{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2968928"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2968928","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Απόψεις γιατρών και εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σχετικά με τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής σε παιδιά με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ)","abstract":"Τα χαρακτηριστικά των μελών της εκάστοτε κοινωνίας ανέκαθεν παρατηρούνταν, περιγράφονταν και αξιολογούνταν με κριτήριο τη συμφωνία ή την απόκλισή τους από τα ισχύοντα κοινωνικά και πολιτισμικά πρότυπα και τις αντίστοιχες κανονιστικές προσδοκίες (Goffman, 2001). Στα πλαίσια αυτής της θεώρησης, παρατηρείται, λοιπόν, ότι τα παιδιά που φέρουν τα χαρακτηριστικά της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής με ή χωρίς Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) αναδεικνύουν έντονη δυσκολία διατήρησης της συγκέντρωσης της προσοχής τους για μεγάλα χρονικά διαστήματα, μειωμένη ικανότητα ελέγχου της συμπεριφοράς και των αντιδράσεών τους, καθώς και υπερβολική κινητικότητα σε σχέση με εκείνη που αναμένεται, βάσει του αναπτυξιακού σταδίου και της ηλικίας τους, σε κάθε δεδομένη περίσταση (Αντωνίου, 2016). Με την πάροδο των χρόνων τα χαρακτηριστικά αυτά αξιολογούνται από το κοινωνικό σύνολο όλο και περισσότερο ως αποκλίνοντα, με αποτέλεσμα η ΔΕΠ-Υ να αποτελεί πλέον μια από τις πιο συχνά διαγνωσθείσες διαταραχές της παιδικής ηλικίας (Prosser et al., 2002). Παρότι η αιτιολογία της δεν είναι ακόμα σαφής και παραμένει υπό διαπραγμάτευση, αρκετοί επαγγελματίες και ερευνητές της αποδίδουν νευροβιολογική, γενετική ή ψυχική υπόσταση, γεγονός το οποίο ωθεί τα εν λόγω παιδιά σε θεραπευτικούς τρόπους αντιμετώπισης ή βελτίωσης της κατάστασης τους. Συνεπώς, συχνά τα παιδιά με τα χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ οδηγούνται στη λήψη φαρμακευτικής αγωγής, ως ένας προτιμώμενος και άμεσος τρόπος περιορισμού των «συμπτωμάτων» τους, προκειμένου κι άλλες επιπλέον υποστηρικτικές μέθοδοι να αποβούν περισσότερο επιτυχείς προς τη βελτίωση της συμπεριφοράς, της σχολικής ετοιμότητας, της κοινωνικότητας και άλλων ποικίλων τομέων της ζωής και της καθημερινότητάς τους (Barkley, 1990). Με αφορμή τα ανωτέρω, η προκείμενη διπλωματική εργασία έχει σκοπό τη διερεύνηση των απόψεων ενός σύνθετου δείγματος ιατρών και εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σχετικά με χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής στα παιδιά που εμφανίζουν τα χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ, ύστερα από την ανάδειξη του τρόπου με τον οποίο οι ίδιοι οι συμμετέχοντες αντιλαμβάνονται και νοηματοδοτούν την εν λόγω διαταραχή. Απώτερος σκοπός δε, αποτελεί η ανάδυση της επιφύλαξης σχετικά με τη χορήγηση φαρμάκων, ως ένας επιφανειακός τρόπος βραχύχρονης αντιμετώπισης ορισμένων από τις δυσκολίες των παιδιών με ΔΕΠ-Υ που προκαλεί ποικίλες επιπτώσεις τόσο στον οργανισμό και την υγεία τους, όσο και σε ποικίλους ακόμα τομείς της προσωπικής και της κοινωνικής τους ζωής. Επίσης, επιδιώκεται η ανάδειξη διαφορετικών τρόπων υποστήριξης των εν λόγω παιδιών, πέρα από τη χορήγηση της φαρμακευτικής αγωγής, με αναφορά στη συμβολή της οικογένειας, του σχολείου, της κοινωνίας και της ίδιας της πολιτείας, με την ελπίδα ότι τα αποτελέσματα της παρούσας έρευνας θα συμβάλλουν μελλοντικά σε θεμελιώδεις αλλαγές. Με βάση το σκοπό της μελέτης, διαμορφώθηκαν τα ερευνητικά ερωτήματα που αποτελούνται από τρεις (3) θεματικούς άξονες. Στον πρώτο θεματικό άξονα διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο νοηματοδοτείται η ΔΕΠ-Υ από τους συμμετέχοντες εκπαιδευτικούς και παιδοψυχίατρους, υπό το πρίσμα των σύγχρονων ερμηνευτικών προσεγγίσεων της αναπηρίας. Στον δεύτερο θεματικό άξονα μελετώνται οι στάσεις και οι πεποιθήσεις τους σχετικά με τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής, διερευνώντας παράλληλα τις βασικές προϋποθέσεις, τους λόγους, τις προσδοκίες τους, καθώς και τις στάσεις και τις αντίστοιχες προσδοκίες τους για τα εν λόγω παιδιά, μετά τη φαρμακοληψία. Ο τελευταίος άξονας των ερευνητικών ερωτημάτων αφορά τις απόψεις των συμμετεχόντων για τους διαφορετικούς τρόπους υποστήριξης των παιδιών με τα χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ, πέρα από τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής. Ο οδηγός συνέντευξης περιλαμβάνει συνολικά δεκαέξι (16) υπο-ερωτήσεις, οι οποίες βασίζονται στους παραπάνω τρείς (3) θεματικούς άξονες. Για την υλοποίηση της παρούσας μελέτης χρησιμοποιήθηκε η ποιοτική ερευνητική μέθοδος και με εργαλείο την ημι-δομημένη συνέντευξη συλλέχθηκαν τα προς διερεύνηση δεδομένα. Η ανάλυση αυτών πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης περιεχομένου. Η ανάλυση των αποτελεσμάτων της έρευνας ανέδειξε ότι η ΔΕΠ-Υ προσεγγίζεται σύμφωνα με την κλινική-ατομική προσέγγιση της αναπηρίας, ως μόνιμη «βλάβη», πάθηση και «πρόβλημα» του ίδιου του παιδιού, προκαλώντας σε αυτό λειτουργικούς περιορισμούς και δυσκολίες, και καθιστώντας αναγκαία την «αποκατάσταση» και τη θεραπεία του. Ένας συνδυασμός νευρολογικών, γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων αναδείχθηκε ως υπαίτιος για την εμφάνιση της ΔΕΠ-Υ, με ποικίλους οικογενειακούς, εκπαιδευτικούς και κοινωνικούς παράγοντες να την ενισχύουν περαιτέρω. Οι στάσεις των συμμετεχόντων προς τα εν λόγω παιδιά αποφάνθηκαν ρυθμιστικές και διαφορετικές προς τις αντίστοιχες στα υπόλοιπα παιδιά, εστιάζοντας κυρίως στις δυσκολίες τους. Συνεπώς, οι συμμετέχοντες τάχθηκαν υπέρ της χορήγησης φαρμακευτικής αγωγής, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Μετά τη φαρμακοληψία, παρατηρήθηκαν βραχύχρονες διαφορές στη συμπεριφορά, τη λειτουργικότητα και τις κοινωνικές σχέσεις των παιδιών, με τους εκπαιδευτικούς και τους παιδοψυχίατρους να διατηρούν τη διαφοροποιημένη στάση προς εκείνα. Οι δε προσδοκίες τους συνεχώς αυξάνονται, διότι θεωρείται πως τα «συμπτώματα» των παιδιών ελέγχονται πλέον από τα φάρμακα. Τέλος, προέκυψαν έντονοι προβληματισμοί και ενδοιασμοί σχετικά με τη φαρμακοληψία, παραδίδοντας τη σκυτάλη σε διαφορετικούς τρόπους υποστήριξης των παιδιών με ΔΕΠ-Υ, με τη συμβολή της οικογένειας, του σχολείου, της κοινωνίας και της πολιτείας. Η ενταξιακή εκπαίδευση και κοινωνία, αναδείχθηκαν ως τα ιδανικά πλαίσια, στα οποία όλα τα παιδιά, και εκείνα με ΔΕΠ-Υ, θα απολαμβάνουν την κατάλληλη και ισάξια υποστήριξη.","abstract_html":"Τα χαρακτηριστικά των μελών της εκάστοτε κοινωνίας ανέκαθεν παρατηρούνταν, περιγράφονταν και αξιολογούνταν με κριτήριο τη συμφωνία ή την απόκλισή τους από τα ισχύοντα κοινωνικά και πολιτισμικά πρότυπα και τις αντίστοιχες κανονιστικές προσδοκίες (Goffman, 2001). Στα πλαίσια αυτής της θεώρησης, παρατηρείται, λοιπόν, ότι τα παιδιά που φέρουν τα χαρακτηριστικά της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής με ή χωρίς Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) αναδεικνύουν έντονη δυσκολία διατήρησης της συγκέντρωσης της προσοχής τους για μεγάλα χρονικά διαστήματα, μειωμένη ικανότητα ελέγχου της συμπεριφοράς και των αντιδράσεών τους, καθώς και υπερβολική κινητικότητα σε σχέση με εκείνη που αναμένεται, βάσει του αναπτυξιακού σταδίου και της ηλικίας τους, σε κάθε δεδομένη περίσταση (Αντωνίου, 2016). Με την πάροδο των χρόνων τα χαρακτηριστικά αυτά αξιολογούνται από το κοινωνικό σύνολο όλο και περισσότερο ως αποκλίνοντα, με αποτέλεσμα η ΔΕΠ-Υ να αποτελεί πλέον μια από τις πιο συχνά διαγνωσθείσες διαταραχές της παιδικής ηλικίας (Prosser et al., 2002). Παρότι η αιτιολογία της δεν είναι ακόμα σαφής και παραμένει υπό διαπραγμάτευση, αρκετοί επαγγελματίες και ερευνητές της αποδίδουν νευροβιολογική, γενετική ή ψυχική υπόσταση, γεγονός το οποίο ωθεί τα εν λόγω παιδιά σε θεραπευτικούς τρόπους αντιμετώπισης ή βελτίωσης της κατάστασης τους. Συνεπώς, συχνά τα παιδιά με τα χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ οδηγούνται στη λήψη φαρμακευτικής αγωγής, ως ένας προτιμώμενος και άμεσος τρόπος περιορισμού των «συμπτωμάτων» τους, προκειμένου κι άλλες επιπλέον υποστηρικτικές μέθοδοι να αποβούν περισσότερο επιτυχείς προς τη βελτίωση της συμπεριφοράς, της σχολικής ετοιμότητας, της κοινωνικότητας και άλλων ποικίλων τομέων της ζωής και της καθημερινότητάς τους (Barkley, 1990). Με αφορμή τα ανωτέρω, η προκείμενη διπλωματική εργασία έχει σκοπό τη διερεύνηση των απόψεων ενός σύνθετου δείγματος ιατρών και εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σχετικά με χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής στα παιδιά που εμφανίζουν τα χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ, ύστερα από την ανάδειξη του τρόπου με τον οποίο οι ίδιοι οι συμμετέχοντες αντιλαμβάνονται και νοηματοδοτούν την εν λόγω διαταραχή. Απώτερος σκοπός δε, αποτελεί η ανάδυση της επιφύλαξης σχετικά με τη χορήγηση φαρμάκων, ως ένας επιφανειακός τρόπος βραχύχρονης αντιμετώπισης ορισμένων από τις δυσκολίες των παιδιών με ΔΕΠ-Υ που προκαλεί ποικίλες επιπτώσεις τόσο στον οργανισμό και την υγεία τους, όσο και σε ποικίλους ακόμα τομείς της προσωπικής και της κοινωνικής τους ζωής. Επίσης, επιδιώκεται η ανάδειξη διαφορετικών τρόπων υποστήριξης των εν λόγω παιδιών, πέρα από τη χορήγηση της φαρμακευτικής αγωγής, με αναφορά στη συμβολή της οικογένειας, του σχολείου, της κοινωνίας και της ίδιας της πολιτείας, με την ελπίδα ότι τα αποτελέσματα της παρούσας έρευνας θα συμβάλλουν μελλοντικά σε θεμελιώδεις αλλαγές. Με βάση το σκοπό της μελέτης, διαμορφώθηκαν τα ερευνητικά ερωτήματα που αποτελούνται από τρεις (3) θεματικούς άξονες. Στον πρώτο θεματικό άξονα διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο νοηματοδοτείται η ΔΕΠ-Υ από τους συμμετέχοντες εκπαιδευτικούς και παιδοψυχίατρους, υπό το πρίσμα των σύγχρονων ερμηνευτικών προσεγγίσεων της αναπηρίας. Στον δεύτερο θεματικό άξονα μελετώνται οι στάσεις και οι πεποιθήσεις τους σχετικά με τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής, διερευνώντας παράλληλα τις βασικές προϋποθέσεις, τους λόγους, τις προσδοκίες τους, καθώς και τις στάσεις και τις αντίστοιχες προσδοκίες τους για τα εν λόγω παιδιά, μετά τη φαρμακοληψία. Ο τελευταίος άξονας των ερευνητικών ερωτημάτων αφορά τις απόψεις των συμμετεχόντων για τους διαφορετικούς τρόπους υποστήριξης των παιδιών με τα χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ, πέρα από τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής. Ο οδηγός συνέντευξης περιλαμβάνει συνολικά δεκαέξι (16) υπο-ερωτήσεις, οι οποίες βασίζονται στους παραπάνω τρείς (3) θεματικούς άξονες. Για την υλοποίηση της παρούσας μελέτης χρησιμοποιήθηκε η ποιοτική ερευνητική μέθοδος και με εργαλείο την ημι-δομημένη συνέντευξη συλλέχθηκαν τα προς διερεύνηση δεδομένα. Η ανάλυση αυτών πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης περιεχομένου. Η ανάλυση των αποτελεσμάτων της έρευνας ανέδειξε ότι η ΔΕΠ-Υ προσεγγίζεται σύμφωνα με την κλινική-ατομική προσέγγιση της αναπηρίας, ως μόνιμη «βλάβη», πάθηση και «πρόβλημα» του ίδιου του παιδιού, προκαλώντας σε αυτό λειτουργικούς περιορισμούς και δυσκολίες, και καθιστώντας αναγκαία την «αποκατάσταση» και τη θεραπεία του. Ένας συνδυασμός νευρολογικών, γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων αναδείχθηκε ως υπαίτιος για την εμφάνιση της ΔΕΠ-Υ, με ποικίλους οικογενειακούς, εκπαιδευτικούς και κοινωνικούς παράγοντες να την ενισχύουν περαιτέρω. Οι στάσεις των συμμετεχόντων προς τα εν λόγω παιδιά αποφάνθηκαν ρυθμιστικές και διαφορετικές προς τις αντίστοιχες στα υπόλοιπα παιδιά, εστιάζοντας κυρίως στις δυσκολίες τους. Συνεπώς, οι συμμετέχοντες τάχθηκαν υπέρ της χορήγησης φαρμακευτικής αγωγής, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Μετά τη φαρμακοληψία, παρατηρήθηκαν βραχύχρονες διαφορές στη συμπεριφορά, τη λειτουργικότητα και τις κοινωνικές σχέσεις των παιδιών, με τους εκπαιδευτικούς και τους παιδοψυχίατρους να διατηρούν τη διαφοροποιημένη στάση προς εκείνα. Οι δε προσδοκίες τους συνεχώς αυξάνονται, διότι θεωρείται πως τα «συμπτώματα» των παιδιών ελέγχονται πλέον από τα φάρμακα. Τέλος, προέκυψαν έντονοι προβληματισμοί και ενδοιασμοί σχετικά με τη φαρμακοληψία, παραδίδοντας τη σκυτάλη σε διαφορετικούς τρόπους υποστήριξης των παιδιών με ΔΕΠ-Υ, με τη συμβολή της οικογένειας, του σχολείου, της κοινωνίας και της πολιτείας. Η ενταξιακή εκπαίδευση και κοινωνία, αναδείχθηκαν ως τα ιδανικά πλαίσια, στα οποία όλα τα παιδιά, και εκείνα με ΔΕΠ-Υ, θα απολαμβάνουν την κατάλληλη και ισάξια υποστήριξη.","abstract_has_math":false,"creators":["Φράγκου Μαρία-Νεκταρία","Fragkou Maria-Nektaria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:30Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2968928"],"render_values":[{"text":"uoadl:2968928","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968928","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968928","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2968928","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φράγκου Μαρία-Νεκταρία","Fragkou Maria-Nektaria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2968928","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968928"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα χαρακτηριστικά των μελών της εκάστοτε κοινωνίας ανέκαθεν παρατηρούνταν, περιγράφονταν και αξιολογούνταν με κριτήριο τη συμφωνία ή την απόκλισή τους από τα ισχύοντα κοινωνικά και πολιτισμικά πρότυπα και τις αντίστοιχες κανονιστικές προσδοκίες (Goffman, 2001). Στα πλαίσια αυτής της θεώρησης, παρατηρείται, λοιπόν, ότι τα παιδιά που φέρουν τα χαρακτηριστικά της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής με ή χωρίς Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) αναδεικνύουν έντονη δυσκολία διατήρησης της συγκέντρωσης της προσοχής τους για μεγάλα χρονικά διαστήματα, μειωμένη ικανότητα ελέγχου της συμπεριφοράς και των αντιδράσεών τους, καθώς και υπερβολική κινητικότητα σε σχέση με εκείνη που αναμένεται, βάσει του αναπτυξιακού σταδίου και της ηλικίας τους, σε κάθε δεδομένη περίσταση (Αντωνίου, 2016). Με την πάροδο των χρόνων τα χαρακτηριστικά αυτά αξιολογούνται από το κοινωνικό σύνολο όλο και περισσότερο ως αποκλίνοντα, με αποτέλεσμα η ΔΕΠ-Υ να αποτελεί πλέον μια από τις πιο συχνά διαγνωσθείσες διαταραχές της παιδικής ηλικίας (Prosser et al., 2002). Παρότι η αιτιολογία της δεν είναι ακόμα σαφής και παραμένει υπό διαπραγμάτευση, αρκετοί επαγγελματίες και ερευνητές της αποδίδουν νευροβιολογική, γενετική ή ψυχική υπόσταση, γεγονός το οποίο ωθεί τα εν λόγω παιδιά σε θεραπευτικούς τρόπους αντιμετώπισης ή βελτίωσης της κατάστασης τους. Συνεπώς, συχνά τα παιδιά με τα χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ οδηγούνται στη λήψη φαρμακευτικής αγωγής, ως ένας προτιμώμενος και άμεσος τρόπος περιορισμού των «συμπτωμάτων» τους, προκειμένου κι άλλες επιπλέον υποστηρικτικές μέθοδοι να αποβούν περισσότερο επιτυχείς προς τη βελτίωση της συμπεριφοράς, της σχολικής ετοιμότητας, της κοινωνικότητας και άλλων ποικίλων τομέων της ζωής και της καθημερινότητάς τους (Barkley, 1990). Με αφορμή τα ανωτέρω, η προκείμενη διπλωματική εργασία έχει σκοπό τη διερεύνηση των απόψεων ενός σύνθετου δείγματος ιατρών και εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σχετικά με χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής στα παιδιά που εμφανίζουν τα χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ, ύστερα από την ανάδειξη του τρόπου με τον οποίο οι ίδιοι οι συμμετέχοντες αντιλαμβάνονται και νοηματοδοτούν την εν λόγω διαταραχή. Απώτερος σκοπός δε, αποτελεί η ανάδυση της επιφύλαξης σχετικά με τη χορήγηση φαρμάκων, ως ένας επιφανειακός τρόπος βραχύχρονης αντιμετώπισης ορισμένων από τις δυσκολίες των παιδιών με ΔΕΠ-Υ που προκαλεί ποικίλες επιπτώσεις τόσο στον οργανισμό και την υγεία τους, όσο και σε ποικίλους ακόμα τομείς της προσωπικής και της κοινωνικής τους ζωής. Επίσης, επιδιώκεται η ανάδειξη διαφορετικών τρόπων υποστήριξης των εν λόγω παιδιών, πέρα από τη χορήγηση της φαρμακευτικής αγωγής, με αναφορά στη συμβολή της οικογένειας, του σχολείου, της κοινωνίας και της ίδιας της πολιτείας, με την ελπίδα ότι τα αποτελέσματα της παρούσας έρευνας θα συμβάλλουν μελλοντικά σε θεμελιώδεις αλλαγές. Με βάση το σκοπό της μελέτης, διαμορφώθηκαν τα ερευνητικά ερωτήματα που αποτελούνται από τρεις (3) θεματικούς άξονες. Στον πρώτο θεματικό άξονα διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο νοηματοδοτείται η ΔΕΠ-Υ από τους συμμετέχοντες εκπαιδευτικούς και παιδοψυχίατρους, υπό το πρίσμα των σύγχρονων ερμηνευτικών προσεγγίσεων της αναπηρίας. Στον δεύτερο θεματικό άξονα μελετώνται οι στάσεις και οι πεποιθήσεις τους σχετικά με τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής, διερευνώντας παράλληλα τις βασικές προϋποθέσεις, τους λόγους, τις προσδοκίες τους, καθώς και τις στάσεις και τις αντίστοιχες προσδοκίες τους για τα εν λόγω παιδιά, μετά τη φαρμακοληψία. Ο τελευταίος άξονας των ερευνητικών ερωτημάτων αφορά τις απόψεις των συμμετεχόντων για τους διαφορετικούς τρόπους υποστήριξης των παιδιών με τα χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ, πέρα από τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής. Ο οδηγός συνέντευξης περιλαμβάνει συνολικά δεκαέξι (16) υπο-ερωτήσεις, οι οποίες βασίζονται στους παραπάνω τρείς (3) θεματικούς άξονες. Για την υλοποίηση της παρούσας μελέτης χρησιμοποιήθηκε η ποιοτική ερευνητική μέθοδος και με εργαλείο την ημι-δομημένη συνέντευξη συλλέχθηκαν τα προς διερεύνηση δεδομένα. Η ανάλυση αυτών πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης περιεχομένου. Η ανάλυση των αποτελεσμάτων της έρευνας ανέδειξε ότι η ΔΕΠ-Υ προσεγγίζεται σύμφωνα με την κλινική-ατομική προσέγγιση της αναπηρίας, ως μόνιμη «βλάβη», πάθηση και «πρόβλημα» του ίδιου του παιδιού, προκαλώντας σε αυτό λειτουργικούς περιορισμούς και δυσκολίες, και καθιστώντας αναγκαία την «αποκατάσταση» και τη θεραπεία του. Ένας συνδυασμός νευρολογικών, γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων αναδείχθηκε ως υπαίτιος για την εμφάνιση της ΔΕΠ-Υ, με ποικίλους οικογενειακούς, εκπαιδευτικούς και κοινωνικούς παράγοντες να την ενισχύουν περαιτέρω. Οι στάσεις των συμμετεχόντων προς τα εν λόγω παιδιά αποφάνθηκαν ρυθμιστικές και διαφορετικές προς τις αντίστοιχες στα υπόλοιπα παιδιά, εστιάζοντας κυρίως στις δυσκολίες τους. Συνεπώς, οι συμμετέχοντες τάχθηκαν υπέρ της χορήγησης φαρμακευτικής αγωγής, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Μετά τη φαρμακοληψία, παρατηρήθηκαν βραχύχρονες διαφορές στη συμπεριφορά, τη λειτουργικότητα και τις κοινωνικές σχέσεις των παιδιών, με τους εκπαιδευτικούς και τους παιδοψυχίατρους να διατηρούν τη διαφοροποιημένη στάση προς εκείνα. Οι δε προσδοκίες τους συνεχώς αυξάνονται, διότι θεωρείται πως τα «συμπτώματα» των παιδιών ελέγχονται πλέον από τα φάρμακα. Τέλος, προέκυψαν έντονοι προβληματισμοί και ενδοιασμοί σχετικά με τη φαρμακοληψία, παραδίδοντας τη σκυτάλη σε διαφορετικούς τρόπους υποστήριξης των παιδιών με ΔΕΠ-Υ, με τη συμβολή της οικογένειας, του σχολείου, της κοινωνίας και της πολιτείας. Η ενταξιακή εκπαίδευση και κοινωνία, αναδείχθηκαν ως τα ιδανικά πλαίσια, στα οποία όλα τα παιδιά, και εκείνα με ΔΕΠ-Υ, θα απολαμβάνουν την κατάλληλη και ισάξια υποστήριξη.","The characteristics of members of a given society have always been observed, described and evaluated in terms of their agreement with or deviation from prevailing social and cultural norms and their corresponding normative expectations (Goffman, 2001). In the context of this view, it is therefore observed that children who bear the characteristics of Attention Deficit Disorder with or without Hyperactivity Disorder (ADHD) demonstrate a marked difficulty in maintaining attention for long periods of time, a reduced ability to control their behavior and reactions, and excessive mobility compared to that expected, according to their developmental stage and age, in any given situation (Antoniou, 2016). Over the years, these characteristics are increasingly evaluated by society as deviant, with the result that ADHD is now one of the most commonly diagnosed childhood disorders (Prosser et al., 2002). Although its etiology is not yet clear and remains under negotiation, several practitioners and researchers attribute a biological, neurological or psychological status to it, which pushes these children towards therapeutic ways of treating or improving their condition. For this reason, children with ADHD characteristics are often led to take medication as a preferred and immediate way of limiting their “symptoms” so that other additional combined methods can be more successful in improving behavior, school readiness, sociability and other diverse areas of their daily lives (Barkley, 1990). In light of the above, the present thesis aims to investigate the views of a composite sample of primary school teachers and doctors on the administration of medication to children who exhibit the characteristics of ADHD, after highlighting the way in which the participants themselves perceive and conceptualize this disorder. The ultimate aim is to bring out the reservation about administering medication as a superficial way of short term dealing with the difficulties of children with ADHD, which, at the same time, causes a variety of negative effects on their body and health, as well as on various other areas of their personal and social life. It also seeks to highlight different ways of supporting these children, beyond the administration of medication, with reference to the contribution of the family, school, society and the state itself, in the hope that the results of this research will contribute to fundamental changes in the future. The research questions that were formulated for the purposes of the study consists of three (3) thematic axes. The first thematic axis explores how ADHD is conceptualized by the participating teachers and child psychiatrists in light of contemporary interpretative approaches to disability. In the second thematic axis, these people’s attitudes and beliefs about medication administration are studied, while exploring their underlying assumptions, reasons, and expectations, as well as their attitudes and corresponding expectations of these children after medication. The final axis of research questions concerns the participants’ views on the different ways of supporting children with ADHD characteristics, beyond medication. The interview guide includes a total of sixteen (16) sub-questions based on the above three (3) thematic axes. The qualitative research method was used for the implementation of this study and the method of semi-structured interview was used as a tool to collect the data to be investigated. This investigation was conducted via the thematic content analysis method. The analysis of the research results indicated that ADHD is approached according to the clinical-individual approach to disability, as a permanent “damage”, condition and “problem” of the child himself, causing functional limitations and difficulties, making it necessary to rehabilitate and treat the child. A combination of neurological, genetic and environmental factors were identified as culprits in the development of ADHD, with a variety of family, educational and social factors further reinforcing it. Participants’ attitudes towards these children were found to be buffering and different from those towards other children, focusing on their difficulties and weaknesses. Consequently, the participants were in favor of medication under certain conditions. After pharmacological treatment, short-term differences in children’s behavior, functioning and social relations were observed, with teachers and child psychiatrists maintaining a differentiated attitude towards them. And their expectations are constantly increasing because it is considered that children's 'symptoms' are now controlled by medication. Finally, strong concerns about medication have emerged, triggering the mention of different ways of supporting children with ADHD, with the contribution of the family, school, society and the state. Inclusive education and society emerged as the ideal contexts in which all children, including those with ADHD, would receive appropriate and equitable support."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Απόψεις γιατρών και εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σχετικά με τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής σε παιδιά με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φράγκου Μαρία-Νεκταρία","Fragkou Maria-Nektaria"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Τα χαρακτηριστικά των μελών της εκάστοτε κοινωνίας ανέκαθεν παρατηρούνταν, περιγράφονταν και αξιολογούνταν με κριτήριο τη συμφωνία ή την απόκλισή τους από τα ισχύοντα κοινωνικά και πολιτισμικά πρότυπα και τις αντίστοιχες κανονιστικές προσδοκίες (Goffman, 2001). Στα πλαίσια αυτής της θεώρησης, παρατηρείται, λοιπόν, ότι τα παιδιά που φέρουν τα χαρακτηριστικά της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής με ή χωρίς Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) αναδεικνύουν έντονη δυσκολία διατήρησης της συγκέντρωσης της προσοχής τους για μεγάλα χρονικά διαστήματα, μειωμένη ικανότητα ελέγχου της συμπεριφοράς και των αντιδράσεών τους, καθώς και υπερβολική κινητικότητα σε σχέση με εκείνη που αναμένεται, βάσει του αναπτυξιακού σταδίου και της ηλικίας τους, σε κάθε δεδομένη περίσταση (Αντωνίου, 2016). Με την πάροδο των χρόνων τα χαρακτηριστικά αυτά αξιολογούνται από το κοινωνικό σύνολο όλο και περισσότερο ως αποκλίνοντα, με αποτέλεσμα η ΔΕΠ-Υ να αποτελεί πλέον μια από τις πιο συχνά διαγνωσθείσες διαταραχές της παιδικής ηλικίας (Prosser et al., 2002). Παρότι η αιτιολογία της δεν είναι ακόμα σαφής και παραμένει υπό διαπραγμάτευση, αρκετοί επαγγελματίες και ερευνητές της αποδίδουν νευροβιολογική, γενετική ή ψυχική υπόσταση, γεγονός το οποίο ωθεί τα εν λόγω παιδιά σε θεραπευτικούς τρόπους αντιμετώπισης ή βελτίωσης της κατάστασης τους. Συνεπώς, συχνά τα παιδιά με τα χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ οδηγούνται στη λήψη φαρμακευτικής αγωγής, ως ένας προτιμώμενος και άμεσος τρόπος περιορισμού των «συμπτωμάτων» τους, προκειμένου κι άλλες επιπλέον υποστηρικτικές μέθοδοι να αποβούν περισσότερο επιτυχείς προς τη βελτίωση της συμπεριφοράς, της σχολικής ετοιμότητας, της κοινωνικότητας και άλλων ποικίλων τομέων της ζωής και της καθημερινότητάς τους (Barkley, 1990). Με αφορμή τα ανωτέρω, η προκείμενη διπλωματική εργασία έχει σκοπό τη διερεύνηση των απόψεων ενός σύνθετου δείγματος ιατρών και εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σχετικά με χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής στα παιδιά που εμφανίζουν τα χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ, ύστερα από την ανάδειξη του τρόπου με τον οποίο οι ίδιοι οι συμμετέχοντες αντιλαμβάνονται και νοηματοδοτούν την εν λόγω διαταραχή. Απώτερος σκοπός δε, αποτελεί η ανάδυση της επιφύλαξης σχετικά με τη χορήγηση φαρμάκων, ως ένας επιφανειακός τρόπος βραχύχρονης αντιμετώπισης ορισμένων από τις δυσκολίες των παιδιών με ΔΕΠ-Υ που προκαλεί ποικίλες επιπτώσεις τόσο στον οργανισμό και την υγεία τους, όσο και σε ποικίλους ακόμα τομείς της προσωπικής και της κοινωνικής τους ζωής. Επίσης, επιδιώκεται η ανάδειξη διαφορετικών τρόπων υποστήριξης των εν λόγω παιδιών, πέρα από τη χορήγηση της φαρμακευτικής αγωγής, με αναφορά στη συμβολή της οικογένειας, του σχολείου, της κοινωνίας και της ίδιας της πολιτείας, με την ελπίδα ότι τα αποτελέσματα της παρούσας έρευνας θα συμβάλλουν μελλοντικά σε θεμελιώδεις αλλαγές. Με βάση το σκοπό της μελέτης, διαμορφώθηκαν τα ερευνητικά ερωτήματα που αποτελούνται από τρεις (3) θεματικούς άξονες. Στον πρώτο θεματικό άξονα διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο νοηματοδοτείται η ΔΕΠ-Υ από τους συμμετέχοντες εκπαιδευτικούς και παιδοψυχίατρους, υπό το πρίσμα των σύγχρονων ερμηνευτικών προσεγγίσεων της αναπηρίας. Στον δεύτερο θεματικό άξονα μελετώνται οι στάσεις και οι πεποιθήσεις τους σχετικά με τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής, διερευνώντας παράλληλα τις βασικές προϋποθέσεις, τους λόγους, τις προσδοκίες τους, καθώς και τις στάσεις και τις αντίστοιχες προσδοκίες τους για τα εν λόγω παιδιά, μετά τη φαρμακοληψία. Ο τελευταίος άξονας των ερευνητικών ερωτημάτων αφορά τις απόψεις των συμμετεχόντων για τους διαφορετικούς τρόπους υποστήριξης των παιδιών με τα χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ, πέρα από τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής. Ο οδηγός συνέντευξης περιλαμβάνει συνολικά δεκαέξι (16) υπο-ερωτήσεις, οι οποίες βασίζονται στους παραπάνω τρείς (3) θεματικούς άξονες. Για την υλοποίηση της παρούσας μελέτης χρησιμοποιήθηκε η ποιοτική ερευνητική μέθοδος και με εργαλείο την ημι-δομημένη συνέντευξη συλλέχθηκαν τα προς διερεύνηση δεδομένα. Η ανάλυση αυτών πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης περιεχομένου. Η ανάλυση των αποτελεσμάτων της έρευνας ανέδειξε ότι η ΔΕΠ-Υ προσεγγίζεται σύμφωνα με την κλινική-ατομική προσέγγιση της αναπηρίας, ως μόνιμη «βλάβη», πάθηση και «πρόβλημα» του ίδιου του παιδιού, προκαλώντας σε αυτό λειτουργικούς περιορισμούς και δυσκολίες, και καθιστώντας αναγκαία την «αποκατάσταση» και τη θεραπεία του. Ένας συνδυασμός νευρολογικών, γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων αναδείχθηκε ως υπαίτιος για την εμφάνιση της ΔΕΠ-Υ, με ποικίλους οικογενειακούς, εκπαιδευτικούς και κοινωνικούς παράγοντες να την ενισχύουν περαιτέρω. Οι στάσεις των συμμετεχόντων προς τα εν λόγω παιδιά αποφάνθηκαν ρυθμιστικές και διαφορετικές προς τις αντίστοιχες στα υπόλοιπα παιδιά, εστιάζοντας κυρίως στις δυσκολίες τους. Συνεπώς, οι συμμετέχοντες τάχθηκαν υπέρ της χορήγησης φαρμακευτικής αγωγής, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Μετά τη φαρμακοληψία, παρατηρήθηκαν βραχύχρονες διαφορές στη συμπεριφορά, τη λειτουργικότητα και τις κοινωνικές σχέσεις των παιδιών, με τους εκπαιδευτικούς και τους παιδοψυχίατρους να διατηρούν τη διαφοροποιημένη στάση προς εκείνα. Οι δε προσδοκίες τους συνεχώς αυξάνονται, διότι θεωρείται πως τα «συμπτώματα» των παιδιών ελέγχονται πλέον από τα φάρμακα. Τέλος, προέκυψαν έντονοι προβληματισμοί και ενδοιασμοί σχετικά με τη φαρμακοληψία, παραδίδοντας τη σκυτάλη σε διαφορετικούς τρόπους υποστήριξης των παιδιών με ΔΕΠ-Υ, με τη συμβολή της οικογένειας, του σχολείου, της κοινωνίας και της πολιτείας. Η ενταξιακή εκπαίδευση και κοινωνία, αναδείχθηκαν ως τα ιδανικά πλαίσια, στα οποία όλα τα παιδιά, και εκείνα με ΔΕΠ-Υ, θα απολαμβάνουν την κατάλληλη και ισάξια υποστήριξη.","The characteristics of members of a given society have always been observed, described and evaluated in terms of their agreement with or deviation from prevailing social and cultural norms and their corresponding normative expectations (Goffman, 2001). In the context of this view, it is therefore observed that children who bear the characteristics of Attention Deficit Disorder with or without Hyperactivity Disorder (ADHD) demonstrate a marked difficulty in maintaining attention for long periods of time, a reduced ability to control their behavior and reactions, and excessive mobility compared to that expected, according to their developmental stage and age, in any given situation (Antoniou, 2016). Over the years, these characteristics are increasingly evaluated by society as deviant, with the result that ADHD is now one of the most commonly diagnosed childhood disorders (Prosser et al., 2002). Although its etiology is not yet clear and remains under negotiation, several practitioners and researchers attribute a biological, neurological or psychological status to it, which pushes these children towards therapeutic ways of treating or improving their condition. For this reason, children with ADHD characteristics are often led to take medication as a preferred and immediate way of limiting their “symptoms” so that other additional combined methods can be more successful in improving behavior, school readiness, sociability and other diverse areas of their daily lives (Barkley, 1990). In light of the above, the present thesis aims to investigate the views of a composite sample of primary school teachers and doctors on the administration of medication to children who exhibit the characteristics of ADHD, after highlighting the way in which the participants themselves perceive and conceptualize this disorder. The ultimate aim is to bring out the reservation about administering medication as a superficial way of short term dealing with the difficulties of children with ADHD, which, at the same time, causes a variety of negative effects on their body and health, as well as on various other areas of their personal and social life. It also seeks to highlight different ways of supporting these children, beyond the administration of medication, with reference to the contribution of the family, school, society and the state itself, in the hope that the results of this research will contribute to fundamental changes in the future. The research questions that were formulated for the purposes of the study consists of three (3) thematic axes. The first thematic axis explores how ADHD is conceptualized by the participating teachers and child psychiatrists in light of contemporary interpretative approaches to disability. In the second thematic axis, these people’s attitudes and beliefs about medication administration are studied, while exploring their underlying assumptions, reasons, and expectations, as well as their attitudes and corresponding expectations of these children after medication. The final axis of research questions concerns the participants’ views on the different ways of supporting children with ADHD characteristics, beyond medication. The interview guide includes a total of sixteen (16) sub-questions based on the above three (3) thematic axes. The qualitative research method was used for the implementation of this study and the method of semi-structured interview was used as a tool to collect the data to be investigated. This investigation was conducted via the thematic content analysis method. The analysis of the research results indicated that ADHD is approached according to the clinical-individual approach to disability, as a permanent “damage”, condition and “problem” of the child himself, causing functional limitations and difficulties, making it necessary to rehabilitate and treat the child. A combination of neurological, genetic and environmental factors were identified as culprits in the development of ADHD, with a variety of family, educational and social factors further reinforcing it. Participants’ attitudes towards these children were found to be buffering and different from those towards other children, focusing on their difficulties and weaknesses. Consequently, the participants were in favor of medication under certain conditions. After pharmacological treatment, short-term differences in children’s behavior, functioning and social relations were observed, with teachers and child psychiatrists maintaining a differentiated attitude towards them. And their expectations are constantly increasing because it is considered that children's 'symptoms' are now controlled by medication. Finally, strong concerns about medication have emerged, triggering the mention of different ways of supporting children with ADHD, with the contribution of the family, school, society and the state. Inclusive education and society emerged as the ideal contexts in which all children, including those with ADHD, would receive appropriate and equitable support."],"dc:identifier":["uoadl:2968928","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968928"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Απόψεις γιατρών και εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σχετικά με τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής σε παιδιά με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:30Z"}