{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2968206"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2968206","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Στάσεις επαγγελματιών για τους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων πριν και μετά από εκπαίδευση","abstract":"Εισαγωγή: Η σεξουαλική παραβατικότητα είναι ένα κοινωνικά ευαίσθητο ζήτημα, το οποίο εγείρει έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις και αντιμετωπίζεται από τα άτομα με έντονη τιμωρητικότητα, πολλές φορές δυσανάλογη προς την ποινική πραγματικότητα. Οι ως επί το πλείστον αρνητικές στάσεις που επικρατούν απέναντι στους παραβάτες που έχουν διαπράξει αδίκημα σεξουαλικής φύσης οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα που διαιωνίζονται μέσω των ΜΜΕ. Ενδεικτικές απόψεις που επικρατούν είναι ότι οι δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων αποτελούν μια ομοιογενή ομάδα αμετανόητων εγκληματιών, ανεπίδεκτων σωφρονισμού ή θεραπείας και καταδικασμένων στην υποτροπή, ότι το ποινικό σύστημα είναι αναποτελεσματικό σε τέτοιου είδους δράστες και ότι η μόνη λύση είναι η δια βίου κράτηση τους για την προστασία του κοινωνικού συνόλου. Οι στάσεις δεν αφορούν μόνο τον τρόπο με τον οποίο τα άτομα αντιμετωπίζουν υποκειμενικά μια κατάσταση ή ένα πρόβλημα, αλλά μπορεί να έχουν ευρύτερες κοινωνικές συνέπειες και για αυτό το λόγο η μελέτη τους παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια αυξημένο ερευνητικό ενδιαφέρον. Συγκεκριμένα, έχει φανεί ότι οι στάσεις τόσο του γενικού πληθυσμού όσο και των επαγγελματιών απέναντι σε ζητήματα σεξουαλικής παραβατικότητας μπορούν να επηρεάσουν την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχονται στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων, την αποτελεσματικότητα της θεραπείας τους και την ομαλή επανένταξη τους στην κοινωνία. Οι θετικές στάσεις της κοινωνίας έχουν συνδεθεί με πολύ θετικά αποτελέσματα σε όλους τους ανωτέρω τομείς, ενώ αντίθετα, οι στερεοτυπικές και τιμωρητικές στάσεις φαίνεται ότι αποτελούν σημαντικό εμπόδιο στην θεραπεία και την επανένταξη, οδηγώντας σε στιγματισμό, περιθωριοποίηση και υποτροπή των δραστών. Οι στάσεις χαρακτηρίζονται από σχετική σταθερότητα, αλλά μπορούν να εξελιχθούν και να μεταμορφωθούν με τα κατάλληλα ερεθίσματα, όπως για παράδειγμα με την παρακολούθηση ειδικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Συγκεκριμένα, η παροχή εκπαίδευσης πάνω σε ζητήματα σεξουαλικής παραβατικότητας φάνηκε ότι σχετίζεται με πιο ευνοϊκές και λιγότερο στερεοτυπικές στάσεις απέναντι στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων. Επιπλέον υπάρχουν ενδείξεις ότι η παρακολούθηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων βελτιώνει τη γνωστική κατάρτιση πάνω στη σεξουαλική παραβατικότητα, αυξάνει την επαγγελματική αυτοπεποίθηση, και βοηθά στην αναγνώριση και διαχείριση από πλευράς των επαγγελματιών–θεραπευτών των προκαταλήψεων, της αντιμεταβίβασης, του άγχους και της επαγγελματικής εξουθένωσης. Σκοπός: Στόχος της παρούσας έρευνας ήταν να διερευνήσει τις ανωτέρω υποθέσεις, μελετώντας τη μεταβολή των στάσεων απέναντι στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων σε επαγγελματίες από διάφορα επαγγελματικά πεδία της Νομικής επιστήμης, της Ψυχικής Υγείας και της Ποινικής Δικαιοσύνης, μετά από εκπαίδευση που έλαβαν πάνω σε ζητήματα σεξουαλικής παραβατικότητας. Μέθοδος: Στην έρευνα συμμετείχαν 71 μεταπτυχιακοί φοιτητές της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, οι περισσότεροι από τους οποίους εργάζονταν παράλληλα ως δικηγόροι, εγκληματολόγοι, ιατροί, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, αστυνομικοί και νοσηλευτές. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να απαντήσουν στο «Ερωτηματολόγιο καταγραφής στάσεων επαγγελματιών για τους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων και την ποινική και θεραπευτική τους αντιμετώπιση» τόσο πριν όσο και μετά από την δωδεκάωρη εκπαίδευση που έλαβαν, ενώ τα αποτελέσματα της έρευνας προέκυψαν από τη σύγκριση των απαντήσεων των συμμετεχόντων σε έξι παράγοντες–θεματικές: Ποινική αντιμετώπιση, Θεραπευτική αντιμετώπιση, Αποτελεσματικότητα ποινικού συστήματος, Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία, Προσωπικότητά δραστών και Ευνουχισμό. Αποτελέσματα: Μετά από ανάλυση των αποτελεσμάτων προέκυψε ότι σε κανέναν από τους έξι υπό έλεγχο παράγοντες δεν παρατηρήθηκε στατιστικώς σημαντική διαφοροποίηση όσον αφορά τις στάσεις των συμμετεχόντων πριν την παρακολούθηση του εκπαιδευτικού προγράμματος και τις στάσεις μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης. Ωστόσο, η ανάλυση έπειτα από διαχωρισμό του δείγματος βάσει των δημογραφικών του χαρακτηριστικών παρήγαγε αξιοσημείωτα ευρήματα, καθώς διαφάνηκε στατιστικώς σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των αποτελεσμάτων που καταγράφηκαν πριν και μετά από την εκπαιδευτική παρέμβαση σε συμμετέχοντες 31–45 ετών (p=0.011<0.05 στον παράγοντα «Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία»), κατόχους μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών (p=0.010<0.05 στον παράγοντα «Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία» και p=0.016<0.05 στον παράγοντα «Προσωπικότητα δραστών») και σε όσους δεν συμμετείχαν στη θεραπεία θυμάτων (p=0.018<0.05 στον παράγοντα «Προσωπικότητα δραστών»). Η αλλαγή που διαπιστώθηκε αφορούσε δύο από τους παράγοντες, (α) την «Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία», απέναντι στην οποία διαμορφώθηκε μια πιο αρνητική στάση από τους συμμετέχοντες μετά την εκπαίδευση και (β) την «Προσωπικότητα δραστών», η στάση απέναντι στην οποία βελτιώθηκε συνολικά, υποδεικνύοντας ότι μετά την εκπαίδευση κάποιοι επαγγελματίες αναγνώρισαν τη δυνατότητα των δραστών σεξουαλικών εγκλημάτων να σωφρονιστούν επιτυχώς, να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους και να μην υποτροπιάσουν στο μέλλον. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα αυτά επιβεβαιώνουν ότι η εκπαίδευση μπορεί, υπό συνθήκες, να επιφέρει αλλαγή στις στάσεις των ατόμων και ιδίως των επαγγελματιών απέναντι στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων. Η έλλειψη ευρημάτων στο σύνολο των έξι παραγόντων στη συγκεκριμένη μελέτη μπορεί ενδεχομένως να αποδοθεί στη μικρή διάρκεια ή στο επιλεχθέν περιεχόμενο του εκπαιδευτικού προγράμματος που εφαρμόσθηκε, ωστόσο δεν καταρρίπτει τις αρχικές υποθέσεις καθώς η αλλαγή σε ορισμένες κατηγορίες συμμετεχόντων ήταν αξιοσημείωτη. Για το λόγο αυτό συνιστάται η διενέργεια μελλοντικής έρευνας πάνω στο ζήτημα της αλλαγής των στάσεων με τη βοήθεια επιμορφωτικών παρεμβάσεων.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η σεξουαλική παραβατικότητα είναι ένα κοινωνικά ευαίσθητο ζήτημα, το οποίο εγείρει έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις και αντιμετωπίζεται από τα άτομα με έντονη τιμωρητικότητα, πολλές φορές δυσανάλογη προς την ποινική πραγματικότητα. Οι ως επί το πλείστον αρνητικές στάσεις που επικρατούν απέναντι στους παραβάτες που έχουν διαπράξει αδίκημα σεξουαλικής φύσης οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα που διαιωνίζονται μέσω των ΜΜΕ. Ενδεικτικές απόψεις που επικρατούν είναι ότι οι δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων αποτελούν μια ομοιογενή ομάδα αμετανόητων εγκληματιών, ανεπίδεκτων σωφρονισμού ή θεραπείας και καταδικασμένων στην υποτροπή, ότι το ποινικό σύστημα είναι αναποτελεσματικό σε τέτοιου είδους δράστες και ότι η μόνη λύση είναι η δια βίου κράτηση τους για την προστασία του κοινωνικού συνόλου. Οι στάσεις δεν αφορούν μόνο τον τρόπο με τον οποίο τα άτομα αντιμετωπίζουν υποκειμενικά μια κατάσταση ή ένα πρόβλημα, αλλά μπορεί να έχουν ευρύτερες κοινωνικές συνέπειες και για αυτό το λόγο η μελέτη τους παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια αυξημένο ερευνητικό ενδιαφέρον. Συγκεκριμένα, έχει φανεί ότι οι στάσεις τόσο του γενικού πληθυσμού όσο και των επαγγελματιών απέναντι σε ζητήματα σεξουαλικής παραβατικότητας μπορούν να επηρεάσουν την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχονται στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων, την αποτελεσματικότητα της θεραπείας τους και την ομαλή επανένταξη τους στην κοινωνία. Οι θετικές στάσεις της κοινωνίας έχουν συνδεθεί με πολύ θετικά αποτελέσματα σε όλους τους ανωτέρω τομείς, ενώ αντίθετα, οι στερεοτυπικές και τιμωρητικές στάσεις φαίνεται ότι αποτελούν σημαντικό εμπόδιο στην θεραπεία και την επανένταξη, οδηγώντας σε στιγματισμό, περιθωριοποίηση και υποτροπή των δραστών. Οι στάσεις χαρακτηρίζονται από σχετική σταθερότητα, αλλά μπορούν να εξελιχθούν και να μεταμορφωθούν με τα κατάλληλα ερεθίσματα, όπως για παράδειγμα με την παρακολούθηση ειδικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Συγκεκριμένα, η παροχή εκπαίδευσης πάνω σε ζητήματα σεξουαλικής παραβατικότητας φάνηκε ότι σχετίζεται με πιο ευνοϊκές και λιγότερο στερεοτυπικές στάσεις απέναντι στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων. Επιπλέον υπάρχουν ενδείξεις ότι η παρακολούθηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων βελτιώνει τη γνωστική κατάρτιση πάνω στη σεξουαλική παραβατικότητα, αυξάνει την επαγγελματική αυτοπεποίθηση, και βοηθά στην αναγνώριση και διαχείριση από πλευράς των επαγγελματιών–θεραπευτών των προκαταλήψεων, της αντιμεταβίβασης, του άγχους και της επαγγελματικής εξουθένωσης. Σκοπός: Στόχος της παρούσας έρευνας ήταν να διερευνήσει τις ανωτέρω υποθέσεις, μελετώντας τη μεταβολή των στάσεων απέναντι στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων σε επαγγελματίες από διάφορα επαγγελματικά πεδία της Νομικής επιστήμης, της Ψυχικής Υγείας και της Ποινικής Δικαιοσύνης, μετά από εκπαίδευση που έλαβαν πάνω σε ζητήματα σεξουαλικής παραβατικότητας. Μέθοδος: Στην έρευνα συμμετείχαν 71 μεταπτυχιακοί φοιτητές της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, οι περισσότεροι από τους οποίους εργάζονταν παράλληλα ως δικηγόροι, εγκληματολόγοι, ιατροί, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, αστυνομικοί και νοσηλευτές. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να απαντήσουν στο «Ερωτηματολόγιο καταγραφής στάσεων επαγγελματιών για τους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων και την ποινική και θεραπευτική τους αντιμετώπιση» τόσο πριν όσο και μετά από την δωδεκάωρη εκπαίδευση που έλαβαν, ενώ τα αποτελέσματα της έρευνας προέκυψαν από τη σύγκριση των απαντήσεων των συμμετεχόντων σε έξι παράγοντες–θεματικές: Ποινική αντιμετώπιση, Θεραπευτική αντιμετώπιση, Αποτελεσματικότητα ποινικού συστήματος, Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία, Προσωπικότητά δραστών και Ευνουχισμό. Αποτελέσματα: Μετά από ανάλυση των αποτελεσμάτων προέκυψε ότι σε κανέναν από τους έξι υπό έλεγχο παράγοντες δεν παρατηρήθηκε στατιστικώς σημαντική διαφοροποίηση όσον αφορά τις στάσεις των συμμετεχόντων πριν την παρακολούθηση του εκπαιδευτικού προγράμματος και τις στάσεις μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης. Ωστόσο, η ανάλυση έπειτα από διαχωρισμό του δείγματος βάσει των δημογραφικών του χαρακτηριστικών παρήγαγε αξιοσημείωτα ευρήματα, καθώς διαφάνηκε στατιστικώς σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των αποτελεσμάτων που καταγράφηκαν πριν και μετά από την εκπαιδευτική παρέμβαση σε συμμετέχοντες 31–45 ετών (p=0.011&lt;0.05 στον παράγοντα «Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία»), κατόχους μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών (p=0.010&lt;0.05 στον παράγοντα «Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία» και p=0.016&lt;0.05 στον παράγοντα «Προσωπικότητα δραστών») και σε όσους δεν συμμετείχαν στη θεραπεία θυμάτων (p=0.018&lt;0.05 στον παράγοντα «Προσωπικότητα δραστών»). Η αλλαγή που διαπιστώθηκε αφορούσε δύο από τους παράγοντες, (α) την «Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία», απέναντι στην οποία διαμορφώθηκε μια πιο αρνητική στάση από τους συμμετέχοντες μετά την εκπαίδευση και (β) την «Προσωπικότητα δραστών», η στάση απέναντι στην οποία βελτιώθηκε συνολικά, υποδεικνύοντας ότι μετά την εκπαίδευση κάποιοι επαγγελματίες αναγνώρισαν τη δυνατότητα των δραστών σεξουαλικών εγκλημάτων να σωφρονιστούν επιτυχώς, να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους και να μην υποτροπιάσουν στο μέλλον. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα αυτά επιβεβαιώνουν ότι η εκπαίδευση μπορεί, υπό συνθήκες, να επιφέρει αλλαγή στις στάσεις των ατόμων και ιδίως των επαγγελματιών απέναντι στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων. Η έλλειψη ευρημάτων στο σύνολο των έξι παραγόντων στη συγκεκριμένη μελέτη μπορεί ενδεχομένως να αποδοθεί στη μικρή διάρκεια ή στο επιλεχθέν περιεχόμενο του εκπαιδευτικού προγράμματος που εφαρμόσθηκε, ωστόσο δεν καταρρίπτει τις αρχικές υποθέσεις καθώς η αλλαγή σε ορισμένες κατηγορίες συμμετεχόντων ήταν αξιοσημείωτη. Για το λόγο αυτό συνιστάται η διενέργεια μελλοντικής έρευνας πάνω στο ζήτημα της αλλαγής των στάσεων με τη βοήθεια επιμορφωτικών παρεμβάσεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζαχαροπούλου Αλεξάνδρα","Zacharopoulou Alexandra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:26Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2968206"],"render_values":[{"text":"uoadl:2968206","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968206","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968206","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2968206","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζαχαροπούλου Αλεξάνδρα","Zacharopoulou Alexandra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2968206","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968206"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η σεξουαλική παραβατικότητα είναι ένα κοινωνικά ευαίσθητο ζήτημα, το οποίο εγείρει έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις και αντιμετωπίζεται από τα άτομα με έντονη τιμωρητικότητα, πολλές φορές δυσανάλογη προς την ποινική πραγματικότητα. Οι ως επί το πλείστον αρνητικές στάσεις που επικρατούν απέναντι στους παραβάτες που έχουν διαπράξει αδίκημα σεξουαλικής φύσης οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα που διαιωνίζονται μέσω των ΜΜΕ. Ενδεικτικές απόψεις που επικρατούν είναι ότι οι δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων αποτελούν μια ομοιογενή ομάδα αμετανόητων εγκληματιών, ανεπίδεκτων σωφρονισμού ή θεραπείας και καταδικασμένων στην υποτροπή, ότι το ποινικό σύστημα είναι αναποτελεσματικό σε τέτοιου είδους δράστες και ότι η μόνη λύση είναι η δια βίου κράτηση τους για την προστασία του κοινωνικού συνόλου. Οι στάσεις δεν αφορούν μόνο τον τρόπο με τον οποίο τα άτομα αντιμετωπίζουν υποκειμενικά μια κατάσταση ή ένα πρόβλημα, αλλά μπορεί να έχουν ευρύτερες κοινωνικές συνέπειες και για αυτό το λόγο η μελέτη τους παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια αυξημένο ερευνητικό ενδιαφέρον. Συγκεκριμένα, έχει φανεί ότι οι στάσεις τόσο του γενικού πληθυσμού όσο και των επαγγελματιών απέναντι σε ζητήματα σεξουαλικής παραβατικότητας μπορούν να επηρεάσουν την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχονται στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων, την αποτελεσματικότητα της θεραπείας τους και την ομαλή επανένταξη τους στην κοινωνία. Οι θετικές στάσεις της κοινωνίας έχουν συνδεθεί με πολύ θετικά αποτελέσματα σε όλους τους ανωτέρω τομείς, ενώ αντίθετα, οι στερεοτυπικές και τιμωρητικές στάσεις φαίνεται ότι αποτελούν σημαντικό εμπόδιο στην θεραπεία και την επανένταξη, οδηγώντας σε στιγματισμό, περιθωριοποίηση και υποτροπή των δραστών. Οι στάσεις χαρακτηρίζονται από σχετική σταθερότητα, αλλά μπορούν να εξελιχθούν και να μεταμορφωθούν με τα κατάλληλα ερεθίσματα, όπως για παράδειγμα με την παρακολούθηση ειδικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Συγκεκριμένα, η παροχή εκπαίδευσης πάνω σε ζητήματα σεξουαλικής παραβατικότητας φάνηκε ότι σχετίζεται με πιο ευνοϊκές και λιγότερο στερεοτυπικές στάσεις απέναντι στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων. Επιπλέον υπάρχουν ενδείξεις ότι η παρακολούθηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων βελτιώνει τη γνωστική κατάρτιση πάνω στη σεξουαλική παραβατικότητα, αυξάνει την επαγγελματική αυτοπεποίθηση, και βοηθά στην αναγνώριση και διαχείριση από πλευράς των επαγγελματιών–θεραπευτών των προκαταλήψεων, της αντιμεταβίβασης, του άγχους και της επαγγελματικής εξουθένωσης. Σκοπός: Στόχος της παρούσας έρευνας ήταν να διερευνήσει τις ανωτέρω υποθέσεις, μελετώντας τη μεταβολή των στάσεων απέναντι στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων σε επαγγελματίες από διάφορα επαγγελματικά πεδία της Νομικής επιστήμης, της Ψυχικής Υγείας και της Ποινικής Δικαιοσύνης, μετά από εκπαίδευση που έλαβαν πάνω σε ζητήματα σεξουαλικής παραβατικότητας. Μέθοδος: Στην έρευνα συμμετείχαν 71 μεταπτυχιακοί φοιτητές της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, οι περισσότεροι από τους οποίους εργάζονταν παράλληλα ως δικηγόροι, εγκληματολόγοι, ιατροί, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, αστυνομικοί και νοσηλευτές. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να απαντήσουν στο «Ερωτηματολόγιο καταγραφής στάσεων επαγγελματιών για τους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων και την ποινική και θεραπευτική τους αντιμετώπιση» τόσο πριν όσο και μετά από την δωδεκάωρη εκπαίδευση που έλαβαν, ενώ τα αποτελέσματα της έρευνας προέκυψαν από τη σύγκριση των απαντήσεων των συμμετεχόντων σε έξι παράγοντες–θεματικές: Ποινική αντιμετώπιση, Θεραπευτική αντιμετώπιση, Αποτελεσματικότητα ποινικού συστήματος, Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία, Προσωπικότητά δραστών και Ευνουχισμό. Αποτελέσματα: Μετά από ανάλυση των αποτελεσμάτων προέκυψε ότι σε κανέναν από τους έξι υπό έλεγχο παράγοντες δεν παρατηρήθηκε στατιστικώς σημαντική διαφοροποίηση όσον αφορά τις στάσεις των συμμετεχόντων πριν την παρακολούθηση του εκπαιδευτικού προγράμματος και τις στάσεις μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης. Ωστόσο, η ανάλυση έπειτα από διαχωρισμό του δείγματος βάσει των δημογραφικών του χαρακτηριστικών παρήγαγε αξιοσημείωτα ευρήματα, καθώς διαφάνηκε στατιστικώς σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των αποτελεσμάτων που καταγράφηκαν πριν και μετά από την εκπαιδευτική παρέμβαση σε συμμετέχοντες 31–45 ετών (p=0.011<0.05 στον παράγοντα «Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία»), κατόχους μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών (p=0.010<0.05 στον παράγοντα «Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία» και p=0.016<0.05 στον παράγοντα «Προσωπικότητα δραστών») και σε όσους δεν συμμετείχαν στη θεραπεία θυμάτων (p=0.018<0.05 στον παράγοντα «Προσωπικότητα δραστών»). Η αλλαγή που διαπιστώθηκε αφορούσε δύο από τους παράγοντες, (α) την «Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία», απέναντι στην οποία διαμορφώθηκε μια πιο αρνητική στάση από τους συμμετέχοντες μετά την εκπαίδευση και (β) την «Προσωπικότητα δραστών», η στάση απέναντι στην οποία βελτιώθηκε συνολικά, υποδεικνύοντας ότι μετά την εκπαίδευση κάποιοι επαγγελματίες αναγνώρισαν τη δυνατότητα των δραστών σεξουαλικών εγκλημάτων να σωφρονιστούν επιτυχώς, να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους και να μην υποτροπιάσουν στο μέλλον. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα αυτά επιβεβαιώνουν ότι η εκπαίδευση μπορεί, υπό συνθήκες, να επιφέρει αλλαγή στις στάσεις των ατόμων και ιδίως των επαγγελματιών απέναντι στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων. Η έλλειψη ευρημάτων στο σύνολο των έξι παραγόντων στη συγκεκριμένη μελέτη μπορεί ενδεχομένως να αποδοθεί στη μικρή διάρκεια ή στο επιλεχθέν περιεχόμενο του εκπαιδευτικού προγράμματος που εφαρμόσθηκε, ωστόσο δεν καταρρίπτει τις αρχικές υποθέσεις καθώς η αλλαγή σε ορισμένες κατηγορίες συμμετεχόντων ήταν αξιοσημείωτη. Για το λόγο αυτό συνιστάται η διενέργεια μελλοντικής έρευνας πάνω στο ζήτημα της αλλαγής των στάσεων με τη βοήθεια επιμορφωτικών παρεμβάσεων.","Introduction: Sexual delinquency is a socially sensitive issue, which provokes strong emotional reactions and is addressed by individuals with severe punitiveness, often disproportionate to the criminal reality. The mostly negative attitudes towards sexual offenders are mainly due to the prejudices and stereotypes reproduced by the media. Indicative views are that perpetrators of sex crimes are a homogeneous group of impenitent criminals, unfit for correction or treatment and doomed to relapse, that the criminal justice system is ineffective against such perpetrators and that the only solution is to detain them for life, in order to protect the society. Attitudes are not just about how individuals subjectively deal with a situation or a problem, but can have broader social consequences which is why there has been an increased scientific interest in this field in recent years. In particular, it has been shown that the attitudes of both the general population and professionals towards issues of sexual delinquency can affect the quality of services provided to sex offenders, the effectiveness of their treatment and their smooth reintegration into society. Positive attitudes have been associated with very positive results in all of the above aspects, whereas stereotypical and punitive attitudes seem to constitute a significant obstacle towards treatment and reintegration, leading to stigmatization, marginalization and relapse of the perpetrators. Attitudes are relatively characterized by stability, but can evolve and transform using the appropriate stimuli, such as by attending specialized training programs. In particular, providing education on sexual delinquency issues appeared to be associated with more favorable and less stereotypical attitudes toward sex offenders. In addition, there is evidence that attending educational programs improves knowledge on sexual delinquency issues, increases self-confidence, and helps professionals and therapists identify and manage prejudice, countertransference, stress and burnout. Purpose: The aim of this study was to investigate the above hypotheses by studying the change in attitudes towards sex offenders of professionals in various fields of Legal Science, Mental Health and Criminal Justice, after receiving training on sexual delinquency issues. Method: The research involved 71 postgraduate students of the Medical School of the National and Kapodistrian University of Athens, most of whom also worked as lawyers, criminologists, doctors, psychologists, social workers, police officers and nurses. Participants were asked to answer the \"Questionnaire for recording attitudes of professionals about sex offenders and their criminal and therapeutic treatment\" both before and after the twelve–hour training they received, while the results of the survey were obtained by comparing the answers of the participants to six factors–topics: Criminal treatment, Therapeutic treatment, Effectiveness of the penal system, Compulsory psychotherapy, Personality of perpetrators and Castration. Results: The analysis of the results showed no statistically significant difference between the attitudes held by the participants before attending the training program and their attitudes after completion of training in any of the six factors. However, the analysis after distinguishing the sample based on its demographic characteristics produced remarkable findings, as there was a statistically significant difference between the results recorded before and after the educational intervention in participants aged 31–45 years (p=0.011<0.05 in the factor “Compulsory psychotherapy”), holders of a postgraduate degree (p=0.010<0.05 in the factor “Compulsory psychotherapy” and p=0.016<0.05 in the factor “Personality of perpetrators”) and in those who did not participate in the treatment of victims (p=0.018<0.05 in the factor \"Personality of perpetrators\"). The change was related to two of the factors, (a) \"Compulsory psychotherapy\", towards which a more negative attitude was formed by the participants after the training and (b) the \"Personality of perpetrators\", the attitude towards which was overall improved, pointing out that after the training some professionals recognized the ability of sex offenders to be corrected, control their impulses and avoid future relapse. Conclusions: These results confirm that education can, under certain circumstances, bring about a change in the attitudes of both the public and professionals towards sexual offenders. The lack of findings in the whole of the six factors in this study may be attributed to the short duration or the content of the implemented training program, however it does not reject any of the initial hypothesis since attitude change in specific categories of the participants was remarkable. Therefore, future research on the issue of changing attitudes using training interventions is recommended to be conducted."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Στάσεις επαγγελματιών για τους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων πριν και μετά από εκπαίδευση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζαχαροπούλου Αλεξάνδρα","Zacharopoulou Alexandra"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η σεξουαλική παραβατικότητα είναι ένα κοινωνικά ευαίσθητο ζήτημα, το οποίο εγείρει έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις και αντιμετωπίζεται από τα άτομα με έντονη τιμωρητικότητα, πολλές φορές δυσανάλογη προς την ποινική πραγματικότητα. Οι ως επί το πλείστον αρνητικές στάσεις που επικρατούν απέναντι στους παραβάτες που έχουν διαπράξει αδίκημα σεξουαλικής φύσης οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα που διαιωνίζονται μέσω των ΜΜΕ. Ενδεικτικές απόψεις που επικρατούν είναι ότι οι δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων αποτελούν μια ομοιογενή ομάδα αμετανόητων εγκληματιών, ανεπίδεκτων σωφρονισμού ή θεραπείας και καταδικασμένων στην υποτροπή, ότι το ποινικό σύστημα είναι αναποτελεσματικό σε τέτοιου είδους δράστες και ότι η μόνη λύση είναι η δια βίου κράτηση τους για την προστασία του κοινωνικού συνόλου. Οι στάσεις δεν αφορούν μόνο τον τρόπο με τον οποίο τα άτομα αντιμετωπίζουν υποκειμενικά μια κατάσταση ή ένα πρόβλημα, αλλά μπορεί να έχουν ευρύτερες κοινωνικές συνέπειες και για αυτό το λόγο η μελέτη τους παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια αυξημένο ερευνητικό ενδιαφέρον. Συγκεκριμένα, έχει φανεί ότι οι στάσεις τόσο του γενικού πληθυσμού όσο και των επαγγελματιών απέναντι σε ζητήματα σεξουαλικής παραβατικότητας μπορούν να επηρεάσουν την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχονται στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων, την αποτελεσματικότητα της θεραπείας τους και την ομαλή επανένταξη τους στην κοινωνία. Οι θετικές στάσεις της κοινωνίας έχουν συνδεθεί με πολύ θετικά αποτελέσματα σε όλους τους ανωτέρω τομείς, ενώ αντίθετα, οι στερεοτυπικές και τιμωρητικές στάσεις φαίνεται ότι αποτελούν σημαντικό εμπόδιο στην θεραπεία και την επανένταξη, οδηγώντας σε στιγματισμό, περιθωριοποίηση και υποτροπή των δραστών. Οι στάσεις χαρακτηρίζονται από σχετική σταθερότητα, αλλά μπορούν να εξελιχθούν και να μεταμορφωθούν με τα κατάλληλα ερεθίσματα, όπως για παράδειγμα με την παρακολούθηση ειδικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Συγκεκριμένα, η παροχή εκπαίδευσης πάνω σε ζητήματα σεξουαλικής παραβατικότητας φάνηκε ότι σχετίζεται με πιο ευνοϊκές και λιγότερο στερεοτυπικές στάσεις απέναντι στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων. Επιπλέον υπάρχουν ενδείξεις ότι η παρακολούθηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων βελτιώνει τη γνωστική κατάρτιση πάνω στη σεξουαλική παραβατικότητα, αυξάνει την επαγγελματική αυτοπεποίθηση, και βοηθά στην αναγνώριση και διαχείριση από πλευράς των επαγγελματιών–θεραπευτών των προκαταλήψεων, της αντιμεταβίβασης, του άγχους και της επαγγελματικής εξουθένωσης. Σκοπός: Στόχος της παρούσας έρευνας ήταν να διερευνήσει τις ανωτέρω υποθέσεις, μελετώντας τη μεταβολή των στάσεων απέναντι στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων σε επαγγελματίες από διάφορα επαγγελματικά πεδία της Νομικής επιστήμης, της Ψυχικής Υγείας και της Ποινικής Δικαιοσύνης, μετά από εκπαίδευση που έλαβαν πάνω σε ζητήματα σεξουαλικής παραβατικότητας. Μέθοδος: Στην έρευνα συμμετείχαν 71 μεταπτυχιακοί φοιτητές της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, οι περισσότεροι από τους οποίους εργάζονταν παράλληλα ως δικηγόροι, εγκληματολόγοι, ιατροί, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, αστυνομικοί και νοσηλευτές. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να απαντήσουν στο «Ερωτηματολόγιο καταγραφής στάσεων επαγγελματιών για τους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων και την ποινική και θεραπευτική τους αντιμετώπιση» τόσο πριν όσο και μετά από την δωδεκάωρη εκπαίδευση που έλαβαν, ενώ τα αποτελέσματα της έρευνας προέκυψαν από τη σύγκριση των απαντήσεων των συμμετεχόντων σε έξι παράγοντες–θεματικές: Ποινική αντιμετώπιση, Θεραπευτική αντιμετώπιση, Αποτελεσματικότητα ποινικού συστήματος, Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία, Προσωπικότητά δραστών και Ευνουχισμό. Αποτελέσματα: Μετά από ανάλυση των αποτελεσμάτων προέκυψε ότι σε κανέναν από τους έξι υπό έλεγχο παράγοντες δεν παρατηρήθηκε στατιστικώς σημαντική διαφοροποίηση όσον αφορά τις στάσεις των συμμετεχόντων πριν την παρακολούθηση του εκπαιδευτικού προγράμματος και τις στάσεις μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης. Ωστόσο, η ανάλυση έπειτα από διαχωρισμό του δείγματος βάσει των δημογραφικών του χαρακτηριστικών παρήγαγε αξιοσημείωτα ευρήματα, καθώς διαφάνηκε στατιστικώς σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των αποτελεσμάτων που καταγράφηκαν πριν και μετά από την εκπαιδευτική παρέμβαση σε συμμετέχοντες 31–45 ετών (p=0.011<0.05 στον παράγοντα «Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία»), κατόχους μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών (p=0.010<0.05 στον παράγοντα «Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία» και p=0.016<0.05 στον παράγοντα «Προσωπικότητα δραστών») και σε όσους δεν συμμετείχαν στη θεραπεία θυμάτων (p=0.018<0.05 στον παράγοντα «Προσωπικότητα δραστών»). Η αλλαγή που διαπιστώθηκε αφορούσε δύο από τους παράγοντες, (α) την «Υποχρεωτική ψυχοθεραπεία», απέναντι στην οποία διαμορφώθηκε μια πιο αρνητική στάση από τους συμμετέχοντες μετά την εκπαίδευση και (β) την «Προσωπικότητα δραστών», η στάση απέναντι στην οποία βελτιώθηκε συνολικά, υποδεικνύοντας ότι μετά την εκπαίδευση κάποιοι επαγγελματίες αναγνώρισαν τη δυνατότητα των δραστών σεξουαλικών εγκλημάτων να σωφρονιστούν επιτυχώς, να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους και να μην υποτροπιάσουν στο μέλλον. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα αυτά επιβεβαιώνουν ότι η εκπαίδευση μπορεί, υπό συνθήκες, να επιφέρει αλλαγή στις στάσεις των ατόμων και ιδίως των επαγγελματιών απέναντι στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων. Η έλλειψη ευρημάτων στο σύνολο των έξι παραγόντων στη συγκεκριμένη μελέτη μπορεί ενδεχομένως να αποδοθεί στη μικρή διάρκεια ή στο επιλεχθέν περιεχόμενο του εκπαιδευτικού προγράμματος που εφαρμόσθηκε, ωστόσο δεν καταρρίπτει τις αρχικές υποθέσεις καθώς η αλλαγή σε ορισμένες κατηγορίες συμμετεχόντων ήταν αξιοσημείωτη. Για το λόγο αυτό συνιστάται η διενέργεια μελλοντικής έρευνας πάνω στο ζήτημα της αλλαγής των στάσεων με τη βοήθεια επιμορφωτικών παρεμβάσεων.","Introduction: Sexual delinquency is a socially sensitive issue, which provokes strong emotional reactions and is addressed by individuals with severe punitiveness, often disproportionate to the criminal reality. The mostly negative attitudes towards sexual offenders are mainly due to the prejudices and stereotypes reproduced by the media. Indicative views are that perpetrators of sex crimes are a homogeneous group of impenitent criminals, unfit for correction or treatment and doomed to relapse, that the criminal justice system is ineffective against such perpetrators and that the only solution is to detain them for life, in order to protect the society. Attitudes are not just about how individuals subjectively deal with a situation or a problem, but can have broader social consequences which is why there has been an increased scientific interest in this field in recent years. In particular, it has been shown that the attitudes of both the general population and professionals towards issues of sexual delinquency can affect the quality of services provided to sex offenders, the effectiveness of their treatment and their smooth reintegration into society. Positive attitudes have been associated with very positive results in all of the above aspects, whereas stereotypical and punitive attitudes seem to constitute a significant obstacle towards treatment and reintegration, leading to stigmatization, marginalization and relapse of the perpetrators. Attitudes are relatively characterized by stability, but can evolve and transform using the appropriate stimuli, such as by attending specialized training programs. In particular, providing education on sexual delinquency issues appeared to be associated with more favorable and less stereotypical attitudes toward sex offenders. In addition, there is evidence that attending educational programs improves knowledge on sexual delinquency issues, increases self-confidence, and helps professionals and therapists identify and manage prejudice, countertransference, stress and burnout. Purpose: The aim of this study was to investigate the above hypotheses by studying the change in attitudes towards sex offenders of professionals in various fields of Legal Science, Mental Health and Criminal Justice, after receiving training on sexual delinquency issues. Method: The research involved 71 postgraduate students of the Medical School of the National and Kapodistrian University of Athens, most of whom also worked as lawyers, criminologists, doctors, psychologists, social workers, police officers and nurses. Participants were asked to answer the \"Questionnaire for recording attitudes of professionals about sex offenders and their criminal and therapeutic treatment\" both before and after the twelve–hour training they received, while the results of the survey were obtained by comparing the answers of the participants to six factors–topics: Criminal treatment, Therapeutic treatment, Effectiveness of the penal system, Compulsory psychotherapy, Personality of perpetrators and Castration. Results: The analysis of the results showed no statistically significant difference between the attitudes held by the participants before attending the training program and their attitudes after completion of training in any of the six factors. However, the analysis after distinguishing the sample based on its demographic characteristics produced remarkable findings, as there was a statistically significant difference between the results recorded before and after the educational intervention in participants aged 31–45 years (p=0.011<0.05 in the factor “Compulsory psychotherapy”), holders of a postgraduate degree (p=0.010<0.05 in the factor “Compulsory psychotherapy” and p=0.016<0.05 in the factor “Personality of perpetrators”) and in those who did not participate in the treatment of victims (p=0.018<0.05 in the factor \"Personality of perpetrators\"). The change was related to two of the factors, (a) \"Compulsory psychotherapy\", towards which a more negative attitude was formed by the participants after the training and (b) the \"Personality of perpetrators\", the attitude towards which was overall improved, pointing out that after the training some professionals recognized the ability of sex offenders to be corrected, control their impulses and avoid future relapse. Conclusions: These results confirm that education can, under certain circumstances, bring about a change in the attitudes of both the public and professionals towards sexual offenders. The lack of findings in the whole of the six factors in this study may be attributed to the short duration or the content of the implemented training program, however it does not reject any of the initial hypothesis since attitude change in specific categories of the participants was remarkable. Therefore, future research on the issue of changing attitudes using training interventions is recommended to be conducted."],"dc:identifier":["uoadl:2968206","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968206"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Στάσεις επαγγελματιών για τους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων πριν και μετά από εκπαίδευση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:26Z"}