{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2968374"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2968374","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εκπαιδευτικά προγράμματα εξοικείωσης με την αναπηρία: Διερευνώντας την υλοποίηση δράσεων εξοικείωσης με την αναπηρία στη γενική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση","abstract":"Το παρόν ερευνητικό έργο προσπαθεί να προσεγγίσει, να ερμηνεύσει και να αναδείξει το σύγχρονο φαινόμενο του κοινωνικού εφησυχασμού και της πολιτικής διάσπασης στην σημερινή κοινωνική και εκπαιδευτική πραγματικότητα, στα πλαίσια άρθρωσης ενός κριτικού λόγου αμφισβήτησης για τα διεθνή πλαίσια διακηρύξεων και πρακτικών για την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση και μέσα από τη μελέτη της αρχιτεκτονικής του αποκλεισμού (Slee, 2010). Πώς αυτά τα στοιχεία συναντώνται με την επίκληση στα «δικαιώματα κατά των διακρίσεων», στον «σεβασμό στη διαφορετικότητα», στην «αποδοχή του άλλου»; Η ρητορική και πρακτική της εξοικείωσης με την διαφορετικότητα- αναπηρία, όπως εκπορεύεται από τις ανωτέρω διακηρύξεις, εισέρχεται στην ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα, ως εκπαιδευτικό πρόγραμμα «ομιλιών εξοικείωσης» στη γενική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Εισέρχεται ως ένα στοιχείο- παράγοντας που προστίθεται και υποβαστάζει το αρχιτεκτονικό οικοδόμημα του αποκλεισμού και της καταπίεσης (Armstrong et al., 2011). Πρόκειται για άλλο ένα νεοφιλελεύθερο αφήγημα για το χώρο της εκπαίδευσης που εμφανίζεται υπό τη μορφή της «ανάπτυξης» και του «εκσυγχρονισμού» (Τσαούσης, 2007). Εισχωρεί ως μια σύγχρονη διακειμενική ανασύνθεση του δικαιωματικού, ατομικιστικού, ψυχολογικού και ταυτοτικού λόγου για την αναπηρία και την εκπαίδευση το οποίο προκαλεί περεταίρω εννοιολογική σύγχυση στο πεδίο της αναπηρίας και ενταξιακής εκπαίδευσης. Η παρούσα ερευνητική προσπάθεια, είναι μια ποιοτική έρευνα με ερευνητικά εργαλεία την ημι-δομημένη συνέντευξη και το πλαίσιο καταγραφής- παρατήρησης ομιλιών εξοικείωσης με την διαφορετικότητα-αναπηρία. Η έρευνα διεξάγεται σε ένα δείγμα επτά (7) μελών του φορέα-σωματείου και διεξάγεται σε τρει φάσεις: Έναν πρώτο (α) κύκλο συνεντεύξεων, την παρατήρηση τριών (3) ομιλιών εξοικείωσης με την διαφορετικότητα- αναπηρία από ένα ανάπηρο μέλος του σωματείου μέσα στα σχολικά πλαίσια και μια ακόμη συνέντευξη δεύτερου (β) κύκλου από το μέλος-ομιλητή/τρια έπειτα από το πλαίσιο παρατήρησης. Η έρευνα αναλύει και περιγράφει τα ευρήματα μέσα από τη θεματική ανάλυση περιεχομένου του λόγου των μελών του σωματείου. Διερευνώνται οι απόψεις των μελών του σωματείου αναφορικά με το όραμα που διέπουν το φορέα (1ο ερευνητικό ερώτημα) όπως και οι ερμηνευτικές προσεγγίσεις που δίνουν για την αναπηρία- βλάβη- διαφορετικότητα- κανονικότητα και την ενταξιακή εκπαίδευση (2ο ερευνητικό ερώτημα). Διερευνάται επίσης ο εκπαιδευτικός χαρακτήρας και το περιεχόμενο των ομιλιών μέσα από την παρατήρηση αλλά και τις εμπειρίες, πρακτικές, αξιολογήσεις- προτάσεις των μελών που περιγράφουν στη διάρκεια των συνεντεύξεων (3ο & 4ο ερευνητικό ερώτημα). Μέσα από τις συνεντέυξεις με τα μέλη του σωματείου αλλά και το πλαίσιο παρατήρησης διεξαγωγής των ομιλιών, φαίνεται να υιοθετείται η ατομική προσέγγιση για την αναπηρία, η οποία επικρατεί και υπεισέρχεται συγκαλυμμένα μέσα διακηρυκτικά σχήματα οικουμενικών αξιών, μέσα από ψυχολογικές θεωρήσεις και μια ιδεαλιστική προσέγγιση και πολιτισμική ερμηνεία για την έννοια. Το εν λόγω πρόγραμμα εξοικείωσης με την αναπηρία εισέρχεται, ως μια πολιτική ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του μη ανάπηρου μαθητικού πληθυσμού, ως των μελλοντικών «Σταυροφόρων» (Darling, 2003) υλοποίησης του ενταξιακού οράματος, αποδίδοντας ταυτόχρονα σε εκείνον το προνόμιο της γενναιοδωρίας (Freire, 1974) και το κοινωνικό πλεονέκτημα της αποδοχής του «άλλου». Αυτό επιχειρείται μέσα από την συμβολική αλληλεπίδραση και γνωστική μεταστροφή του μη ανάπηρου μαθητικού πληθυσμού απέναντι στην θέα του διαφορετικού (Oliver, 1992), μέσα από την γλωσσική συμμόρφωση του (Hall, 1994), μέσα από προσωπικές εξιστορήσεις εμπειριών λειτουργικού περιορισμού του ανάπηρου ατόμου (Nagi, 1976) και μέσα από την συνένωση όλων κάτω από ποικίλες αφηγήσεις πόνου, προσωπικής τραγωδίας και ταύτισης με την αποκλίνουσα διαφορά (Finkelstein, 1990). Συνένωση λοιπόν στη βάση της ελλειμματικής προσέγγισης και της παθολογικοποίησης ενός ατόμου, ενός συνόλου, μιας ολόκληρης κοινωνικής και πολιτικής συνθήκης, με την αναπηρία να αποσιωπάται, να αφήνεται πίσω και να επισκιάζεται από τις έννοιες της διαφορετικότητας και της αποδοχής της. Η αναπηρία ως λειτουργικός περιορισμός, ως μια αποκλίνουσα διαφορά, ως μια θεματική ενότητα- υποκεφάλαιο στο αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών της γενικής εκπαίδευσης. Ως μια «παρεξηγημένη» ταυτότητα η οποία αναγνωρίζεται επικοινωνιακά και πολιτισμικά, σβήνοντας έτσι την ενδεχόμενη πολιτική χειραφετική διάσταση και οξύτητα για τις συνειδήσεις του συνόλου. Το ερώτημα επανέρχεται: Μα πώς γίνεται να αλλάξουν οι αντιλήψεις και συνειδήσεις χωρίς να αλλάξουν οι συνθήκες που καθορίζουν αυτές τις συνειδήσεις;","abstract_html":"Το παρόν ερευνητικό έργο προσπαθεί να προσεγγίσει, να ερμηνεύσει και να αναδείξει το σύγχρονο φαινόμενο του κοινωνικού εφησυχασμού και της πολιτικής διάσπασης στην σημερινή κοινωνική και εκπαιδευτική πραγματικότητα, στα πλαίσια άρθρωσης ενός κριτικού λόγου αμφισβήτησης για τα διεθνή πλαίσια διακηρύξεων και πρακτικών για την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση και μέσα από τη μελέτη της αρχιτεκτονικής του αποκλεισμού (Slee, 2010). Πώς αυτά τα στοιχεία συναντώνται με την επίκληση στα «δικαιώματα κατά των διακρίσεων», στον «σεβασμό στη διαφορετικότητα», στην «αποδοχή του άλλου»; Η ρητορική και πρακτική της εξοικείωσης με την διαφορετικότητα- αναπηρία, όπως εκπορεύεται από τις ανωτέρω διακηρύξεις, εισέρχεται στην ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα, ως εκπαιδευτικό πρόγραμμα «ομιλιών εξοικείωσης» στη γενική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Εισέρχεται ως ένα στοιχείο- παράγοντας που προστίθεται και υποβαστάζει το αρχιτεκτονικό οικοδόμημα του αποκλεισμού και της καταπίεσης (Armstrong et al., 2011). Πρόκειται για άλλο ένα νεοφιλελεύθερο αφήγημα για το χώρο της εκπαίδευσης που εμφανίζεται υπό τη μορφή της «ανάπτυξης» και του «εκσυγχρονισμού» (Τσαούσης, 2007). Εισχωρεί ως μια σύγχρονη διακειμενική ανασύνθεση του δικαιωματικού, ατομικιστικού, ψυχολογικού και ταυτοτικού λόγου για την αναπηρία και την εκπαίδευση το οποίο προκαλεί περεταίρω εννοιολογική σύγχυση στο πεδίο της αναπηρίας και ενταξιακής εκπαίδευσης. Η παρούσα ερευνητική προσπάθεια, είναι μια ποιοτική έρευνα με ερευνητικά εργαλεία την ημι-δομημένη συνέντευξη και το πλαίσιο καταγραφής- παρατήρησης ομιλιών εξοικείωσης με την διαφορετικότητα-αναπηρία. Η έρευνα διεξάγεται σε ένα δείγμα επτά (7) μελών του φορέα-σωματείου και διεξάγεται σε τρει φάσεις: Έναν πρώτο (α) κύκλο συνεντεύξεων, την παρατήρηση τριών (3) ομιλιών εξοικείωσης με την διαφορετικότητα- αναπηρία από ένα ανάπηρο μέλος του σωματείου μέσα στα σχολικά πλαίσια και μια ακόμη συνέντευξη δεύτερου (β) κύκλου από το μέλος-ομιλητή/τρια έπειτα από το πλαίσιο παρατήρησης. Η έρευνα αναλύει και περιγράφει τα ευρήματα μέσα από τη θεματική ανάλυση περιεχομένου του λόγου των μελών του σωματείου. Διερευνώνται οι απόψεις των μελών του σωματείου αναφορικά με το όραμα που διέπουν το φορέα (1ο ερευνητικό ερώτημα) όπως και οι ερμηνευτικές προσεγγίσεις που δίνουν για την αναπηρία- βλάβη- διαφορετικότητα- κανονικότητα και την ενταξιακή εκπαίδευση (2ο ερευνητικό ερώτημα). Διερευνάται επίσης ο εκπαιδευτικός χαρακτήρας και το περιεχόμενο των ομιλιών μέσα από την παρατήρηση αλλά και τις εμπειρίες, πρακτικές, αξιολογήσεις- προτάσεις των μελών που περιγράφουν στη διάρκεια των συνεντεύξεων (3ο &amp; 4ο ερευνητικό ερώτημα). Μέσα από τις συνεντέυξεις με τα μέλη του σωματείου αλλά και το πλαίσιο παρατήρησης διεξαγωγής των ομιλιών, φαίνεται να υιοθετείται η ατομική προσέγγιση για την αναπηρία, η οποία επικρατεί και υπεισέρχεται συγκαλυμμένα μέσα διακηρυκτικά σχήματα οικουμενικών αξιών, μέσα από ψυχολογικές θεωρήσεις και μια ιδεαλιστική προσέγγιση και πολιτισμική ερμηνεία για την έννοια. Το εν λόγω πρόγραμμα εξοικείωσης με την αναπηρία εισέρχεται, ως μια πολιτική ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του μη ανάπηρου μαθητικού πληθυσμού, ως των μελλοντικών «Σταυροφόρων» (Darling, 2003) υλοποίησης του ενταξιακού οράματος, αποδίδοντας ταυτόχρονα σε εκείνον το προνόμιο της γενναιοδωρίας (Freire, 1974) και το κοινωνικό πλεονέκτημα της αποδοχής του «άλλου». Αυτό επιχειρείται μέσα από την συμβολική αλληλεπίδραση και γνωστική μεταστροφή του μη ανάπηρου μαθητικού πληθυσμού απέναντι στην θέα του διαφορετικού (Oliver, 1992), μέσα από την γλωσσική συμμόρφωση του (Hall, 1994), μέσα από προσωπικές εξιστορήσεις εμπειριών λειτουργικού περιορισμού του ανάπηρου ατόμου (Nagi, 1976) και μέσα από την συνένωση όλων κάτω από ποικίλες αφηγήσεις πόνου, προσωπικής τραγωδίας και ταύτισης με την αποκλίνουσα διαφορά (Finkelstein, 1990). Συνένωση λοιπόν στη βάση της ελλειμματικής προσέγγισης και της παθολογικοποίησης ενός ατόμου, ενός συνόλου, μιας ολόκληρης κοινωνικής και πολιτικής συνθήκης, με την αναπηρία να αποσιωπάται, να αφήνεται πίσω και να επισκιάζεται από τις έννοιες της διαφορετικότητας και της αποδοχής της. Η αναπηρία ως λειτουργικός περιορισμός, ως μια αποκλίνουσα διαφορά, ως μια θεματική ενότητα- υποκεφάλαιο στο αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών της γενικής εκπαίδευσης. Ως μια «παρεξηγημένη» ταυτότητα η οποία αναγνωρίζεται επικοινωνιακά και πολιτισμικά, σβήνοντας έτσι την ενδεχόμενη πολιτική χειραφετική διάσταση και οξύτητα για τις συνειδήσεις του συνόλου. Το ερώτημα επανέρχεται: Μα πώς γίνεται να αλλάξουν οι αντιλήψεις και συνειδήσεις χωρίς να αλλάξουν οι συνθήκες που καθορίζουν αυτές τις συνειδήσεις;","abstract_has_math":false,"creators":["Τζιβίλογλου Κατερίνα","Tziviloglou Katerina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:26Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2968374"],"render_values":[{"text":"uoadl:2968374","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968374","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968374","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2968374","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τζιβίλογλου Κατερίνα","Tziviloglou Katerina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2968374","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968374"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το παρόν ερευνητικό έργο προσπαθεί να προσεγγίσει, να ερμηνεύσει και να αναδείξει το σύγχρονο φαινόμενο του κοινωνικού εφησυχασμού και της πολιτικής διάσπασης στην σημερινή κοινωνική και εκπαιδευτική πραγματικότητα, στα πλαίσια άρθρωσης ενός κριτικού λόγου αμφισβήτησης για τα διεθνή πλαίσια διακηρύξεων και πρακτικών για την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση και μέσα από τη μελέτη της αρχιτεκτονικής του αποκλεισμού (Slee, 2010). Πώς αυτά τα στοιχεία συναντώνται με την επίκληση στα «δικαιώματα κατά των διακρίσεων», στον «σεβασμό στη διαφορετικότητα», στην «αποδοχή του άλλου»; Η ρητορική και πρακτική της εξοικείωσης με την διαφορετικότητα- αναπηρία, όπως εκπορεύεται από τις ανωτέρω διακηρύξεις, εισέρχεται στην ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα, ως εκπαιδευτικό πρόγραμμα «ομιλιών εξοικείωσης» στη γενική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Εισέρχεται ως ένα στοιχείο- παράγοντας που προστίθεται και υποβαστάζει το αρχιτεκτονικό οικοδόμημα του αποκλεισμού και της καταπίεσης (Armstrong et al., 2011). Πρόκειται για άλλο ένα νεοφιλελεύθερο αφήγημα για το χώρο της εκπαίδευσης που εμφανίζεται υπό τη μορφή της «ανάπτυξης» και του «εκσυγχρονισμού» (Τσαούσης, 2007). Εισχωρεί ως μια σύγχρονη διακειμενική ανασύνθεση του δικαιωματικού, ατομικιστικού, ψυχολογικού και ταυτοτικού λόγου για την αναπηρία και την εκπαίδευση το οποίο προκαλεί περεταίρω εννοιολογική σύγχυση στο πεδίο της αναπηρίας και ενταξιακής εκπαίδευσης. Η παρούσα ερευνητική προσπάθεια, είναι μια ποιοτική έρευνα με ερευνητικά εργαλεία την ημι-δομημένη συνέντευξη και το πλαίσιο καταγραφής- παρατήρησης ομιλιών εξοικείωσης με την διαφορετικότητα-αναπηρία. Η έρευνα διεξάγεται σε ένα δείγμα επτά (7) μελών του φορέα-σωματείου και διεξάγεται σε τρει φάσεις: Έναν πρώτο (α) κύκλο συνεντεύξεων, την παρατήρηση τριών (3) ομιλιών εξοικείωσης με την διαφορετικότητα- αναπηρία από ένα ανάπηρο μέλος του σωματείου μέσα στα σχολικά πλαίσια και μια ακόμη συνέντευξη δεύτερου (β) κύκλου από το μέλος-ομιλητή/τρια έπειτα από το πλαίσιο παρατήρησης. Η έρευνα αναλύει και περιγράφει τα ευρήματα μέσα από τη θεματική ανάλυση περιεχομένου του λόγου των μελών του σωματείου. Διερευνώνται οι απόψεις των μελών του σωματείου αναφορικά με το όραμα που διέπουν το φορέα (1ο ερευνητικό ερώτημα) όπως και οι ερμηνευτικές προσεγγίσεις που δίνουν για την αναπηρία- βλάβη- διαφορετικότητα- κανονικότητα και την ενταξιακή εκπαίδευση (2ο ερευνητικό ερώτημα). Διερευνάται επίσης ο εκπαιδευτικός χαρακτήρας και το περιεχόμενο των ομιλιών μέσα από την παρατήρηση αλλά και τις εμπειρίες, πρακτικές, αξιολογήσεις- προτάσεις των μελών που περιγράφουν στη διάρκεια των συνεντεύξεων (3ο & 4ο ερευνητικό ερώτημα). Μέσα από τις συνεντέυξεις με τα μέλη του σωματείου αλλά και το πλαίσιο παρατήρησης διεξαγωγής των ομιλιών, φαίνεται να υιοθετείται η ατομική προσέγγιση για την αναπηρία, η οποία επικρατεί και υπεισέρχεται συγκαλυμμένα μέσα διακηρυκτικά σχήματα οικουμενικών αξιών, μέσα από ψυχολογικές θεωρήσεις και μια ιδεαλιστική προσέγγιση και πολιτισμική ερμηνεία για την έννοια. Το εν λόγω πρόγραμμα εξοικείωσης με την αναπηρία εισέρχεται, ως μια πολιτική ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του μη ανάπηρου μαθητικού πληθυσμού, ως των μελλοντικών «Σταυροφόρων» (Darling, 2003) υλοποίησης του ενταξιακού οράματος, αποδίδοντας ταυτόχρονα σε εκείνον το προνόμιο της γενναιοδωρίας (Freire, 1974) και το κοινωνικό πλεονέκτημα της αποδοχής του «άλλου». Αυτό επιχειρείται μέσα από την συμβολική αλληλεπίδραση και γνωστική μεταστροφή του μη ανάπηρου μαθητικού πληθυσμού απέναντι στην θέα του διαφορετικού (Oliver, 1992), μέσα από την γλωσσική συμμόρφωση του (Hall, 1994), μέσα από προσωπικές εξιστορήσεις εμπειριών λειτουργικού περιορισμού του ανάπηρου ατόμου (Nagi, 1976) και μέσα από την συνένωση όλων κάτω από ποικίλες αφηγήσεις πόνου, προσωπικής τραγωδίας και ταύτισης με την αποκλίνουσα διαφορά (Finkelstein, 1990). Συνένωση λοιπόν στη βάση της ελλειμματικής προσέγγισης και της παθολογικοποίησης ενός ατόμου, ενός συνόλου, μιας ολόκληρης κοινωνικής και πολιτικής συνθήκης, με την αναπηρία να αποσιωπάται, να αφήνεται πίσω και να επισκιάζεται από τις έννοιες της διαφορετικότητας και της αποδοχής της. Η αναπηρία ως λειτουργικός περιορισμός, ως μια αποκλίνουσα διαφορά, ως μια θεματική ενότητα- υποκεφάλαιο στο αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών της γενικής εκπαίδευσης. Ως μια «παρεξηγημένη» ταυτότητα η οποία αναγνωρίζεται επικοινωνιακά και πολιτισμικά, σβήνοντας έτσι την ενδεχόμενη πολιτική χειραφετική διάσταση και οξύτητα για τις συνειδήσεις του συνόλου. Το ερώτημα επανέρχεται: Μα πώς γίνεται να αλλάξουν οι αντιλήψεις και συνειδήσεις χωρίς να αλλάξουν οι συνθήκες που καθορίζουν αυτές τις συνειδήσεις;","The present research seeks to approach, interpret, and highlight the contemporary phenomenon of social complacency and political division in today's social and educational reality, in the context of articulating a critical reason for challenging the international framework of declarations and practices for disability and inclusive education and through the study of the architecture of exclusion (Slee, 2010). How do these elements meet with the invocation of \"anti-discrimination rights\", \"respect for diversity\", \"acceptance of the other\"? The rhetoric and practice of familiarization with diversity-disability, as it emerges from the above declarations, enters the Greek educational reality, as an educational program of \"familiarization speeches\" in general primary and secondary education. It enters as an element-factor that adds and underpins the architectural edifice of exclusion and oppression (Armstrong et al., 2011). Αnother neoliberal narrative entering the field of education that appears in the form of \"development\" and \"modernization\" (Tsaousis, 2007). It penetrates as a modern intertextual reconstruction of the legal, individualistic, psychological and identity discourse on disability and education which causes further conceptual confusion in the field of disability and inclusive education. The present research effort is qualitative research with research tools the semi-structured interview and the recording-observation framework of familiarity with diversity-disability. The research is conducted on a sample of seven (7) members of the association and is conducted in three phases: A first (a) cycle of interviews, the observation of three (3) familiarity talks with the diversity-disability by a disabled member of the association within school contexts and another second (b) cycle interview by the member-speaker / three after the observation frame. The research analyzes and describes the findings through the thematic content analysis of the discourse of the members. The views of the members of the association regarding the vision that governs the institution (1st research question) as well as the interpretive approaches they give for disability-harm-diversity-regularity and inclusive education (2nd research question) are explored. The educational character and the content of the speeches are also investigated through the observation but also the experiences, practices, evaluations-suggestions of the members that they describe during the interviews (3rd & 4th research question). Through the interviews with the members of the association and in the context of observing the conduct of the speeches, it seems that the individual approach of disability is adopted, which prevails and enters covertly through declarative forms of universal values, through psychological views and an idealistic and ideological approach and cultural interpretation of the concept. The disability familiarization education program enters, as a policy of informing and raising awareness of the non-disabled student population, as the future \"Crusaders\" (Darling, 2003) of the realization of the inclusive vision, giving them, at the same time, the privilege of generosity (Freire, 1974) and the social advantage of accepting the \"other\". This is achieved through the symbolic interaction and cognitive transformation of the non-disabled student population (Oliver, 1992), through their linguistic compliance (Hall, 1994), through personal narratives of experiences of functional limitation of the disabled person (Nagi, 1976) and through the unification of all under various narratives of pain, personal tragedy, and identification with the deviant difference (Finkelstein, 1990). Unification on the basis of the deficit approach and the pathologicalization of an individual, a whole, an entire social and political condition, with the disability being silenced, left behind and overshadowed by the concepts of diversity and acceptance. Disability as functional limitation, as deficit difference, as a thematic- unit-subchapter in the curriculum of general education, as a \"misunderstood\" identity which is recognized communicatively and culturally, thus erasing the possible political emancipatory dimension and sharpness for the consciences of the social whole. The question arises: But how can perceptions and consciences change without changing the conditions that determine these consciences?"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εκπαιδευτικά προγράμματα εξοικείωσης με την αναπηρία: Διερευνώντας την υλοποίηση δράσεων εξοικείωσης με την αναπηρία στη γενική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τζιβίλογλου Κατερίνα","Tziviloglou Katerina"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Το παρόν ερευνητικό έργο προσπαθεί να προσεγγίσει, να ερμηνεύσει και να αναδείξει το σύγχρονο φαινόμενο του κοινωνικού εφησυχασμού και της πολιτικής διάσπασης στην σημερινή κοινωνική και εκπαιδευτική πραγματικότητα, στα πλαίσια άρθρωσης ενός κριτικού λόγου αμφισβήτησης για τα διεθνή πλαίσια διακηρύξεων και πρακτικών για την αναπηρία και την ενταξιακή εκπαίδευση και μέσα από τη μελέτη της αρχιτεκτονικής του αποκλεισμού (Slee, 2010). Πώς αυτά τα στοιχεία συναντώνται με την επίκληση στα «δικαιώματα κατά των διακρίσεων», στον «σεβασμό στη διαφορετικότητα», στην «αποδοχή του άλλου»; Η ρητορική και πρακτική της εξοικείωσης με την διαφορετικότητα- αναπηρία, όπως εκπορεύεται από τις ανωτέρω διακηρύξεις, εισέρχεται στην ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα, ως εκπαιδευτικό πρόγραμμα «ομιλιών εξοικείωσης» στη γενική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Εισέρχεται ως ένα στοιχείο- παράγοντας που προστίθεται και υποβαστάζει το αρχιτεκτονικό οικοδόμημα του αποκλεισμού και της καταπίεσης (Armstrong et al., 2011). Πρόκειται για άλλο ένα νεοφιλελεύθερο αφήγημα για το χώρο της εκπαίδευσης που εμφανίζεται υπό τη μορφή της «ανάπτυξης» και του «εκσυγχρονισμού» (Τσαούσης, 2007). Εισχωρεί ως μια σύγχρονη διακειμενική ανασύνθεση του δικαιωματικού, ατομικιστικού, ψυχολογικού και ταυτοτικού λόγου για την αναπηρία και την εκπαίδευση το οποίο προκαλεί περεταίρω εννοιολογική σύγχυση στο πεδίο της αναπηρίας και ενταξιακής εκπαίδευσης. Η παρούσα ερευνητική προσπάθεια, είναι μια ποιοτική έρευνα με ερευνητικά εργαλεία την ημι-δομημένη συνέντευξη και το πλαίσιο καταγραφής- παρατήρησης ομιλιών εξοικείωσης με την διαφορετικότητα-αναπηρία. Η έρευνα διεξάγεται σε ένα δείγμα επτά (7) μελών του φορέα-σωματείου και διεξάγεται σε τρει φάσεις: Έναν πρώτο (α) κύκλο συνεντεύξεων, την παρατήρηση τριών (3) ομιλιών εξοικείωσης με την διαφορετικότητα- αναπηρία από ένα ανάπηρο μέλος του σωματείου μέσα στα σχολικά πλαίσια και μια ακόμη συνέντευξη δεύτερου (β) κύκλου από το μέλος-ομιλητή/τρια έπειτα από το πλαίσιο παρατήρησης. Η έρευνα αναλύει και περιγράφει τα ευρήματα μέσα από τη θεματική ανάλυση περιεχομένου του λόγου των μελών του σωματείου. Διερευνώνται οι απόψεις των μελών του σωματείου αναφορικά με το όραμα που διέπουν το φορέα (1ο ερευνητικό ερώτημα) όπως και οι ερμηνευτικές προσεγγίσεις που δίνουν για την αναπηρία- βλάβη- διαφορετικότητα- κανονικότητα και την ενταξιακή εκπαίδευση (2ο ερευνητικό ερώτημα). Διερευνάται επίσης ο εκπαιδευτικός χαρακτήρας και το περιεχόμενο των ομιλιών μέσα από την παρατήρηση αλλά και τις εμπειρίες, πρακτικές, αξιολογήσεις- προτάσεις των μελών που περιγράφουν στη διάρκεια των συνεντεύξεων (3ο & 4ο ερευνητικό ερώτημα). Μέσα από τις συνεντέυξεις με τα μέλη του σωματείου αλλά και το πλαίσιο παρατήρησης διεξαγωγής των ομιλιών, φαίνεται να υιοθετείται η ατομική προσέγγιση για την αναπηρία, η οποία επικρατεί και υπεισέρχεται συγκαλυμμένα μέσα διακηρυκτικά σχήματα οικουμενικών αξιών, μέσα από ψυχολογικές θεωρήσεις και μια ιδεαλιστική προσέγγιση και πολιτισμική ερμηνεία για την έννοια. Το εν λόγω πρόγραμμα εξοικείωσης με την αναπηρία εισέρχεται, ως μια πολιτική ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του μη ανάπηρου μαθητικού πληθυσμού, ως των μελλοντικών «Σταυροφόρων» (Darling, 2003) υλοποίησης του ενταξιακού οράματος, αποδίδοντας ταυτόχρονα σε εκείνον το προνόμιο της γενναιοδωρίας (Freire, 1974) και το κοινωνικό πλεονέκτημα της αποδοχής του «άλλου». Αυτό επιχειρείται μέσα από την συμβολική αλληλεπίδραση και γνωστική μεταστροφή του μη ανάπηρου μαθητικού πληθυσμού απέναντι στην θέα του διαφορετικού (Oliver, 1992), μέσα από την γλωσσική συμμόρφωση του (Hall, 1994), μέσα από προσωπικές εξιστορήσεις εμπειριών λειτουργικού περιορισμού του ανάπηρου ατόμου (Nagi, 1976) και μέσα από την συνένωση όλων κάτω από ποικίλες αφηγήσεις πόνου, προσωπικής τραγωδίας και ταύτισης με την αποκλίνουσα διαφορά (Finkelstein, 1990). Συνένωση λοιπόν στη βάση της ελλειμματικής προσέγγισης και της παθολογικοποίησης ενός ατόμου, ενός συνόλου, μιας ολόκληρης κοινωνικής και πολιτικής συνθήκης, με την αναπηρία να αποσιωπάται, να αφήνεται πίσω και να επισκιάζεται από τις έννοιες της διαφορετικότητας και της αποδοχής της. Η αναπηρία ως λειτουργικός περιορισμός, ως μια αποκλίνουσα διαφορά, ως μια θεματική ενότητα- υποκεφάλαιο στο αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών της γενικής εκπαίδευσης. Ως μια «παρεξηγημένη» ταυτότητα η οποία αναγνωρίζεται επικοινωνιακά και πολιτισμικά, σβήνοντας έτσι την ενδεχόμενη πολιτική χειραφετική διάσταση και οξύτητα για τις συνειδήσεις του συνόλου. Το ερώτημα επανέρχεται: Μα πώς γίνεται να αλλάξουν οι αντιλήψεις και συνειδήσεις χωρίς να αλλάξουν οι συνθήκες που καθορίζουν αυτές τις συνειδήσεις;","The present research seeks to approach, interpret, and highlight the contemporary phenomenon of social complacency and political division in today's social and educational reality, in the context of articulating a critical reason for challenging the international framework of declarations and practices for disability and inclusive education and through the study of the architecture of exclusion (Slee, 2010). How do these elements meet with the invocation of \"anti-discrimination rights\", \"respect for diversity\", \"acceptance of the other\"? The rhetoric and practice of familiarization with diversity-disability, as it emerges from the above declarations, enters the Greek educational reality, as an educational program of \"familiarization speeches\" in general primary and secondary education. It enters as an element-factor that adds and underpins the architectural edifice of exclusion and oppression (Armstrong et al., 2011). Αnother neoliberal narrative entering the field of education that appears in the form of \"development\" and \"modernization\" (Tsaousis, 2007). It penetrates as a modern intertextual reconstruction of the legal, individualistic, psychological and identity discourse on disability and education which causes further conceptual confusion in the field of disability and inclusive education. The present research effort is qualitative research with research tools the semi-structured interview and the recording-observation framework of familiarity with diversity-disability. The research is conducted on a sample of seven (7) members of the association and is conducted in three phases: A first (a) cycle of interviews, the observation of three (3) familiarity talks with the diversity-disability by a disabled member of the association within school contexts and another second (b) cycle interview by the member-speaker / three after the observation frame. The research analyzes and describes the findings through the thematic content analysis of the discourse of the members. The views of the members of the association regarding the vision that governs the institution (1st research question) as well as the interpretive approaches they give for disability-harm-diversity-regularity and inclusive education (2nd research question) are explored. The educational character and the content of the speeches are also investigated through the observation but also the experiences, practices, evaluations-suggestions of the members that they describe during the interviews (3rd & 4th research question). Through the interviews with the members of the association and in the context of observing the conduct of the speeches, it seems that the individual approach of disability is adopted, which prevails and enters covertly through declarative forms of universal values, through psychological views and an idealistic and ideological approach and cultural interpretation of the concept. The disability familiarization education program enters, as a policy of informing and raising awareness of the non-disabled student population, as the future \"Crusaders\" (Darling, 2003) of the realization of the inclusive vision, giving them, at the same time, the privilege of generosity (Freire, 1974) and the social advantage of accepting the \"other\". This is achieved through the symbolic interaction and cognitive transformation of the non-disabled student population (Oliver, 1992), through their linguistic compliance (Hall, 1994), through personal narratives of experiences of functional limitation of the disabled person (Nagi, 1976) and through the unification of all under various narratives of pain, personal tragedy, and identification with the deviant difference (Finkelstein, 1990). Unification on the basis of the deficit approach and the pathologicalization of an individual, a whole, an entire social and political condition, with the disability being silenced, left behind and overshadowed by the concepts of diversity and acceptance. Disability as functional limitation, as deficit difference, as a thematic- unit-subchapter in the curriculum of general education, as a \"misunderstood\" identity which is recognized communicatively and culturally, thus erasing the possible political emancipatory dimension and sharpness for the consciences of the social whole. The question arises: But how can perceptions and consciences change without changing the conditions that determine these consciences?"],"dc:identifier":["uoadl:2968374","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968374"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Εκπαιδευτικά προγράμματα εξοικείωσης με την αναπηρία: Διερευνώντας την υλοποίηση δράσεων εξοικείωσης με την αναπηρία στη γενική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:26Z"}