{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2967364"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2967364","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το Εφιαλτικό Οικείο και η Θαλπωρή της Δυστυχίας στην Ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη: το Μοτίβο του Σπιτιού στις Συλλογές Νυχτερινός Επισκέπτης (1972) και Ο Τυφλός με τον Λύχνο (1983)","abstract":"Η παρούσα μελέτη εξετάζει το θέμα του εφιαλτικού οικείου και της θαλπωρής της δυστυχίας στην ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη, μέσω του μοτίβου του σπιτιού, όπως αυτό παρουσιάζεται στις συλλογές Νυχτερινός Επισκέπτης (1972) και Ο Τυφλός με τον Λύχνο (1983). Αν και πρόκειται για ένα μοτίβο που διατρέχει την ποίηση του Λειβαδίτη, στις συγκεκριμένες συλλογές η παρουσία του είναι εκτεταμένη κι έντονη και συμπίπτει χρονικά με την έκδηλη στροφή του ποιητή προς τα έσω και τον υπαρξισμό. Βασικά εργαλεία στη μελέτη αυτού του μοτίβου είναι οι θεωρίες των Μωρίς Μερλώ-Ποντύ, Γκαστόν Μπασελάρ και Μαρκ Ωζέ. Η μετατροπή του σπιτιού σε απειλητικό πρωταγωνιστή μελετάται υπό το πρίσμα της φαινομενολογίας του Μερλώ-Ποντύ, η οποία πραγματεύεται το ζήτημα της αλληλεπίδρασης μεταξύ ανθρώπου και τόπου, φέρνοντας στο προσκήνιο τη ρήξη των δεσμών του αφηγητή με το σπίτι. Παράλληλα, μελετώντας αυτή τη ρήξη μέσω της ποιητικής του χώρου του Μπασελάρ, η σημασία της μεγεθύνεται. Τοποθετώντας το σπίτι στο κέντρο του προσωπικού σύμπαντος κάθε ανθρώπου, η ρήξη αυτή έχει ως επακόλουθο την αποκοπή του ομιλητή από το εν γένει χωροχρονικό πλαίσιο που τον περιβάλλει και τη μετατροπή του σπιτιού και του παρόντος σε αυτό που ο Ωζέ θα αποκαλούσε μη-τόπο. Στον αντίποδα, ως συνέπεια της συνειδητής κι εκούσιας καταφυγής του αφηγητή στη δυστυχία, η δυστυχία μετατρέπεται σε τόπο και πατρίδα, η οποία δίνει νόημα και κίνητρο στη ζωή του, ωθώντας τον στην απόφαση να σώσει την ανθρωπότητα μέσω της ποίησης.","abstract_html":"Η παρούσα μελέτη εξετάζει το θέμα του εφιαλτικού οικείου και της θαλπωρής της δυστυχίας στην ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη, μέσω του μοτίβου του σπιτιού, όπως αυτό παρουσιάζεται στις συλλογές Νυχτερινός Επισκέπτης (1972) και Ο Τυφλός με τον Λύχνο (1983). Αν και πρόκειται για ένα μοτίβο που διατρέχει την ποίηση του Λειβαδίτη, στις συγκεκριμένες συλλογές η παρουσία του είναι εκτεταμένη κι έντονη και συμπίπτει χρονικά με την έκδηλη στροφή του ποιητή προς τα έσω και τον υπαρξισμό. Βασικά εργαλεία στη μελέτη αυτού του μοτίβου είναι οι θεωρίες των Μωρίς Μερλώ-Ποντύ, Γκαστόν Μπασελάρ και Μαρκ Ωζέ. Η μετατροπή του σπιτιού σε απειλητικό πρωταγωνιστή μελετάται υπό το πρίσμα της φαινομενολογίας του Μερλώ-Ποντύ, η οποία πραγματεύεται το ζήτημα της αλληλεπίδρασης μεταξύ ανθρώπου και τόπου, φέρνοντας στο προσκήνιο τη ρήξη των δεσμών του αφηγητή με το σπίτι. Παράλληλα, μελετώντας αυτή τη ρήξη μέσω της ποιητικής του χώρου του Μπασελάρ, η σημασία της μεγεθύνεται. Τοποθετώντας το σπίτι στο κέντρο του προσωπικού σύμπαντος κάθε ανθρώπου, η ρήξη αυτή έχει ως επακόλουθο την αποκοπή του ομιλητή από το εν γένει χωροχρονικό πλαίσιο που τον περιβάλλει και τη μετατροπή του σπιτιού και του παρόντος σε αυτό που ο Ωζέ θα αποκαλούσε μη-τόπο. Στον αντίποδα, ως συνέπεια της συνειδητής κι εκούσιας καταφυγής του αφηγητή στη δυστυχία, η δυστυχία μετατρέπεται σε τόπο και πατρίδα, η οποία δίνει νόημα και κίνητρο στη ζωή του, ωθώντας τον στην απόφαση να σώσει την ανθρωπότητα μέσω της ποίησης.","abstract_has_math":false,"creators":["Καλογραιάκη Χαραλαμπία","Kalograiaki Charalampia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:22Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2967364"],"render_values":[{"text":"uoadl:2967364","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967364","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967364","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2967364","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καλογραιάκη Χαραλαμπία","Kalograiaki Charalampia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2967364","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967364"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μελέτη εξετάζει το θέμα του εφιαλτικού οικείου και της θαλπωρής της δυστυχίας στην ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη, μέσω του μοτίβου του σπιτιού, όπως αυτό παρουσιάζεται στις συλλογές Νυχτερινός Επισκέπτης (1972) και Ο Τυφλός με τον Λύχνο (1983). Αν και πρόκειται για ένα μοτίβο που διατρέχει την ποίηση του Λειβαδίτη, στις συγκεκριμένες συλλογές η παρουσία του είναι εκτεταμένη κι έντονη και συμπίπτει χρονικά με την έκδηλη στροφή του ποιητή προς τα έσω και τον υπαρξισμό. Βασικά εργαλεία στη μελέτη αυτού του μοτίβου είναι οι θεωρίες των Μωρίς Μερλώ-Ποντύ, Γκαστόν Μπασελάρ και Μαρκ Ωζέ. Η μετατροπή του σπιτιού σε απειλητικό πρωταγωνιστή μελετάται υπό το πρίσμα της φαινομενολογίας του Μερλώ-Ποντύ, η οποία πραγματεύεται το ζήτημα της αλληλεπίδρασης μεταξύ ανθρώπου και τόπου, φέρνοντας στο προσκήνιο τη ρήξη των δεσμών του αφηγητή με το σπίτι. Παράλληλα, μελετώντας αυτή τη ρήξη μέσω της ποιητικής του χώρου του Μπασελάρ, η σημασία της μεγεθύνεται. Τοποθετώντας το σπίτι στο κέντρο του προσωπικού σύμπαντος κάθε ανθρώπου, η ρήξη αυτή έχει ως επακόλουθο την αποκοπή του ομιλητή από το εν γένει χωροχρονικό πλαίσιο που τον περιβάλλει και τη μετατροπή του σπιτιού και του παρόντος σε αυτό που ο Ωζέ θα αποκαλούσε μη-τόπο. Στον αντίποδα, ως συνέπεια της συνειδητής κι εκούσιας καταφυγής του αφηγητή στη δυστυχία, η δυστυχία μετατρέπεται σε τόπο και πατρίδα, η οποία δίνει νόημα και κίνητρο στη ζωή του, ωθώντας τον στην απόφαση να σώσει την ανθρωπότητα μέσω της ποίησης.","The present study examines the concept of the uncanny and the embrace of sorrow in Leivaditi’s poetry, through the motif of the house, as it is presented in his poetry collections Νυχτερινός Επισκέπτης [Night Visitor] (1972) and Ο Τυφλός με τον Λύχνο [The Blind Man with the Lamp] (1983). Although the forementioned motif can be traced throughout his entire poetics, it is in these two collections that it is used both extensively and intensely, coinciding with the poet’s overt turn towards introspectiveness and existentialism. The major tools used in the study of the motif of the house are the theories of Maurice Merleau-Ponty, Gaston Bachelard and Marc Augé. The transformation of the house into a threatening protagonist is studied through the lens of Merleau-Ponty’s phenomenology, which discusses the interaction between humans and places, bringing into the foreground the rupture between the narrator and the house. Meanwhile, the importance of this rupture is magnified, when studied in the light of Bachelard’s poetics of space. By placing the house at the centre of each human’s personal universe, this rupture entails the narrator’s detachment from the space and time surrounding him, and the transformation of the house and the present into what Augé would call a non-place. On the opposite end of the spectrum, as a consequence of the narrator’s deliberate resort to sorrow, sorrow turns into a place and a home, breathing meaning to his life by pushing him towards the decision to save humanity through poetry."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το Εφιαλτικό Οικείο και η Θαλπωρή της Δυστυχίας στην Ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη: το Μοτίβο του Σπιτιού στις Συλλογές Νυχτερινός Επισκέπτης (1972) και Ο Τυφλός με τον Λύχνο (1983)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καλογραιάκη Χαραλαμπία","Kalograiaki Charalampia"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η παρούσα μελέτη εξετάζει το θέμα του εφιαλτικού οικείου και της θαλπωρής της δυστυχίας στην ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη, μέσω του μοτίβου του σπιτιού, όπως αυτό παρουσιάζεται στις συλλογές Νυχτερινός Επισκέπτης (1972) και Ο Τυφλός με τον Λύχνο (1983). Αν και πρόκειται για ένα μοτίβο που διατρέχει την ποίηση του Λειβαδίτη, στις συγκεκριμένες συλλογές η παρουσία του είναι εκτεταμένη κι έντονη και συμπίπτει χρονικά με την έκδηλη στροφή του ποιητή προς τα έσω και τον υπαρξισμό. Βασικά εργαλεία στη μελέτη αυτού του μοτίβου είναι οι θεωρίες των Μωρίς Μερλώ-Ποντύ, Γκαστόν Μπασελάρ και Μαρκ Ωζέ. Η μετατροπή του σπιτιού σε απειλητικό πρωταγωνιστή μελετάται υπό το πρίσμα της φαινομενολογίας του Μερλώ-Ποντύ, η οποία πραγματεύεται το ζήτημα της αλληλεπίδρασης μεταξύ ανθρώπου και τόπου, φέρνοντας στο προσκήνιο τη ρήξη των δεσμών του αφηγητή με το σπίτι. Παράλληλα, μελετώντας αυτή τη ρήξη μέσω της ποιητικής του χώρου του Μπασελάρ, η σημασία της μεγεθύνεται. Τοποθετώντας το σπίτι στο κέντρο του προσωπικού σύμπαντος κάθε ανθρώπου, η ρήξη αυτή έχει ως επακόλουθο την αποκοπή του ομιλητή από το εν γένει χωροχρονικό πλαίσιο που τον περιβάλλει και τη μετατροπή του σπιτιού και του παρόντος σε αυτό που ο Ωζέ θα αποκαλούσε μη-τόπο. Στον αντίποδα, ως συνέπεια της συνειδητής κι εκούσιας καταφυγής του αφηγητή στη δυστυχία, η δυστυχία μετατρέπεται σε τόπο και πατρίδα, η οποία δίνει νόημα και κίνητρο στη ζωή του, ωθώντας τον στην απόφαση να σώσει την ανθρωπότητα μέσω της ποίησης.","The present study examines the concept of the uncanny and the embrace of sorrow in Leivaditi’s poetry, through the motif of the house, as it is presented in his poetry collections Νυχτερινός Επισκέπτης [Night Visitor] (1972) and Ο Τυφλός με τον Λύχνο [The Blind Man with the Lamp] (1983). Although the forementioned motif can be traced throughout his entire poetics, it is in these two collections that it is used both extensively and intensely, coinciding with the poet’s overt turn towards introspectiveness and existentialism. The major tools used in the study of the motif of the house are the theories of Maurice Merleau-Ponty, Gaston Bachelard and Marc Augé. The transformation of the house into a threatening protagonist is studied through the lens of Merleau-Ponty’s phenomenology, which discusses the interaction between humans and places, bringing into the foreground the rupture between the narrator and the house. Meanwhile, the importance of this rupture is magnified, when studied in the light of Bachelard’s poetics of space. By placing the house at the centre of each human’s personal universe, this rupture entails the narrator’s detachment from the space and time surrounding him, and the transformation of the house and the present into what Augé would call a non-place. On the opposite end of the spectrum, as a consequence of the narrator’s deliberate resort to sorrow, sorrow turns into a place and a home, breathing meaning to his life by pushing him towards the decision to save humanity through poetry."],"dc:identifier":["uoadl:2967364","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967364"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Το Εφιαλτικό Οικείο και η Θαλπωρή της Δυστυχίας στην Ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη: το Μοτίβο του Σπιτιού στις Συλλογές Νυχτερινός Επισκέπτης (1972) και Ο Τυφλός με τον Λύχνο (1983)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:22Z"}