{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2968988"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2968988","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση της μεθόδου αποκατάστασης ατόμων τρίτης ηλικίας μετά από οστεοπορωτικό κάταγμα ισχίου","abstract":"Εισαγωγή: Τα κατάγματα ευθραυστότητας αποτελούν την 4η αιτία αναπηρίας πανευρωπαϊκά, και μια από τις κύριες αιτίες θανάτου για τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, ιδιαίτερα την ηλικιακή ομάδα > 80 ετών. Ο καταγματικός κίνδυνος αυξάνεται στους ηλικιωμένους τόσο λόγω της αυξημένης επίπτωσης της οστεοπόρωσης, όσο και λόγω της τάσης των ηλικιωμένων για πτώσεις. Σκοπός: Η έρευνα αυτή αποσκοπεί στην καταγραφή της λειτουργικής κατάστασης των ασθενών άνω των 70 ετών μετά την έξοδο τους από το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών ‟ΛΑΙΚΟ’’ όπου εισήχθησαν στην Ορθοπαιδική κλινική για νοσηλεία και χειρουργική αποκατάσταση όπου κρίθηκε απαραίτητο μετά από οστεοπορωτικό κάταγμα ισχίου χαμηλού τραυματισμού. Επιμέρους στόχο της μελέτης αποτέλεσε η περιγραφή του πλαισίου αποκατάστασης που επιλέχθηκε από τους ασθενείς (κέντρο αποκατάστασης, ιδιωτικό φυσικοθεραπετήριο, μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων, συνεδρίες κατ’ οίκον) μετά την έξοδο τους από το νοσοκομείο. Επιπλέον, διερευνήθηκε η χρονική περίοδος έναρξης της φυσιοθεραπευτικής αποκατάστασης καθώς επίσης και η συσχέτιση των αποτελεσμάτων της αποκατάστασης στον 1ο μήνα και στον 6ο μήνα. Υλικό και Μέθοδος: Η βιβλιογραφική αναζήτηση των ανασκοπήσεων και των ερευνητικών άρθρων έγινε με την χρήση των μηχανών αναζήτησης όπως: PubMed, Google Scholar, Medline, επίσης χρησιμοποιήθηκαν περιλήψεις άρθρων όταν αυτά δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν πλήρης. Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 120 ασθενείς που εισήχθησαν με τραυματικό κάταγμα ισχίου, ύποπτο οστεοπόρωσης στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών και στη συνέχεια νοσηλεύτηκαν στην ορθοπεδική κλινική του νοσοκομείου με σκοπό τη χειρουργική αποκατάσταση του κατάγματος. Αποτελέσματα: Από την στατιστική ανάλυση των δεδομένων προοπτικής θνησιμότητας 6 μηνών, προέκυψαν τα δεδομένα που υποστηρίζουν τα κάτωθι:  Στους 52/95 ασθενείς, καταγράφηκε κινητικότητα,  απεβίωσαν 22 (23,16%) ασθενείς,  μόνο οι 28 (38,35%) ασθενείς κατάφεραν προσωπική παρακολούθηση και  από τους 73 ασθενείς που επέζησαν, οι 6 είχαν εισαχθεί ξανά στο νοσοκομείο. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων κατά τη μετανοσοκομειακή περίοδο έδειξε πως ο ορθοπαιδικός χειρουργός επέτρεψε την κινητοποίηση και την έναρξη της φυσικοθεραπείας των ασθενών τις 3 πρώτες εβδομάδες, η εντατικότητα της φυσικοθεραπείας σε σχέση με την ικανότητα για βάδιση στους 6 μήνες, δεν συσχετίζεται σύμφωνα με τον συντελεστή συσχέτισης Spearman (Spearman's rho = 0.1029, p=0.5329), τέλος φάνηκε πως η αποκατάσταση της βάδισης δεν συσχετίστηκε με την τοποθεσία όπου έλαβε χώρα η φυσιοθεραπεία (Spearman's rho = 0.05, p=0.784). Συσχετίζεται όμως η προϋπάρχουσα γηριατρική ευπάθεια με την αποκατάσταση της ικανότητας βάδισης, όσο υψηλότερη η προ του κατάγματος βαθμολογία στην κλινική κλίμακα ευπάθειας, τόσο χαμηλότερο το επίπεδο κινητικότητας στους 6 μήνες μετά το κάταγμα, έχοντας σταθμίσει για ηλικία, φύλο, και διάρκεια φυσιοθεραπείας. Συμπεράσματα: Η πλειονότητα των μεθόδων αποκατάστασης μετά από κάταγμα ισχίου, εστιάζουν στην άμεση κινητοποίηση του ασθενούς και στην ανάκτησης της κινητικής δεξιότητας. Η σωστή αποκατάσταση μετά από χειρουργική επέμβαση έχει αποδείξει ότι έχει ως αποτέλεσμα το μικρότερο χρόνο παραμονής στο νοσοκομείο, τη βελτίωση της φυσικής λειτουργίας, ενώ επίσης βοηθά τους ασθενείς να διατηρούν ανεξάρτητη καθημερινή ζωή, αποτελέσματα που μειώνουν το βάρος των ιατρικών δαπανών και των εξόδων φροντίδας.","abstract_html":"Εισαγωγή: Τα κατάγματα ευθραυστότητας αποτελούν την 4η αιτία αναπηρίας πανευρωπαϊκά, και μια από τις κύριες αιτίες θανάτου για τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, ιδιαίτερα την ηλικιακή ομάδα &gt; 80 ετών. Ο καταγματικός κίνδυνος αυξάνεται στους ηλικιωμένους τόσο λόγω της αυξημένης επίπτωσης της οστεοπόρωσης, όσο και λόγω της τάσης των ηλικιωμένων για πτώσεις. Σκοπός: Η έρευνα αυτή αποσκοπεί στην καταγραφή της λειτουργικής κατάστασης των ασθενών άνω των 70 ετών μετά την έξοδο τους από το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών ‟ΛΑΙΚΟ’’ όπου εισήχθησαν στην Ορθοπαιδική κλινική για νοσηλεία και χειρουργική αποκατάσταση όπου κρίθηκε απαραίτητο μετά από οστεοπορωτικό κάταγμα ισχίου χαμηλού τραυματισμού. Επιμέρους στόχο της μελέτης αποτέλεσε η περιγραφή του πλαισίου αποκατάστασης που επιλέχθηκε από τους ασθενείς (κέντρο αποκατάστασης, ιδιωτικό φυσικοθεραπετήριο, μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων, συνεδρίες κατ’ οίκον) μετά την έξοδο τους από το νοσοκομείο. Επιπλέον, διερευνήθηκε η χρονική περίοδος έναρξης της φυσιοθεραπευτικής αποκατάστασης καθώς επίσης και η συσχέτιση των αποτελεσμάτων της αποκατάστασης στον 1ο μήνα και στον 6ο μήνα. Υλικό και Μέθοδος: Η βιβλιογραφική αναζήτηση των ανασκοπήσεων και των ερευνητικών άρθρων έγινε με την χρήση των μηχανών αναζήτησης όπως: PubMed, Google Scholar, Medline, επίσης χρησιμοποιήθηκαν περιλήψεις άρθρων όταν αυτά δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν πλήρης. Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 120 ασθενείς που εισήχθησαν με τραυματικό κάταγμα ισχίου, ύποπτο οστεοπόρωσης στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών και στη συνέχεια νοσηλεύτηκαν στην ορθοπεδική κλινική του νοσοκομείου με σκοπό τη χειρουργική αποκατάσταση του κατάγματος. Αποτελέσματα: Από την στατιστική ανάλυση των δεδομένων προοπτικής θνησιμότητας 6 μηνών, προέκυψαν τα δεδομένα που υποστηρίζουν τα κάτωθι:  Στους 52/95 ασθενείς, καταγράφηκε κινητικότητα,  απεβίωσαν 22 (23,16%) ασθενείς,  μόνο οι 28 (38,35%) ασθενείς κατάφεραν προσωπική παρακολούθηση και  από τους 73 ασθενείς που επέζησαν, οι 6 είχαν εισαχθεί ξανά στο νοσοκομείο. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων κατά τη μετανοσοκομειακή περίοδο έδειξε πως ο ορθοπαιδικός χειρουργός επέτρεψε την κινητοποίηση και την έναρξη της φυσικοθεραπείας των ασθενών τις 3 πρώτες εβδομάδες, η εντατικότητα της φυσικοθεραπείας σε σχέση με την ικανότητα για βάδιση στους 6 μήνες, δεν συσχετίζεται σύμφωνα με τον συντελεστή συσχέτισης Spearman (Spearman&#x27;s rho = 0.1029, p=0.5329), τέλος φάνηκε πως η αποκατάσταση της βάδισης δεν συσχετίστηκε με την τοποθεσία όπου έλαβε χώρα η φυσιοθεραπεία (Spearman&#x27;s rho = 0.05, p=0.784). Συσχετίζεται όμως η προϋπάρχουσα γηριατρική ευπάθεια με την αποκατάσταση της ικανότητας βάδισης, όσο υψηλότερη η προ του κατάγματος βαθμολογία στην κλινική κλίμακα ευπάθειας, τόσο χαμηλότερο το επίπεδο κινητικότητας στους 6 μήνες μετά το κάταγμα, έχοντας σταθμίσει για ηλικία, φύλο, και διάρκεια φυσιοθεραπείας. Συμπεράσματα: Η πλειονότητα των μεθόδων αποκατάστασης μετά από κάταγμα ισχίου, εστιάζουν στην άμεση κινητοποίηση του ασθενούς και στην ανάκτησης της κινητικής δεξιότητας. Η σωστή αποκατάσταση μετά από χειρουργική επέμβαση έχει αποδείξει ότι έχει ως αποτέλεσμα το μικρότερο χρόνο παραμονής στο νοσοκομείο, τη βελτίωση της φυσικής λειτουργίας, ενώ επίσης βοηθά τους ασθενείς να διατηρούν ανεξάρτητη καθημερινή ζωή, αποτελέσματα που μειώνουν το βάρος των ιατρικών δαπανών και των εξόδων φροντίδας.","abstract_has_math":false,"creators":["Γκυζέλη Αναστασία","Gkyzeli Anastasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:30Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2968988"],"render_values":[{"text":"uoadl:2968988","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968988","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968988","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2968988","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γκυζέλη Αναστασία","Gkyzeli Anastasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2968988","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968988"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Τα κατάγματα ευθραυστότητας αποτελούν την 4η αιτία αναπηρίας πανευρωπαϊκά, και μια από τις κύριες αιτίες θανάτου για τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, ιδιαίτερα την ηλικιακή ομάδα > 80 ετών. Ο καταγματικός κίνδυνος αυξάνεται στους ηλικιωμένους τόσο λόγω της αυξημένης επίπτωσης της οστεοπόρωσης, όσο και λόγω της τάσης των ηλικιωμένων για πτώσεις. Σκοπός: Η έρευνα αυτή αποσκοπεί στην καταγραφή της λειτουργικής κατάστασης των ασθενών άνω των 70 ετών μετά την έξοδο τους από το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών ‟ΛΑΙΚΟ’’ όπου εισήχθησαν στην Ορθοπαιδική κλινική για νοσηλεία και χειρουργική αποκατάσταση όπου κρίθηκε απαραίτητο μετά από οστεοπορωτικό κάταγμα ισχίου χαμηλού τραυματισμού. Επιμέρους στόχο της μελέτης αποτέλεσε η περιγραφή του πλαισίου αποκατάστασης που επιλέχθηκε από τους ασθενείς (κέντρο αποκατάστασης, ιδιωτικό φυσικοθεραπετήριο, μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων, συνεδρίες κατ’ οίκον) μετά την έξοδο τους από το νοσοκομείο. Επιπλέον, διερευνήθηκε η χρονική περίοδος έναρξης της φυσιοθεραπευτικής αποκατάστασης καθώς επίσης και η συσχέτιση των αποτελεσμάτων της αποκατάστασης στον 1ο μήνα και στον 6ο μήνα. Υλικό και Μέθοδος: Η βιβλιογραφική αναζήτηση των ανασκοπήσεων και των ερευνητικών άρθρων έγινε με την χρήση των μηχανών αναζήτησης όπως: PubMed, Google Scholar, Medline, επίσης χρησιμοποιήθηκαν περιλήψεις άρθρων όταν αυτά δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν πλήρης. Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 120 ασθενείς που εισήχθησαν με τραυματικό κάταγμα ισχίου, ύποπτο οστεοπόρωσης στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών και στη συνέχεια νοσηλεύτηκαν στην ορθοπεδική κλινική του νοσοκομείου με σκοπό τη χειρουργική αποκατάσταση του κατάγματος. Αποτελέσματα: Από την στατιστική ανάλυση των δεδομένων προοπτικής θνησιμότητας 6 μηνών, προέκυψαν τα δεδομένα που υποστηρίζουν τα κάτωθι:  Στους 52/95 ασθενείς, καταγράφηκε κινητικότητα,  απεβίωσαν 22 (23,16%) ασθενείς,  μόνο οι 28 (38,35%) ασθενείς κατάφεραν προσωπική παρακολούθηση και  από τους 73 ασθενείς που επέζησαν, οι 6 είχαν εισαχθεί ξανά στο νοσοκομείο. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων κατά τη μετανοσοκομειακή περίοδο έδειξε πως ο ορθοπαιδικός χειρουργός επέτρεψε την κινητοποίηση και την έναρξη της φυσικοθεραπείας των ασθενών τις 3 πρώτες εβδομάδες, η εντατικότητα της φυσικοθεραπείας σε σχέση με την ικανότητα για βάδιση στους 6 μήνες, δεν συσχετίζεται σύμφωνα με τον συντελεστή συσχέτισης Spearman (Spearman's rho = 0.1029, p=0.5329), τέλος φάνηκε πως η αποκατάσταση της βάδισης δεν συσχετίστηκε με την τοποθεσία όπου έλαβε χώρα η φυσιοθεραπεία (Spearman's rho = 0.05, p=0.784). Συσχετίζεται όμως η προϋπάρχουσα γηριατρική ευπάθεια με την αποκατάσταση της ικανότητας βάδισης, όσο υψηλότερη η προ του κατάγματος βαθμολογία στην κλινική κλίμακα ευπάθειας, τόσο χαμηλότερο το επίπεδο κινητικότητας στους 6 μήνες μετά το κάταγμα, έχοντας σταθμίσει για ηλικία, φύλο, και διάρκεια φυσιοθεραπείας. Συμπεράσματα: Η πλειονότητα των μεθόδων αποκατάστασης μετά από κάταγμα ισχίου, εστιάζουν στην άμεση κινητοποίηση του ασθενούς και στην ανάκτησης της κινητικής δεξιότητας. Η σωστή αποκατάσταση μετά από χειρουργική επέμβαση έχει αποδείξει ότι έχει ως αποτέλεσμα το μικρότερο χρόνο παραμονής στο νοσοκομείο, τη βελτίωση της φυσικής λειτουργίας, ενώ επίσης βοηθά τους ασθενείς να διατηρούν ανεξάρτητη καθημερινή ζωή, αποτελέσματα που μειώνουν το βάρος των ιατρικών δαπανών και των εξόδων φροντίδας.","Introduction: The fragility fractures is the 4th leading cause of disability across of Europe, and one causes of death for older people, especially those aged> 80 years old. The fracture risk increases to the elderly both because of the increased incidence of osteoporosis and because of the elderly tendency to fall. Purpose: This research aims to record the functional condition of patients over 70 years after their discharge from the General University Hospital of Athens \"LAIKO\" where they were admitted to the Orthopedic Clinic for hospitalization and surgical rehabilitation that is considered necessary after lower extremity injury of the osteoporotic fracture of the hipbone. A partial objective of the describe the rehabilitation framework chosen by the patients (rehabilitation center, private physiotherapy center, nursing home, home sessions) after their discharge from the hospital. Moreover, the time period of beginning of physiotherapy rehabilitation was investigated as well as the correlation the results of rehabilitation in the 1st month and in the 6th month. Material and Method: The bibliographic search of reviews and research articles was done by using search engines such as: PubMed, Google Scholar, Medline, also uded scientific books or abstracts of articles when they cannot be in fully used. The sample of the study consisted of 120 patients who were admitted with a traumatic hip fracture, suspected of osteoporosis in the emergency department of the People's of Athens Hospital and then were treated in the Orthopedic clinic of the hospital for the surgical repair of the fracture. Results: From the statistical analysis of the 6-month mortality data, the data supported by the following emerged:  In 52/95 patients, mobility was recorded,  22 (23.16%) patients died,  only 28 (38.35%) patients managed personal monitoring and  of the 73 patients who survived, 6 were re-admitted to the hospital. Statistical analysis of the data during the post-hospital period showed that the orthopedic surgeon allowed the mobilization and initiation of physiotherapy of patients in the first 3 weeks, the intensity of physiotherapy in relation to the ability to walk at 6 months, is not correlated according to Spearman correlation (Spearman's rho = 0.1029, p = 0.5329), finally it appeared that gait restoration was not correlated with the location where the physiotherapy took place (Spearman's rho = 0.05, p = 0.784). However, pre-existing geriatric vulnerability is associated with restoration of gait, the higher the pre-fracture score on the clinical vulnerability scale, the lower the level of mobility at 6 months post-fracture, having weighed age, sex, and duration of physiotherapy. Conclusions: The majority of rehabilitation methods after a hip fracture focus on the immediate mobilization of the patient and the recovery of motor skills. Proper rehabilitation after surgery has been shown to result in shorter hospitalization and, improved physical function, and also to helps patients maintain an independent daily life, reducing the cost of medical and care expenses."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση της μεθόδου αποκατάστασης ατόμων τρίτης ηλικίας μετά από οστεοπορωτικό κάταγμα ισχίου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γκυζέλη Αναστασία","Gkyzeli Anastasia"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή: Τα κατάγματα ευθραυστότητας αποτελούν την 4η αιτία αναπηρίας πανευρωπαϊκά, και μια από τις κύριες αιτίες θανάτου για τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, ιδιαίτερα την ηλικιακή ομάδα > 80 ετών. Ο καταγματικός κίνδυνος αυξάνεται στους ηλικιωμένους τόσο λόγω της αυξημένης επίπτωσης της οστεοπόρωσης, όσο και λόγω της τάσης των ηλικιωμένων για πτώσεις. Σκοπός: Η έρευνα αυτή αποσκοπεί στην καταγραφή της λειτουργικής κατάστασης των ασθενών άνω των 70 ετών μετά την έξοδο τους από το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών ‟ΛΑΙΚΟ’’ όπου εισήχθησαν στην Ορθοπαιδική κλινική για νοσηλεία και χειρουργική αποκατάσταση όπου κρίθηκε απαραίτητο μετά από οστεοπορωτικό κάταγμα ισχίου χαμηλού τραυματισμού. Επιμέρους στόχο της μελέτης αποτέλεσε η περιγραφή του πλαισίου αποκατάστασης που επιλέχθηκε από τους ασθενείς (κέντρο αποκατάστασης, ιδιωτικό φυσικοθεραπετήριο, μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων, συνεδρίες κατ’ οίκον) μετά την έξοδο τους από το νοσοκομείο. Επιπλέον, διερευνήθηκε η χρονική περίοδος έναρξης της φυσιοθεραπευτικής αποκατάστασης καθώς επίσης και η συσχέτιση των αποτελεσμάτων της αποκατάστασης στον 1ο μήνα και στον 6ο μήνα. Υλικό και Μέθοδος: Η βιβλιογραφική αναζήτηση των ανασκοπήσεων και των ερευνητικών άρθρων έγινε με την χρήση των μηχανών αναζήτησης όπως: PubMed, Google Scholar, Medline, επίσης χρησιμοποιήθηκαν περιλήψεις άρθρων όταν αυτά δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν πλήρης. Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 120 ασθενείς που εισήχθησαν με τραυματικό κάταγμα ισχίου, ύποπτο οστεοπόρωσης στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών και στη συνέχεια νοσηλεύτηκαν στην ορθοπεδική κλινική του νοσοκομείου με σκοπό τη χειρουργική αποκατάσταση του κατάγματος. Αποτελέσματα: Από την στατιστική ανάλυση των δεδομένων προοπτικής θνησιμότητας 6 μηνών, προέκυψαν τα δεδομένα που υποστηρίζουν τα κάτωθι:  Στους 52/95 ασθενείς, καταγράφηκε κινητικότητα,  απεβίωσαν 22 (23,16%) ασθενείς,  μόνο οι 28 (38,35%) ασθενείς κατάφεραν προσωπική παρακολούθηση και  από τους 73 ασθενείς που επέζησαν, οι 6 είχαν εισαχθεί ξανά στο νοσοκομείο. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων κατά τη μετανοσοκομειακή περίοδο έδειξε πως ο ορθοπαιδικός χειρουργός επέτρεψε την κινητοποίηση και την έναρξη της φυσικοθεραπείας των ασθενών τις 3 πρώτες εβδομάδες, η εντατικότητα της φυσικοθεραπείας σε σχέση με την ικανότητα για βάδιση στους 6 μήνες, δεν συσχετίζεται σύμφωνα με τον συντελεστή συσχέτισης Spearman (Spearman's rho = 0.1029, p=0.5329), τέλος φάνηκε πως η αποκατάσταση της βάδισης δεν συσχετίστηκε με την τοποθεσία όπου έλαβε χώρα η φυσιοθεραπεία (Spearman's rho = 0.05, p=0.784). Συσχετίζεται όμως η προϋπάρχουσα γηριατρική ευπάθεια με την αποκατάσταση της ικανότητας βάδισης, όσο υψηλότερη η προ του κατάγματος βαθμολογία στην κλινική κλίμακα ευπάθειας, τόσο χαμηλότερο το επίπεδο κινητικότητας στους 6 μήνες μετά το κάταγμα, έχοντας σταθμίσει για ηλικία, φύλο, και διάρκεια φυσιοθεραπείας. Συμπεράσματα: Η πλειονότητα των μεθόδων αποκατάστασης μετά από κάταγμα ισχίου, εστιάζουν στην άμεση κινητοποίηση του ασθενούς και στην ανάκτησης της κινητικής δεξιότητας. Η σωστή αποκατάσταση μετά από χειρουργική επέμβαση έχει αποδείξει ότι έχει ως αποτέλεσμα το μικρότερο χρόνο παραμονής στο νοσοκομείο, τη βελτίωση της φυσικής λειτουργίας, ενώ επίσης βοηθά τους ασθενείς να διατηρούν ανεξάρτητη καθημερινή ζωή, αποτελέσματα που μειώνουν το βάρος των ιατρικών δαπανών και των εξόδων φροντίδας.","Introduction: The fragility fractures is the 4th leading cause of disability across of Europe, and one causes of death for older people, especially those aged> 80 years old. The fracture risk increases to the elderly both because of the increased incidence of osteoporosis and because of the elderly tendency to fall. Purpose: This research aims to record the functional condition of patients over 70 years after their discharge from the General University Hospital of Athens \"LAIKO\" where they were admitted to the Orthopedic Clinic for hospitalization and surgical rehabilitation that is considered necessary after lower extremity injury of the osteoporotic fracture of the hipbone. A partial objective of the describe the rehabilitation framework chosen by the patients (rehabilitation center, private physiotherapy center, nursing home, home sessions) after their discharge from the hospital. Moreover, the time period of beginning of physiotherapy rehabilitation was investigated as well as the correlation the results of rehabilitation in the 1st month and in the 6th month. Material and Method: The bibliographic search of reviews and research articles was done by using search engines such as: PubMed, Google Scholar, Medline, also uded scientific books or abstracts of articles when they cannot be in fully used. The sample of the study consisted of 120 patients who were admitted with a traumatic hip fracture, suspected of osteoporosis in the emergency department of the People's of Athens Hospital and then were treated in the Orthopedic clinic of the hospital for the surgical repair of the fracture. Results: From the statistical analysis of the 6-month mortality data, the data supported by the following emerged:  In 52/95 patients, mobility was recorded,  22 (23.16%) patients died,  only 28 (38.35%) patients managed personal monitoring and  of the 73 patients who survived, 6 were re-admitted to the hospital. Statistical analysis of the data during the post-hospital period showed that the orthopedic surgeon allowed the mobilization and initiation of physiotherapy of patients in the first 3 weeks, the intensity of physiotherapy in relation to the ability to walk at 6 months, is not correlated according to Spearman correlation (Spearman's rho = 0.1029, p = 0.5329), finally it appeared that gait restoration was not correlated with the location where the physiotherapy took place (Spearman's rho = 0.05, p = 0.784). However, pre-existing geriatric vulnerability is associated with restoration of gait, the higher the pre-fracture score on the clinical vulnerability scale, the lower the level of mobility at 6 months post-fracture, having weighed age, sex, and duration of physiotherapy. Conclusions: The majority of rehabilitation methods after a hip fracture focus on the immediate mobilization of the patient and the recovery of motor skills. Proper rehabilitation after surgery has been shown to result in shorter hospitalization and, improved physical function, and also to helps patients maintain an independent daily life, reducing the cost of medical and care expenses."],"dc:identifier":["uoadl:2968988","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2968988"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση της μεθόδου αποκατάστασης ατόμων τρίτης ηλικίας μετά από οστεοπορωτικό κάταγμα ισχίου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:30Z"}