{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2968895"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2968895","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη (Άρθρο 6 ΕΣΔΑ) σε σχέση με τη δικαστική μεσολάβηση ως θεσμό εναλλακτικής επίλυσης διαφορών","abstract":"Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτελεί η καταγραφή, ανάλυση και αξιολόγηση των εναλλακτικών μορφών επίλυσης διαφορών με εστίαση στο θεσμό της δικαστικής μεσολάβησης στο πλαίσιο της ελληνικής έννομης τάξης όπως έχει διαμορφωθεί ιστορικά σε σχέση με τις επιρροές του διεθνούς και ευρωπαϊκού γίγνεσθαι καθώς και η αποτύπωση προτάσεων βελτίωσης των εν λόγω μηχανισμών που κερδίζουν τα τελευταία χρόνια έδαφος σε παγκόσμιο επίπεδο. Θεμέλιο της εργασίας μας από την οποία εκκινεί θεματικά αποτελεί το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη όπως κατοχυρώνεται σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο μέσω της ελληνικής έννομης τάξης και του Συντάγματος, των διεθνών κειμένων κατοχύρωσης του δικαιώματος καθώς και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αντίστοιχα. Στην δεύτερη ενότητα, εξετάζονται οι εναλλακτικές μορφές επίλυσης διαφορών μέσα από μία ιστορική αναδρομή στην εμφάνισή τους ανά τους αιώνες και με έμφαση στην επανεμφάνισή τους στην σύγχρονη ιστορία, καθώς και στο περιεχόμενο της έννοιάς τους. Στη συνέχεια, αναλύονται οι συνηθέστερες των εναλλακτικών μορφών επίλυσης διαφορών ανά τον κόσμο με ιδιαίτερη μνεία στην περίπτωση του Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή και την ελληνική περίπτωση όπως εκφράζεται με τους επιμέρους θεσμούς. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Οδηγία 2008/52/ΕΚ «για ορισμένα θέματα αστικής και εμπορικής διαμεσολάβησης» αποτέλεσε το νομοθετικό κείμενο που έδωσε το έναυσμα για την ανάπτυξη των μεθόδων εναλλακτικής, δηλαδή εξωδικαστικής, επίλυσης διαφορών στον ευρωπαϊκό χώρο. Η Ελλάδα ενσωμάτωσε την οδηγία αυτήν με τον νόμο 3898/2010 «για την διαμεσολάβηση στις αστικές και τις εμπορικές υποθέσεις». Έκτοτε εκδόθηκαν και κάποιες υπουργικές αποφάσεις που εξειδικεύουν ορισμένα ζητήματα της διαδικασίας της διαμεσολάβησης. Το νομοθετικό πλαίσιο το οποίο εμπερικλείει τα επιμέρους νομοθετικά κείμενα στα οποία κατοχυρώθηκε συστηματικά η διαμεσολάβηση και τελικά η δικαστική μεσολάβηση στο ελληνικό δίκαιο αποτελεί τη δεύτερη ενότητα της μελέτης μας. Το τρίτο κεφάλαιο του παρόντος πονήματος στρέφεται στο θεσμό της διαμεσολάβησης με σκοπό την ανάλυση σε βάθος των βασικών χαρακτηριστικών και των αρχών της διαμεσολάβησης, των υπαγόμενων διαφορών και των τρόπων υπαγωγής τους, των σταδίων και των μοντέλων που ακολουθούνται κατά τη διαδικασίας αυτή για να καταλήξουμε στην περίπτωση της δικαστικής μεσολάβησης ως εξειδίκευσης του θεσμού της διαμεσολάβησης. Αφού σκιαγραφούνται τα βασικά χαρακτηριστικά της δικαστικής μεσολάβησης. αποτυπώνεται, ακολούθως, μία συγκριτική επισκόπηση της διαμεσολάβησης σε σχέση με τη δικαστική μεσολάβηση ως προς των προσεγγίσεων που έχουν αναπτυχθεί σχετικά, το ρόλο του δικαστή ως διαμεσολαβητή, τις διαφορές μεταξύ ιδιωτικών και δικαστικών μεσολαβήσεων καθώς επίσης και την «εμβέλεια» της εφαρμογής του θεσμού μέσα από στατιστικά στοιχεία που την υποδεικνύουν. Επίσης, εστιάζεται η μελέτη στα πλεονεκτήματα τα οποία διακρίνουν το θεσμό σε σχέση με την παραδοσιακή δικαιοδοτική διαδικασία στη βάση της αποσυμφόρησης των δικαστηρίων, της ομαλής επίλυσης διαφορών, της μείωσης των απαιτούμενων πόρων διεξαγωγής των δικαστικών διαδικασιών και της οικονομίας χρόνου. Τέλος, επιχειρείται να εντοπιστούν οι αδυναμίες που παρουσιάζει ο θεσμός και να προσδιοριστούν κατά συνέπεια οι βασικές κατευθύνσεις και προοπτικές για την ανάπτυξη του θεσμού της διαμεσολάβησης εν γένει και της δικαστικής μεσολάβησης συγκεκριμένα στο πλαίσιο του ελληνικού συστήματος απονομής δικαιοσύνης λαμβάνοντας υπόψιν τις αδυναμίες του παρελθόντος ώστε να βελτιωθούν στο μέλλον.","abstract_html":"Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτελεί η καταγραφή, ανάλυση και αξιολόγηση των εναλλακτικών μορφών επίλυσης διαφορών με εστίαση στο θεσμό της δικαστικής μεσολάβησης στο πλαίσιο της ελληνικής έννομης τάξης όπως έχει διαμορφωθεί ιστορικά σε σχέση με τις επιρροές του διεθνούς και ευρωπαϊκού γίγνεσθαι καθώς και η αποτύπωση προτάσεων βελτίωσης των εν λόγω μηχανισμών που κερδίζουν τα τελευταία χρόνια έδαφος σε παγκόσμιο επίπεδο. Θεμέλιο της εργασίας μας από την οποία εκκινεί θεματικά αποτελεί το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη όπως κατοχυρώνεται σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο μέσω της ελληνικής έννομης τάξης και του Συντάγματος, των διεθνών κειμένων κατοχύρωσης του δικαιώματος καθώς και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αντίστοιχα. Στην δεύτερη ενότητα, εξετάζονται οι εναλλακτικές μορφές επίλυσης διαφορών μέσα από μία ιστορική αναδρομή στην εμφάνισή τους ανά τους αιώνες και με έμφαση στην επανεμφάνισή τους στην σύγχρονη ιστορία, καθώς και στο περιεχόμενο της έννοιάς τους. Στη συνέχεια, αναλύονται οι συνηθέστερες των εναλλακτικών μορφών επίλυσης διαφορών ανά τον κόσμο με ιδιαίτερη μνεία στην περίπτωση του Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή και την ελληνική περίπτωση όπως εκφράζεται με τους επιμέρους θεσμούς. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Οδηγία 2008/52/ΕΚ «για ορισμένα θέματα αστικής και εμπορικής διαμεσολάβησης» αποτέλεσε το νομοθετικό κείμενο που έδωσε το έναυσμα για την ανάπτυξη των μεθόδων εναλλακτικής, δηλαδή εξωδικαστικής, επίλυσης διαφορών στον ευρωπαϊκό χώρο. Η Ελλάδα ενσωμάτωσε την οδηγία αυτήν με τον νόμο 3898/2010 «για την διαμεσολάβηση στις αστικές και τις εμπορικές υποθέσεις». Έκτοτε εκδόθηκαν και κάποιες υπουργικές αποφάσεις που εξειδικεύουν ορισμένα ζητήματα της διαδικασίας της διαμεσολάβησης. Το νομοθετικό πλαίσιο το οποίο εμπερικλείει τα επιμέρους νομοθετικά κείμενα στα οποία κατοχυρώθηκε συστηματικά η διαμεσολάβηση και τελικά η δικαστική μεσολάβηση στο ελληνικό δίκαιο αποτελεί τη δεύτερη ενότητα της μελέτης μας. Το τρίτο κεφάλαιο του παρόντος πονήματος στρέφεται στο θεσμό της διαμεσολάβησης με σκοπό την ανάλυση σε βάθος των βασικών χαρακτηριστικών και των αρχών της διαμεσολάβησης, των υπαγόμενων διαφορών και των τρόπων υπαγωγής τους, των σταδίων και των μοντέλων που ακολουθούνται κατά τη διαδικασίας αυτή για να καταλήξουμε στην περίπτωση της δικαστικής μεσολάβησης ως εξειδίκευσης του θεσμού της διαμεσολάβησης. Αφού σκιαγραφούνται τα βασικά χαρακτηριστικά της δικαστικής μεσολάβησης. αποτυπώνεται, ακολούθως, μία συγκριτική επισκόπηση της διαμεσολάβησης σε σχέση με τη δικαστική μεσολάβηση ως προς των προσεγγίσεων που έχουν αναπτυχθεί σχετικά, το ρόλο του δικαστή ως διαμεσολαβητή, τις διαφορές μεταξύ ιδιωτικών και δικαστικών μεσολαβήσεων καθώς επίσης και την «εμβέλεια» της εφαρμογής του θεσμού μέσα από στατιστικά στοιχεία που την υποδεικνύουν. Επίσης, εστιάζεται η μελέτη στα πλεονεκτήματα τα οποία διακρίνουν το θεσμό σε σχέση με την παραδοσιακή δικαιοδοτική διαδικασία στη βάση της αποσυμφόρησης των δικαστηρίων, της ομαλής επίλυσης διαφορών, της μείωσης των απαιτούμενων πόρων διεξαγωγής των δικαστικών διαδικασιών και της οικονομίας χρόνου. Τέλος, επιχειρείται να εντοπιστούν οι αδυναμίες που παρουσιάζει ο θεσμός και να προσδιοριστούν κατά συνέπεια οι βασικές κατευθύνσεις και προοπτικές για την ανάπτυξη του θεσμού της διαμεσολάβησης εν γένει και της δικαστικής μεσολάβησης συγκεκριμένα στο πλαίσιο του ελληνικού συστήματος απονομής δικαιοσύνης λαμβάνοντας υπόψιν τις αδυναμίες του παρελθόντος ώστε να βελτιωθούν στο μέλλον.","abstract_has_math":false,"creators":["Τερζάκη Πελαγία","Terzaki Pelagia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:30Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2968895"],"render_values":[{"text":"uoadl:2968895","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968895","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968895","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2968895","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τερζάκη Πελαγία","Terzaki Pelagia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2968895","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968895"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτελεί η καταγραφή, ανάλυση και αξιολόγηση των εναλλακτικών μορφών επίλυσης διαφορών με εστίαση στο θεσμό της δικαστικής μεσολάβησης στο πλαίσιο της ελληνικής έννομης τάξης όπως έχει διαμορφωθεί ιστορικά σε σχέση με τις επιρροές του διεθνούς και ευρωπαϊκού γίγνεσθαι καθώς και η αποτύπωση προτάσεων βελτίωσης των εν λόγω μηχανισμών που κερδίζουν τα τελευταία χρόνια έδαφος σε παγκόσμιο επίπεδο. Θεμέλιο της εργασίας μας από την οποία εκκινεί θεματικά αποτελεί το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη όπως κατοχυρώνεται σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο μέσω της ελληνικής έννομης τάξης και του Συντάγματος, των διεθνών κειμένων κατοχύρωσης του δικαιώματος καθώς και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αντίστοιχα. Στην δεύτερη ενότητα, εξετάζονται οι εναλλακτικές μορφές επίλυσης διαφορών μέσα από μία ιστορική αναδρομή στην εμφάνισή τους ανά τους αιώνες και με έμφαση στην επανεμφάνισή τους στην σύγχρονη ιστορία, καθώς και στο περιεχόμενο της έννοιάς τους. Στη συνέχεια, αναλύονται οι συνηθέστερες των εναλλακτικών μορφών επίλυσης διαφορών ανά τον κόσμο με ιδιαίτερη μνεία στην περίπτωση του Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή και την ελληνική περίπτωση όπως εκφράζεται με τους επιμέρους θεσμούς. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Οδηγία 2008/52/ΕΚ «για ορισμένα θέματα αστικής και εμπορικής διαμεσολάβησης» αποτέλεσε το νομοθετικό κείμενο που έδωσε το έναυσμα για την ανάπτυξη των μεθόδων εναλλακτικής, δηλαδή εξωδικαστικής, επίλυσης διαφορών στον ευρωπαϊκό χώρο. Η Ελλάδα ενσωμάτωσε την οδηγία αυτήν με τον νόμο 3898/2010 «για την διαμεσολάβηση στις αστικές και τις εμπορικές υποθέσεις». Έκτοτε εκδόθηκαν και κάποιες υπουργικές αποφάσεις που εξειδικεύουν ορισμένα ζητήματα της διαδικασίας της διαμεσολάβησης. Το νομοθετικό πλαίσιο το οποίο εμπερικλείει τα επιμέρους νομοθετικά κείμενα στα οποία κατοχυρώθηκε συστηματικά η διαμεσολάβηση και τελικά η δικαστική μεσολάβηση στο ελληνικό δίκαιο αποτελεί τη δεύτερη ενότητα της μελέτης μας. Το τρίτο κεφάλαιο του παρόντος πονήματος στρέφεται στο θεσμό της διαμεσολάβησης με σκοπό την ανάλυση σε βάθος των βασικών χαρακτηριστικών και των αρχών της διαμεσολάβησης, των υπαγόμενων διαφορών και των τρόπων υπαγωγής τους, των σταδίων και των μοντέλων που ακολουθούνται κατά τη διαδικασίας αυτή για να καταλήξουμε στην περίπτωση της δικαστικής μεσολάβησης ως εξειδίκευσης του θεσμού της διαμεσολάβησης. Αφού σκιαγραφούνται τα βασικά χαρακτηριστικά της δικαστικής μεσολάβησης. αποτυπώνεται, ακολούθως, μία συγκριτική επισκόπηση της διαμεσολάβησης σε σχέση με τη δικαστική μεσολάβηση ως προς των προσεγγίσεων που έχουν αναπτυχθεί σχετικά, το ρόλο του δικαστή ως διαμεσολαβητή, τις διαφορές μεταξύ ιδιωτικών και δικαστικών μεσολαβήσεων καθώς επίσης και την «εμβέλεια» της εφαρμογής του θεσμού μέσα από στατιστικά στοιχεία που την υποδεικνύουν. Επίσης, εστιάζεται η μελέτη στα πλεονεκτήματα τα οποία διακρίνουν το θεσμό σε σχέση με την παραδοσιακή δικαιοδοτική διαδικασία στη βάση της αποσυμφόρησης των δικαστηρίων, της ομαλής επίλυσης διαφορών, της μείωσης των απαιτούμενων πόρων διεξαγωγής των δικαστικών διαδικασιών και της οικονομίας χρόνου. Τέλος, επιχειρείται να εντοπιστούν οι αδυναμίες που παρουσιάζει ο θεσμός και να προσδιοριστούν κατά συνέπεια οι βασικές κατευθύνσεις και προοπτικές για την ανάπτυξη του θεσμού της διαμεσολάβησης εν γένει και της δικαστικής μεσολάβησης συγκεκριμένα στο πλαίσιο του ελληνικού συστήματος απονομής δικαιοσύνης λαμβάνοντας υπόψιν τις αδυναμίες του παρελθόντος ώστε να βελτιωθούν στο μέλλον.","The reason of this paper is to record, analyze and evaluate alternative forms of dispute resolution, while focusing on the term of judicial dispute resolution within the Greek regulation as it has been, historically, shaped in relation to the international and European developments. The latest years, The appointment of the Ombudsman and the method of the dispute resolution is becoming more popular. This research is based on the analysis of the term of fair trial as enshrined at national, European and international level through the Greek legal order and the Hellenic Constitution, and through the international law and Conventions. Additionally, this right is being guaranteed by the European Convention of Human Rights and the Charter of Fundamental Human Rights of the EU. The following chapters analyze the content of the term of dispute resolution and the alternative forms of it, through a historical review, emphasizing on the reappearance of these forms. The most common global practices of dispute resolution are analyzed with a special reference to the case study of the European and Greek Ombudsman as expressed by the individual institutions. At the European Union level, the 2008/52 / EC Directive \"on certain matters of civil and commercial dispute resolution\" was the regulatory text that gave rise to the development of alternative -out-of-court- methods of dispute resolution in Europe. Greece incorporated this directive with the 3898/2010 law. Since then, some ministerial decisions specified certain issues of the dispute resolution process. The legislative framework which includes the individual legislative texts in which resolution was systematically enshrined in the Greek law will be examined in the second part of the research. The third chapter of this paper focuses and analyzes in depth the main characteristics and the principles of the resolution procedure and goes deeper in the different ways of inclusion, the stages and models followed in this process to arrive at the case of the specific type of the dispute resolution. After outlining the basic features of judicial mediation, a comparative overview of resolution in relation to judicial – dispute resolution, the role of the judge as the mediator, the differences between private and judicial resolution and the \"scope\" of the implementation of the institution through statistical data are being analyzed .The study, also, focuses on the advantages that distinguish the institution in relation to the traditional judicial procedures on the basis of decongestion of the courts, the smooth resolution of disputes, the reduction of the required resources for the conduct of court proceedings and the saving of time. Finally, this research aims to identify the weaknesses of the dispute resolution and, therefore, to determine the main directions and perspectives of the development of the terms of resolution and dispute resolution within the Greek regulatory system, developing ways of improvement in the future."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη (Άρθρο 6 ΕΣΔΑ) σε σχέση με τη δικαστική μεσολάβηση ως θεσμό εναλλακτικής επίλυσης διαφορών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τερζάκη Πελαγία","Terzaki Pelagia"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτελεί η καταγραφή, ανάλυση και αξιολόγηση των εναλλακτικών μορφών επίλυσης διαφορών με εστίαση στο θεσμό της δικαστικής μεσολάβησης στο πλαίσιο της ελληνικής έννομης τάξης όπως έχει διαμορφωθεί ιστορικά σε σχέση με τις επιρροές του διεθνούς και ευρωπαϊκού γίγνεσθαι καθώς και η αποτύπωση προτάσεων βελτίωσης των εν λόγω μηχανισμών που κερδίζουν τα τελευταία χρόνια έδαφος σε παγκόσμιο επίπεδο. Θεμέλιο της εργασίας μας από την οποία εκκινεί θεματικά αποτελεί το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη όπως κατοχυρώνεται σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο μέσω της ελληνικής έννομης τάξης και του Συντάγματος, των διεθνών κειμένων κατοχύρωσης του δικαιώματος καθώς και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αντίστοιχα. Στην δεύτερη ενότητα, εξετάζονται οι εναλλακτικές μορφές επίλυσης διαφορών μέσα από μία ιστορική αναδρομή στην εμφάνισή τους ανά τους αιώνες και με έμφαση στην επανεμφάνισή τους στην σύγχρονη ιστορία, καθώς και στο περιεχόμενο της έννοιάς τους. Στη συνέχεια, αναλύονται οι συνηθέστερες των εναλλακτικών μορφών επίλυσης διαφορών ανά τον κόσμο με ιδιαίτερη μνεία στην περίπτωση του Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή και την ελληνική περίπτωση όπως εκφράζεται με τους επιμέρους θεσμούς. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Οδηγία 2008/52/ΕΚ «για ορισμένα θέματα αστικής και εμπορικής διαμεσολάβησης» αποτέλεσε το νομοθετικό κείμενο που έδωσε το έναυσμα για την ανάπτυξη των μεθόδων εναλλακτικής, δηλαδή εξωδικαστικής, επίλυσης διαφορών στον ευρωπαϊκό χώρο. Η Ελλάδα ενσωμάτωσε την οδηγία αυτήν με τον νόμο 3898/2010 «για την διαμεσολάβηση στις αστικές και τις εμπορικές υποθέσεις». Έκτοτε εκδόθηκαν και κάποιες υπουργικές αποφάσεις που εξειδικεύουν ορισμένα ζητήματα της διαδικασίας της διαμεσολάβησης. Το νομοθετικό πλαίσιο το οποίο εμπερικλείει τα επιμέρους νομοθετικά κείμενα στα οποία κατοχυρώθηκε συστηματικά η διαμεσολάβηση και τελικά η δικαστική μεσολάβηση στο ελληνικό δίκαιο αποτελεί τη δεύτερη ενότητα της μελέτης μας. Το τρίτο κεφάλαιο του παρόντος πονήματος στρέφεται στο θεσμό της διαμεσολάβησης με σκοπό την ανάλυση σε βάθος των βασικών χαρακτηριστικών και των αρχών της διαμεσολάβησης, των υπαγόμενων διαφορών και των τρόπων υπαγωγής τους, των σταδίων και των μοντέλων που ακολουθούνται κατά τη διαδικασίας αυτή για να καταλήξουμε στην περίπτωση της δικαστικής μεσολάβησης ως εξειδίκευσης του θεσμού της διαμεσολάβησης. Αφού σκιαγραφούνται τα βασικά χαρακτηριστικά της δικαστικής μεσολάβησης. αποτυπώνεται, ακολούθως, μία συγκριτική επισκόπηση της διαμεσολάβησης σε σχέση με τη δικαστική μεσολάβηση ως προς των προσεγγίσεων που έχουν αναπτυχθεί σχετικά, το ρόλο του δικαστή ως διαμεσολαβητή, τις διαφορές μεταξύ ιδιωτικών και δικαστικών μεσολαβήσεων καθώς επίσης και την «εμβέλεια» της εφαρμογής του θεσμού μέσα από στατιστικά στοιχεία που την υποδεικνύουν. Επίσης, εστιάζεται η μελέτη στα πλεονεκτήματα τα οποία διακρίνουν το θεσμό σε σχέση με την παραδοσιακή δικαιοδοτική διαδικασία στη βάση της αποσυμφόρησης των δικαστηρίων, της ομαλής επίλυσης διαφορών, της μείωσης των απαιτούμενων πόρων διεξαγωγής των δικαστικών διαδικασιών και της οικονομίας χρόνου. Τέλος, επιχειρείται να εντοπιστούν οι αδυναμίες που παρουσιάζει ο θεσμός και να προσδιοριστούν κατά συνέπεια οι βασικές κατευθύνσεις και προοπτικές για την ανάπτυξη του θεσμού της διαμεσολάβησης εν γένει και της δικαστικής μεσολάβησης συγκεκριμένα στο πλαίσιο του ελληνικού συστήματος απονομής δικαιοσύνης λαμβάνοντας υπόψιν τις αδυναμίες του παρελθόντος ώστε να βελτιωθούν στο μέλλον.","The reason of this paper is to record, analyze and evaluate alternative forms of dispute resolution, while focusing on the term of judicial dispute resolution within the Greek regulation as it has been, historically, shaped in relation to the international and European developments. The latest years, The appointment of the Ombudsman and the method of the dispute resolution is becoming more popular. This research is based on the analysis of the term of fair trial as enshrined at national, European and international level through the Greek legal order and the Hellenic Constitution, and through the international law and Conventions. Additionally, this right is being guaranteed by the European Convention of Human Rights and the Charter of Fundamental Human Rights of the EU. The following chapters analyze the content of the term of dispute resolution and the alternative forms of it, through a historical review, emphasizing on the reappearance of these forms. The most common global practices of dispute resolution are analyzed with a special reference to the case study of the European and Greek Ombudsman as expressed by the individual institutions. At the European Union level, the 2008/52 / EC Directive \"on certain matters of civil and commercial dispute resolution\" was the regulatory text that gave rise to the development of alternative -out-of-court- methods of dispute resolution in Europe. Greece incorporated this directive with the 3898/2010 law. Since then, some ministerial decisions specified certain issues of the dispute resolution process. The legislative framework which includes the individual legislative texts in which resolution was systematically enshrined in the Greek law will be examined in the second part of the research. The third chapter of this paper focuses and analyzes in depth the main characteristics and the principles of the resolution procedure and goes deeper in the different ways of inclusion, the stages and models followed in this process to arrive at the case of the specific type of the dispute resolution. After outlining the basic features of judicial mediation, a comparative overview of resolution in relation to judicial – dispute resolution, the role of the judge as the mediator, the differences between private and judicial resolution and the \"scope\" of the implementation of the institution through statistical data are being analyzed .The study, also, focuses on the advantages that distinguish the institution in relation to the traditional judicial procedures on the basis of decongestion of the courts, the smooth resolution of disputes, the reduction of the required resources for the conduct of court proceedings and the saving of time. Finally, this research aims to identify the weaknesses of the dispute resolution and, therefore, to determine the main directions and perspectives of the development of the terms of resolution and dispute resolution within the Greek regulatory system, developing ways of improvement in the future."],"dc:identifier":["uoadl:2968895","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968895"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη (Άρθρο 6 ΕΣΔΑ) σε σχέση με τη δικαστική μεσολάβηση ως θεσμό εναλλακτικής επίλυσης διαφορών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:30Z"}