{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2968856"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2968856","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΜΟΡΙΩΝ mRNA ΑΠΟΠΤΩΤΙΚΩΝ ΓΟΝΙΔΙΩΝ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΚΑΡΚΙΝΙΚΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΠΡΟΣΤΑΤΗ, ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΑΝΑΣΤΟΛΕΩΝ ΤΟΥ ΠΡΩΤΕΑΣΩΜΑΤΟΣ","abstract":"Ο καρκίνος του προστάτη είναι ο δεύτερος πιο συχνός καρκίνος και η πέμπτη κύρια αιτία θανάτου στους άνδρες για το έτος 2020, ενώ παρουσιάζει αξιοσημείωτη ετερογένεια στο επίπεδο εξέλιξης της νόσου. Το γεγονός αυτό μας ώθησε στο να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας. Η απόπτωση είναι ένα είδος κυτταρικού θανάτου το οποίο έχει μελετηθεί εις βάθος τα τελευταία χρόνια. Καλείται και ως προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος και πληθώρα μορίων εμπλέκονται τόσο στη διαδικασία αυτή καθαυτή όσο και στην ρύθμιση της. Στη διαδικασία αυτή τα μέλη της BCL2 οικογένειας φαίνεται να διαδραματίζουν εξέχοντα ρόλο. Τα μέλη της οικογένειας αυτής εμφανίζουν δομική ομολογία μεταξύ τους και χωρίζονται με βάση τη λειτουργικότητα τους σε δύο κατηγορίες: προ-αποπτωτικές και αντι-αποπτωτικές. Το πρωτεάσωμα είναι ένα ετερογενές σύμπλοκο, το οποίο εντοπίζεται σε όλα τα κύτταρα τόσο στο κυτταρόπλασμα, όσο και στο πυρήνα και στοχεύει σε πρωτεΐνες που είναι κατεστραμμένες, εσφαλμένα αναδιπλωμένες ή οξειδωμένες. Επιπλέον, διαδραματίζει κύριο ρόλο στη διάσπαση ρυθμιστικών πρωτεϊνών του κυτταρικού κύκλου, στη ρύθμιση μεταγραφικών παραγόντων καθώς και στην απόπτωση. Έτσι, γεννήθηκε η ιδέα της στόχευσης του πρωτεασώματος ως πιθανό στόχο αντικαρκινικής θεραπείας. Οι αναστολείς του πρωτεασώματος είναι μικρά μόρια, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να αναστέλλουν την λειτουργία του πρωτεασώματος και έτσι συμμετέχουν στη ρύθμιση του κυτταρικού κύκλου καθώς και στην καταστολή καρκινικών όγκων. Ο κυτταρικός θάνατος έχει αποδειχθεί πως οφείλεται σε αυξημένη απόπτωση. Στη παρούσα Διπλωματική εργασία εστιάσαμε στον αναστολέα πρωτεασώματος πρώτης γενιάς, Bortezomib και στον αναστολέα δεύτερης γενιάς Carfilzomib, οι οποίοι εγκρίθηκαν από τον FDA για τη θεραπεία στο πολλαπλό μυέλωμα και στο λέμφωμα κυττάρων μανδύα, βρίσκονται σε κλινικές δοκιμές για θεραπεία συμπαγών όγκων, ενώ τέλος φαίνεται να επιδρούν σημαντικά σε πολυάριθμες οδούς κυτταρικής ρύθμισης. Πιο συγκεκριμένα, μελετήθηκε η αλλαγή των επιπέδων έκφρασης μορίων mRNA αντι-αποπτωτικών γονιδίων της οικογένειας BCL2, υπό την επίδραση των δύο αναστολέων του πρωτεασώματος, σε καρκινικά κύτταρα προστάτη. Βασιζόμενη στην υπάρχουσα βιβλιογραφία και στην ακόλουθη πειραματική πορεία, η οποία περιλάμβανε, τεχνικές κυτταροκαλλιέργειας και τεχνικές αντίστροφης μεταγραφής, απλής PCR αλλά και Real-time PCR, καταλήξαμε στην παρατήρηση αλλαγής των επιπέδων έκφρασης των αποπτωτικών γονιδίων, ανάλογα με τον αναστολέα που επιδράσαμε στις τρείς κυτταρικές σειρές καρκίνου του προστάτη. Στη κυτταρική σειρά DU 145 παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων έκφρασης των γονιδίων BCLXL, BCL2L12 και BCL2L2 υπό την επίδραση του Bortezomib και μείωση των επιπέδων των αντίστοιχων γονιδίων υπό την επίδραση Carfilzomib. Επιλέον, στη κυτταρική σειρά LNCaP ανάμεσα στα τρία αυτά αποπτωτικά γονίδια παρατηρήθηκε αύξηση μόνο στα επίπεδα του γονιδίου BCLXL υπό την επίδραση του Bortezomib, ενώ υπό την επίδραση του Carfilzomib τα επίπεδα των τριών αποπτωτικών γονιδίων εμφανίστηκαν μειωμένα. Στη κυτταρική σειρά PC-3 και τα τρία αντι-αποπτωτικά γονίδια παρουσιάζουν μείωση στα επίπεδα της έκφρασης τους όταν επιδράσαμε με Bortezomib, ενώ κατά την επίδραση με Carfilzomib παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων έκφρασης των BCL2L2, BCLXL και μείωση στα επίπεδα του γονιδίου BCL2L12. Συνεπώς, γίνεται αντιληπτό όσο αφορά τα γονίδια που μελετήθηκαν, ότι δεν φαίνεται να υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρότυπο έκφρασης ανάμεσα στις κυτταρικές σειρές, αλλά ούτε και με τη χρήση των δύο μορίων αναστολέων του πρωτεασώματος. Το γεγονός αυτό καταδεικνύει την πολυπλοκότητα του μηχανισμού της απόπτωσης και προδίδει μια ετερογενή συμμετοχή των γονιδίων της BCL2 οικογένειας στο μηχανισμό αυτό.","abstract_html":"Ο καρκίνος του προστάτη είναι ο δεύτερος πιο συχνός καρκίνος και η πέμπτη κύρια αιτία θανάτου στους άνδρες για το έτος 2020, ενώ παρουσιάζει αξιοσημείωτη ετερογένεια στο επίπεδο εξέλιξης της νόσου. Το γεγονός αυτό μας ώθησε στο να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας. Η απόπτωση είναι ένα είδος κυτταρικού θανάτου το οποίο έχει μελετηθεί εις βάθος τα τελευταία χρόνια. Καλείται και ως προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος και πληθώρα μορίων εμπλέκονται τόσο στη διαδικασία αυτή καθαυτή όσο και στην ρύθμιση της. Στη διαδικασία αυτή τα μέλη της BCL2 οικογένειας φαίνεται να διαδραματίζουν εξέχοντα ρόλο. Τα μέλη της οικογένειας αυτής εμφανίζουν δομική ομολογία μεταξύ τους και χωρίζονται με βάση τη λειτουργικότητα τους σε δύο κατηγορίες: προ-αποπτωτικές και αντι-αποπτωτικές. Το πρωτεάσωμα είναι ένα ετερογενές σύμπλοκο, το οποίο εντοπίζεται σε όλα τα κύτταρα τόσο στο κυτταρόπλασμα, όσο και στο πυρήνα και στοχεύει σε πρωτεΐνες που είναι κατεστραμμένες, εσφαλμένα αναδιπλωμένες ή οξειδωμένες. Επιπλέον, διαδραματίζει κύριο ρόλο στη διάσπαση ρυθμιστικών πρωτεϊνών του κυτταρικού κύκλου, στη ρύθμιση μεταγραφικών παραγόντων καθώς και στην απόπτωση. Έτσι, γεννήθηκε η ιδέα της στόχευσης του πρωτεασώματος ως πιθανό στόχο αντικαρκινικής θεραπείας. Οι αναστολείς του πρωτεασώματος είναι μικρά μόρια, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να αναστέλλουν την λειτουργία του πρωτεασώματος και έτσι συμμετέχουν στη ρύθμιση του κυτταρικού κύκλου καθώς και στην καταστολή καρκινικών όγκων. Ο κυτταρικός θάνατος έχει αποδειχθεί πως οφείλεται σε αυξημένη απόπτωση. Στη παρούσα Διπλωματική εργασία εστιάσαμε στον αναστολέα πρωτεασώματος πρώτης γενιάς, Bortezomib και στον αναστολέα δεύτερης γενιάς Carfilzomib, οι οποίοι εγκρίθηκαν από τον FDA για τη θεραπεία στο πολλαπλό μυέλωμα και στο λέμφωμα κυττάρων μανδύα, βρίσκονται σε κλινικές δοκιμές για θεραπεία συμπαγών όγκων, ενώ τέλος φαίνεται να επιδρούν σημαντικά σε πολυάριθμες οδούς κυτταρικής ρύθμισης. Πιο συγκεκριμένα, μελετήθηκε η αλλαγή των επιπέδων έκφρασης μορίων mRNA αντι-αποπτωτικών γονιδίων της οικογένειας BCL2, υπό την επίδραση των δύο αναστολέων του πρωτεασώματος, σε καρκινικά κύτταρα προστάτη. Βασιζόμενη στην υπάρχουσα βιβλιογραφία και στην ακόλουθη πειραματική πορεία, η οποία περιλάμβανε, τεχνικές κυτταροκαλλιέργειας και τεχνικές αντίστροφης μεταγραφής, απλής PCR αλλά και Real-time PCR, καταλήξαμε στην παρατήρηση αλλαγής των επιπέδων έκφρασης των αποπτωτικών γονιδίων, ανάλογα με τον αναστολέα που επιδράσαμε στις τρείς κυτταρικές σειρές καρκίνου του προστάτη. Στη κυτταρική σειρά DU 145 παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων έκφρασης των γονιδίων BCLXL, BCL2L12 και BCL2L2 υπό την επίδραση του Bortezomib και μείωση των επιπέδων των αντίστοιχων γονιδίων υπό την επίδραση Carfilzomib. Επιλέον, στη κυτταρική σειρά LNCaP ανάμεσα στα τρία αυτά αποπτωτικά γονίδια παρατηρήθηκε αύξηση μόνο στα επίπεδα του γονιδίου BCLXL υπό την επίδραση του Bortezomib, ενώ υπό την επίδραση του Carfilzomib τα επίπεδα των τριών αποπτωτικών γονιδίων εμφανίστηκαν μειωμένα. Στη κυτταρική σειρά PC-3 και τα τρία αντι-αποπτωτικά γονίδια παρουσιάζουν μείωση στα επίπεδα της έκφρασης τους όταν επιδράσαμε με Bortezomib, ενώ κατά την επίδραση με Carfilzomib παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων έκφρασης των BCL2L2, BCLXL και μείωση στα επίπεδα του γονιδίου BCL2L12. Συνεπώς, γίνεται αντιληπτό όσο αφορά τα γονίδια που μελετήθηκαν, ότι δεν φαίνεται να υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρότυπο έκφρασης ανάμεσα στις κυτταρικές σειρές, αλλά ούτε και με τη χρήση των δύο μορίων αναστολέων του πρωτεασώματος. Το γεγονός αυτό καταδεικνύει την πολυπλοκότητα του μηχανισμού της απόπτωσης και προδίδει μια ετερογενή συμμετοχή των γονιδίων της BCL2 οικογένειας στο μηχανισμό αυτό.","abstract_has_math":false,"creators":["Σωτηροπούλου Χριστίνα","Sotiropoulou Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:30Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2968856"],"render_values":[{"text":"uoadl:2968856","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968856","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968856","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2968856","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σωτηροπούλου Χριστίνα","Sotiropoulou Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2968856","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968856"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος του προστάτη είναι ο δεύτερος πιο συχνός καρκίνος και η πέμπτη κύρια αιτία θανάτου στους άνδρες για το έτος 2020, ενώ παρουσιάζει αξιοσημείωτη ετερογένεια στο επίπεδο εξέλιξης της νόσου. Το γεγονός αυτό μας ώθησε στο να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας. Η απόπτωση είναι ένα είδος κυτταρικού θανάτου το οποίο έχει μελετηθεί εις βάθος τα τελευταία χρόνια. Καλείται και ως προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος και πληθώρα μορίων εμπλέκονται τόσο στη διαδικασία αυτή καθαυτή όσο και στην ρύθμιση της. Στη διαδικασία αυτή τα μέλη της BCL2 οικογένειας φαίνεται να διαδραματίζουν εξέχοντα ρόλο. Τα μέλη της οικογένειας αυτής εμφανίζουν δομική ομολογία μεταξύ τους και χωρίζονται με βάση τη λειτουργικότητα τους σε δύο κατηγορίες: προ-αποπτωτικές και αντι-αποπτωτικές. Το πρωτεάσωμα είναι ένα ετερογενές σύμπλοκο, το οποίο εντοπίζεται σε όλα τα κύτταρα τόσο στο κυτταρόπλασμα, όσο και στο πυρήνα και στοχεύει σε πρωτεΐνες που είναι κατεστραμμένες, εσφαλμένα αναδιπλωμένες ή οξειδωμένες. Επιπλέον, διαδραματίζει κύριο ρόλο στη διάσπαση ρυθμιστικών πρωτεϊνών του κυτταρικού κύκλου, στη ρύθμιση μεταγραφικών παραγόντων καθώς και στην απόπτωση. Έτσι, γεννήθηκε η ιδέα της στόχευσης του πρωτεασώματος ως πιθανό στόχο αντικαρκινικής θεραπείας. Οι αναστολείς του πρωτεασώματος είναι μικρά μόρια, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να αναστέλλουν την λειτουργία του πρωτεασώματος και έτσι συμμετέχουν στη ρύθμιση του κυτταρικού κύκλου καθώς και στην καταστολή καρκινικών όγκων. Ο κυτταρικός θάνατος έχει αποδειχθεί πως οφείλεται σε αυξημένη απόπτωση. Στη παρούσα Διπλωματική εργασία εστιάσαμε στον αναστολέα πρωτεασώματος πρώτης γενιάς, Bortezomib και στον αναστολέα δεύτερης γενιάς Carfilzomib, οι οποίοι εγκρίθηκαν από τον FDA για τη θεραπεία στο πολλαπλό μυέλωμα και στο λέμφωμα κυττάρων μανδύα, βρίσκονται σε κλινικές δοκιμές για θεραπεία συμπαγών όγκων, ενώ τέλος φαίνεται να επιδρούν σημαντικά σε πολυάριθμες οδούς κυτταρικής ρύθμισης. Πιο συγκεκριμένα, μελετήθηκε η αλλαγή των επιπέδων έκφρασης μορίων mRNA αντι-αποπτωτικών γονιδίων της οικογένειας BCL2, υπό την επίδραση των δύο αναστολέων του πρωτεασώματος, σε καρκινικά κύτταρα προστάτη. Βασιζόμενη στην υπάρχουσα βιβλιογραφία και στην ακόλουθη πειραματική πορεία, η οποία περιλάμβανε, τεχνικές κυτταροκαλλιέργειας και τεχνικές αντίστροφης μεταγραφής, απλής PCR αλλά και Real-time PCR, καταλήξαμε στην παρατήρηση αλλαγής των επιπέδων έκφρασης των αποπτωτικών γονιδίων, ανάλογα με τον αναστολέα που επιδράσαμε στις τρείς κυτταρικές σειρές καρκίνου του προστάτη. Στη κυτταρική σειρά DU 145 παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων έκφρασης των γονιδίων BCLXL, BCL2L12 και BCL2L2 υπό την επίδραση του Bortezomib και μείωση των επιπέδων των αντίστοιχων γονιδίων υπό την επίδραση Carfilzomib. Επιλέον, στη κυτταρική σειρά LNCaP ανάμεσα στα τρία αυτά αποπτωτικά γονίδια παρατηρήθηκε αύξηση μόνο στα επίπεδα του γονιδίου BCLXL υπό την επίδραση του Bortezomib, ενώ υπό την επίδραση του Carfilzomib τα επίπεδα των τριών αποπτωτικών γονιδίων εμφανίστηκαν μειωμένα. Στη κυτταρική σειρά PC-3 και τα τρία αντι-αποπτωτικά γονίδια παρουσιάζουν μείωση στα επίπεδα της έκφρασης τους όταν επιδράσαμε με Bortezomib, ενώ κατά την επίδραση με Carfilzomib παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων έκφρασης των BCL2L2, BCLXL και μείωση στα επίπεδα του γονιδίου BCL2L12. Συνεπώς, γίνεται αντιληπτό όσο αφορά τα γονίδια που μελετήθηκαν, ότι δεν φαίνεται να υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρότυπο έκφρασης ανάμεσα στις κυτταρικές σειρές, αλλά ούτε και με τη χρήση των δύο μορίων αναστολέων του πρωτεασώματος. Το γεγονός αυτό καταδεικνύει την πολυπλοκότητα του μηχανισμού της απόπτωσης και προδίδει μια ετερογενή συμμετοχή των γονιδίων της BCL2 οικογένειας στο μηχανισμό αυτό.","Prostate cancer is the second most common cancer and the fifth leading cause of death in men for the year 2020. Apoptosis is a type of cell death that is also called programmed cell death. A variety of molecules are involved with members of the BCL2 family playing a prominent role. The members of this family show structural similarity to each other and are divided into two categories based on their functionality: pre-apoptotic and anti-apoptotic. The 26S proteasome is the major protease in eukaryotic cells, responsible for protein degradation in both the cytosol and the nucleus and plays fundamentally indispensable roles in regulating almost all major aspects of cellular activities. Moreover, the proteasome proteolytically degrades a plethora of cell proteins implicated in the regulation of basic cellular processes, such as proliferation, differentiation, cell cycle, and apoptosis. Proteasome inhibitors are small molecules that have the potential to inhibit the proteolytic activity of the proteasome and may act as cell cycle regulators or tumor suppressors. Bortezomib and Carfilzomib are two proteasome inhibitors that have been approved for the treatment of multiple myeloma and mantle cell lymphoma, and their effectiveness is being studied for other diseases. Herein, we conduct a study about the change in the expression levels of anti-apoptotic mRNA BCL2 family molecules after treatment with Bortezomib and Carfilzomib in prostate cancer cells. According to the existing literature and the experimental studies, which included cell culture techniques, reverse transcription, PCR and Real-time PCR techniques, in the present study we have demonstrated an alteration in the expression levels of anti-apoptotic genes, depending on the proteasome inhibitor which is used and the prostate cell lines which is treated. Overall, in DU 145 and LNCaP cell lines after treatment with Carfilzomib and compared with control, we have demonstrated a significant decrease in the expression levels of BCLXL, BCL2L2 and BCL2L12 genes. In contrast, in the PC-3 cell line after treatment with Carfilzomib we observed an increase in the expression levels of BCLXL, BCL2L2 and a decrease in the expression levels of the BCL2L12 gene. In addition, in the cell lines PC-3 and LNCaP after treatment with Bortezomib and compared with control, we have demonstrated a decrease in the expression levels of these antiapoptotic genes, except for BCLXL in LNCaP cell line, which had elevated expression levels. Furthermore, we have shown a significant increase in the expression levels of BCLXL, BCL2L2 and BCL2L12 genes in the cell line DU 145 after the effect of Bortezomib. In conclusion, apropos of the genes studied there is not a specific pattern in the expression level of these genes neither between the different cell lines nor between the two proteasome inhibitors which are studied. The aforementioned information indicates the complexity of the apoptotic mechanism and demonstrates a heterogeneous involvement of the BCL2 family genes in this mechanism."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΜΟΡΙΩΝ mRNA ΑΠΟΠΤΩΤΙΚΩΝ ΓΟΝΙΔΙΩΝ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΚΑΡΚΙΝΙΚΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΠΡΟΣΤΑΤΗ, ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΑΝΑΣΤΟΛΕΩΝ ΤΟΥ ΠΡΩΤΕΑΣΩΜΑΤΟΣ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σωτηροπούλου Χριστίνα","Sotiropoulou Christina"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Ο καρκίνος του προστάτη είναι ο δεύτερος πιο συχνός καρκίνος και η πέμπτη κύρια αιτία θανάτου στους άνδρες για το έτος 2020, ενώ παρουσιάζει αξιοσημείωτη ετερογένεια στο επίπεδο εξέλιξης της νόσου. Το γεγονός αυτό μας ώθησε στο να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης της παρούσας εργασίας. Η απόπτωση είναι ένα είδος κυτταρικού θανάτου το οποίο έχει μελετηθεί εις βάθος τα τελευταία χρόνια. Καλείται και ως προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος και πληθώρα μορίων εμπλέκονται τόσο στη διαδικασία αυτή καθαυτή όσο και στην ρύθμιση της. Στη διαδικασία αυτή τα μέλη της BCL2 οικογένειας φαίνεται να διαδραματίζουν εξέχοντα ρόλο. Τα μέλη της οικογένειας αυτής εμφανίζουν δομική ομολογία μεταξύ τους και χωρίζονται με βάση τη λειτουργικότητα τους σε δύο κατηγορίες: προ-αποπτωτικές και αντι-αποπτωτικές. Το πρωτεάσωμα είναι ένα ετερογενές σύμπλοκο, το οποίο εντοπίζεται σε όλα τα κύτταρα τόσο στο κυτταρόπλασμα, όσο και στο πυρήνα και στοχεύει σε πρωτεΐνες που είναι κατεστραμμένες, εσφαλμένα αναδιπλωμένες ή οξειδωμένες. Επιπλέον, διαδραματίζει κύριο ρόλο στη διάσπαση ρυθμιστικών πρωτεϊνών του κυτταρικού κύκλου, στη ρύθμιση μεταγραφικών παραγόντων καθώς και στην απόπτωση. Έτσι, γεννήθηκε η ιδέα της στόχευσης του πρωτεασώματος ως πιθανό στόχο αντικαρκινικής θεραπείας. Οι αναστολείς του πρωτεασώματος είναι μικρά μόρια, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να αναστέλλουν την λειτουργία του πρωτεασώματος και έτσι συμμετέχουν στη ρύθμιση του κυτταρικού κύκλου καθώς και στην καταστολή καρκινικών όγκων. Ο κυτταρικός θάνατος έχει αποδειχθεί πως οφείλεται σε αυξημένη απόπτωση. Στη παρούσα Διπλωματική εργασία εστιάσαμε στον αναστολέα πρωτεασώματος πρώτης γενιάς, Bortezomib και στον αναστολέα δεύτερης γενιάς Carfilzomib, οι οποίοι εγκρίθηκαν από τον FDA για τη θεραπεία στο πολλαπλό μυέλωμα και στο λέμφωμα κυττάρων μανδύα, βρίσκονται σε κλινικές δοκιμές για θεραπεία συμπαγών όγκων, ενώ τέλος φαίνεται να επιδρούν σημαντικά σε πολυάριθμες οδούς κυτταρικής ρύθμισης. Πιο συγκεκριμένα, μελετήθηκε η αλλαγή των επιπέδων έκφρασης μορίων mRNA αντι-αποπτωτικών γονιδίων της οικογένειας BCL2, υπό την επίδραση των δύο αναστολέων του πρωτεασώματος, σε καρκινικά κύτταρα προστάτη. Βασιζόμενη στην υπάρχουσα βιβλιογραφία και στην ακόλουθη πειραματική πορεία, η οποία περιλάμβανε, τεχνικές κυτταροκαλλιέργειας και τεχνικές αντίστροφης μεταγραφής, απλής PCR αλλά και Real-time PCR, καταλήξαμε στην παρατήρηση αλλαγής των επιπέδων έκφρασης των αποπτωτικών γονιδίων, ανάλογα με τον αναστολέα που επιδράσαμε στις τρείς κυτταρικές σειρές καρκίνου του προστάτη. Στη κυτταρική σειρά DU 145 παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων έκφρασης των γονιδίων BCLXL, BCL2L12 και BCL2L2 υπό την επίδραση του Bortezomib και μείωση των επιπέδων των αντίστοιχων γονιδίων υπό την επίδραση Carfilzomib. Επιλέον, στη κυτταρική σειρά LNCaP ανάμεσα στα τρία αυτά αποπτωτικά γονίδια παρατηρήθηκε αύξηση μόνο στα επίπεδα του γονιδίου BCLXL υπό την επίδραση του Bortezomib, ενώ υπό την επίδραση του Carfilzomib τα επίπεδα των τριών αποπτωτικών γονιδίων εμφανίστηκαν μειωμένα. Στη κυτταρική σειρά PC-3 και τα τρία αντι-αποπτωτικά γονίδια παρουσιάζουν μείωση στα επίπεδα της έκφρασης τους όταν επιδράσαμε με Bortezomib, ενώ κατά την επίδραση με Carfilzomib παρατηρήθηκε αύξηση των επιπέδων έκφρασης των BCL2L2, BCLXL και μείωση στα επίπεδα του γονιδίου BCL2L12. Συνεπώς, γίνεται αντιληπτό όσο αφορά τα γονίδια που μελετήθηκαν, ότι δεν φαίνεται να υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρότυπο έκφρασης ανάμεσα στις κυτταρικές σειρές, αλλά ούτε και με τη χρήση των δύο μορίων αναστολέων του πρωτεασώματος. Το γεγονός αυτό καταδεικνύει την πολυπλοκότητα του μηχανισμού της απόπτωσης και προδίδει μια ετερογενή συμμετοχή των γονιδίων της BCL2 οικογένειας στο μηχανισμό αυτό.","Prostate cancer is the second most common cancer and the fifth leading cause of death in men for the year 2020. Apoptosis is a type of cell death that is also called programmed cell death. A variety of molecules are involved with members of the BCL2 family playing a prominent role. The members of this family show structural similarity to each other and are divided into two categories based on their functionality: pre-apoptotic and anti-apoptotic. The 26S proteasome is the major protease in eukaryotic cells, responsible for protein degradation in both the cytosol and the nucleus and plays fundamentally indispensable roles in regulating almost all major aspects of cellular activities. Moreover, the proteasome proteolytically degrades a plethora of cell proteins implicated in the regulation of basic cellular processes, such as proliferation, differentiation, cell cycle, and apoptosis. Proteasome inhibitors are small molecules that have the potential to inhibit the proteolytic activity of the proteasome and may act as cell cycle regulators or tumor suppressors. Bortezomib and Carfilzomib are two proteasome inhibitors that have been approved for the treatment of multiple myeloma and mantle cell lymphoma, and their effectiveness is being studied for other diseases. Herein, we conduct a study about the change in the expression levels of anti-apoptotic mRNA BCL2 family molecules after treatment with Bortezomib and Carfilzomib in prostate cancer cells. According to the existing literature and the experimental studies, which included cell culture techniques, reverse transcription, PCR and Real-time PCR techniques, in the present study we have demonstrated an alteration in the expression levels of anti-apoptotic genes, depending on the proteasome inhibitor which is used and the prostate cell lines which is treated. Overall, in DU 145 and LNCaP cell lines after treatment with Carfilzomib and compared with control, we have demonstrated a significant decrease in the expression levels of BCLXL, BCL2L2 and BCL2L12 genes. In contrast, in the PC-3 cell line after treatment with Carfilzomib we observed an increase in the expression levels of BCLXL, BCL2L2 and a decrease in the expression levels of the BCL2L12 gene. In addition, in the cell lines PC-3 and LNCaP after treatment with Bortezomib and compared with control, we have demonstrated a decrease in the expression levels of these antiapoptotic genes, except for BCLXL in LNCaP cell line, which had elevated expression levels. Furthermore, we have shown a significant increase in the expression levels of BCLXL, BCL2L2 and BCL2L12 genes in the cell line DU 145 after the effect of Bortezomib. In conclusion, apropos of the genes studied there is not a specific pattern in the expression level of these genes neither between the different cell lines nor between the two proteasome inhibitors which are studied. The aforementioned information indicates the complexity of the apoptotic mechanism and demonstrates a heterogeneous involvement of the BCL2 family genes in this mechanism."],"dc:identifier":["uoadl:2968856","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968856"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΜΟΡΙΩΝ mRNA ΑΠΟΠΤΩΤΙΚΩΝ ΓΟΝΙΔΙΩΝ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΚΑΡΚΙΝΙΚΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΠΡΟΣΤΑΤΗ, ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΑΝΑΣΤΟΛΕΩΝ ΤΟΥ ΠΡΩΤΕΑΣΩΜΑΤΟΣ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:30Z"}