ανίχνευση και ερμηνεία των γενετικών αιτίων που ευθύνονται για την εκδήλωση τους. Ο εντοπισμός των γονιδιακών τόπων και των γενετικών αλληλεπιδράσεων που ευθύνονται για την εκδήλωση των παθολογικών φαι- νοτυπικών χαρακτηριστικών συμβάλλει στην ταυτοποίηση της εκάστοτε νόσου, δηλαδή στην γε- νετική διάγνωση. Η γενετική διάγνωση είναι σημαντική, διότι μόνο ο εντοπισμός του γενετικού αιτίου επιτρέπει την εφαρμογή της ιατρικής ακριβείας, ώστε να δοθεί η αρμόζουσα κλινική καθο- δήγηση και φαρμακευτική αγωγή, εξατομικευμένα για κάθε ασθενή. Στον κλινικό τομέα η γενετική διάγνωση επιτυγχάνεται με την σωστή εφαρμογή των εργαστηριακών κυτταρογενετικών και μοριακών τεχνικών. Αναλόγως με τον κλινικό φαινότυπο του ασθενούς και την αιτία παραπομπής εφαρμόζεται η αντίστοιχη εργαστηριακή. Βα- σικό εργαλείο του κλινικού εργαστηρίου αποτελεί ο μοριακός έλεγχος αλληλούχισης κατά Sanger, η οποία επιτρέπει την ακριβή αλληλούχιση της προς εξέταση περιοχής. Ωστόσο, οι περιορισμοί της μεθόδου σε συνδυασμό με τον σύνθετο κλινικό φαινότυπο ορισμένων ασθενών δεν βοηθούν στην επίτευξη γενετικής διάγνωσης του γενετικού νοσήματος, από το οποίο πάσχουν. Με στόχο την βελτίωση της απόδοσης της γενετικής διάγνωσης τα τελευταία χρόνια εφαρμόζεται στην καθημερινή κλινική πράξη ο μοριακός έλεγχος αλληλούχισης επόμενης γενιάς, δηλαδή η μαζική αλληλούχιση πολλαπλών γενετικών περιοχών. Η αλληλούχιση επόμενης γενιάς εφαρμόζεται συνήθως ως i) στοχευμένη αλληλούχιση (ένα γονίδιο ή πάνελ γονιδίων), ii) αλληλού- χιση ολόκληρου του γονιδιώματος, και iii) αλληλούχιση όλων των εξωνίων του γονιδιώματος. Η επιλογή της ανάλυσης που εφαρμόζεται σε κάθε ασθενή εξαρτάται από τον κλινικό φαινότυπο και την υποψία νοσήματος και την ορίζει συνήθως ο κλινικός γενετιστής. Η τεχνική αλληλούχισης που προτιμάται σε ασθενείς με υποψία συγκεκριμένου γενετικού νοσήματος είναι η στοχευμένη αλλη- λούχιση. Αντιθέτως, σε ασθενείς με σύνθετα φαινοτυπικά χαρακτηριστικά, όπου δεν υφίσταται υποψία συγκεκριμένου γενετικού νοσήματος, προτιμάται η αλληλούχιση όλων των εξωνίων, κα- θώς, έχει μικρότερο κόστος από την αλληλούχιση ολόκληρου του γονιδιώματος και επιτρέπει τον γενετικό έλεγχο περισσότερων γονιδίων σε σύγκριση με την στοχευμένη αλληλούχιση. Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι ο προσδιορισμός της κλινικής ση- μασίας της εφαρμογής της αλληλούχισης όλων των εξωνίων σε ασθενείς με σύνθετο φαινότυπο σε σύγκριση με την στοχευμένη αλληλούχιση (πάνελ γονιδίων). Για την επίτευξη του ανωτέρου σκοπού συλλέχθηκαν κλινικά δεδομένα 150 ασθενών με σύνθετα κλινικά φαινοτυπικά χαρακτη- ριστικά που προσήλθαν στο κέντρο διάγνωσης Genesis-Genoma Lab για διερεύνηση της πιθανής γενετικής βάσης του κλινικού τους φαινοτύπου το χρονικό διάστημα 2017-2021.","The field of Medical Genetics deals with the study of genetic diseases, both at research and clinical level. A particularly important factor for the study of genetic diseases is the accurate detection and interpretation of genetic causes responsible for their occurrence. Locating gene sites and the genetic interactions which are responsible for the occurrence of pathological phenotypes contribute to the genetic diagnosis and consequently the identification of each disease. Genetic diagnosis is important due to the fact that locating the genetic cause enables the application of medical precision in order to give the appropriate clinical administration and medication, individually for each patient. In the clinical field, genetic diagnosis can be achieved through the correct application of laboratory cytogenetic and molecular techniques. Depending on the clinical phenotype of the patient and the reason for referral, the corresponding laboratory technique is applied. A basic instrument of the clinical laboratory is the Sanger sequencing, which allows the exact sequencing of a selected area to be examined. However, the limitations of this method in combination with the complex clinical phenotype of some patients do not help in achieving a genetic diagnosis of the genetic disease from which they suffer. In recent years, in order to improve the performance of genetic diagnosis, Next Generation Sequencing method is applied in daily clinical practice, which provides the mass sequencing of multiple genetic regions. Next Generation Sequencing is usually applied as (i) targeted sequencing (a gene or gene panel), (ii) whole genome sequencing, and (iii) whole exome sequencing. The method which is suitable to each patient depends on the clinical phenotype and is usually defined by the clinical geneticist. The sequencing technique that is preferred in patients with suspected specific genetic disease is the targeted sequencing. On the contrary, Whole Exome Sequencing is preferable in patients with complex phenotypic features, where suspicion of a specific genetic disease does not exist. Whole Exome Sequencing has a lower cost than whole genome sequencing and provides the opportunity to examinate more genes compared to the targeted sequencing. The purpose of this post-graduate thesis is to determine the clinical significance of application of whole exome sequencing in patients with a complex phenotype compared to targeted sequencing (gene panels). To achieve the aforementioned purpose, clinical data of 150 patients with complex clinical phenotypic characteristics were collected. These patients came to the Genesis-Genoma Lab diagnostic center to investigate the genetic basis of their clinical phenotype between the period 2017-2021."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η κλινική σημασία της ανάλυσης όλων των εξωνίων (whole exome sequencing- wes) στην διερεύνηση συνθετών κλινικών φαινοτύπων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κατσίδη Χριστίνα","Katsidi Christina"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Ο τομέας της Ιατρικής Γενετικής ασχολείται με την μελέτη των γενετικών νοσημάτων, τόσο σε ερευνητικό όσο και σε κλινικό επίπεδο. Ιδιαίτερα σημαντικός παράγοντας για την ολο- κληρωμένη μελέτη των γενετικών νοσημάτων αποτελεί η ακριβής ανίχνευση και ερμηνεία των γενετικών αιτίων που ευθύνονται για την εκδήλωση τους. Ο εντοπισμός των γονιδιακών τόπων και των γενετικών αλληλεπιδράσεων που ευθύνονται για την εκδήλωση των παθολογικών φαι- νοτυπικών χαρακτηριστικών συμβάλλει στην ταυτοποίηση της εκάστοτε νόσου, δηλαδή στην γε- νετική διάγνωση. Η γενετική διάγνωση είναι σημαντική, διότι μόνο ο εντοπισμός του γενετικού αιτίου επιτρέπει την εφαρμογή της ιατρικής ακριβείας, ώστε να δοθεί η αρμόζουσα κλινική καθο- δήγηση και φαρμακευτική αγωγή, εξατομικευμένα για κάθε ασθενή. Στον κλινικό τομέα η γενετική διάγνωση επιτυγχάνεται με την σωστή εφαρμογή των εργαστηριακών κυτταρογενετικών και μοριακών τεχνικών. Αναλόγως με τον κλινικό φαινότυπο του ασθενούς και την αιτία παραπομπής εφαρμόζεται η αντίστοιχη εργαστηριακή. Βα- σικό εργαλείο του κλινικού εργαστηρίου αποτελεί ο μοριακός έλεγχος αλληλούχισης κατά Sanger, η οποία επιτρέπει την ακριβή αλληλούχιση της προς εξέταση περιοχής. Ωστόσο, οι περιορισμοί της μεθόδου σε συνδυασμό με τον σύνθετο κλινικό φαινότυπο ορισμένων ασθενών δεν βοηθούν στην επίτευξη γενετικής διάγνωσης του γενετικού νοσήματος, από το οποίο πάσχουν. Με στόχο την βελτίωση της απόδοσης της γενετικής διάγνωσης τα τελευταία χρόνια εφαρμόζεται στην καθημερινή κλινική πράξη ο μοριακός έλεγχος αλληλούχισης επόμενης γενιάς, δηλαδή η μαζική αλληλούχιση πολλαπλών γενετικών περιοχών. Η αλληλούχιση επόμενης γενιάς εφαρμόζεται συνήθως ως i) στοχευμένη αλληλούχιση (ένα γονίδιο ή πάνελ γονιδίων), ii) αλληλού- χιση ολόκληρου του γονιδιώματος, και iii) αλληλούχιση όλων των εξωνίων του γονιδιώματος. Η επιλογή της ανάλυσης που εφαρμόζεται σε κάθε ασθενή εξαρτάται από τον κλινικό φαινότυπο και την υποψία νοσήματος και την ορίζει συνήθως ο κλινικός γενετιστής. Η τεχνική αλληλούχισης που προτιμάται σε ασθενείς με υποψία συγκεκριμένου γενετικού νοσήματος είναι η στοχευμένη αλλη- λούχιση. Αντιθέτως, σε ασθενείς με σύνθετα φαινοτυπικά χαρακτηριστικά, όπου δεν υφίσταται υποψία συγκεκριμένου γενετικού νοσήματος, προτιμάται η αλληλούχιση όλων των εξωνίων, κα- θώς, έχει μικρότερο κόστος από την αλληλούχιση ολόκληρου του γονιδιώματος και επιτρέπει τον γενετικό έλεγχο περισσότερων γονιδίων σε σύγκριση με την στοχευμένη αλληλούχιση. Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι ο προσδιορισμός της κλινικής ση- μασίας της εφαρμογής της αλληλούχισης όλων των εξωνίων σε ασθενείς με σύνθετο φαινότυπο σε σύγκριση με την στοχευμένη αλληλούχιση (πάνελ γονιδίων). Για την επίτευξη του ανωτέρου σκοπού συλλέχθηκαν κλινικά δεδομένα 150 ασθενών με σύνθετα κλινικά φαινοτυπικά χαρακτη- ριστικά που προσήλθαν στο κέντρο διάγνωσης Genesis-Genoma Lab για διερεύνηση της πιθανής γενετικής βάσης του κλινικού τους φαινοτύπου το χρονικό διάστημα 2017-2021.","The field of Medical Genetics deals with the study of genetic diseases, both at research and clinical level. A particularly important factor for the study of genetic diseases is the accurate detection and interpretation of genetic causes responsible for their occurrence. Locating gene sites and the genetic interactions which are responsible for the occurrence of pathological phenotypes contribute to the genetic diagnosis and consequently the identification of each disease. Genetic diagnosis is important due to the fact that locating the genetic cause enables the application of medical precision in order to give the appropriate clinical administration and medication, individually for each patient. In the clinical field, genetic diagnosis can be achieved through the correct application of laboratory cytogenetic and molecular techniques. Depending on the clinical phenotype of the patient and the reason for referral, the corresponding laboratory technique is applied. A basic instrument of the clinical laboratory is the Sanger sequencing, which allows the exact sequencing of a selected area to be examined. However, the limitations of this method in combination with the complex clinical phenotype of some patients do not help in achieving a genetic diagnosis of the genetic disease from which they suffer. In recent years, in order to improve the performance of genetic diagnosis, Next Generation Sequencing method is applied in daily clinical practice, which provides the mass sequencing of multiple genetic regions. Next Generation Sequencing is usually applied as (i) targeted sequencing (a gene or gene panel), (ii) whole genome sequencing, and (iii) whole exome sequencing. The method which is suitable to each patient depends on the clinical phenotype and is usually defined by the clinical geneticist. The sequencing technique that is preferred in patients with suspected specific genetic disease is the targeted sequencing. On the contrary, Whole Exome Sequencing is preferable in patients with complex phenotypic features, where suspicion of a specific genetic disease does not exist. Whole Exome Sequencing has a lower cost than whole genome sequencing and provides the opportunity to examinate more genes compared to the targeted sequencing. The purpose of this post-graduate thesis is to determine the clinical significance of application of whole exome sequencing in patients with a complex phenotype compared to targeted sequencing (gene panels). To achieve the aforementioned purpose, clinical data of 150 patients with complex clinical phenotypic characteristics were collected. These patients came to the Genesis-Genoma Lab diagnostic center to investigate the genetic basis of their clinical phenotype between the period 2017-2021."],"dc:identifier":["uoadl:2965787","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2965787"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η κλινική σημασία της ανάλυσης όλων των εξωνίων (whole exome sequencing- wes) στην διερεύνηση συνθετών κλινικών φαινοτύπων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:19Z"}