{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2967841"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2967841","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση ενός προγράμματος πνευμονικής αποκατάστασης σε ασθενείς με ΧΑΠ και πνευμονική υπερδιάταση","abstract":"Εισαγωγή : Τα προγράμματα Πνευμονικής Αποκατάστασης αποτελούν σημαντικό τμήμα στη θεραπευτική αντιμετώπιση ασθενών με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και πνευμονική υπερδιάταση. Σκοπός : Στη παρούσα μελέτη παρουσιάζουμε τα αποτελέσματα ενός τρίμηνου προγράμματος πνευμονικής αποκατάστασης σε ασθενείς με ΧΑΠ και διαφορετικού βαθμού πνευμονική υπερδιάταση. Υλικό και μέθοδοι : Συμπεριλήφθηκαν αρχικά 30 ασθενείς, ωστόσο 25 ασθενείς τελικά ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης, οι οποίοι χωρίστηκαν σε δύο ομάδες ανάλογα με το βαθμό πνευμονικής υπερδιάτασης όπως αυτή υπολογίστηκε με βάση το λόγο RV/TLC%. Ως ομάδα Η (ν=12 ασθενείς ηλικίας 65 ± 7 έτη, FEV1 60 ± 16 % του προβλεπόμενου, RV% 204 ± 39, RV/TLC 64 ± 7,5%) ορίστηκε το σύνολο των ασθενών με ΧΑΠ και ήπιου βαθμού πνευμονική υπερδιάταση έχοντας λόγο 40 ≤ RV/TLC < 74%, ενώ ως ομάδα Σ (ν= 13 ασθενείς ηλικίας 65 ± 6 έτη, FEV1 34 ± 10 % του προβλεπόμενου, RV% 333 ± 73, RV/TLC 80 ± 4%) το σύνολο των ασθενών με ΧΑΠ και σοβαρού βαθμού πνευμονική υπερδιάταση και λόγο RV/TLC ≥74%. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε πλήρη λειτουργικό έλεγχο της αναπνοής, καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης και 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης πριν και μετά τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα αποκατάστασης. Το πρόγραμμα αποκατάστασης περιείχε 3 συνεδρίες διάρκειας 45 λεπτών εβδομαδιαίως για 3 μήνες και περιλάμβανε διαλειμματική άσκηση με στατικό ποδήλατο, ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης, αναπνευστική φυσικοθεραπεία και ψυχολογική υποστήριξη. Εξετάστηκε ποια κατηγορία ασθενών θα ανταποκριθεί περισσότερο, βελτιώνοντας την ικανότητα για άσκηση και την ποιότητα ζωής. Αποτελέσματα : Από τη σύγκριση των δύο ομάδων μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος πνευμονικής αποκατάστασης προέκυψε στατιστικά σημαντική διαφορά στο BR% (p=0,030), χωρίς ωστόσο να παρατηρηθεί στατιστικά σημαντική διαφορά στη αναπνευστική εφεδρεία εντός της κάθε ομάδας μελέτης. Επιπλέον δε παρατηρήθηκε διαφορά σε κάποια άλλη παράμετρο τόσο του λειτουργικού ελέγχου της αναπνοής όσο και της εργοσπιρομετρίας. Από τα αποτελέσματα του προγράμματος στο σύνολο του πληθυσμού της μελέτης προέκυψε στατιστικά σημαντική μείωση του RV% (- 14,5% ± 34,5 , με p=0.046), όπως επίσης και αύξηση στο μέγιστο έργο που επιτεύχθηκε κατά την εργοσπιρομετρία μετά το πέρας της αποκατάστασης (+7,3 ± 15,1 watt, με p=0.029). Επιπλέον ανευρέθη αύξηση της μέγιστης διανυθείσας απόστασης στην 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης (6MWT) (+58 ± 27 μέτρα, με p=0.009) και μείωση του σκορ στο SGRQ (-10 ± 14 μονάδες, με p=0.001) αντίστοιχα. Συμπέρασμα : Το πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης σε ασθενείς με ΧΑΠ και πνευμονική υπερδιάταση επέφερε βελτίωση του βαθμού υπερδιάτασης, της ικανότητας για άσκηση και της ποιότητας ζωής στο σύνολο του πληθυσμού της μελέτης. Όσον αφορά τις επιμέρους ομάδες της μελέτης βελτιώθηκαν στον ίδιο βαθμό σε παραμέτρους που σχετίζονται με την υπερδιάταση, την ικανότητα για άσκηση και την ποιότητα ζωής.","abstract_html":"Εισαγωγή : Τα προγράμματα Πνευμονικής Αποκατάστασης αποτελούν σημαντικό τμήμα στη θεραπευτική αντιμετώπιση ασθενών με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και πνευμονική υπερδιάταση. Σκοπός : Στη παρούσα μελέτη παρουσιάζουμε τα αποτελέσματα ενός τρίμηνου προγράμματος πνευμονικής αποκατάστασης σε ασθενείς με ΧΑΠ και διαφορετικού βαθμού πνευμονική υπερδιάταση. Υλικό και μέθοδοι : Συμπεριλήφθηκαν αρχικά 30 ασθενείς, ωστόσο 25 ασθενείς τελικά ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης, οι οποίοι χωρίστηκαν σε δύο ομάδες ανάλογα με το βαθμό πνευμονικής υπερδιάτασης όπως αυτή υπολογίστηκε με βάση το λόγο RV/TLC%. Ως ομάδα Η (ν=12 ασθενείς ηλικίας 65 ± 7 έτη, FEV1 60 ± 16 % του προβλεπόμενου, RV% 204 ± 39, RV/TLC 64 ± 7,5%) ορίστηκε το σύνολο των ασθενών με ΧΑΠ και ήπιου βαθμού πνευμονική υπερδιάταση έχοντας λόγο 40 ≤ RV/TLC &lt; 74%, ενώ ως ομάδα Σ (ν= 13 ασθενείς ηλικίας 65 ± 6 έτη, FEV1 34 ± 10 % του προβλεπόμενου, RV% 333 ± 73, RV/TLC 80 ± 4%) το σύνολο των ασθενών με ΧΑΠ και σοβαρού βαθμού πνευμονική υπερδιάταση και λόγο RV/TLC ≥74%. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε πλήρη λειτουργικό έλεγχο της αναπνοής, καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης και 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης πριν και μετά τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα αποκατάστασης. Το πρόγραμμα αποκατάστασης περιείχε 3 συνεδρίες διάρκειας 45 λεπτών εβδομαδιαίως για 3 μήνες και περιλάμβανε διαλειμματική άσκηση με στατικό ποδήλατο, ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης, αναπνευστική φυσικοθεραπεία και ψυχολογική υποστήριξη. Εξετάστηκε ποια κατηγορία ασθενών θα ανταποκριθεί περισσότερο, βελτιώνοντας την ικανότητα για άσκηση και την ποιότητα ζωής. Αποτελέσματα : Από τη σύγκριση των δύο ομάδων μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος πνευμονικής αποκατάστασης προέκυψε στατιστικά σημαντική διαφορά στο BR% (p=0,030), χωρίς ωστόσο να παρατηρηθεί στατιστικά σημαντική διαφορά στη αναπνευστική εφεδρεία εντός της κάθε ομάδας μελέτης. Επιπλέον δε παρατηρήθηκε διαφορά σε κάποια άλλη παράμετρο τόσο του λειτουργικού ελέγχου της αναπνοής όσο και της εργοσπιρομετρίας. Από τα αποτελέσματα του προγράμματος στο σύνολο του πληθυσμού της μελέτης προέκυψε στατιστικά σημαντική μείωση του RV% (- 14,5% ± 34,5 , με p=0.046), όπως επίσης και αύξηση στο μέγιστο έργο που επιτεύχθηκε κατά την εργοσπιρομετρία μετά το πέρας της αποκατάστασης (+7,3 ± 15,1 watt, με p=0.029). Επιπλέον ανευρέθη αύξηση της μέγιστης διανυθείσας απόστασης στην 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης (6MWT) (+58 ± 27 μέτρα, με p=0.009) και μείωση του σκορ στο SGRQ (-10 ± 14 μονάδες, με p=0.001) αντίστοιχα. Συμπέρασμα : Το πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης σε ασθενείς με ΧΑΠ και πνευμονική υπερδιάταση επέφερε βελτίωση του βαθμού υπερδιάτασης, της ικανότητας για άσκηση και της ποιότητας ζωής στο σύνολο του πληθυσμού της μελέτης. Όσον αφορά τις επιμέρους ομάδες της μελέτης βελτιώθηκαν στον ίδιο βαθμό σε παραμέτρους που σχετίζονται με την υπερδιάταση, την ικανότητα για άσκηση και την ποιότητα ζωής.","abstract_has_math":false,"creators":["Αθανασοπούλου Αθανασία","Athanasopoulou Athanasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2967841"],"render_values":[{"text":"uoadl:2967841","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967841","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967841","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2967841","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αθανασοπούλου Αθανασία","Athanasopoulou Athanasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2967841","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967841"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή : Τα προγράμματα Πνευμονικής Αποκατάστασης αποτελούν σημαντικό τμήμα στη θεραπευτική αντιμετώπιση ασθενών με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και πνευμονική υπερδιάταση. Σκοπός : Στη παρούσα μελέτη παρουσιάζουμε τα αποτελέσματα ενός τρίμηνου προγράμματος πνευμονικής αποκατάστασης σε ασθενείς με ΧΑΠ και διαφορετικού βαθμού πνευμονική υπερδιάταση. Υλικό και μέθοδοι : Συμπεριλήφθηκαν αρχικά 30 ασθενείς, ωστόσο 25 ασθενείς τελικά ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης, οι οποίοι χωρίστηκαν σε δύο ομάδες ανάλογα με το βαθμό πνευμονικής υπερδιάτασης όπως αυτή υπολογίστηκε με βάση το λόγο RV/TLC%. Ως ομάδα Η (ν=12 ασθενείς ηλικίας 65 ± 7 έτη, FEV1 60 ± 16 % του προβλεπόμενου, RV% 204 ± 39, RV/TLC 64 ± 7,5%) ορίστηκε το σύνολο των ασθενών με ΧΑΠ και ήπιου βαθμού πνευμονική υπερδιάταση έχοντας λόγο 40 ≤ RV/TLC < 74%, ενώ ως ομάδα Σ (ν= 13 ασθενείς ηλικίας 65 ± 6 έτη, FEV1 34 ± 10 % του προβλεπόμενου, RV% 333 ± 73, RV/TLC 80 ± 4%) το σύνολο των ασθενών με ΧΑΠ και σοβαρού βαθμού πνευμονική υπερδιάταση και λόγο RV/TLC ≥74%. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε πλήρη λειτουργικό έλεγχο της αναπνοής, καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης και 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης πριν και μετά τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα αποκατάστασης. Το πρόγραμμα αποκατάστασης περιείχε 3 συνεδρίες διάρκειας 45 λεπτών εβδομαδιαίως για 3 μήνες και περιλάμβανε διαλειμματική άσκηση με στατικό ποδήλατο, ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης, αναπνευστική φυσικοθεραπεία και ψυχολογική υποστήριξη. Εξετάστηκε ποια κατηγορία ασθενών θα ανταποκριθεί περισσότερο, βελτιώνοντας την ικανότητα για άσκηση και την ποιότητα ζωής. Αποτελέσματα : Από τη σύγκριση των δύο ομάδων μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος πνευμονικής αποκατάστασης προέκυψε στατιστικά σημαντική διαφορά στο BR% (p=0,030), χωρίς ωστόσο να παρατηρηθεί στατιστικά σημαντική διαφορά στη αναπνευστική εφεδρεία εντός της κάθε ομάδας μελέτης. Επιπλέον δε παρατηρήθηκε διαφορά σε κάποια άλλη παράμετρο τόσο του λειτουργικού ελέγχου της αναπνοής όσο και της εργοσπιρομετρίας. Από τα αποτελέσματα του προγράμματος στο σύνολο του πληθυσμού της μελέτης προέκυψε στατιστικά σημαντική μείωση του RV% (- 14,5% ± 34,5 , με p=0.046), όπως επίσης και αύξηση στο μέγιστο έργο που επιτεύχθηκε κατά την εργοσπιρομετρία μετά το πέρας της αποκατάστασης (+7,3 ± 15,1 watt, με p=0.029). Επιπλέον ανευρέθη αύξηση της μέγιστης διανυθείσας απόστασης στην 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης (6MWT) (+58 ± 27 μέτρα, με p=0.009) και μείωση του σκορ στο SGRQ (-10 ± 14 μονάδες, με p=0.001) αντίστοιχα. Συμπέρασμα : Το πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης σε ασθενείς με ΧΑΠ και πνευμονική υπερδιάταση επέφερε βελτίωση του βαθμού υπερδιάτασης, της ικανότητας για άσκηση και της ποιότητας ζωής στο σύνολο του πληθυσμού της μελέτης. Όσον αφορά τις επιμέρους ομάδες της μελέτης βελτιώθηκαν στον ίδιο βαθμό σε παραμέτρους που σχετίζονται με την υπερδιάταση, την ικανότητα για άσκηση και την ποιότητα ζωής.","Background: Respiratory rehabilitation programs (PR) are essential parts in the therapeutic management of patients with COPD and pulmonary hyperinflation. Aim: In our study we present the results of a 3 - month rehabilitation program in patients with COPD and different degrees of pulmonary hyperinflation. Material and Method: 30 patients were included in the study, however 25 patients eventually completed the pulmonary rehabilitation program. Considering the degree of pulmonary hyperinflation as it was defined by the ratio RV/TLC %, these patients divided into two groups, group H (n=12 patients ages 65 ± 7 years, FEV1 60 ± 16 % predicted, RV% 204 ± 39 predicted, RV/TLC 64 ± 7,5%) and group Σ (n= 13 patients ages 65 ± 6 years, FEV1 34 ± 10 % predicted, RV% 333 ± 73 predicted, RV/TLC 80 ± 4%). As group Η was defined the patients with COPD and ratio RV/TLC < 74%, whether as group Σ was defined the patients with COPD and ratio RV/TLC ≥ 74%. All patients who completed the rehabilitation program performed pulmonary function testing, cardiopulmonary exercise testing and 6MWT pro and after their participation in the pulmonary rehabilitation program. This program was hospital based (3 sessions of 45min/week, for 12 weeks) and comprised exercise training, therapeutic education and psychological support. It was investigated which group of patients will have a better respond in terms of exercise capacity and quality of life. Results: The comparison between the two groups at the end of pulmonary rehabilitation resulted in statistically significant difference in BR% (p=0,030), although there was no difference in BR% separately in each group. In addition, we did not identify any difference in any other variable of pulmonary function or cardiopulmonary exercise tests. At the end of pulmonary rehabilitation program, the entirety of the study group presented statistically significant reduction of RV% (- 14,5% ± 34,5, p=0.046), increase in maximal work rate (+7,3 ± 15,1 watt, p=0.029) and in distance at 6MWT (+58 ± 27 μέτρα, p=0.009), as well as decrease at SGRQ score (-10 ± 14 points, p=0.001). Conclusion: The pulmonary rehabilitation program was effective in all COPD patients with hyperinflation who participated, leading to improvement of hyperinflation, exercise capacity and quality of life. Regarding the subgroups of the study, they improved to the same degree in parameters related to hyperinflation, exercise capacity and quality of life."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση ενός προγράμματος πνευμονικής αποκατάστασης σε ασθενείς με ΧΑΠ και πνευμονική υπερδιάταση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αθανασοπούλου Αθανασία","Athanasopoulou Athanasia"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή : Τα προγράμματα Πνευμονικής Αποκατάστασης αποτελούν σημαντικό τμήμα στη θεραπευτική αντιμετώπιση ασθενών με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και πνευμονική υπερδιάταση. Σκοπός : Στη παρούσα μελέτη παρουσιάζουμε τα αποτελέσματα ενός τρίμηνου προγράμματος πνευμονικής αποκατάστασης σε ασθενείς με ΧΑΠ και διαφορετικού βαθμού πνευμονική υπερδιάταση. Υλικό και μέθοδοι : Συμπεριλήφθηκαν αρχικά 30 ασθενείς, ωστόσο 25 ασθενείς τελικά ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης, οι οποίοι χωρίστηκαν σε δύο ομάδες ανάλογα με το βαθμό πνευμονικής υπερδιάτασης όπως αυτή υπολογίστηκε με βάση το λόγο RV/TLC%. Ως ομάδα Η (ν=12 ασθενείς ηλικίας 65 ± 7 έτη, FEV1 60 ± 16 % του προβλεπόμενου, RV% 204 ± 39, RV/TLC 64 ± 7,5%) ορίστηκε το σύνολο των ασθενών με ΧΑΠ και ήπιου βαθμού πνευμονική υπερδιάταση έχοντας λόγο 40 ≤ RV/TLC < 74%, ενώ ως ομάδα Σ (ν= 13 ασθενείς ηλικίας 65 ± 6 έτη, FEV1 34 ± 10 % του προβλεπόμενου, RV% 333 ± 73, RV/TLC 80 ± 4%) το σύνολο των ασθενών με ΧΑΠ και σοβαρού βαθμού πνευμονική υπερδιάταση και λόγο RV/TLC ≥74%. Όλοι οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε πλήρη λειτουργικό έλεγχο της αναπνοής, καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης και 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης πριν και μετά τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα αποκατάστασης. Το πρόγραμμα αποκατάστασης περιείχε 3 συνεδρίες διάρκειας 45 λεπτών εβδομαδιαίως για 3 μήνες και περιλάμβανε διαλειμματική άσκηση με στατικό ποδήλατο, ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης, αναπνευστική φυσικοθεραπεία και ψυχολογική υποστήριξη. Εξετάστηκε ποια κατηγορία ασθενών θα ανταποκριθεί περισσότερο, βελτιώνοντας την ικανότητα για άσκηση και την ποιότητα ζωής. Αποτελέσματα : Από τη σύγκριση των δύο ομάδων μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος πνευμονικής αποκατάστασης προέκυψε στατιστικά σημαντική διαφορά στο BR% (p=0,030), χωρίς ωστόσο να παρατηρηθεί στατιστικά σημαντική διαφορά στη αναπνευστική εφεδρεία εντός της κάθε ομάδας μελέτης. Επιπλέον δε παρατηρήθηκε διαφορά σε κάποια άλλη παράμετρο τόσο του λειτουργικού ελέγχου της αναπνοής όσο και της εργοσπιρομετρίας. Από τα αποτελέσματα του προγράμματος στο σύνολο του πληθυσμού της μελέτης προέκυψε στατιστικά σημαντική μείωση του RV% (- 14,5% ± 34,5 , με p=0.046), όπως επίσης και αύξηση στο μέγιστο έργο που επιτεύχθηκε κατά την εργοσπιρομετρία μετά το πέρας της αποκατάστασης (+7,3 ± 15,1 watt, με p=0.029). Επιπλέον ανευρέθη αύξηση της μέγιστης διανυθείσας απόστασης στην 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης (6MWT) (+58 ± 27 μέτρα, με p=0.009) και μείωση του σκορ στο SGRQ (-10 ± 14 μονάδες, με p=0.001) αντίστοιχα. Συμπέρασμα : Το πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης σε ασθενείς με ΧΑΠ και πνευμονική υπερδιάταση επέφερε βελτίωση του βαθμού υπερδιάτασης, της ικανότητας για άσκηση και της ποιότητας ζωής στο σύνολο του πληθυσμού της μελέτης. Όσον αφορά τις επιμέρους ομάδες της μελέτης βελτιώθηκαν στον ίδιο βαθμό σε παραμέτρους που σχετίζονται με την υπερδιάταση, την ικανότητα για άσκηση και την ποιότητα ζωής.","Background: Respiratory rehabilitation programs (PR) are essential parts in the therapeutic management of patients with COPD and pulmonary hyperinflation. Aim: In our study we present the results of a 3 - month rehabilitation program in patients with COPD and different degrees of pulmonary hyperinflation. Material and Method: 30 patients were included in the study, however 25 patients eventually completed the pulmonary rehabilitation program. Considering the degree of pulmonary hyperinflation as it was defined by the ratio RV/TLC %, these patients divided into two groups, group H (n=12 patients ages 65 ± 7 years, FEV1 60 ± 16 % predicted, RV% 204 ± 39 predicted, RV/TLC 64 ± 7,5%) and group Σ (n= 13 patients ages 65 ± 6 years, FEV1 34 ± 10 % predicted, RV% 333 ± 73 predicted, RV/TLC 80 ± 4%). As group Η was defined the patients with COPD and ratio RV/TLC < 74%, whether as group Σ was defined the patients with COPD and ratio RV/TLC ≥ 74%. All patients who completed the rehabilitation program performed pulmonary function testing, cardiopulmonary exercise testing and 6MWT pro and after their participation in the pulmonary rehabilitation program. This program was hospital based (3 sessions of 45min/week, for 12 weeks) and comprised exercise training, therapeutic education and psychological support. It was investigated which group of patients will have a better respond in terms of exercise capacity and quality of life. Results: The comparison between the two groups at the end of pulmonary rehabilitation resulted in statistically significant difference in BR% (p=0,030), although there was no difference in BR% separately in each group. In addition, we did not identify any difference in any other variable of pulmonary function or cardiopulmonary exercise tests. At the end of pulmonary rehabilitation program, the entirety of the study group presented statistically significant reduction of RV% (- 14,5% ± 34,5, p=0.046), increase in maximal work rate (+7,3 ± 15,1 watt, p=0.029) and in distance at 6MWT (+58 ± 27 μέτρα, p=0.009), as well as decrease at SGRQ score (-10 ± 14 points, p=0.001). Conclusion: The pulmonary rehabilitation program was effective in all COPD patients with hyperinflation who participated, leading to improvement of hyperinflation, exercise capacity and quality of life. Regarding the subgroups of the study, they improved to the same degree in parameters related to hyperinflation, exercise capacity and quality of life."],"dc:identifier":["uoadl:2967841","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967841"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση ενός προγράμματος πνευμονικής αποκατάστασης σε ασθενείς με ΧΑΠ και πνευμονική υπερδιάταση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:24Z"}