{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2967402"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2967402","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επιδιορθωτικοί μηχανισμοί και εμπλεκόμενα γονίδια στα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα","abstract":"Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ) είναι μια ετερογενής ομάδα κλωνικών διαταραχών του πολυδύναμου αιμοποιητικού κυττάρου που χαρακτηρίζονται από διαταραχές της ωρίμανσης και της διαφοροποίησης του και από μη αποδοτική αιμοποίηση. Τα ΜΔΣ εμφανίζονται σε μεγάλης ηλικίας άτομα (<70 έτη) και αποτελούν μία χρόνια ασθένεια με μεγάλο κίνδυνο εκτροπής προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία και προσδόκιμο ζωής 0.5 έως 6 έτη. Σύμφωνα με ένα πιθανό μοντέλο παθογένειας της νόσου για την έναρξη και την εκτροπή προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία απαιτείται συσσώρευση σημαντικού αριθμού μεταλλαγών. Για να πραγματοποιηθεί αυτό θα πρέπει στα κύτταρα να υπάρχει ένα καθεστώς γενετικής αστάθειας. Η γενετική αστάθεια προκαλείται και από τη δυσλειτουργία κάποιου ή κάποιων μηχανισμών επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού. Στην παρούσα διπλωματική εργασία διερευνάται η έκφραση μεγάλου αριθμού γονιδίων (PCR arrays) που συμμετέχουν σε διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού (BER, NER, HR, NHEJ, MMR ή άλλους) ώστε να εντοπιστούν τυχόν διαφορές στην έκφραση τους μεταξύ των ασθενών και υγιών μαρτύρων. Στη συνέχεια, με βάση τα αποτελέσματα των συστοιχιών έγινε επιλογή τριών γονιδίων (ΧΑΒ2,RPA1,ERCC8) τα οποία αξιολογούνται ως προς την έκφρασή τους με ποσοτική PCR. Η μεθοδολογία που χρησιμοποιείται είναι η PCR πραγματικού χρόνου, μέσω της οποίας υπολογίζεται η διαφορά στην έκφραση αυτών των γονιδίων ανάμεσα σε μία ομάδα ασθενών (21 ασθενείς) και της ομάδας ελέγχου (21 υγιή άτομα παρόμοιας ηλικίας). Οι ασθενείς ανήκουν σε επτά κατηγορίες ΜΔΣ (Raeb1, Raeb2, RA, RARS, RA, RCMD και Del5q), όπως αυτές ορίσθηκαν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το 2008. Ο ιστός που εξετάζεται είναι κατά το πλείστον απομονωμένα μονοκύτταρα του περιφερικού αίματος εκτός από ορισμένα δείγματα που προέρχεται από το μυελό των οστών. Η σχετική έκφραση των γονιδίων επιδιόρθωσης υπολογίζεται με τη μέθοδο ΔΔCT και μελετάται αρχικά μεταξύ όλων των παθολογικών δειγμάτων σε σχέση με την ομάδα ελέγχου και στη συνέχεια μεταξύ υψηλής/χαμηλής κακοήθειας ΜΔΣ. Από τα αποτελέσματα της προαναφερθείσας μεθοδολογίας προκύπτει ότι στους ασθενείς με ΜΔΣ υποεκφράζονται τα δυο γονίδια (XAB2,ERCC8) επιδιόρθωσης που μελετήθηκαν, γεγονός που υποδεικνύει μεγάλη συσσώρευση βλαβών στο γενετικό υλικό.To γονίδιο RPA1 φαίνεται να υπερεκφράζεται κάτι που δικαιολογεί την σταδιακή εξέλιξη της νόσου προς εμφάνιση κακοήθειας. Επομένως, τα πειραματικά αποτελέσματα της παρούσας εργασίας συμβάλλουν στην κατανόηση του ρόλου των πολυάριθμων μορίων που συμμετέχουν στους διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης και στη σχέση τους με τις διαφορετικές κατηγορίες ΜΔΣ και την ομάδα ελέγχου. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται προσπάθεια ερμηνείας των παρατηρηθέντων αλλαγών στην έκφραση των υπό μελέτη γονιδίων και συσχέτιση με τους μηχανισμούς παθογένειας των ΜΔΣ, ώστε να αξιολογηθούν κατάλληλα και να συμβάλλουν στη διερεύνηση της προδιάθεσης, έγκαιρης διάγνωσης ή/και θεραπείας των ασθενών με ΜΔΣ.","abstract_html":"Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ) είναι μια ετερογενής ομάδα κλωνικών διαταραχών του πολυδύναμου αιμοποιητικού κυττάρου που χαρακτηρίζονται από διαταραχές της ωρίμανσης και της διαφοροποίησης του και από μη αποδοτική αιμοποίηση. Τα ΜΔΣ εμφανίζονται σε μεγάλης ηλικίας άτομα (&lt;70 έτη) και αποτελούν μία χρόνια ασθένεια με μεγάλο κίνδυνο εκτροπής προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία και προσδόκιμο ζωής 0.5 έως 6 έτη. Σύμφωνα με ένα πιθανό μοντέλο παθογένειας της νόσου για την έναρξη και την εκτροπή προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία απαιτείται συσσώρευση σημαντικού αριθμού μεταλλαγών. Για να πραγματοποιηθεί αυτό θα πρέπει στα κύτταρα να υπάρχει ένα καθεστώς γενετικής αστάθειας. Η γενετική αστάθεια προκαλείται και από τη δυσλειτουργία κάποιου ή κάποιων μηχανισμών επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού. Στην παρούσα διπλωματική εργασία διερευνάται η έκφραση μεγάλου αριθμού γονιδίων (PCR arrays) που συμμετέχουν σε διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού (BER, NER, HR, NHEJ, MMR ή άλλους) ώστε να εντοπιστούν τυχόν διαφορές στην έκφραση τους μεταξύ των ασθενών και υγιών μαρτύρων. Στη συνέχεια, με βάση τα αποτελέσματα των συστοιχιών έγινε επιλογή τριών γονιδίων (ΧΑΒ2,RPA1,ERCC8) τα οποία αξιολογούνται ως προς την έκφρασή τους με ποσοτική PCR. Η μεθοδολογία που χρησιμοποιείται είναι η PCR πραγματικού χρόνου, μέσω της οποίας υπολογίζεται η διαφορά στην έκφραση αυτών των γονιδίων ανάμεσα σε μία ομάδα ασθενών (21 ασθενείς) και της ομάδας ελέγχου (21 υγιή άτομα παρόμοιας ηλικίας). Οι ασθενείς ανήκουν σε επτά κατηγορίες ΜΔΣ (Raeb1, Raeb2, RA, RARS, RA, RCMD και Del5q), όπως αυτές ορίσθηκαν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το 2008. Ο ιστός που εξετάζεται είναι κατά το πλείστον απομονωμένα μονοκύτταρα του περιφερικού αίματος εκτός από ορισμένα δείγματα που προέρχεται από το μυελό των οστών. Η σχετική έκφραση των γονιδίων επιδιόρθωσης υπολογίζεται με τη μέθοδο ΔΔCT και μελετάται αρχικά μεταξύ όλων των παθολογικών δειγμάτων σε σχέση με την ομάδα ελέγχου και στη συνέχεια μεταξύ υψηλής/χαμηλής κακοήθειας ΜΔΣ. Από τα αποτελέσματα της προαναφερθείσας μεθοδολογίας προκύπτει ότι στους ασθενείς με ΜΔΣ υποεκφράζονται τα δυο γονίδια (XAB2,ERCC8) επιδιόρθωσης που μελετήθηκαν, γεγονός που υποδεικνύει μεγάλη συσσώρευση βλαβών στο γενετικό υλικό.To γονίδιο RPA1 φαίνεται να υπερεκφράζεται κάτι που δικαιολογεί την σταδιακή εξέλιξη της νόσου προς εμφάνιση κακοήθειας. Επομένως, τα πειραματικά αποτελέσματα της παρούσας εργασίας συμβάλλουν στην κατανόηση του ρόλου των πολυάριθμων μορίων που συμμετέχουν στους διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης και στη σχέση τους με τις διαφορετικές κατηγορίες ΜΔΣ και την ομάδα ελέγχου. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται προσπάθεια ερμηνείας των παρατηρηθέντων αλλαγών στην έκφραση των υπό μελέτη γονιδίων και συσχέτιση με τους μηχανισμούς παθογένειας των ΜΔΣ, ώστε να αξιολογηθούν κατάλληλα και να συμβάλλουν στη διερεύνηση της προδιάθεσης, έγκαιρης διάγνωσης ή/και θεραπείας των ασθενών με ΜΔΣ.","abstract_has_math":false,"creators":["Καλιγέρου Χρυσούλα","Kaligerou Chrysoula"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:22Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2967402"],"render_values":[{"text":"uoadl:2967402","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967402","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967402","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2967402","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καλιγέρου Χρυσούλα","Kaligerou Chrysoula"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2967402","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967402"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ) είναι μια ετερογενής ομάδα κλωνικών διαταραχών του πολυδύναμου αιμοποιητικού κυττάρου που χαρακτηρίζονται από διαταραχές της ωρίμανσης και της διαφοροποίησης του και από μη αποδοτική αιμοποίηση. Τα ΜΔΣ εμφανίζονται σε μεγάλης ηλικίας άτομα (<70 έτη) και αποτελούν μία χρόνια ασθένεια με μεγάλο κίνδυνο εκτροπής προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία και προσδόκιμο ζωής 0.5 έως 6 έτη. Σύμφωνα με ένα πιθανό μοντέλο παθογένειας της νόσου για την έναρξη και την εκτροπή προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία απαιτείται συσσώρευση σημαντικού αριθμού μεταλλαγών. Για να πραγματοποιηθεί αυτό θα πρέπει στα κύτταρα να υπάρχει ένα καθεστώς γενετικής αστάθειας. Η γενετική αστάθεια προκαλείται και από τη δυσλειτουργία κάποιου ή κάποιων μηχανισμών επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού. Στην παρούσα διπλωματική εργασία διερευνάται η έκφραση μεγάλου αριθμού γονιδίων (PCR arrays) που συμμετέχουν σε διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού (BER, NER, HR, NHEJ, MMR ή άλλους) ώστε να εντοπιστούν τυχόν διαφορές στην έκφραση τους μεταξύ των ασθενών και υγιών μαρτύρων. Στη συνέχεια, με βάση τα αποτελέσματα των συστοιχιών έγινε επιλογή τριών γονιδίων (ΧΑΒ2,RPA1,ERCC8) τα οποία αξιολογούνται ως προς την έκφρασή τους με ποσοτική PCR. Η μεθοδολογία που χρησιμοποιείται είναι η PCR πραγματικού χρόνου, μέσω της οποίας υπολογίζεται η διαφορά στην έκφραση αυτών των γονιδίων ανάμεσα σε μία ομάδα ασθενών (21 ασθενείς) και της ομάδας ελέγχου (21 υγιή άτομα παρόμοιας ηλικίας). Οι ασθενείς ανήκουν σε επτά κατηγορίες ΜΔΣ (Raeb1, Raeb2, RA, RARS, RA, RCMD και Del5q), όπως αυτές ορίσθηκαν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το 2008. Ο ιστός που εξετάζεται είναι κατά το πλείστον απομονωμένα μονοκύτταρα του περιφερικού αίματος εκτός από ορισμένα δείγματα που προέρχεται από το μυελό των οστών. Η σχετική έκφραση των γονιδίων επιδιόρθωσης υπολογίζεται με τη μέθοδο ΔΔCT και μελετάται αρχικά μεταξύ όλων των παθολογικών δειγμάτων σε σχέση με την ομάδα ελέγχου και στη συνέχεια μεταξύ υψηλής/χαμηλής κακοήθειας ΜΔΣ. Από τα αποτελέσματα της προαναφερθείσας μεθοδολογίας προκύπτει ότι στους ασθενείς με ΜΔΣ υποεκφράζονται τα δυο γονίδια (XAB2,ERCC8) επιδιόρθωσης που μελετήθηκαν, γεγονός που υποδεικνύει μεγάλη συσσώρευση βλαβών στο γενετικό υλικό.To γονίδιο RPA1 φαίνεται να υπερεκφράζεται κάτι που δικαιολογεί την σταδιακή εξέλιξη της νόσου προς εμφάνιση κακοήθειας. Επομένως, τα πειραματικά αποτελέσματα της παρούσας εργασίας συμβάλλουν στην κατανόηση του ρόλου των πολυάριθμων μορίων που συμμετέχουν στους διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης και στη σχέση τους με τις διαφορετικές κατηγορίες ΜΔΣ και την ομάδα ελέγχου. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται προσπάθεια ερμηνείας των παρατηρηθέντων αλλαγών στην έκφραση των υπό μελέτη γονιδίων και συσχέτιση με τους μηχανισμούς παθογένειας των ΜΔΣ, ώστε να αξιολογηθούν κατάλληλα και να συμβάλλουν στη διερεύνηση της προδιάθεσης, έγκαιρης διάγνωσης ή/και θεραπείας των ασθενών με ΜΔΣ.","Myelodysplastic syndromes (MDS) are a heterogeneous group of clonal disorders of the multipotent hematopoietic cell characterized by disorders of its maturation and differentiation and inefficient hematopoiesis. MDS occurs in the elderly (<70 years) and is a chronic disease with a high risk of diversion to Acute Myelogenous Leukemia and a life expectancy of 0.5 to 6 years. According to a possible pathogenic disease model for the onset and diversion to Acute Myelogenous Leukemia is required the accumulation of a significant number of mutations. There must be a state of genetic instability in the cells, which is also caused by the malfunction of one or some mechanisms of repair of the genetic material. In this thesis we investigate the expression of a large number of genes (PCR arrays) involved in different genetic repair mechanisms (BER, NER, HR, NHEJ, MMR or others) to identify differences in their expression between patients and healthy controls. Then, based on the results of the arrays, three genes were selected (XAB2, RPA1, ERCC8) which are evaluated for their expression with quantitative pcr. The methodology used is Real-Time PCR, which calculates the difference in the expression of these genes between a group of patients (21 patients) and the control group (21 healthy individuals of similar age). Patients belong to seven categories of MDS (RAEB1, RAEB2, RA, RARS, RA, RCMD and Del5q) as defined by the World Health Organization in 2008. The tissue examined is mostly isolated peripheral blood monocytes except for a sample derived from the bone marrow. The relative expression of the repair genes is calculated by the ΔΔCT method and is examined first among all the pathological samples in relation to the control group and then between high / low MDS malignancy. The results of the aforementioned methodology show that in patients with MDS the two repair genes (XAB2, ERCC8) are downregulated, which indicates a large accumulation of defects in the genetic material. The RPA1 gene appears to be upregulated, which justifies the gradual progression of the disease to malignancy. Therefore, the experimental results of the present work contribute to the understanding of the role of the numerous molecules involved in the different repair mechanisms and their relationship to the different MDS categories and the control group. In this way, an attempt is made to interpret the observed changes in the expression of the genes under study and correlation with the pathogenesis mechanisms of MDS, in order to properly evaluate and contribute to the investigation of predisposition, early diagnosis and / or treatment of patients with MDS."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επιδιορθωτικοί μηχανισμοί και εμπλεκόμενα γονίδια στα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καλιγέρου Χρυσούλα","Kaligerou Chrysoula"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ) είναι μια ετερογενής ομάδα κλωνικών διαταραχών του πολυδύναμου αιμοποιητικού κυττάρου που χαρακτηρίζονται από διαταραχές της ωρίμανσης και της διαφοροποίησης του και από μη αποδοτική αιμοποίηση. Τα ΜΔΣ εμφανίζονται σε μεγάλης ηλικίας άτομα (<70 έτη) και αποτελούν μία χρόνια ασθένεια με μεγάλο κίνδυνο εκτροπής προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία και προσδόκιμο ζωής 0.5 έως 6 έτη. Σύμφωνα με ένα πιθανό μοντέλο παθογένειας της νόσου για την έναρξη και την εκτροπή προς Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία απαιτείται συσσώρευση σημαντικού αριθμού μεταλλαγών. Για να πραγματοποιηθεί αυτό θα πρέπει στα κύτταρα να υπάρχει ένα καθεστώς γενετικής αστάθειας. Η γενετική αστάθεια προκαλείται και από τη δυσλειτουργία κάποιου ή κάποιων μηχανισμών επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού. Στην παρούσα διπλωματική εργασία διερευνάται η έκφραση μεγάλου αριθμού γονιδίων (PCR arrays) που συμμετέχουν σε διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης του γενετικού υλικού (BER, NER, HR, NHEJ, MMR ή άλλους) ώστε να εντοπιστούν τυχόν διαφορές στην έκφραση τους μεταξύ των ασθενών και υγιών μαρτύρων. Στη συνέχεια, με βάση τα αποτελέσματα των συστοιχιών έγινε επιλογή τριών γονιδίων (ΧΑΒ2,RPA1,ERCC8) τα οποία αξιολογούνται ως προς την έκφρασή τους με ποσοτική PCR. Η μεθοδολογία που χρησιμοποιείται είναι η PCR πραγματικού χρόνου, μέσω της οποίας υπολογίζεται η διαφορά στην έκφραση αυτών των γονιδίων ανάμεσα σε μία ομάδα ασθενών (21 ασθενείς) και της ομάδας ελέγχου (21 υγιή άτομα παρόμοιας ηλικίας). Οι ασθενείς ανήκουν σε επτά κατηγορίες ΜΔΣ (Raeb1, Raeb2, RA, RARS, RA, RCMD και Del5q), όπως αυτές ορίσθηκαν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας το 2008. Ο ιστός που εξετάζεται είναι κατά το πλείστον απομονωμένα μονοκύτταρα του περιφερικού αίματος εκτός από ορισμένα δείγματα που προέρχεται από το μυελό των οστών. Η σχετική έκφραση των γονιδίων επιδιόρθωσης υπολογίζεται με τη μέθοδο ΔΔCT και μελετάται αρχικά μεταξύ όλων των παθολογικών δειγμάτων σε σχέση με την ομάδα ελέγχου και στη συνέχεια μεταξύ υψηλής/χαμηλής κακοήθειας ΜΔΣ. Από τα αποτελέσματα της προαναφερθείσας μεθοδολογίας προκύπτει ότι στους ασθενείς με ΜΔΣ υποεκφράζονται τα δυο γονίδια (XAB2,ERCC8) επιδιόρθωσης που μελετήθηκαν, γεγονός που υποδεικνύει μεγάλη συσσώρευση βλαβών στο γενετικό υλικό.To γονίδιο RPA1 φαίνεται να υπερεκφράζεται κάτι που δικαιολογεί την σταδιακή εξέλιξη της νόσου προς εμφάνιση κακοήθειας. Επομένως, τα πειραματικά αποτελέσματα της παρούσας εργασίας συμβάλλουν στην κατανόηση του ρόλου των πολυάριθμων μορίων που συμμετέχουν στους διαφορετικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης και στη σχέση τους με τις διαφορετικές κατηγορίες ΜΔΣ και την ομάδα ελέγχου. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται προσπάθεια ερμηνείας των παρατηρηθέντων αλλαγών στην έκφραση των υπό μελέτη γονιδίων και συσχέτιση με τους μηχανισμούς παθογένειας των ΜΔΣ, ώστε να αξιολογηθούν κατάλληλα και να συμβάλλουν στη διερεύνηση της προδιάθεσης, έγκαιρης διάγνωσης ή/και θεραπείας των ασθενών με ΜΔΣ.","Myelodysplastic syndromes (MDS) are a heterogeneous group of clonal disorders of the multipotent hematopoietic cell characterized by disorders of its maturation and differentiation and inefficient hematopoiesis. MDS occurs in the elderly (<70 years) and is a chronic disease with a high risk of diversion to Acute Myelogenous Leukemia and a life expectancy of 0.5 to 6 years. According to a possible pathogenic disease model for the onset and diversion to Acute Myelogenous Leukemia is required the accumulation of a significant number of mutations. There must be a state of genetic instability in the cells, which is also caused by the malfunction of one or some mechanisms of repair of the genetic material. In this thesis we investigate the expression of a large number of genes (PCR arrays) involved in different genetic repair mechanisms (BER, NER, HR, NHEJ, MMR or others) to identify differences in their expression between patients and healthy controls. Then, based on the results of the arrays, three genes were selected (XAB2, RPA1, ERCC8) which are evaluated for their expression with quantitative pcr. The methodology used is Real-Time PCR, which calculates the difference in the expression of these genes between a group of patients (21 patients) and the control group (21 healthy individuals of similar age). Patients belong to seven categories of MDS (RAEB1, RAEB2, RA, RARS, RA, RCMD and Del5q) as defined by the World Health Organization in 2008. The tissue examined is mostly isolated peripheral blood monocytes except for a sample derived from the bone marrow. The relative expression of the repair genes is calculated by the ΔΔCT method and is examined first among all the pathological samples in relation to the control group and then between high / low MDS malignancy. The results of the aforementioned methodology show that in patients with MDS the two repair genes (XAB2, ERCC8) are downregulated, which indicates a large accumulation of defects in the genetic material. The RPA1 gene appears to be upregulated, which justifies the gradual progression of the disease to malignancy. Therefore, the experimental results of the present work contribute to the understanding of the role of the numerous molecules involved in the different repair mechanisms and their relationship to the different MDS categories and the control group. In this way, an attempt is made to interpret the observed changes in the expression of the genes under study and correlation with the pathogenesis mechanisms of MDS, in order to properly evaluate and contribute to the investigation of predisposition, early diagnosis and / or treatment of patients with MDS."],"dc:identifier":["uoadl:2967402","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967402"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Επιδιορθωτικοί μηχανισμοί και εμπλεκόμενα γονίδια στα Μυελοδυσπλαστικά Σύνδρομα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:22Z"}