{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2967857"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2967857","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ανίχνευση PKD2 μεταλλάξεων ή πολυμορφισμών σε Έλληνες ασθενείς με πολυκυστική νόσο των νεφρών","abstract":"Εισαγωγή: H πολυκυστική νόσος των νεφρών (autosomal dominant Polycystic Kidney Disease, ADPKD), είναι μια κληρονομική νόσος με καθυστερημένη έναρξη των συμπτωμάτων της. Οι πιο συνήθεις κλινικές εκδηλώσεις της νόσου περιλαμβάνουν: υπέρταση, αιματουρία, ουρολοίμωξη, νεφρικό πόνο και ανευρίσματα (κυρίως ενδοκρανιακά). Η τελική έκβαση της νόσου είναι η νεφρική ανεπάρκεια. Η πολυκυστική νόσος των νεφρών οφείλεται σε μετάλλαξη συνήθως σε ένα από τα δύο γονίδια PKD1 και PKD2 (78% και 15% των περιπτώσεων αντίστοιχα), οι υπόλοιπες περιπτώσεις αντιστοιχούν σε σπανιότερες μεταλλάξεις στα γονίδια GANAB, DNAJB11 κ.λπ. Σε μικρό ποσοστό η νόσος μπορεί να οφείλεται σε μεγάλες γενωμικές αναδιατάξεις των γονιδίων PKD1 και PKD2. Τα δύο γονίδια PKD1 και PKD2 κωδικοποιούν πρωτεΐνες-διαύλους της πλασματικής μεμβράνης των επιθηλιακών κυττάρων των νεφρικών σωληναρίων (πολυκυστίνη 1 και 2 αντίστοιχα). Οι πολυκυστίνες ρυθμίζουν τη σωληναριακή και αγγειακή ανάπτυξη στους νεφρούς, καθώς και την ομοιόσταση του ασβεστίου στα επιθηλιακά κύτταρα. Μετάλλαξη σε μία από τις δύο πρωτεΐνες, διαταράσει την ομαλή λειτουργία τους, ενεργοποιώντας βιοχημικά μονοπάτια τα οποία προκαλούν ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό επιθηλιακών κυττάρων και κατά συνέπεια, τη δημιουργία κύστεων. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η ανάπτυξη μεθοδολογίας για την πλήρη γενετική ανάλυση του γονιδίου PKD2 (15 εξόνια, κωδικοποιεί πρωτεΐνη 968 αμινοξέων) τόσο με τη τεχνική της αλληλούχισης του DNA όσο και με τη τεχνική MLPA (για τυχόν ανίχνευση μεγάλων γενωμικών αναδιατάξεων) καθώς και η ανάλυση DNA δειγμάτων Ελλήνων ασθενών με πολυκυστική νόσο των νεφρών. Ασθενείς/Μέθοδοι. Συλλέχθηκαν συνολικά 9 δείγματα ολικού αίματος: 6 από κατάλληλα επιλεγμένους ασθενείς με πολυκυστική νόσο των νεφρών και 3 από υγιή άτομα μετά από ενημέρωση και έγγραφη συγκατάθεσή τους. H επιλογή έγκειτο στην ένταξη ασθενών (ή συγγενών πρώτου βαθμού) που η μετάβαση στο τελικό στάδιο νεφρικής ανεπάρκειας έγινε σε μεγάλη ηλικία καθώς αυτοί είναι οι ασθενείς οι οποίοι πιο πιθανά φέρουν PKD2 μεταλλάξεις και όχι PKD1. Αρχικά έγινε απομόνωση του DNA των δειγμάτων και ποσοτικοποίηση της συγκέντρωσης DNA. Στη συνέχεια βελτιστοποιήθηκαν οι αντιδράσεις PCR με τους κατάλληλους εκκινητές, ελέγχθηκε η καθαρότητα και το σωστό μέγεθος των προϊόντων με ηλεκτροφόρηση DNA σε αγαρόζη. Επακολούθησε καθαρισμός των PCR προϊόντων με στήλες. Ακολούθησαν οι αντιδράσεις με τη μέθοδο των θερμικών κύκλων (cycle sequencing) και έγινε πάλι καθαρισμός των προϊόντων. Τέλος, ηλεκτροφορήθηκαν στον γενετικό αναλυτή seqStudio (Applied Biosystems) για ανάγνωση αλληλουχιών των βάσεων του DNA. Η μεθοδολογία αναπτύχθηκε με ικανοποιητικό τρόπο χωρίς προβλήματα, με εξοπλισμό υπό εσωτερικό έλεγχο ποιότητας (με ειδικό πλασμίδιο pGem). Σε όλα τα δείγματα εκτελέσθηκε και η μεθοδολογία MLPA για ανίχνευση μεγάλων αναδιατάξεων στα γονίδια PKD1 και PKD2. Αποτελέσματα/Συμπέρασμα. Σε δύο δείγματα ανιχνεύθηκαν παθογνωμικές PKD2 μεταλλάξεις. Στο R02 ευρέθη σημειακή μετάλλαξη C/T εντός κωδικοποιητικής περιοχής στο εξόνιο 14 (p.Arg872Ter) η οποία είναι παθογνωμική truncating nonsense αλλαγή (μη-νοηματική) και έχει καταγραφεί ως η πιο συχνή μετάλλαξη που ανευρίσκεται σε ασθενείς με PKD2. Στο δείγμα R06 ευρέθη απαλοιφή εξονίων στο PKD2 γονίδιο, από το εξόνιο 1 έως το εξόνιο 9, με τη μεθοδολογία MLPA. Η απαλοιφή αυτή προκαλεί παθογνωμική μετάλλαξη καθώς παράγεται μειωμένη ποσότητα πρωτεΐνης πολυκυστίνης 2 (PC2) (να σημειωθεί ότι δεν έχει ξανά αναφερθεί στη βιβλιογραφία). Όσο αναφορά το δείγμα ασθενούς R07, ορθώς δεν ευρέθη μετάλλαξη κατά τη γενετική ανάλυση του PKD2 γονιδίου καθώς ο ασθενής εντάχθηκε στη μελέτη με ήδη γνωστή μετάλλαξη στο PKD1 γονίδιο (c.4248delT, p.Phe1416LeufsTer16). Στους υπόλοιπους ασθενείς, στους οποίους δεν ανιχνεύθηκε κάποια κλινικά σημαντική μετάλλαξη στο PKD2 γονίδιο πιθανόν η νόσος να οφείλεται σε κάποια μετάλλαξη στο PKD1 ή σε κάποιο από τα υπόλοιπα άλλα πιό σπάνια γονίδια που σχετίζονται με πολυκυστική νόσο των νεφρών. Να αναφερθεί ότι τα υγιή δείγματα, καθώς και το δείγμα R07 χρησιμοποιήθηκαν περισσότερο ως έλεγχος ποιότητας των μεθόδων αλληλούχισης DNA και MLPA.","abstract_html":"Εισαγωγή: H πολυκυστική νόσος των νεφρών (autosomal dominant Polycystic Kidney Disease, ADPKD), είναι μια κληρονομική νόσος με καθυστερημένη έναρξη των συμπτωμάτων της. Οι πιο συνήθεις κλινικές εκδηλώσεις της νόσου περιλαμβάνουν: υπέρταση, αιματουρία, ουρολοίμωξη, νεφρικό πόνο και ανευρίσματα (κυρίως ενδοκρανιακά). Η τελική έκβαση της νόσου είναι η νεφρική ανεπάρκεια. Η πολυκυστική νόσος των νεφρών οφείλεται σε μετάλλαξη συνήθως σε ένα από τα δύο γονίδια PKD1 και PKD2 (78% και 15% των περιπτώσεων αντίστοιχα), οι υπόλοιπες περιπτώσεις αντιστοιχούν σε σπανιότερες μεταλλάξεις στα γονίδια GANAB, DNAJB11 κ.λπ. Σε μικρό ποσοστό η νόσος μπορεί να οφείλεται σε μεγάλες γενωμικές αναδιατάξεις των γονιδίων PKD1 και PKD2. Τα δύο γονίδια PKD1 και PKD2 κωδικοποιούν πρωτεΐνες-διαύλους της πλασματικής μεμβράνης των επιθηλιακών κυττάρων των νεφρικών σωληναρίων (πολυκυστίνη 1 και 2 αντίστοιχα). Οι πολυκυστίνες ρυθμίζουν τη σωληναριακή και αγγειακή ανάπτυξη στους νεφρούς, καθώς και την ομοιόσταση του ασβεστίου στα επιθηλιακά κύτταρα. Μετάλλαξη σε μία από τις δύο πρωτεΐνες, διαταράσει την ομαλή λειτουργία τους, ενεργοποιώντας βιοχημικά μονοπάτια τα οποία προκαλούν ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό επιθηλιακών κυττάρων και κατά συνέπεια, τη δημιουργία κύστεων. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η ανάπτυξη μεθοδολογίας για την πλήρη γενετική ανάλυση του γονιδίου PKD2 (15 εξόνια, κωδικοποιεί πρωτεΐνη 968 αμινοξέων) τόσο με τη τεχνική της αλληλούχισης του DNA όσο και με τη τεχνική MLPA (για τυχόν ανίχνευση μεγάλων γενωμικών αναδιατάξεων) καθώς και η ανάλυση DNA δειγμάτων Ελλήνων ασθενών με πολυκυστική νόσο των νεφρών. Ασθενείς/Μέθοδοι. Συλλέχθηκαν συνολικά 9 δείγματα ολικού αίματος: 6 από κατάλληλα επιλεγμένους ασθενείς με πολυκυστική νόσο των νεφρών και 3 από υγιή άτομα μετά από ενημέρωση και έγγραφη συγκατάθεσή τους. H επιλογή έγκειτο στην ένταξη ασθενών (ή συγγενών πρώτου βαθμού) που η μετάβαση στο τελικό στάδιο νεφρικής ανεπάρκειας έγινε σε μεγάλη ηλικία καθώς αυτοί είναι οι ασθενείς οι οποίοι πιο πιθανά φέρουν PKD2 μεταλλάξεις και όχι PKD1. Αρχικά έγινε απομόνωση του DNA των δειγμάτων και ποσοτικοποίηση της συγκέντρωσης DNA. Στη συνέχεια βελτιστοποιήθηκαν οι αντιδράσεις PCR με τους κατάλληλους εκκινητές, ελέγχθηκε η καθαρότητα και το σωστό μέγεθος των προϊόντων με ηλεκτροφόρηση DNA σε αγαρόζη. Επακολούθησε καθαρισμός των PCR προϊόντων με στήλες. Ακολούθησαν οι αντιδράσεις με τη μέθοδο των θερμικών κύκλων (cycle sequencing) και έγινε πάλι καθαρισμός των προϊόντων. Τέλος, ηλεκτροφορήθηκαν στον γενετικό αναλυτή seqStudio (Applied Biosystems) για ανάγνωση αλληλουχιών των βάσεων του DNA. Η μεθοδολογία αναπτύχθηκε με ικανοποιητικό τρόπο χωρίς προβλήματα, με εξοπλισμό υπό εσωτερικό έλεγχο ποιότητας (με ειδικό πλασμίδιο pGem). Σε όλα τα δείγματα εκτελέσθηκε και η μεθοδολογία MLPA για ανίχνευση μεγάλων αναδιατάξεων στα γονίδια PKD1 και PKD2. Αποτελέσματα/Συμπέρασμα. Σε δύο δείγματα ανιχνεύθηκαν παθογνωμικές PKD2 μεταλλάξεις. Στο R02 ευρέθη σημειακή μετάλλαξη C/T εντός κωδικοποιητικής περιοχής στο εξόνιο 14 (p.Arg872Ter) η οποία είναι παθογνωμική truncating nonsense αλλαγή (μη-νοηματική) και έχει καταγραφεί ως η πιο συχνή μετάλλαξη που ανευρίσκεται σε ασθενείς με PKD2. Στο δείγμα R06 ευρέθη απαλοιφή εξονίων στο PKD2 γονίδιο, από το εξόνιο 1 έως το εξόνιο 9, με τη μεθοδολογία MLPA. Η απαλοιφή αυτή προκαλεί παθογνωμική μετάλλαξη καθώς παράγεται μειωμένη ποσότητα πρωτεΐνης πολυκυστίνης 2 (PC2) (να σημειωθεί ότι δεν έχει ξανά αναφερθεί στη βιβλιογραφία). Όσο αναφορά το δείγμα ασθενούς R07, ορθώς δεν ευρέθη μετάλλαξη κατά τη γενετική ανάλυση του PKD2 γονιδίου καθώς ο ασθενής εντάχθηκε στη μελέτη με ήδη γνωστή μετάλλαξη στο PKD1 γονίδιο (c.4248delT, p.Phe1416LeufsTer16). Στους υπόλοιπους ασθενείς, στους οποίους δεν ανιχνεύθηκε κάποια κλινικά σημαντική μετάλλαξη στο PKD2 γονίδιο πιθανόν η νόσος να οφείλεται σε κάποια μετάλλαξη στο PKD1 ή σε κάποιο από τα υπόλοιπα άλλα πιό σπάνια γονίδια που σχετίζονται με πολυκυστική νόσο των νεφρών. Να αναφερθεί ότι τα υγιή δείγματα, καθώς και το δείγμα R07 χρησιμοποιήθηκαν περισσότερο ως έλεγχος ποιότητας των μεθόδων αλληλούχισης DNA και MLPA.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαχριστοπούλου Ακριβή","Papachristopoulou Akrivi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2967857"],"render_values":[{"text":"uoadl:2967857","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967857","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967857","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2967857","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαχριστοπούλου Ακριβή","Papachristopoulou Akrivi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2967857","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967857"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: H πολυκυστική νόσος των νεφρών (autosomal dominant Polycystic Kidney Disease, ADPKD), είναι μια κληρονομική νόσος με καθυστερημένη έναρξη των συμπτωμάτων της. Οι πιο συνήθεις κλινικές εκδηλώσεις της νόσου περιλαμβάνουν: υπέρταση, αιματουρία, ουρολοίμωξη, νεφρικό πόνο και ανευρίσματα (κυρίως ενδοκρανιακά). Η τελική έκβαση της νόσου είναι η νεφρική ανεπάρκεια. Η πολυκυστική νόσος των νεφρών οφείλεται σε μετάλλαξη συνήθως σε ένα από τα δύο γονίδια PKD1 και PKD2 (78% και 15% των περιπτώσεων αντίστοιχα), οι υπόλοιπες περιπτώσεις αντιστοιχούν σε σπανιότερες μεταλλάξεις στα γονίδια GANAB, DNAJB11 κ.λπ. Σε μικρό ποσοστό η νόσος μπορεί να οφείλεται σε μεγάλες γενωμικές αναδιατάξεις των γονιδίων PKD1 και PKD2. Τα δύο γονίδια PKD1 και PKD2 κωδικοποιούν πρωτεΐνες-διαύλους της πλασματικής μεμβράνης των επιθηλιακών κυττάρων των νεφρικών σωληναρίων (πολυκυστίνη 1 και 2 αντίστοιχα). Οι πολυκυστίνες ρυθμίζουν τη σωληναριακή και αγγειακή ανάπτυξη στους νεφρούς, καθώς και την ομοιόσταση του ασβεστίου στα επιθηλιακά κύτταρα. Μετάλλαξη σε μία από τις δύο πρωτεΐνες, διαταράσει την ομαλή λειτουργία τους, ενεργοποιώντας βιοχημικά μονοπάτια τα οποία προκαλούν ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό επιθηλιακών κυττάρων και κατά συνέπεια, τη δημιουργία κύστεων. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η ανάπτυξη μεθοδολογίας για την πλήρη γενετική ανάλυση του γονιδίου PKD2 (15 εξόνια, κωδικοποιεί πρωτεΐνη 968 αμινοξέων) τόσο με τη τεχνική της αλληλούχισης του DNA όσο και με τη τεχνική MLPA (για τυχόν ανίχνευση μεγάλων γενωμικών αναδιατάξεων) καθώς και η ανάλυση DNA δειγμάτων Ελλήνων ασθενών με πολυκυστική νόσο των νεφρών. Ασθενείς/Μέθοδοι. Συλλέχθηκαν συνολικά 9 δείγματα ολικού αίματος: 6 από κατάλληλα επιλεγμένους ασθενείς με πολυκυστική νόσο των νεφρών και 3 από υγιή άτομα μετά από ενημέρωση και έγγραφη συγκατάθεσή τους. H επιλογή έγκειτο στην ένταξη ασθενών (ή συγγενών πρώτου βαθμού) που η μετάβαση στο τελικό στάδιο νεφρικής ανεπάρκειας έγινε σε μεγάλη ηλικία καθώς αυτοί είναι οι ασθενείς οι οποίοι πιο πιθανά φέρουν PKD2 μεταλλάξεις και όχι PKD1. Αρχικά έγινε απομόνωση του DNA των δειγμάτων και ποσοτικοποίηση της συγκέντρωσης DNA. Στη συνέχεια βελτιστοποιήθηκαν οι αντιδράσεις PCR με τους κατάλληλους εκκινητές, ελέγχθηκε η καθαρότητα και το σωστό μέγεθος των προϊόντων με ηλεκτροφόρηση DNA σε αγαρόζη. Επακολούθησε καθαρισμός των PCR προϊόντων με στήλες. Ακολούθησαν οι αντιδράσεις με τη μέθοδο των θερμικών κύκλων (cycle sequencing) και έγινε πάλι καθαρισμός των προϊόντων. Τέλος, ηλεκτροφορήθηκαν στον γενετικό αναλυτή seqStudio (Applied Biosystems) για ανάγνωση αλληλουχιών των βάσεων του DNA. Η μεθοδολογία αναπτύχθηκε με ικανοποιητικό τρόπο χωρίς προβλήματα, με εξοπλισμό υπό εσωτερικό έλεγχο ποιότητας (με ειδικό πλασμίδιο pGem). Σε όλα τα δείγματα εκτελέσθηκε και η μεθοδολογία MLPA για ανίχνευση μεγάλων αναδιατάξεων στα γονίδια PKD1 και PKD2. Αποτελέσματα/Συμπέρασμα. Σε δύο δείγματα ανιχνεύθηκαν παθογνωμικές PKD2 μεταλλάξεις. Στο R02 ευρέθη σημειακή μετάλλαξη C/T εντός κωδικοποιητικής περιοχής στο εξόνιο 14 (p.Arg872Ter) η οποία είναι παθογνωμική truncating nonsense αλλαγή (μη-νοηματική) και έχει καταγραφεί ως η πιο συχνή μετάλλαξη που ανευρίσκεται σε ασθενείς με PKD2. Στο δείγμα R06 ευρέθη απαλοιφή εξονίων στο PKD2 γονίδιο, από το εξόνιο 1 έως το εξόνιο 9, με τη μεθοδολογία MLPA. Η απαλοιφή αυτή προκαλεί παθογνωμική μετάλλαξη καθώς παράγεται μειωμένη ποσότητα πρωτεΐνης πολυκυστίνης 2 (PC2) (να σημειωθεί ότι δεν έχει ξανά αναφερθεί στη βιβλιογραφία). Όσο αναφορά το δείγμα ασθενούς R07, ορθώς δεν ευρέθη μετάλλαξη κατά τη γενετική ανάλυση του PKD2 γονιδίου καθώς ο ασθενής εντάχθηκε στη μελέτη με ήδη γνωστή μετάλλαξη στο PKD1 γονίδιο (c.4248delT, p.Phe1416LeufsTer16). Στους υπόλοιπους ασθενείς, στους οποίους δεν ανιχνεύθηκε κάποια κλινικά σημαντική μετάλλαξη στο PKD2 γονίδιο πιθανόν η νόσος να οφείλεται σε κάποια μετάλλαξη στο PKD1 ή σε κάποιο από τα υπόλοιπα άλλα πιό σπάνια γονίδια που σχετίζονται με πολυκυστική νόσο των νεφρών. Να αναφερθεί ότι τα υγιή δείγματα, καθώς και το δείγμα R07 χρησιμοποιήθηκαν περισσότερο ως έλεγχος ποιότητας των μεθόδων αλληλούχισης DNA και MLPA.","Introduction: Autosomal Dominant Polycystic Kidney Disease (ADPKD) is an inherited disease, characterized by a delayed onset of symptoms. Common clinical manifestations of the disease are: hypertension, hematuria, urinary tract infection, kidney pain and aneurysms (mainly intracranial). The final outcome of the disease is renal failure. ADPKD is mainly attributed to mutation in one of the two genes PKD1 and PKD2 (78% and 15% of cases respectively), and rarely to mutations in genes like GANAB, DNAJB11, etc. A small percentage of the disease may be due to large genomic rearrangements of the PKD1 and PKD2 genes. Both PKD1 and PKD2 genes encode the plasma membrane proteins of renal tubular epithelial cells (polycystin 1 and 2 respectively). Polycystins regulate tubular and vascular growth in the kidney and are important for calcium homeostasis in epithelial cells. Mutation in the genes encoding one of the two proteins, disrupts their proper function, activating molecular pathways that increase epithelial cell proliferation rate, finally leading to the formation of cysts. The aim of the current study was the development of a methodology for the complete genetic analysis of the PKD2 gene (15 exons, encoding a 968 amino acid protein) with both DNA sequencing and MLPA technique (for the detection of large genomic rearrangements), as well as, the analysis of DNA samples from Greek patients with polycystic kidney disease. Patients / Methods. In this study, 9 whole blood samples were collected from 6 well-selected ADPKD patients and 3 from healthy individuals, after obtaining their informed written consent. Patient (or first-degree relative) selection was based on an increased age of entrance into end-stage renal failure as these are the individuals who most likely carry PKD2 and not PKD1 mutations. DNA samples were initially isolated and DNA concentration was quantified. PCR reactions were optimized with the appropriate primers. The purity and correct size of the PCR products were confirmed by agarose gel electrophoresis. Next, the PCR products were purified with columns. Then the reactions were subjected to cycle sequencing and products were purified once again. Finally, they were electrophoresed in the genetic analyzer SeqStudio (Applied Biosystems) in order to identify the exact DNA base sequence. The methodology was satisfactorily developed without problems, under internal quality control (with specific plasmid pGem). The MLPA methodology for detecting large rearrangements in the PKD1 and PKD2 gene was also performed in all samples. Results / Conclusion. In two samples pathogenic PKD2 mutations was detected. In R02 a C/T point mutation was found within the coding region in exon 14 (p.Arg872Ter), which is pathognomonic truncating nonsense mutation and has been recorded as the most common mutation found in patients with PKD2. In sample R06 a deletion of exons 1 to 9 in the PKD2 gene was identified, using MLPA methodology. This deletion causes a pathogenic mutation as a reduced amount of polycystin 2 protein (PC2) is produced (this is a novel observation that has not mentioned before). Regarding the R07 patient sample, no mutation in the PKD2 gene was detected during the genetic analysis as expected since the patient was included in the study while carrying a pathogenic frameshift change in the PKD1 gene (c.4248delT, p.Phe1416LeufsTer16). In addition, from the remaining patients, no significant clinical mutation in the PKD2 gene was detected, inviting the hypothesis that the disease may be due to a mutation in PKD1 or to one of the other rarer genes associated with ADPKD. It should be noted that samples from healthy subjects as well as sample R07 were used mainly as quality control of DNA sequencing and MLPA methods."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ανίχνευση PKD2 μεταλλάξεων ή πολυμορφισμών σε Έλληνες ασθενείς με πολυκυστική νόσο των νεφρών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαχριστοπούλου Ακριβή","Papachristopoulou Akrivi"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή: H πολυκυστική νόσος των νεφρών (autosomal dominant Polycystic Kidney Disease, ADPKD), είναι μια κληρονομική νόσος με καθυστερημένη έναρξη των συμπτωμάτων της. Οι πιο συνήθεις κλινικές εκδηλώσεις της νόσου περιλαμβάνουν: υπέρταση, αιματουρία, ουρολοίμωξη, νεφρικό πόνο και ανευρίσματα (κυρίως ενδοκρανιακά). Η τελική έκβαση της νόσου είναι η νεφρική ανεπάρκεια. Η πολυκυστική νόσος των νεφρών οφείλεται σε μετάλλαξη συνήθως σε ένα από τα δύο γονίδια PKD1 και PKD2 (78% και 15% των περιπτώσεων αντίστοιχα), οι υπόλοιπες περιπτώσεις αντιστοιχούν σε σπανιότερες μεταλλάξεις στα γονίδια GANAB, DNAJB11 κ.λπ. Σε μικρό ποσοστό η νόσος μπορεί να οφείλεται σε μεγάλες γενωμικές αναδιατάξεις των γονιδίων PKD1 και PKD2. Τα δύο γονίδια PKD1 και PKD2 κωδικοποιούν πρωτεΐνες-διαύλους της πλασματικής μεμβράνης των επιθηλιακών κυττάρων των νεφρικών σωληναρίων (πολυκυστίνη 1 και 2 αντίστοιχα). Οι πολυκυστίνες ρυθμίζουν τη σωληναριακή και αγγειακή ανάπτυξη στους νεφρούς, καθώς και την ομοιόσταση του ασβεστίου στα επιθηλιακά κύτταρα. Μετάλλαξη σε μία από τις δύο πρωτεΐνες, διαταράσει την ομαλή λειτουργία τους, ενεργοποιώντας βιοχημικά μονοπάτια τα οποία προκαλούν ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό επιθηλιακών κυττάρων και κατά συνέπεια, τη δημιουργία κύστεων. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η ανάπτυξη μεθοδολογίας για την πλήρη γενετική ανάλυση του γονιδίου PKD2 (15 εξόνια, κωδικοποιεί πρωτεΐνη 968 αμινοξέων) τόσο με τη τεχνική της αλληλούχισης του DNA όσο και με τη τεχνική MLPA (για τυχόν ανίχνευση μεγάλων γενωμικών αναδιατάξεων) καθώς και η ανάλυση DNA δειγμάτων Ελλήνων ασθενών με πολυκυστική νόσο των νεφρών. Ασθενείς/Μέθοδοι. Συλλέχθηκαν συνολικά 9 δείγματα ολικού αίματος: 6 από κατάλληλα επιλεγμένους ασθενείς με πολυκυστική νόσο των νεφρών και 3 από υγιή άτομα μετά από ενημέρωση και έγγραφη συγκατάθεσή τους. H επιλογή έγκειτο στην ένταξη ασθενών (ή συγγενών πρώτου βαθμού) που η μετάβαση στο τελικό στάδιο νεφρικής ανεπάρκειας έγινε σε μεγάλη ηλικία καθώς αυτοί είναι οι ασθενείς οι οποίοι πιο πιθανά φέρουν PKD2 μεταλλάξεις και όχι PKD1. Αρχικά έγινε απομόνωση του DNA των δειγμάτων και ποσοτικοποίηση της συγκέντρωσης DNA. Στη συνέχεια βελτιστοποιήθηκαν οι αντιδράσεις PCR με τους κατάλληλους εκκινητές, ελέγχθηκε η καθαρότητα και το σωστό μέγεθος των προϊόντων με ηλεκτροφόρηση DNA σε αγαρόζη. Επακολούθησε καθαρισμός των PCR προϊόντων με στήλες. Ακολούθησαν οι αντιδράσεις με τη μέθοδο των θερμικών κύκλων (cycle sequencing) και έγινε πάλι καθαρισμός των προϊόντων. Τέλος, ηλεκτροφορήθηκαν στον γενετικό αναλυτή seqStudio (Applied Biosystems) για ανάγνωση αλληλουχιών των βάσεων του DNA. Η μεθοδολογία αναπτύχθηκε με ικανοποιητικό τρόπο χωρίς προβλήματα, με εξοπλισμό υπό εσωτερικό έλεγχο ποιότητας (με ειδικό πλασμίδιο pGem). Σε όλα τα δείγματα εκτελέσθηκε και η μεθοδολογία MLPA για ανίχνευση μεγάλων αναδιατάξεων στα γονίδια PKD1 και PKD2. Αποτελέσματα/Συμπέρασμα. Σε δύο δείγματα ανιχνεύθηκαν παθογνωμικές PKD2 μεταλλάξεις. Στο R02 ευρέθη σημειακή μετάλλαξη C/T εντός κωδικοποιητικής περιοχής στο εξόνιο 14 (p.Arg872Ter) η οποία είναι παθογνωμική truncating nonsense αλλαγή (μη-νοηματική) και έχει καταγραφεί ως η πιο συχνή μετάλλαξη που ανευρίσκεται σε ασθενείς με PKD2. Στο δείγμα R06 ευρέθη απαλοιφή εξονίων στο PKD2 γονίδιο, από το εξόνιο 1 έως το εξόνιο 9, με τη μεθοδολογία MLPA. Η απαλοιφή αυτή προκαλεί παθογνωμική μετάλλαξη καθώς παράγεται μειωμένη ποσότητα πρωτεΐνης πολυκυστίνης 2 (PC2) (να σημειωθεί ότι δεν έχει ξανά αναφερθεί στη βιβλιογραφία). Όσο αναφορά το δείγμα ασθενούς R07, ορθώς δεν ευρέθη μετάλλαξη κατά τη γενετική ανάλυση του PKD2 γονιδίου καθώς ο ασθενής εντάχθηκε στη μελέτη με ήδη γνωστή μετάλλαξη στο PKD1 γονίδιο (c.4248delT, p.Phe1416LeufsTer16). Στους υπόλοιπους ασθενείς, στους οποίους δεν ανιχνεύθηκε κάποια κλινικά σημαντική μετάλλαξη στο PKD2 γονίδιο πιθανόν η νόσος να οφείλεται σε κάποια μετάλλαξη στο PKD1 ή σε κάποιο από τα υπόλοιπα άλλα πιό σπάνια γονίδια που σχετίζονται με πολυκυστική νόσο των νεφρών. Να αναφερθεί ότι τα υγιή δείγματα, καθώς και το δείγμα R07 χρησιμοποιήθηκαν περισσότερο ως έλεγχος ποιότητας των μεθόδων αλληλούχισης DNA και MLPA.","Introduction: Autosomal Dominant Polycystic Kidney Disease (ADPKD) is an inherited disease, characterized by a delayed onset of symptoms. Common clinical manifestations of the disease are: hypertension, hematuria, urinary tract infection, kidney pain and aneurysms (mainly intracranial). The final outcome of the disease is renal failure. ADPKD is mainly attributed to mutation in one of the two genes PKD1 and PKD2 (78% and 15% of cases respectively), and rarely to mutations in genes like GANAB, DNAJB11, etc. A small percentage of the disease may be due to large genomic rearrangements of the PKD1 and PKD2 genes. Both PKD1 and PKD2 genes encode the plasma membrane proteins of renal tubular epithelial cells (polycystin 1 and 2 respectively). Polycystins regulate tubular and vascular growth in the kidney and are important for calcium homeostasis in epithelial cells. Mutation in the genes encoding one of the two proteins, disrupts their proper function, activating molecular pathways that increase epithelial cell proliferation rate, finally leading to the formation of cysts. The aim of the current study was the development of a methodology for the complete genetic analysis of the PKD2 gene (15 exons, encoding a 968 amino acid protein) with both DNA sequencing and MLPA technique (for the detection of large genomic rearrangements), as well as, the analysis of DNA samples from Greek patients with polycystic kidney disease. Patients / Methods. In this study, 9 whole blood samples were collected from 6 well-selected ADPKD patients and 3 from healthy individuals, after obtaining their informed written consent. Patient (or first-degree relative) selection was based on an increased age of entrance into end-stage renal failure as these are the individuals who most likely carry PKD2 and not PKD1 mutations. DNA samples were initially isolated and DNA concentration was quantified. PCR reactions were optimized with the appropriate primers. The purity and correct size of the PCR products were confirmed by agarose gel electrophoresis. Next, the PCR products were purified with columns. Then the reactions were subjected to cycle sequencing and products were purified once again. Finally, they were electrophoresed in the genetic analyzer SeqStudio (Applied Biosystems) in order to identify the exact DNA base sequence. The methodology was satisfactorily developed without problems, under internal quality control (with specific plasmid pGem). The MLPA methodology for detecting large rearrangements in the PKD1 and PKD2 gene was also performed in all samples. Results / Conclusion. In two samples pathogenic PKD2 mutations was detected. In R02 a C/T point mutation was found within the coding region in exon 14 (p.Arg872Ter), which is pathognomonic truncating nonsense mutation and has been recorded as the most common mutation found in patients with PKD2. In sample R06 a deletion of exons 1 to 9 in the PKD2 gene was identified, using MLPA methodology. This deletion causes a pathogenic mutation as a reduced amount of polycystin 2 protein (PC2) is produced (this is a novel observation that has not mentioned before). Regarding the R07 patient sample, no mutation in the PKD2 gene was detected during the genetic analysis as expected since the patient was included in the study while carrying a pathogenic frameshift change in the PKD1 gene (c.4248delT, p.Phe1416LeufsTer16). In addition, from the remaining patients, no significant clinical mutation in the PKD2 gene was detected, inviting the hypothesis that the disease may be due to a mutation in PKD1 or to one of the other rarer genes associated with ADPKD. It should be noted that samples from healthy subjects as well as sample R07 were used mainly as quality control of DNA sequencing and MLPA methods."],"dc:identifier":["uoadl:2967857","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2967857"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ανίχνευση PKD2 μεταλλάξεων ή πολυμορφισμών σε Έλληνες ασθενείς με πολυκυστική νόσο των νεφρών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:24Z"}