{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2965968"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2965968","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Mycenaean Palace Throne Rooms: Form and Function, Power Ideology, and Political Semiology","abstract":"Έλκοντας την καταγωγή του στη Νεολιθική Ανατολία, το μέγαρο αναδείχθηκε ως κεντρικό κτήριο οχυρωμένων οικισμών στη Νεολιθική Εποχή (Σέσκλο, Διμήνι) και στην Πρωτοελλαδική περίοδο (\"corridor houses\" στη Λέρνα, Ακοβίτικα, Αίγινα). Στη συνέχεια, το αψιδωτό μέγαρο έγινε ο κύριος τύπος οικιακής μονάδας στην Πρωτοελλαδική ΙΙΙ και Μεσοελλαδική περίοδο. Στην Υστεροελλαδική περίοδο, το τριμερές μέγαρο αποτέλεσε τον πυρήνα των μυκηναϊκών ανακτόρων, διατεταγμένο αξονικά σε τρεις διαδοχικούς χώρους (αίθουσα, πρόδομος, δόμος) και περιβαλλόμενο από αυλές, χώρους διαμονής, εργαστήρια και αποθήκες. Το επίκεντρο της αίθουσας του θρόνου του μυκηναϊκού ανακτόρου, ωστόσο, δεν ήταν ο ίδιος ο θρόνος, αλλά, αντίθετα, η σταθερή κεντρική κυκλική εστία, που ίσως χρησίμευε ως κοινός τόπος συγκεντρώσεων και τελετουργιών. Επομένως, η αίθουσα του θρόνου (ή ορθότερα, η «αίθουσα εστίας») του μυκηναϊκού μεγάρου ήταν ριζικά διαφορετική από τις σύγχρονες της αίθουσες βασιλικού θρόνου στην Αίγυπτο, την Ανατολία, την Ασσυρία και τη Μεσοποταμία, των οποίων η χωροταξική διάταξη εστιάζεται στον μνημειακό θρόνο ως κύριο χαρακτηριστικό τους. Τα μυκηναϊκά ανάκτορα υπηρέτησαν πρακτικές λειτουργίες αλλά έφεραν και συμβολική σημασία, καθώς ενσάρκωναν σε μορφή και λειτουργία τη δυναμική της ιδεολογίας της εξουσίας και τους μηχανισμούς δημιουργίας συλλογικής μνήμης και ταυτότητας. Στην παρούσα μελέτη θα παρουσιαστεί κατ' αρχήν το πολιτικό και κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο των μυκηναϊκών ανακτόρων (Κεφάλαιο 1), με ιδιαίτερη έμφαση στην εσωτερική κοινωνικοπολιτική τους οργάνωση και τις διπλωματικές και οικονομικές διαδραστικές επαφές με άλλα κράτη και αυτοκρατορίες της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς η μορφή και η λειτουργία των μυκηναϊκών ανακτόρων συνδέεται άμεσα με την περιφερειακή τους θέση, την ισχύ και την εμβέλειά τους. Οι αίθουσες θρόνου των μυκηναϊκών ανακτόρων και το αρχιτεκτονικό τους περιβάλλον θα εξεταστούν λεπτομερώς στη συνέχεια (Κεφάλαιο 2) με βάση τις πρωτότυπες ανασκαφικές δημοσιεύσεις των συγκεκριμένων αρχαιολογικών θέσεων και πρόσφατες ανασκαφικές εκθέσεις πεδίου προκειμένου να συγκριθούν και να αντιπαραβληθούν η χωροταξική διάταξη, η μορφή και η λειτουργία τους. Σύμφωνα με αυτή τη συγκριτική μελέτη, οι αίθουσες του θρόνου και τα μυκηναϊκά ανάκτορα παρουσιάζουν εκπληκτικές ομοιότητες σε χρονολογία, τοποθεσία, οχύρωση, διάταξη, μέγεθος, υλικά, τεχνικές κατασκευής, εσωτερικά χαρακτηριστικά, διακοσμητική εικονογραφία, περιβάλλοντες χώρους, πρόσβαση και συστήματα κυκλοφορίας. Αυτά τα στοιχεία ομοιομορφίας (Κεφάλαιο 3) προδίδουν προηγμένη τυποποίηση της μυκηναϊκής ανακτορικής αρχιτεκτονικής κατά τον 13ο αιώνα π.Χ., και πολιτισμική ομοιογένεια, ενώ αποκαλύπτουν τις ποικίλες, αλληλένδετες λειτουργίες των μυκηναϊκών ανακτόρων και της αίθουσας του θρόνου (πολιτικές, διοικητικές, κοινωνικοοικονομικές, τελετουργικές και θρησκευτικές). Ορισμένα διαγνωστικά στοιχεία της αίθουσας του θρόνου των μυκηναϊκών ανακτόρων, όπως η κεντρική κυκλική εστία, ο μνημειακός θρόνος και η εικονογραφία των τοιχογραφιών απέκτησαν ιδιαίτερη συμβολική σημασία λόγω της πρακτικής τους λειτουργίας. Σε συνδυασμό με τη μεγαλιθική αρχιτεκτονική, τη μνημειακή τέχνη, την κλίμακα και τη χωροταξική πολυπλοκότητα της αρχιτεκτονικής των ανακτόρων, η αίθουσα του θρόνου χρησίμευσε ως κεντρική τοπολογική αναφορά για την ανακτορική εξουσία, συμβολική απεικόνιση της εξουσίας, του πλούτου και της κοινωνικής θέσης του ηγεμόνα, και ως μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου. Η συγκριτική μελέτη των αιθουσών του θρόνου των μυκηναϊκών ανακτόρων παρήγαγε όχι μόνο στοιχεία ομοιομορφίας και προηγμένης τυποποίησης, αλλά και στοιχεία διαφοροποίησης με πιθανές πολιτικές σημειολογικές προεκτάσεις που θέτουν το ανάκτορο των Μυκηνών πάνω από τα υπόλοιπα όσον αφορά την κλίμακα, τη μνημειακότητα και τα υλικά (Κεφάλαιο 4). Αυτά τα στοιχεία διαφοροποίησης μπορεί να αντανακλούν τη δυναμική εξουσίας και τις γεωπολιτικές σχέσεις ανάμεσα στο ανάκτορο των Μυκηνών και τα υπόλοιπα ανακτορικά κέντρα, επιτρέποντας έτσι εναλλακτικές αναγνώσεις και ερμηνείες της μυκηναϊκής πολιτικής γεωγραφίας.","abstract_html":"Έλκοντας την καταγωγή του στη Νεολιθική Ανατολία, το μέγαρο αναδείχθηκε ως κεντρικό κτήριο οχυρωμένων οικισμών στη Νεολιθική Εποχή (Σέσκλο, Διμήνι) και στην Πρωτοελλαδική περίοδο (&quot;corridor houses&quot; στη Λέρνα, Ακοβίτικα, Αίγινα). Στη συνέχεια, το αψιδωτό μέγαρο έγινε ο κύριος τύπος οικιακής μονάδας στην Πρωτοελλαδική ΙΙΙ και Μεσοελλαδική περίοδο. Στην Υστεροελλαδική περίοδο, το τριμερές μέγαρο αποτέλεσε τον πυρήνα των μυκηναϊκών ανακτόρων, διατεταγμένο αξονικά σε τρεις διαδοχικούς χώρους (αίθουσα, πρόδομος, δόμος) και περιβαλλόμενο από αυλές, χώρους διαμονής, εργαστήρια και αποθήκες. Το επίκεντρο της αίθουσας του θρόνου του μυκηναϊκού ανακτόρου, ωστόσο, δεν ήταν ο ίδιος ο θρόνος, αλλά, αντίθετα, η σταθερή κεντρική κυκλική εστία, που ίσως χρησίμευε ως κοινός τόπος συγκεντρώσεων και τελετουργιών. Επομένως, η αίθουσα του θρόνου (ή ορθότερα, η «αίθουσα εστίας») του μυκηναϊκού μεγάρου ήταν ριζικά διαφορετική από τις σύγχρονες της αίθουσες βασιλικού θρόνου στην Αίγυπτο, την Ανατολία, την Ασσυρία και τη Μεσοποταμία, των οποίων η χωροταξική διάταξη εστιάζεται στον μνημειακό θρόνο ως κύριο χαρακτηριστικό τους. Τα μυκηναϊκά ανάκτορα υπηρέτησαν πρακτικές λειτουργίες αλλά έφεραν και συμβολική σημασία, καθώς ενσάρκωναν σε μορφή και λειτουργία τη δυναμική της ιδεολογίας της εξουσίας και τους μηχανισμούς δημιουργίας συλλογικής μνήμης και ταυτότητας. Στην παρούσα μελέτη θα παρουσιαστεί κατ&#x27; αρχήν το πολιτικό και κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο των μυκηναϊκών ανακτόρων (Κεφάλαιο 1), με ιδιαίτερη έμφαση στην εσωτερική κοινωνικοπολιτική τους οργάνωση και τις διπλωματικές και οικονομικές διαδραστικές επαφές με άλλα κράτη και αυτοκρατορίες της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς η μορφή και η λειτουργία των μυκηναϊκών ανακτόρων συνδέεται άμεσα με την περιφερειακή τους θέση, την ισχύ και την εμβέλειά τους. Οι αίθουσες θρόνου των μυκηναϊκών ανακτόρων και το αρχιτεκτονικό τους περιβάλλον θα εξεταστούν λεπτομερώς στη συνέχεια (Κεφάλαιο 2) με βάση τις πρωτότυπες ανασκαφικές δημοσιεύσεις των συγκεκριμένων αρχαιολογικών θέσεων και πρόσφατες ανασκαφικές εκθέσεις πεδίου προκειμένου να συγκριθούν και να αντιπαραβληθούν η χωροταξική διάταξη, η μορφή και η λειτουργία τους. Σύμφωνα με αυτή τη συγκριτική μελέτη, οι αίθουσες του θρόνου και τα μυκηναϊκά ανάκτορα παρουσιάζουν εκπληκτικές ομοιότητες σε χρονολογία, τοποθεσία, οχύρωση, διάταξη, μέγεθος, υλικά, τεχνικές κατασκευής, εσωτερικά χαρακτηριστικά, διακοσμητική εικονογραφία, περιβάλλοντες χώρους, πρόσβαση και συστήματα κυκλοφορίας. Αυτά τα στοιχεία ομοιομορφίας (Κεφάλαιο 3) προδίδουν προηγμένη τυποποίηση της μυκηναϊκής ανακτορικής αρχιτεκτονικής κατά τον 13ο αιώνα π.Χ., και πολιτισμική ομοιογένεια, ενώ αποκαλύπτουν τις ποικίλες, αλληλένδετες λειτουργίες των μυκηναϊκών ανακτόρων και της αίθουσας του θρόνου (πολιτικές, διοικητικές, κοινωνικοοικονομικές, τελετουργικές και θρησκευτικές). Ορισμένα διαγνωστικά στοιχεία της αίθουσας του θρόνου των μυκηναϊκών ανακτόρων, όπως η κεντρική κυκλική εστία, ο μνημειακός θρόνος και η εικονογραφία των τοιχογραφιών απέκτησαν ιδιαίτερη συμβολική σημασία λόγω της πρακτικής τους λειτουργίας. Σε συνδυασμό με τη μεγαλιθική αρχιτεκτονική, τη μνημειακή τέχνη, την κλίμακα και τη χωροταξική πολυπλοκότητα της αρχιτεκτονικής των ανακτόρων, η αίθουσα του θρόνου χρησίμευσε ως κεντρική τοπολογική αναφορά για την ανακτορική εξουσία, συμβολική απεικόνιση της εξουσίας, του πλούτου και της κοινωνικής θέσης του ηγεμόνα, και ως μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου. Η συγκριτική μελέτη των αιθουσών του θρόνου των μυκηναϊκών ανακτόρων παρήγαγε όχι μόνο στοιχεία ομοιομορφίας και προηγμένης τυποποίησης, αλλά και στοιχεία διαφοροποίησης με πιθανές πολιτικές σημειολογικές προεκτάσεις που θέτουν το ανάκτορο των Μυκηνών πάνω από τα υπόλοιπα όσον αφορά την κλίμακα, τη μνημειακότητα και τα υλικά (Κεφάλαιο 4). Αυτά τα στοιχεία διαφοροποίησης μπορεί να αντανακλούν τη δυναμική εξουσίας και τις γεωπολιτικές σχέσεις ανάμεσα στο ανάκτορο των Μυκηνών και τα υπόλοιπα ανακτορικά κέντρα, επιτρέποντας έτσι εναλλακτικές αναγνώσεις και ερμηνείες της μυκηναϊκής πολιτικής γεωγραφίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαγγίδης Πασχάλης","Maggidis Paschalis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:19Z","subjects":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2965968"],"render_values":[{"text":"uoadl:2965968","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2965968","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2965968","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2965968","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαγγίδης Πασχάλης","Maggidis Paschalis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Αρχαιολογία","Archaeology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2965968","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2965968"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Έλκοντας την καταγωγή του στη Νεολιθική Ανατολία, το μέγαρο αναδείχθηκε ως κεντρικό κτήριο οχυρωμένων οικισμών στη Νεολιθική Εποχή (Σέσκλο, Διμήνι) και στην Πρωτοελλαδική περίοδο (\"corridor houses\" στη Λέρνα, Ακοβίτικα, Αίγινα). Στη συνέχεια, το αψιδωτό μέγαρο έγινε ο κύριος τύπος οικιακής μονάδας στην Πρωτοελλαδική ΙΙΙ και Μεσοελλαδική περίοδο. Στην Υστεροελλαδική περίοδο, το τριμερές μέγαρο αποτέλεσε τον πυρήνα των μυκηναϊκών ανακτόρων, διατεταγμένο αξονικά σε τρεις διαδοχικούς χώρους (αίθουσα, πρόδομος, δόμος) και περιβαλλόμενο από αυλές, χώρους διαμονής, εργαστήρια και αποθήκες. Το επίκεντρο της αίθουσας του θρόνου του μυκηναϊκού ανακτόρου, ωστόσο, δεν ήταν ο ίδιος ο θρόνος, αλλά, αντίθετα, η σταθερή κεντρική κυκλική εστία, που ίσως χρησίμευε ως κοινός τόπος συγκεντρώσεων και τελετουργιών. Επομένως, η αίθουσα του θρόνου (ή ορθότερα, η «αίθουσα εστίας») του μυκηναϊκού μεγάρου ήταν ριζικά διαφορετική από τις σύγχρονες της αίθουσες βασιλικού θρόνου στην Αίγυπτο, την Ανατολία, την Ασσυρία και τη Μεσοποταμία, των οποίων η χωροταξική διάταξη εστιάζεται στον μνημειακό θρόνο ως κύριο χαρακτηριστικό τους. Τα μυκηναϊκά ανάκτορα υπηρέτησαν πρακτικές λειτουργίες αλλά έφεραν και συμβολική σημασία, καθώς ενσάρκωναν σε μορφή και λειτουργία τη δυναμική της ιδεολογίας της εξουσίας και τους μηχανισμούς δημιουργίας συλλογικής μνήμης και ταυτότητας. Στην παρούσα μελέτη θα παρουσιαστεί κατ' αρχήν το πολιτικό και κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο των μυκηναϊκών ανακτόρων (Κεφάλαιο 1), με ιδιαίτερη έμφαση στην εσωτερική κοινωνικοπολιτική τους οργάνωση και τις διπλωματικές και οικονομικές διαδραστικές επαφές με άλλα κράτη και αυτοκρατορίες της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς η μορφή και η λειτουργία των μυκηναϊκών ανακτόρων συνδέεται άμεσα με την περιφερειακή τους θέση, την ισχύ και την εμβέλειά τους. Οι αίθουσες θρόνου των μυκηναϊκών ανακτόρων και το αρχιτεκτονικό τους περιβάλλον θα εξεταστούν λεπτομερώς στη συνέχεια (Κεφάλαιο 2) με βάση τις πρωτότυπες ανασκαφικές δημοσιεύσεις των συγκεκριμένων αρχαιολογικών θέσεων και πρόσφατες ανασκαφικές εκθέσεις πεδίου προκειμένου να συγκριθούν και να αντιπαραβληθούν η χωροταξική διάταξη, η μορφή και η λειτουργία τους. Σύμφωνα με αυτή τη συγκριτική μελέτη, οι αίθουσες του θρόνου και τα μυκηναϊκά ανάκτορα παρουσιάζουν εκπληκτικές ομοιότητες σε χρονολογία, τοποθεσία, οχύρωση, διάταξη, μέγεθος, υλικά, τεχνικές κατασκευής, εσωτερικά χαρακτηριστικά, διακοσμητική εικονογραφία, περιβάλλοντες χώρους, πρόσβαση και συστήματα κυκλοφορίας. Αυτά τα στοιχεία ομοιομορφίας (Κεφάλαιο 3) προδίδουν προηγμένη τυποποίηση της μυκηναϊκής ανακτορικής αρχιτεκτονικής κατά τον 13ο αιώνα π.Χ., και πολιτισμική ομοιογένεια, ενώ αποκαλύπτουν τις ποικίλες, αλληλένδετες λειτουργίες των μυκηναϊκών ανακτόρων και της αίθουσας του θρόνου (πολιτικές, διοικητικές, κοινωνικοοικονομικές, τελετουργικές και θρησκευτικές). Ορισμένα διαγνωστικά στοιχεία της αίθουσας του θρόνου των μυκηναϊκών ανακτόρων, όπως η κεντρική κυκλική εστία, ο μνημειακός θρόνος και η εικονογραφία των τοιχογραφιών απέκτησαν ιδιαίτερη συμβολική σημασία λόγω της πρακτικής τους λειτουργίας. Σε συνδυασμό με τη μεγαλιθική αρχιτεκτονική, τη μνημειακή τέχνη, την κλίμακα και τη χωροταξική πολυπλοκότητα της αρχιτεκτονικής των ανακτόρων, η αίθουσα του θρόνου χρησίμευσε ως κεντρική τοπολογική αναφορά για την ανακτορική εξουσία, συμβολική απεικόνιση της εξουσίας, του πλούτου και της κοινωνικής θέσης του ηγεμόνα, και ως μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου. Η συγκριτική μελέτη των αιθουσών του θρόνου των μυκηναϊκών ανακτόρων παρήγαγε όχι μόνο στοιχεία ομοιομορφίας και προηγμένης τυποποίησης, αλλά και στοιχεία διαφοροποίησης με πιθανές πολιτικές σημειολογικές προεκτάσεις που θέτουν το ανάκτορο των Μυκηνών πάνω από τα υπόλοιπα όσον αφορά την κλίμακα, τη μνημειακότητα και τα υλικά (Κεφάλαιο 4). Αυτά τα στοιχεία διαφοροποίησης μπορεί να αντανακλούν τη δυναμική εξουσίας και τις γεωπολιτικές σχέσεις ανάμεσα στο ανάκτορο των Μυκηνών και τα υπόλοιπα ανακτορικά κέντρα, επιτρέποντας έτσι εναλλακτικές αναγνώσεις και ερμηνείες της μυκηναϊκής πολιτικής γεωγραφίας.","Having originated in Neolithic Anatolia, the megaron emerged as the central building of fortified settlements in the Neolithic Age (Sesklo, Dimini) and the Early Helladic period (“corridor houses” at Lerna, Akovitika, Aegina). Subsequently, its apsidal version became the main type of domestic unit in the Early Helladic III and Middle Helladic period. In the Late Helladic period, the tripartite megaron formed the core unit of the Mycenaean palaces, laid-out axially in three sequential rooms (aithousa, prodomos, domos), fronted by courtyards, and surrounded by residential quarters, workshops and storage facilities. The focal feature of the throne room of the Mycenaean palace, however, was not the throne itself, but, instead, the fixed central circular hearth, which may have served as a visual point of communal gathering and ritual performance. The throne room (or more appropriately, “hearth room”) of the Mycenaean megaron, therefore, was radically different from contemporary royal throne rooms in Egypt, Anatolia, Assyria, and Mesopotamia, whose spatial arrangement focuses on the monumental throne as their main feature. The Mycenaean palaces served practical functions but also carried symbolic significance, as they embodied in form and operation the dynamics of power ideology and the performance mechanics for constructing collective memory and identity. The political and socio-economic context of the Mycenaean palaces will be presented first (Chapter 1), with special focus on their internal socio-political organization and their diplomatic and economic interaction with other states and empires in the Eastern Mediterranean, as the form and operation of the Mycenaean palaces is directly connected with their regional status, power, and outreach. The Mycenaean throne rooms and their surrounding architectural contexts will be subsequently examined in detail (Chapter 2) based on the original publications of the excavators of these sites and recent field reports in order to compare and contrast their spatial arrangement, form, and function. According to this comparative study, Mycenaean throne rooms and palaces display astonishing similarities in chronology, location, fortification, layout, size, materials, construction techniques, internal features, decorative iconography, surrounding compounds, permeability and access, systems of traffic and circulation. These patterns of uniformity (Chapter 3) betray advanced standardization of Mycenaean palatial architecture by the 13th century BC, reflecting cultural homogeneity, and reveal the diverse and intertwined functions of the Mycenaean palaces and their throne rooms (political, administrative, socio-economic, ritual and religious). Certain diagnostic features of the Mycenaean throne room, such as the central circular hearth, the monumental throne, and the iconography of the wall frescoes acquired special symbolic significance attached to their practical function. Combined with megalithic architecture, monumental art, scale and spatial complexity of its architectural surroundings, the throne room served as focal topological reference for palatial authority, visual manifestation of the ruler’s power, wealth and elite status, and as control mechanism for social integration. The comparative study of Mycenaean throne rooms and palaces produced not only patterns of uniformity and advanced standardization, but also patterns of variation of potential political semiology that set the palace of Mycenae above the rest in terms of scale, monumentality, and materials (Chapter 4). These patterns of variation may reflect power dynamics and geopolitical relations between the palace of Mycenae and other palace centers, thus allowing alternative readings and interpretations of the Mycenaean political geography."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Mycenaean Palace Throne Rooms: Form and Function, Power Ideology, and Political Semiology"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαγγίδης Πασχάλης","Maggidis Paschalis"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Έλκοντας την καταγωγή του στη Νεολιθική Ανατολία, το μέγαρο αναδείχθηκε ως κεντρικό κτήριο οχυρωμένων οικισμών στη Νεολιθική Εποχή (Σέσκλο, Διμήνι) και στην Πρωτοελλαδική περίοδο (\"corridor houses\" στη Λέρνα, Ακοβίτικα, Αίγινα). Στη συνέχεια, το αψιδωτό μέγαρο έγινε ο κύριος τύπος οικιακής μονάδας στην Πρωτοελλαδική ΙΙΙ και Μεσοελλαδική περίοδο. Στην Υστεροελλαδική περίοδο, το τριμερές μέγαρο αποτέλεσε τον πυρήνα των μυκηναϊκών ανακτόρων, διατεταγμένο αξονικά σε τρεις διαδοχικούς χώρους (αίθουσα, πρόδομος, δόμος) και περιβαλλόμενο από αυλές, χώρους διαμονής, εργαστήρια και αποθήκες. Το επίκεντρο της αίθουσας του θρόνου του μυκηναϊκού ανακτόρου, ωστόσο, δεν ήταν ο ίδιος ο θρόνος, αλλά, αντίθετα, η σταθερή κεντρική κυκλική εστία, που ίσως χρησίμευε ως κοινός τόπος συγκεντρώσεων και τελετουργιών. Επομένως, η αίθουσα του θρόνου (ή ορθότερα, η «αίθουσα εστίας») του μυκηναϊκού μεγάρου ήταν ριζικά διαφορετική από τις σύγχρονες της αίθουσες βασιλικού θρόνου στην Αίγυπτο, την Ανατολία, την Ασσυρία και τη Μεσοποταμία, των οποίων η χωροταξική διάταξη εστιάζεται στον μνημειακό θρόνο ως κύριο χαρακτηριστικό τους. Τα μυκηναϊκά ανάκτορα υπηρέτησαν πρακτικές λειτουργίες αλλά έφεραν και συμβολική σημασία, καθώς ενσάρκωναν σε μορφή και λειτουργία τη δυναμική της ιδεολογίας της εξουσίας και τους μηχανισμούς δημιουργίας συλλογικής μνήμης και ταυτότητας. Στην παρούσα μελέτη θα παρουσιαστεί κατ' αρχήν το πολιτικό και κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο των μυκηναϊκών ανακτόρων (Κεφάλαιο 1), με ιδιαίτερη έμφαση στην εσωτερική κοινωνικοπολιτική τους οργάνωση και τις διπλωματικές και οικονομικές διαδραστικές επαφές με άλλα κράτη και αυτοκρατορίες της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς η μορφή και η λειτουργία των μυκηναϊκών ανακτόρων συνδέεται άμεσα με την περιφερειακή τους θέση, την ισχύ και την εμβέλειά τους. Οι αίθουσες θρόνου των μυκηναϊκών ανακτόρων και το αρχιτεκτονικό τους περιβάλλον θα εξεταστούν λεπτομερώς στη συνέχεια (Κεφάλαιο 2) με βάση τις πρωτότυπες ανασκαφικές δημοσιεύσεις των συγκεκριμένων αρχαιολογικών θέσεων και πρόσφατες ανασκαφικές εκθέσεις πεδίου προκειμένου να συγκριθούν και να αντιπαραβληθούν η χωροταξική διάταξη, η μορφή και η λειτουργία τους. Σύμφωνα με αυτή τη συγκριτική μελέτη, οι αίθουσες του θρόνου και τα μυκηναϊκά ανάκτορα παρουσιάζουν εκπληκτικές ομοιότητες σε χρονολογία, τοποθεσία, οχύρωση, διάταξη, μέγεθος, υλικά, τεχνικές κατασκευής, εσωτερικά χαρακτηριστικά, διακοσμητική εικονογραφία, περιβάλλοντες χώρους, πρόσβαση και συστήματα κυκλοφορίας. Αυτά τα στοιχεία ομοιομορφίας (Κεφάλαιο 3) προδίδουν προηγμένη τυποποίηση της μυκηναϊκής ανακτορικής αρχιτεκτονικής κατά τον 13ο αιώνα π.Χ., και πολιτισμική ομοιογένεια, ενώ αποκαλύπτουν τις ποικίλες, αλληλένδετες λειτουργίες των μυκηναϊκών ανακτόρων και της αίθουσας του θρόνου (πολιτικές, διοικητικές, κοινωνικοοικονομικές, τελετουργικές και θρησκευτικές). Ορισμένα διαγνωστικά στοιχεία της αίθουσας του θρόνου των μυκηναϊκών ανακτόρων, όπως η κεντρική κυκλική εστία, ο μνημειακός θρόνος και η εικονογραφία των τοιχογραφιών απέκτησαν ιδιαίτερη συμβολική σημασία λόγω της πρακτικής τους λειτουργίας. Σε συνδυασμό με τη μεγαλιθική αρχιτεκτονική, τη μνημειακή τέχνη, την κλίμακα και τη χωροταξική πολυπλοκότητα της αρχιτεκτονικής των ανακτόρων, η αίθουσα του θρόνου χρησίμευσε ως κεντρική τοπολογική αναφορά για την ανακτορική εξουσία, συμβολική απεικόνιση της εξουσίας, του πλούτου και της κοινωνικής θέσης του ηγεμόνα, και ως μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου. Η συγκριτική μελέτη των αιθουσών του θρόνου των μυκηναϊκών ανακτόρων παρήγαγε όχι μόνο στοιχεία ομοιομορφίας και προηγμένης τυποποίησης, αλλά και στοιχεία διαφοροποίησης με πιθανές πολιτικές σημειολογικές προεκτάσεις που θέτουν το ανάκτορο των Μυκηνών πάνω από τα υπόλοιπα όσον αφορά την κλίμακα, τη μνημειακότητα και τα υλικά (Κεφάλαιο 4). Αυτά τα στοιχεία διαφοροποίησης μπορεί να αντανακλούν τη δυναμική εξουσίας και τις γεωπολιτικές σχέσεις ανάμεσα στο ανάκτορο των Μυκηνών και τα υπόλοιπα ανακτορικά κέντρα, επιτρέποντας έτσι εναλλακτικές αναγνώσεις και ερμηνείες της μυκηναϊκής πολιτικής γεωγραφίας.","Having originated in Neolithic Anatolia, the megaron emerged as the central building of fortified settlements in the Neolithic Age (Sesklo, Dimini) and the Early Helladic period (“corridor houses” at Lerna, Akovitika, Aegina). Subsequently, its apsidal version became the main type of domestic unit in the Early Helladic III and Middle Helladic period. In the Late Helladic period, the tripartite megaron formed the core unit of the Mycenaean palaces, laid-out axially in three sequential rooms (aithousa, prodomos, domos), fronted by courtyards, and surrounded by residential quarters, workshops and storage facilities. The focal feature of the throne room of the Mycenaean palace, however, was not the throne itself, but, instead, the fixed central circular hearth, which may have served as a visual point of communal gathering and ritual performance. The throne room (or more appropriately, “hearth room”) of the Mycenaean megaron, therefore, was radically different from contemporary royal throne rooms in Egypt, Anatolia, Assyria, and Mesopotamia, whose spatial arrangement focuses on the monumental throne as their main feature. The Mycenaean palaces served practical functions but also carried symbolic significance, as they embodied in form and operation the dynamics of power ideology and the performance mechanics for constructing collective memory and identity. The political and socio-economic context of the Mycenaean palaces will be presented first (Chapter 1), with special focus on their internal socio-political organization and their diplomatic and economic interaction with other states and empires in the Eastern Mediterranean, as the form and operation of the Mycenaean palaces is directly connected with their regional status, power, and outreach. The Mycenaean throne rooms and their surrounding architectural contexts will be subsequently examined in detail (Chapter 2) based on the original publications of the excavators of these sites and recent field reports in order to compare and contrast their spatial arrangement, form, and function. According to this comparative study, Mycenaean throne rooms and palaces display astonishing similarities in chronology, location, fortification, layout, size, materials, construction techniques, internal features, decorative iconography, surrounding compounds, permeability and access, systems of traffic and circulation. These patterns of uniformity (Chapter 3) betray advanced standardization of Mycenaean palatial architecture by the 13th century BC, reflecting cultural homogeneity, and reveal the diverse and intertwined functions of the Mycenaean palaces and their throne rooms (political, administrative, socio-economic, ritual and religious). Certain diagnostic features of the Mycenaean throne room, such as the central circular hearth, the monumental throne, and the iconography of the wall frescoes acquired special symbolic significance attached to their practical function. Combined with megalithic architecture, monumental art, scale and spatial complexity of its architectural surroundings, the throne room served as focal topological reference for palatial authority, visual manifestation of the ruler’s power, wealth and elite status, and as control mechanism for social integration. The comparative study of Mycenaean throne rooms and palaces produced not only patterns of uniformity and advanced standardization, but also patterns of variation of potential political semiology that set the palace of Mycenae above the rest in terms of scale, monumentality, and materials (Chapter 4). These patterns of variation may reflect power dynamics and geopolitical relations between the palace of Mycenae and other palace centers, thus allowing alternative readings and interpretations of the Mycenaean political geography."],"dc:identifier":["uoadl:2965968","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2965968"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"dc:title":["Mycenaean Palace Throne Rooms: Form and Function, Power Ideology, and Political Semiology"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:19Z"}